بانک گرینگوتز - بانک جادوگران

دابی نقشه رو روی زمین پهن کرد و شروع کرد به بررسی کردنش.یک خط از جایی که در مخفی را نشان میداد کشیده شده بود و بعد مقداری جلوتر چند خط دیگر از آن جدا میشد که طبق نقشه هر کدام راهی برای رسیدن به یک نقطه بود.نقطه ای که آنها دنبالش بودند،یعنی آزکابان اولین خروجی سمت راست بود.
دابی نقشه را بست و گفت:خیلی خوب.راه رو پیدا کردم.بیا زودتر راه بیوفتیم.
هدویگ و دابی از در گذشتند و وارد طونل مخفی شدند...
بعد از گذشت سه ساعت هدویگ و دابی هنوز عرق ریزان و خسته درون تونل راه میرفتن ولی اثری از هیچ خروجی ای نبود.هدویگ که حسابی عصبانی بود فریاد زد:پس این خروجی که سمت آزکابان میرفت کجاست؟اینجا که هیچ راهی نیست.
دابی هم که کم کم داشت به نقشه شک میکرد نگاه دیگری به آن انداخت و گفت:نمیدونم چرا بهش نمیرسم.روی نقشه معلومه که باید خیلی راه بریم تا به خروجی برسیم.ولی ما که اینهمه راه اومدیم باید بالاخره بهش میرسیدیم.
هدویگ روی زمین نشست و سرش را میان دست هایش گرفت.از این راه پیمایی خسته شده بود.و از اینکه باید این همه تلاش را برای نجات دادن نوربرتا مکیرد.چون نوربرتا هیچ وقت برای کمک به هدویگ مه گیر افتاده بود اقدامی نمیکرد.
هدویگ از روی زمین بلند شد.چاره ای نبود.راه زیادی آمده بودند و نمیتوانست برگردد.با عصبانیت و بی حوصلگی راه افتاد و دابی هم دنبالش شروع به حرکت کرد.در کمال ناباوری چند متر جلوتر به خروجی رسیدند!
هدویگ با خوشحالی درون راهرو پرید و گفت:بالاخره پیداش کردیم.عالی شد.دابی عجله کن.زودتر باید به انتهای راهرو برسیم.میخوام زودتر نوربرتا رو نجات بدم.هرچند اون نامرد هیچ وقت برای من این کار رو نکرده!
دابی و هدویگ با عجله به درون راهرو دویدند.بعد از یک مدت به انتهای راهرو رسیدند.در آخر راهرو یک در بزرگ آهنی بود که نور از درزهای آن به دورن راهروی تاریک می تابید.
دابی به طرف در پرید و سعی کرد در را باز کند.اما در قفل بود.دابی بیشتر فشار آورد و باز هم موفق نشد.هدویگ دابی را کنار زد و گفت:هدویگ دابی رو کنار زد و گفت:بیا کنار الان درستش میکنم.من ناسلامتی جادوگرم.الان در رو با طلسم باز میکنم.و بعدش ما میریم به آزکابان!
هدوگی آستینش را بالا زد و فریاد زد:الوهومورا!
در صدای تق خفیفی کرد و باز شد.دابی قبل از هدویگ در را باز کرد و به درون اتاق پرید.هدویگ با خوشحالی چوب دستی اش را غلاف کرد و به طرف در رفت.در بیرون در دابی درون اتاق کنار یک نرده زانو زده بود و با تعجب به چیزی که در مقابلش بود نگاه میکرد.هدویگ کنار دابی نشست و پرسید:هی چیه چرا اینقدر ماتت برده؟بلند شو باید ی راهی برای خروج پیدا کنیم.
دابی با لکنت گفت:گمونم ما اشتباه اومدیم.....اونجا رو نگاه کن!
هدویگ به جایی که دابی اشاره میکرد نگاه کرد و دهنش از تعجب باز ماند.در حفره ای پایین تر از آن سکو کوهی از سکه های طلا نقره و اشیای قیمتی قرار داشت و هزاران جن در انجا مشغول رفت و آمد بودند.
هدویگ با دهان باز گفت:اینجا که صندوق اصلی گنج های گرینگوتزه!

