یادگارهای سالازار اسلیترین

لحظات بسیار سختی بود ، جلوی چشم هیشان سه نفر از بهترین هایشان را داشتند از دست می دادند
ناگهان در کمال تعجب ان مرداب سمی در جلوی چشمانشان محو شد و پیکرهای نالان بلا ، سلسی و بارتی روی زمین نمایان شد . مروپ با لبخندی به نشانه ی پیروزی روی لبانش نقش بست : میدونستم
رودولف که تا اون لحظه انگار همچی خود رو داشت از دست می داد با دیدن این صحنه فریادی از خوشحالی سر میده و به طرف بلا جهش میزنه و ...سانسوریوس
لحظاتی بعد هر هشت نفر به همراه مروپ گانت وارد حفره ای شده بودند که به لطف طلسم های مروپ و ارمینتا از سم های باسیلیسک خالی شده بود .
- خب بلا ، سلسی و بارتی تا زمانی که سم ها به طور کامل از بدنشون خارج نشده باید اینجا بمونن و خب مسلما یکی رو هم می خوان که ازشون مراقبت کنه که به نظر من اون یه نفر رودولف
- بله ، بله حتما من همینجا پیششون می مونم تا حالشون خوب بشه
- اگرم خواستی می تونی از جادوگرای مورد اعتماد لرد هم کمک بگیری
- لازم نمیشه
مروپ رویش را از رودولف برمیگردونه و طول حفره را به قصد بیرون طی می کند .
- ببخشید پس ما چیکار کنیم ؟
- هیچی ارامینتا جان می تونی وایسی اینجا بوق بزنی !
ارامینتا :
بلیز :
مروپ شما بقیتون با من میاین ما باید به راهمون ادامه بدیم
**********************************************************************
خییل بد و کم شد میدونم

هیکلی شنل پوش به قبرستان وارد می شود. از میان قبرها رد می شود و مستقیم به طرف قبر مورد نظر می رود. قبل از رفتن به سمت پلکان، یک لحظه مکث می کند وبا نگرانی زیرلب می گوید:"نمی دونم تا حالا تونستن جان پیچ پسرم رو پیدا کنن یا نه ؟"
اما به شدت به این موضوع شک داشت. چوبدستی اش را بالا می گیرد و قدم بر روی اولین پله می گذارد.
__ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __

بلا: عجله کنین...باید زودتر راه بیفتیم.
سلسی: اون چی بود؟ ...انگار یه چیزی از اینجا رد شد ؟
بلا: وقت نداریم فکر کنیم اون چی بوده. راه بیفتین.
به این ترتیب هشت مرگخوار با عجله شروع به دویدن در راهروی طولانی می کنند تا با موجودی که نمی دانند چیست رو به رو شوند.
اما به خاطر عجله ی زیادی که داشتند؛ حسابی غافلگیر می شن ...

ناگهان بلا فریادزنان به جلو خم می شود و سلسی و بارتی هم که پشت سر او بودند قبل از اینکه بفهمند چه اتفاقی افتاده تا زانو در مایعی تیره و چسبناک فرو می روند.
سلسی: خودتونو نجات بدین. فرار کنین...
رودولف و آرامینتا که کمی جلوتر از بقیه ایستاده بودند سعی می کنند با استفاده از طلسم های گوناگون بلا، سلسی و بارتی را نجات دهند.
رودولف:بلا...عزیزم!نگران نباش...الان نجاتت می دم.
بلا که حالا تا کمر در آن مایع تیره رنگ فرو رفته بود فریاد زد : " نه...نمی تونی...همین حالا برگردین!"
رودولف و بقیه که حالا به اجبار چند متر از بلا، سلسی و بارتی دور شده بودند ؛ به سمت عقب برگشتند و با حداکثر سرعتی که می توانستند فرار کردند.

آرامینتا ناگهان متوقف شد و سامی که پشت سر او می دوید به شدت با او برخورد کرد.
بلیز(نفس زنان): چی شد؟ چرا وایسادی؟
آرامینتا در حالی که چوبدستی اش را بالا گرفته بود و به اطراف تکان می داد گفت:"هیچی... فکر کردم یه نفر ..."
اما قبل از اینکه حرفش را تمام کند هیکل شنل پوشی از میان تاریکی باسرعت به سمتشان آمد و آن ها مروپ گانت ، مادر لرد را دیدند که از طونل زمان نجات یافته و به حیات طبیعی بازگشته بود.
مروپ: پس بقیه کجان؟...فکر می کردم بیشتر باشین...
ایگور: یه ماده ی عجیب داره همه جا رو پر می کنه. اونا گرفتار شدن و ما نمی دونستیم باید چی کار کنیم.
مروپ با چوبدستی اش ضربه ای به کف راهرو زد و پلکانی باریک ظاهر شد.
_ اگه همین راهو دنبال کنین به همون تالاری می رسین که باید با باسیلیسک چند سر روبه رو بشین...من طلسمی بلدم که می تونه مقدار سمی رو که باسیلیسک تو راهروها پخش کرده؛ کم کنه. اگه شانس بیارم می تونم بقیه رو قبل از اینکه خفه بشن نجات بدم... شماها برین و تا مجبور نشدین حمله نکنین... یادتون باشه که این هیولا از یه باسیلیسک معمولی خیلی خطرناکتره...
رودولف و بقیه ی مرگخوارها بدون هیچ حرفی از پلکان پایین رفتند و مروپ هم به سمت آن سم مرگبار که نصف بیشتر راهروها را پر کرده بود ؛ یورش برد. وقتی به نزدیکی آن رسید ؛ تمرکز کرد و طلسم مخصوص را زیر لب زمزمه کرد. (بلا، سلسی و بارتی تا گردن در سم فرو رفته بودند وحالا آن ماده ی مخوف داشت همه چیز را در خود می بلعید.) طلسم مروپ تقریبا بی اثر بود و تنها قسمت بسیار ناچیزی را محو کرد.
هر لحظه سم باسیلیسک بیشتر و بیشتر می شد.....

-شما چجوري خودتونو اينجا رسوندين ؟
-خب جریانش مفصله بعدا برات توضیح میدم ، الان به کجا رسیدین ؟ بقیه کجان؟ ! فکر می کردم بیشتر باشین
-بلا که هنوز از اومدن انها متعجب بود گفت : اره رودی ، سامی و ایگورم هستند که خب بهتر دیدم از هم جداشیم اینجوری زودتر به نتیجه میرسیم ...خب حالا دیگه بسه بهتر راهمون رو ادامه بدیم
بلا اینو گفت و به راهش ادامه داد ، بلیز و ارامینتا هم با حالت زار به راهشون ادامه دادند بارتی و سیلیسی هم دنبال انها به پیش رفتند
مسیر زیادی نرفته بودند اما با کمال تعجب بلا دوباره ایستاذه بود دیگه چیه بلا باز چی شنیدی ؟
-هیـــــــــــس سریع پنهان شید بدوین هی با توام بلیز
بلا اینو گفت ، دست بلیز رو گرفت و پشت یکی از اون سنگ های قدیمی از نظر پنهان شدند.
-وای خیلی خسته شدم ، بهتر یکم استراحت کنیم
-من موافقم
ایگور اینو گفت و نشست
-هی یعنی چی پاشید ببینم ما اینجا نیومدیم پیک نیک که همین حالا پامیشد
-بس کن باب این بلا که نیست بزار یه نفس تازه کنیم بد میریم چقدر زندگی بدون بلا خوبه آخیـــــــــــــــــــــــــــش حالی میده ها ایول
-بلا این الان با من بود اره ؟ :none
همه :
بلا بدون اینکه چیزی بگوید با چشم های بزرگ و قرمزرنگش به بیلیز نگاه کرد و بعد بلند شد و با متانت کامل به سمت رودی حرکت کرد :bat:
-اهم ...اهم ...رودوووووووووووووووووولف
-ای وای ....... ببرن که تو خوابم ول نمی کنی هیولای بی صفت
سامی و ایگور هر دو وحشت زده به عقب می رفتند :no:
-با من بودی
-نه بابا کی با تو بود سامی عزیزم قربونت برم من با این هیولاهم ، بی .... تو خوابم ول نمی کنه
بلا :
رودی اینو میگه و به خیال خودش بر میگرده تا چهره ی زیبای سامی رو ببینه اما در کمال خوشبختیش با چهرهی پاک و معصوم بلا روبه رو میشه ....
رودی :