دابی: خواهش میکنم صبر کن... اگه تو بری خودت هم گی می افتی ...

هدویگ : برام مهم نیست که گیر می افتم یا نه! نوربرتا توی دردسر افتاده اون وقت من باید این جا با خیال راحت بشینم ؟

ناگهان دابی با یک جهش بلند خود را روی هدویگ انداخت و به زور او را با خود به داخل کشید :

شش... ساکت ممکنه صدامونو بشنون اونوقت منم پام گیره و نمیتونم کمکتون کنم.

هدویگ با بغض گفت : اما... اما... من باید به نوربرتا کمک کنم.

دابی: اما این راحی که انتخاب کردی درست نیست... ما باید با یک نقشه پیش بریم و نوربرتا را نجات بدیم.

هدویگ اشک هایش را پاک کرد و گفت و با نا امیدی به دابی نگاه کرد.

_ اما دابی مگه نمی دونی هر کی بره ازکابان دیگه راه فراری براش باقی نمیمونه و باید تا اخر عمر تو سلولش بمونه.


_ نه ما نمی ذاریم این اتفاق بیفته ... فقط یک کمی به من فرصت بده تا فکر کنم... تو هم فکر کن و نقشه ای بکش.

دابی و هدویگ ساعت ها فکر کردند و فکر کردند هدویگ ان قدر فکرش مشغول نوربرتا بود که هیچ راهی به ذهنش نمیرسید.

_فهمیدم...

هدویگ امید وارانه به چهره ی جن نگاهی انداخت و گفت : خب پس منتظره چی هستی بگو دیگه.

_ ببین اول ما باید از این جا یواشکی بریم بیرون . این جا یک راه خروجیه مخفی هم داره .

و سپس به طرفی رفت و با اشاره ی دست هدویگ را به سوی خود خواند.

_ کمکم کن اینو اونور بکشیم ...

دابی و هدویگ با کمک هم کمدی بسیار پهن و به رنگ قهوه ای را به کناری کشیدند و هدویگ دید که در پشت کمد دری مخفی شده است .

_ این در رو به کجاست ؟

_ این در مستقیم به جایی نمیرسه .

در حین گفتن این جمله در را باز کرد و هدویگ دید که طونلی بسیار دراز که انتهایش ناپیداست در مقابلش است.

_ این طونل به چند راه منتهی میشه . اما من درست یادم نیست که از کدوم راه باید میرفتیم تا به چند متری ازکابان برسیم .

هدویگ گفت : نقشه ای چیزی نداری که راهو نشونمون بده ؟

_ اره... دارم چرا این فکر به ذهن خودم نرسید و به سوی کمد رفت و در ان را باز کرد و کاغذی را در اورد...

هدويگ كه خشكش زده بود به دستانش نگاه كرد. داشت به حالت اولش بر ميگشت. اين غير ممكن بود.
صداي نوربرتا در گوشش پيچيد: فرار كن!
هدويگ بالاخره به خود آمد و شروع به دويدن كرد.
جن با صداي بلند فرياد زد: صبر كنين! ايست!
اما هدويگ و نوربرتا كه انگار اصلا چيزي نشنيده بودند ، به راهشان ادامه دادند و ناگهان:
بوووووووووووووووووووووق!!!
صداي آژيري عجيب به گوش رسيد و صدها جن در آنجا ظاهر شدند. صداي نوربرتا شنيده ميشد كه داشت پشت سرهم نفرين ميكرد و غر ميزد و فحش ميداد!
هدويگ فرياد زد: بدو ديگه. بدو.
نوربرتا و هدويگ ميدويدند كه ناگهان:
_ كجا داري فرار ميكني؟ آزكابان به اندازه ي كافي جا براي شما داره ها!
هدويگ نگاهي به جني كه رو به رويش ايستاده بود انداخت. جن دست هايش را طرف هدويگ گرفته بود و مي خواست با اين كارش به نوعي مانع فرار هدويگ شود.
نوربرتا هنوز داشت ميدويد. چه عجيب و چه قدر بد! هميشه من بايد دستگير بشم و اين نوربرتا فرار كنه!
جن خنده اي شيطاني كرد و محكم دست هدويگ را گرفت. ولي در همين هنگام يك نفر محكم از يك طرف ديگر دست هدويگ را كشيد و هدويگ ديگر هيچ چيز نفهميد....

من كجا هستم؟
اين اولين چيزي بود كه به ذهن هدويگ رسيد.
هدويگ به دور و برش نگاهي انداخت و از جا بلند شد. در اتاقي كوچك بود. اتاقي خالي و كوچك با ديوار هاي سفيد. چيز ديگري به چشم نمي خورد. فقط همين.
شايد اين جا آزكابان است! ولي در همين هنگام در با شدت باز شد و دابي با عجله وارد اتاق شد.
_ چي شده؟ من كجام؟
دابي با ترس به هدويگ نگاه كرد و گفت: سلام هدويگ.
هدويگ چشمغره اي به دابي رفت و گفت: جواب سوال منو بده.
دابي صدايش را صاف كرد و گفت: اينجا گرينگوتزه. يك اتاق مخفيه. هيچ كس تا به حال اين اتاق را نديده...به جز من!
هدويگ با تعجب به دابي نگاه كرد گفت: چه طوري اومدم اينجا؟
دابي خنديد و گفت: من هميشه به هري پاتر كمك ميكردم. چرا نبايد به جغد هري پاتر كمك كنم؟ من تو رو به اين اتاق آوردم.
دابي سرش را پايين انداخت. هدويگ لبخندي زد و گفت: ممنون! راستي از نوربرتا خبري داري؟
دابي با عجله سرش را بالا آورد و گفت: نوربرتا؟ خب...راستش..اون دستگير شده...
هدويگ: چي؟!....

نفس در سینه ی نوربرتا حبس شده بود به صورت هدویگ نگاه کرد که از شدت ترس جوش های ریزی زده بود .

ناگهان جن فریاد کشید : شما خجالت نمی کشید ؟
هدویگ در حالی که می لرزید گفت : با من هستید؟
جن ادامه داد : نه اقا کی باشما بود .من با دابی بودم که اومده از حساب هری پاتر یواشکی پول برداره ! برای چی اومدی دابی؟ بدون اجازه؟ از معجون مرکب استفاده کردی نه؟ حالا بیا ببینم .

جن مقداری از مایعی که در دست داشت روی سر دابی خالی کرد .ولی جن خانگی هیچ تغییری نکرد .جن در حالی که سرخ شده بود دست هری پاتر را فشرد و گفت : معذرت می خوام قربان اخه دستگاه بوق کشید من فکر کردم که... فکر کنم دستگاه خراب شده است

نوربرتا که نفسی از سر اسودگی می کشید زیر لب گفت : شانس اوردیم که نفهمید !
هدویگ گفت : نفهمید؟ خواب دیدی خیر باشه شانس اوردیم همزمان با کس دیگری عبور کردیم
نوربرتا گفت : اقای جن چند مانع دیگه هست که باید ازش عبور کنیم؟
هدویگ ادامه داد : واقعا تو فکر می کنی من باید از این موانع عبور کنم؟ یعنی تو به ارباب خودت شک داری؟
هدویگ با قیافه ای مغرورانه به جن نگاه می کرد که جن گفت : نه قربان شک ندارم ولی هنوز 2مانع وجود داره 2 ساعتی مونده که به حسابتون برسیم
نوربرتا سرخ شد و نگاهی به هدویگ انداخت و زیر لب گفت : هدویگ می فهمی دو ساعت یعنی چی؟ یعنی معجون می پره فکر کنم الان هم..اوه هدویگ چرا دستات تیره شدن..وااای نه معجون خاصیتش رو داره از دست می ده هدویگ چرا واستادی؟...