- هیسسسس یه صدای داره میاد گوش کنید .
ناگهان دو نفر را ديدند كه به سمت آنها مي آمدند ابتدا فكر كردند كه ايگور و سامانتا مي آيند و رودلف پشت سرشان است ولي ناگهان متوجه شدند كه اشخاصي ديگرند پس چوبدستي ها را به سرعت بيرون كشيدند و اعلام ايست دادند . بلا گفت :
- هي شماها ؟ كي هستين ؟
آن دو نفر با هم جواب دادند :
- ما . ما مرگخواريم . هي بلا !
بلا :
- منو از كجا مكي شناسين ؟
- بابا منم بارتي . اينم سلسيه ! ما اومده بوديم دنبال شما !
بلا به بليز و آرمينتا رو كرد و به بارتي گفت :
- بياين جلوتر ببينمتون . آروم بياين .
پس از اينكه آنها همديگر را شناختند و *****سانسور***** ( منظور و ماچ و بوسه بوده كه بر سر و صورت هم مي زدند تا بفهمند كه واقعي است يا نه ) بلا گفت :
- شما چجوري خودتونو اينجا رسوندين ؟
--------------------------------------------------------------------------
رودولف و ایگور : سامی هم از دست رفت مخش تعطیله تعطیل چه شود به به !!
سامي از جايش بلند شد و هر سه نفر به راه افتادند . در راه ايگور سوت مي زد و سامي و رودلف از صداي نخراشيده ي سوت هاي او به هيچ وجه در امان نبودند و دائم به او مي گفتند :
- ايگور بذار بلا رو دوباره ببينيم
و ايگور مي گفت :
- رودلف جان . بلا به من چه ربطي داره ؟ اگه تو يه كاري كردي ما بايد بريم به بلا بگيم
و رودلف به اين حالت در مي آمد و مي گفت :
- اصلا تو با زن من چيكار داري ؟

فکر کنم داریم راه رو اشتباهی میریم بلا ؟به نظرم باید برگردیم
بلیز با حالتی ملتمسانه منتظره تائید جملش از طرف ارامینتا بود که بی جواب هم نماند
خب من فکرمی کنم حق با بلیز باشه بلا ما داریم راه رو اشتباه میریم
بلا بدون کوچکترین توجهی به راهش ادامه می داد گویی که اصلا انها وجود ندارند بلیز و ارامینتا نگاهی حاکی از ترس با هم ردوبدل کردند و ناچارا به راهشان در میان اجساد را با احتیاط ادامه دادند چشمانشان از ترس به همه طرفی می چرخید و متوجه ایست ناگهانی بلا نشدند
_اخ حواست کجاست
_ ببخشید ندیدمت چیزه بلا من می گم ...
هیسسسس یه صدای داره میاد گوش کنید ...
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
رودولف با زیرکی تمام جا خالی داد
_ هی معلوم هست داری چیکار می کنی ؟
_هه تویی چیزه فکر کردم این هیولاهس خب حالا چرا میزنی ؟ ببینم وای خدای من ما زنده ایم ایول اما چطوری ؟
رودولف شانه ای تکان داد و گفت نمی دونم ایگور که انگارحالش بهتر شده بود گفت : سامانتا ...سامانتا کجاس ؟
_ اونجاس فکر کنم داره به هوش میاد
سامانتا : عجب خوابی کردما ایول
رودولف و ایگور : سامی هم از دست رفت مخش تعطیله تعطیل چه شود به به !!