در همین لحظه ...

هدويگ و نوربرتا به دنبال جن ه راه افتادند.بسيار مطمئن بودند كه از اين صندوق نيز مي توانند به راحتي عبور كنند.سوار ريل شدند و در تونل تاريك و ترسناك به راه افتادند.
هدويگ براي اين كه بار ديگر مطمئن شود كه مي توانند سرقت كنند به جن گفت:
الان چه موانعي واسه جلوگيري از سرقتمون گذاشتن؟آخه خيليا دوست دارن از صندوقمون سرقت كنن.
هدويگ نگاهي كذر به هدويگ انداخت.خدا خدا مي كرد كه جن بگويد مانعي در كار نيست اما جن گفت:
قبلا با نوعي آب مي توانستيم تمام جادوهاي يك سارق را از بين ببريم اما چون خيلي هامي توانستند بر اون چيره بشت الان يك لايه محافظ و بي عيب و نقص گذاشتيم.آها كم كم داريم به اون لايه نزديك ....
اما نتوانست حرفش را ادامه بدهد.ديدن چهره هدويگ كه از عرق خيس شده بود باعث شد كلمات بر زبانش خشك شود.
به آرامي گفت:مشكلي پيش اومده سرورم؟
اما هدويگ به او اعتنا نكرد.نگاهي به نوربرتا انداخت كه او نيز حال و روزش چندان خوب نبود.به آرامي علامت داد كه بايد به جن حمله كنند.
هر دو به سرعت چوبدستي خود را بيرو آوردند و با شدت پرتو زرد رنگي را به قلب وي فرستادند.جن در همان لحظه با حالتي عادي بيهوش بر كف ريل افتاد.
نوربرتا با اضطراب گفت: خيلي شانس اورديم.
اما وقتي صداي جيغ هدويگ را شنيد دانست كه حرفش درست نبوده.5 متر ديگر با لايه محافظ فاصله نداشتند. هيچ كاري از دستشان بر نمي آمد.از لايهرد شدند و در همان موقع صداي آژيري به گوش رسيد...
======
ادامه دهيد

هدویگ عرقش را پاک کرد و دکمه فلزی را فشرد . در یک ان فکر کرد در باز نمی شود و ان ها گیر می افتند. اما نه! این طور نشد در با صدایی باز شد و هدویگ نفسی از تعجب کشید جن ان ها را راهنمایی کرد تا به داخل بروند.: بفرمایین سرورم ...
هدویگ و نوربرتا با کمی نگرانی و خوشحالی قدم به جلو گذاشتند ناگهان صدای یک جن دیگری امد : اهای... بیا این جا وایسا نوبت تو هست من کار دارم باید برم...
جن با حالتی پوزش خواهانه گفت : معزرت میخوام من باید شما را تنها بگذارم...
نوربرتا : باشه برو اشکالی نداره.
و جن از ان جا رفت. نوربرتا با خوشحالی گفت : وای ... شانس رو می بینی ؟ حالا هر چقدر که بخایم میتونیم برداریم.
هدویگ : شانس؟... هه من داشتم از ترس می مردم بعد تو می گی شانس...
نوربرتا : حالا فراموش کن چه قدر میخوای برداری ؟
هدویگ : خب... اول میخواستم به اندازه ی اذرخش بردارم اما حالا یک کمی بیشتر که مشکلی نیست...

پیش خان بانک

اقا و خانم مالفوی وارد بانک شدند . و به سوی پیش خان رفتند...
لوسیوس : میخوام از حسابم پول بردارم
جن: من مسول این قسمت نیستم اما با این حال اشکالی نداره بیاید بریم...

از دري وارد يك راهرو طويل شدند كه روشني و تاريكي اي كه توسط مشعل هاي آن پديدار شده بود، فضا را وحشتناك جلوه مي نمود.هدويگ در دلش به آذرخشش فكر ميكرد و بي اختيار چشم هايش را بست تا خود را بر روي آن تصور كند.اما با صداي جن به خود آمد.
-ببخشيد آقا.از اين طرف
آن دو به همراه جن كوته قامت به سمت راست پيچيدند تا سر انجام به مسير ريل ها رسيدند.جن لبخند كوتاهي به هدويگ و نوربرتا زد و با اشاره دست به آن ها نشان داد تا سوار بر واگن شوند.واگن نسبتا تنگي بود و در موقع حركت، صداي تلق تولوق آن باعث مي شد اخم هايشان در هم برود.سرعت واگن ها دست كمي از آذرخش نداشت.حد اقل بادي كه بر صورت هدويگ مي خورد اورا به حال و هواي كوييديچ مي برد.
در مسير حركتسان تصاوير نا واضحي از چند اژدها در سمت راستشان به چشم مي خورد.اما چون سرعت قطار زياد بود نمي شد كه به طور دقيق به آن نگاه كرد.
و سر انجام بعد از نيم ساعت سرعت قطار رفته رفته كمتر شد.اضطرابي ناگهاني در دل نوربرتا به وجود آمد.نمي دانست چرا ولي به نظرش رسيده بود كار احمقانه اي كرده بودند كه به آن جا آمده بودند.هر لحظه انتظار يك حادثه عجيب داشت.
جن با صداي جيغ مانندي به هدويگ گفت:
سرورم لطف كنيد انگشتتونو بذارين روي در.اين سيستم رو از 1 هفته پيش ريختيم .درها رو مجهز به سيستم انگشت نگار كرديم تا صاحبشو بشناسه.
هدويگ كه تازه فهميده بود اشتباه بزرگي كرده كه به آن مكان قدم گذاشته سعي كرد آرامش خود را حفظ كند.
-جن پير!تو به لوسيوس مالفوي دستور مي دهي كه انگشت خود را بر روي اين در مسخره بگذارد.
اما نتوانسته بود در اداي اين جمله ترس خود را مخفي كند.
جن كه اين حرف هدويگ اصلا در وي تاثير نگذاشته بود گفت:
سرورم.جاي هيچ نگراني نيست.من مامورم و معذور! اين كار فقط به خاطر شما هست.تا كسي نتونه از صندوق شما دزدي كنه.
عرق سردي بر روي پيشاني هدويگ پديدار شد.هيچ راهي نداشت.
انگشت سبابه اش در فلزي سرد را لمس كرد.
ناگهان...

سوژه ي جديد:

هدويگ و نوربرتا وارد بانگ گرينگوتز شدند.
بانك خيلي شلوغ بود.
هدويگ با خوشحالي دست هايش را به هم ماليد و گفت:امممم... فكر ميكنم امروز بتونم اون جاروي آذرخش رو كه توي اون مغازه ديده بودم بخرم.
نوربرتا : خب...من هم شايد بتونم يه آذرخش بخرم. واسه ي تيممون...
هدويگ چيزي نگفت و فقط به طرف جني رفت كه پشت ميزش نشسته بود.
جن با تعجب به هدويگ و نوربرتا نگاه كرد و گفت: كاري از دست من بر مياد خانم و آقاي مالفوي؟
هدويگ با همان لحن خشك لوسيوس مالفوي گفت: مي خواستم از پولام برداشت كنم. اجازه ي اين كارو كه دارم؟
جن بسيار سريع گفت: البته..البته قربان! البته...
نوربرتا : مي تونيم يه سري بزنيم به صندوقمون؟
جن: يه لحظه اجازه بديد.
آن جن كه بسيار پير هم بود به جني جوانتر دستور داد كه خانم و آقاي مالفوي( هدويگ و نوربرتا) رو راهنمايي كنه و جن جوان هم اطاعت كرد.
هدويگ چشمكي به نوربرتا زد و هردو به دنبال جن جوانتر به راه افتادند...