من از قسمت خلاصه اي كه بلا نوشته بود به بعد رو خوندم و حالا ادامه مي دم .

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

بلا , بليز و آرمينتا هنوز روي زمين نشسته بودند و در اين فكر بودند كه چگونه مي توانند به يادگاري اربابشان برسند تا بتوانند دوباره او را بازگردانند . بليز از جايش بلند شد و گفت :
- به نظر شما ما توي اين راهرو از كدوم طرف بايد بريم ؟
ارمينتا با حالتي عصبي گفت :
- منظورت چيه ؟ يا بايد برگرديم به همونجايي كه ازش اومديم و براي هميشه ارباب رو فراموش كنيم , يا بايد به سمت جلو بريم و با اون موجود نامعلوم روبرو بشيم .
بلا نيز از جايش بلند شد و شروع كرد به قدم زدن رفت و برگشتي و گفت :
- من كه به ارباب وفادارم پس در راه اون با اون موجود روبرو مي شم . اگه موفقين دنبال من بياين !
آرمينتا به دنبال بلا به راه افتاد و بليز نيز پس از چند ثانيه با اكراح به سمت آنها رفت تا همراهيشان كند .
--------------------------------------------------------------------------
در زير قبر تالاري كه دخترك شنل پوش وارد شد :
- هي ! تو كي هستي ؟
- من ؟
و هر دو نفر چوبدستي ها را بيرون كشيده و به سمت يكديگر نشانه رفتند و به هم نزديك شدند تا قيافه ي هم را به خوبي ببينند .
- تو كه ... تو كه سلسي هستي !
- آره بارتي . تو اينجا چيكار مي كني ؟
بارتي چوبدستي را قلاف كرد و سلسي را به دنبال خود فراخواند و براي او توضيح داد :
- من اومدم تا بتونم اون جان پيچ ارباب رو پيدا كنم و اونو برگردونم . حتما تو هم براي اينكار اومدي !
- اره درسته ! حالا نبايد وقتو از دست بديم . بقيه خيلي از ما جلوتور افتادن . بايد به اونا برسيم !
بارتي به ديوارهاي تارعنكبوت گرفته و خاك گرفته ي تالار نگاهي كرد و گفت :
- موافقم . ولي چوبدستيتو آماده داشته باش . فكر نكنم اينجا جاي راحتي براي ما باشه .
و آنها به راهشان ادامه دادند و در راهروهاي پيچ در پيچ و تنگ قدم نهادند تا به بقيه ي مرگخواران برسند . پس از رسيدن به سه راهي از راه وسطي رفتند تا ببينند كه سرنوشت چه برگه اي را بريا آنها ورق زده ...
--------------------------------------------------------------------------
رودلف كه دستانش باز شده بود ايگور را تكان يم داد تا او را بيدار كند , ولي مثل اينكه ايگور بيدار نمي شد ... رودلف نمي دانست چه كند . هر چه بيشتر فكر مي كرد به راه حل بدتري مي رسيد . ديگر به اين فكر افتاده بود كه خودش به تنهاي به راه بيفتد ولي ترك كردن دوستان و تنها به راه ادامه دادن را نمي پذيرفت , چون هم مي ترسيد كه آنها بدست موجودي كشته شوند و هم مي ترسيد كه خودش در اين راه به تنهايي بدست موجودي جلادي شود . پس در كنار آنها نشست تا ببيند چه مي شود .

رودولف باید دست به کار میشد.تا ابد که نمیتوانست به همان حالت مضحک روی زمین دراز بکشد!
غلطی زد و خودش را به ایگور نزدیکتر کرد و با زحمت دستان او را کشید و گفت:ایگور.با توام.آخه لعنتی من تنهایی با دست های بسته چیکار میتونم بکنم؟بابا یکیتون پاشه دیگه...
تنها صدای ناله هایی غیر عادی پاسخگویش بود.اخم هایش در هم رفت و سعی کرد با دستان بسته دوباره غلطی بزند که مجبور شد از شدت درد دندانهایش را به هم بفشارد تا فریاد نکشد.همین طور که غلط زنان خود را به سامانتا نزدیک میکرد احساس کرد چیزی دراز و باریک از زیر بدنش گذشت.بلافاصله برگشت و به آن سمت نگاه کرد.چیزی که دید باعث شد تا ناخواسته فریادی از شادی سر دهد.چوبدستی!البته چوبدستی خودش نبود.با زحمت آن را گرفت.به مغزش فشار میاورد تا ضد طلسم آن طلسم مسخره را به یاد بیاورد.ولی هیچ چیز نیافت.در نهایت ناامیدی چوبدستی را سر و ته در دست گرفت و به سمت محل اتصال دستهایش نشانه رفت و گفت:آلوهومورا.
در کمال تعجب دستش گشوده شد.رودولف با شادی از جا پرید.نگاهی به ایگور کرد که هوشیار تر به نظر میامد.به سمت او رفت ولی ناگهان ایگور وحشت زده از جا برخواست و فریاد زنان به سمت رودولف حمله برد...
===
دختری با شنل سیاه به در میان قبر ها مشغول حرکت بود.کاملا معلوم بود نمیداند چه میخواهد ولی بالاخره به قبری که به پلکان ختم میشد رسید.با نگرانی نگاهی به درونش انداخت و سپس در حالی که چوبدستی خود را محتاطانه در دست داشت وارد آن شد و در دل آرزو کرد دوستانی که ازشان جا مانده بود آنجا باشند...

سه نفر بدون نگاه كردن به پشت سرشون به سمت محلي كه به نظر مي رسيد صداي ايگور رو شنيده بودن دويدن. اما بعد از مدتي به نظر رسيد كه هرگز به اونجا نخواهند رسيد!
گويي درون هزارتوي تاريكي به دام افتاده بودند كه راه خروجي هم نداشت. بالاخره خسته بر روي زمين سخت هزار تو نشستن!

- آخه كدوم احمقي زير يه قبرستون همچين چيزي مي سازه!؟؟

- مسلما ماگل نيستن! كار هر كي هست جادوگره....اونم يه جادوگر قدرتمند...

بليز با حالت متفكر جملش رو نيمه تمام گذاشت. اما منظورش به وضوح مثل فريادي در ذهن آرامينتا و بلاتريكس مي پيچيد....اين محل بايد به دست لردسياه ساخته شده باشه...


سامانتا كمي دورتر از ايگور و رودولف روي زمين افتاده بود. بدنش زاويه اي غير عادي داشت. چشمانش باز بودند اما جز سفيدي چيزي درونشان نبود. با اين حال بيدار به نظر نمي رسيد. ناله هايي كه گاه و بي گاه ازش شنيده مي شد نشانه اي از خوابي عميق بود...

افرادي با شنل هاي بلندي كه بر زمين كشيده مي شد به درون قبرستان پا گذاشته بودند. صليب هاي مربع شكل طلادوزي شده اي بر روي ردايشان در نور مشعل هايي كه به دست داشتند مي درخشيد. به آرامي به قبري خاص نزديك شدند و سنگ قبر رو برداشتند...
درون تالاري نوراني چند فرد شنل پوش دايره وار ايستاده بودند. در وسط آنها آتشي بزرگ در حال زبانه كشيدن بود. ناگهان فرياد هاي وحشت زده ي دختركي در تالار پيچيد.
دختر برهنه اي را به زور به وسط حلقه آوردن. مردي كه به نظر رئيس ديگران مي رسيد كنار دخترك ايستاد. با صدايي كه سعي مي كرد بلند تر از صداي فرياد هاي دختر باشد شروع به صحبت كرد:

- اين دختر به جرم جادو كردن به اينجا آورده شده! سزاي ساحره ها
مرگه!

و بعد چند نفري كه دخترك رو نگه داشته بودند اون رو به درون آتش انداختند.


سامانتا به خودش لرزيد و با چشمهاي بسته بار دگر بر روي زمين سفت و سخت تالار به خواب رفت.

- یعنی چه موجودی میتونه اینجور به یک جادوگر حمله کنه؟
- شاید خون انسان نیست!
- چرت نگو بلیز ... نکنه یه هیپوگریف راه خونشو گم کرده اومده اینجا! معلومه که خون انسانه!

بلا و آرامینتا و بلیز در میانه های سالنی بزرگ ایستاده بودند و با بهت زدگی به لکه های خون بسیاری خیره نگاه میکردند که در همه جا دیده میشد. حتی در قسمت هایی از زمین چاله هایی دیده میشد که از خون پر شده بود. معلوم بود که صاحبان این خون ها در گذشته به شکلی وحشتناک بدست محافظ یا جادوهای محافظتی این سالن به قتل رسیدند.

سالن، بزرگ اما تاریک بود که تنها با نور بسیار کمی که از روزنه های سقف آن وارد میشد روشنایی داشت. تا جایی که چشم های مرگخواران یاریشان می داد این سالن به سه راهرو منتهی میشد. یکی همانی که از آن وارد شده بودند. دیگری راهرویی که درست در کنار راهروی اول قرار داشت و به نظر میرسید که در آخر به همان راهروی اول منتهی میشود و راهروی سوم دقیقا آن سوی سالن و آن سوی اجساد تکه تکه شده ای قرار داشت که روزگاری سعی کردند از آنجا عبور کنند. البته در سالن قسمت هایی هم وجود داشت که بخاطر نرسیدن نور در تاریکی مطلق به سر میبردند.

آرامینتا که بخاطر هیجان بیش از حد نمیتوانست لرزش صدای خود را کنترل کند گفت:
- شاید اونا اشتباه میکردن! شاید مثل دفعه قبلی هم باز راه دیگری وجود داره و باید اونو پیدا کنیم!

بلا خواست جواب آرامینتا را بدهد اما در همان لحظه صدای خش خش مبهمی از انتهای سالن تاریک شنیده شد. گویی جسم سنگینی دارد خودشو روی زمین میکشد. بلافاصله سه مرگخوار چوبدستی های آماده خود را به سمت نشانه رفتند. آرامینتا جیغی کشید و وردی را زیر لب آورد که با صدای ((نه)) بلا در هم آمیخته شد. اما دیگر دیر شده بود ... طلسم قرمز رنگی از انتهای چوبدستی آرامینتا خارج شد و همانطور که سالن را روشن میکرد به سمت قسمت تاریک سالن رفت تا اینکه با صدای پااااق مبهمی ناپدید شد. معلوم بود که طلسم به چیزی جز سنگ های دیوار اصابت کرده!

سکوت در سالن حکم فرما شد. سه مرگخوار بدون هیچ کلمه ای چوبدستی های خود را که بخاطر عرق دستشان خیس شده بود همچنان به سمت نقطه تاریک نشانه رفته بودند اما خبری نبود. آنگاه صدای فریادی به گوش رسید اما نه از سوی سالن بلکه از راهروی دومی که درست پشت سرشان قرار داشت. یک لحظه حواس سه مرگخوار پرت شد. صدای فریاد دوباره تکرار شد اما این بار بلندتر و آشنا تر!

بلا با نگرانی گفت:
- صدای ایگوره .. اونا .. اونا در خطرن!
صدای خش خش مجددا از انتهای سالن شنیده میشد. اما اینبار داشت به سوی آنها میامد. سه مرگخوار با یک نگاه به هم فهمیدند که هیچ کدامشان دوست ندارند آنجا بمانند و بازگشت به عقب و کمک به دوستان را ترجیح میدهند ...
ادامه دارد ....

خلاصه ماجرا تا پست قبل:

لرد سیاه به نبردی میرود که در آن شکست میخورد و ناپدید میشود.اما او برای احتیاط هورکراکسی از خود باقی میگذارد که در صورت بروز هر گونه مشکلی دوباره بتواند به دنیا باز گردد.چند تن از مرگ خواران وفادار لرد سیاه در محلی جمع میشوند تا درباره برگرداندن دوباره لرد سیاه تصمیم گیری کنند.در این جلسه از روی نشانه هایی که لرد سیاه درباره محل هوراکراس باقی گذاشته جستجو برای یافتن آن آغاز میشود و برای همین همگی به گشتن قلعه ای که در آن جلسه گذاشته بودند میپردازند.آنها بعد از نا امید شدن از قلعه به جستجو در قبرستان ریدل ها،محل مورد علاقه لرد میپردازند و در یکی از قبرها راه پله ای را پیدا میکنند که به داخل زمین میرود.آنها بعد از پایین رفتن از پله ها به سرسرای بزرگی میرسند که در آن دری قرار دارد.بعد از باز کردن آن در وارد محوطه ای میشوند که مملو از اسکلت انسان هایی است که درون این مقبره کشته شده بودند.بعد از جستجویی دیگر دری یافت میشود که بعد از باز کردن آن سه راهرو در جلویشان پدیدار میشود.آنها به ناچار به سه گروه تقسیم میشوند و راه را ادامه میدهند.بلاتریکس و آرامینتا و بلیز یکی از این گروه ها هستند.آنها در یکی از تونل ها به پیش میروند اما بعد از مدتی به تله ای میرسند که پیش روی را برای آنها مشکل میکند.حفره ای سر راه انها قرار دارد که نمیتوان از آن عبور کرد.اما بعد از مدتی راهی را در میان حفره میابند و به وسیله آن به طرف دیگر حفره میرسند در حالیکه به این موضوع فکر میکنندکه بقیه در آن لحظه درچه حالی هستند..
------------------------------------------------------------------
ادامه:

رودولف به سختی چشمانش را باز کرد. ..
نور شدیدی از میان پلکهایش وارد چشمانش شد و رودولف ناچارا دوباره چشمانش را بست.سعی کرد با دستانش جلوی نور را بگیرد ولی قادربه تکان دادن دستانش نبود.متوجه شد که دستهایش با طلسمی بسیار قوی بسته شده.مدتی طول کشید تا چشمان رودولف به نور عادت کرد.
به اطراف نگاه کرد.
ایگوردرچند قدمی او به زمین افتاده بود و بیهوش به نظر میرسید.ظاهرا دستهای او بسته نشده بود.ولی بلاتریکس کجا بود؟؟
رودولف به یاد آورد که بلاتریکس به همراه بلیز و آرامینتا در راهرویی به دنبال یادگار لرد سیاه میگردند ولی درباره اینکه چه کسانی و چطور او و ایگور را بیهوش کرده بودند نظری نداشت.آخرین چیزی که به خاطر می آورد این بود که او و ایگور به همراه سامانتا وارد تونل زیرزمینی شده بودند.ناگهان زمین شروع به لرزیدن کرده بود و در اثر این لرزش ناگهانی چوب جادوی هر سه جادوگر به زمین افتاده بود و بعد...تاریکی مطلق...

رودولف سعی کرد با پایش ایگور را تکان دهد.

-هی...ایگور...ایگور...توزنده ای؟صدای منو میشنوی؟ایگور خواهش میکنم..جواب بده....چه بلایی سرت اومده؟کی این کارو کرد؟سامانتا کجاست؟

ایگور ناله ای کرد و به آرامی تکان خورد.ظاهراوضعیت او به گونه ای نبود که قادر به جواب دادن یا حتی درک حرفهای رودولف باشد..
.
چاره ای جز انتظار نبود...رودولف با خود فکر میکرد شاید یکی از گروهها از اینجا رد شود....ولی خودش هم زیاد مطمئن نبود...او حتی نمیدانست کجاست...