**************************
جريان داستان:

هدويگ و نوربرتا كه با معجون مركب پيچيده خودشان را به شكل لوسيوس و نارسيسا در آوردند ، قصد سرقت از صندوق آن ها را دارند. ولي در بانك مشكلي حتي پيچيده تر از آنچه كه فكرش را مي كردند برايشان به وجود مي آيد و بالاخره آن ها از بانك فرار مي كنند. اما پول هايي را كه دزديده بودند از دست مي دهند....

درک و دانگ:
کالين:خوب گراپ حالا بيا پولهايي که گفتي رو تو جيب من خالي کن ببينم ميتوني پرش کني يا نه!
گراپ:اگه کالين اين خواست حرفي نبود!
گراپ پولاشو تو جيب کالين خالي ميکنه...اما مگه جيب کالين پر ميشه...!!!
درک و دانگ:
-----يک ساعت بعد-----
گراپ:ديگه گراپ پول نداشت جيب کالين چرا پر نشد؟...
کالين:همي بر تو واجب است که بداني جيب يک حاجي هرگز پر نگردد
حال بيا نصف پولهايت را بگير حساب باز کن...مرلين ياريت کند
کالين به طرف درک و دانگ مي ره...
درک و دانگ:
بعد از اينکه بهشون مي رسه رو به دانگ مي کنه و مي گه:همانا اي فرزند من حرفهاي الياس را شنيدم و ديدم که تو را وسوسه مي کند و همه ميدانيم که در اين برهه انتخابات بسي کاري صواب و اجري عظيم است که از ثروتمندان به فقرا، و از همه فقير تر به خودمان ببخشيم
درک:ولي حاج آقا از شما بعيده...
کالين:آيا تو به آُسلام اعتقاد داري؟
درک:بلي...
کالين:پس بدان که من نماينده آسلامم و به گاليون نياز دارم و تو نيز که يک آسلام دوستي به آن نياز داري و ماندي هم
دانگ:و آيا يعني شما مي فرماييد دزدي حرام نمي باشد يا شيخ!
کالين:من چنين نگفتم اي برادر...همانا دزدي حرام است...ولي سرقت از بانک به اين بزرگي علاوه بر هيجانش چون در راه کمک به آسلام و مردم است اصلا حرام نيست...
حال برويم به کافه اي که مي خواستيد مرا مهمان نماييد تا در باره اين عمل متهورانه که خود جهادي بس عظيم است با هم مشورت بنماييم
دانگ و درک:مهمان!!!؟
کالين:همي از من فقير مردمي انتظار داريد که پول داشته باشم...آيا شما دين نداريد؟
دانگ ودرک:حاج آقا پولهاي گراپ چي؟
کالين:آنها بيت المال است برويم برادران برويم...

با تغییر کوچکی که در قوانین ایجاد شد، جایزه بهترین مشتری بانک (کسی که رول هایش در بانک امتیاز بیشتری بگیرند) رای در وزارت نیست و فقط می تواند از جایزه نقدی بهره مند گردد. اگ هم نخواست می تونه ببخشه به حساب رول الحسنه بانک.
-------------------------------
دانگ برمیگرده و به درک نگاه می کنه. صدای الیاس دوباره تو ذهنش طنین میندازه: "باید بری تو کار درک" دانگ یه اسکناس 10 گالیونی میذاره لای فرم و میده و به درک. درک یه نگاه به اسکناس میکنه و به این حالت به دانگ خیره میشه و دانگ هم در جواب به این حالت در میاد.
- مرتیکه دست کج عوضی بی ناموس! مگه من مثل تو دزدم؟ ها ها ها؟ پیشنهاد رشوه به نظارت انجمن اونم حین انجام وظیفه؟
بعد صداشو آروم میکنه تا در گوش دانگ میگه:
- بیا پاتیل درزدار با هم صحبت می کنیم!
ولی درست در همین لحظه است که کالین سر میرسه. (توضیحات: کالین قسمت دوم حرف درک رو نشنیده) کالین در حالی که با یه دست ریشش رو نوازش می کنه و با یه دست دیگه آفتابه شو بالا گرفته، شروع می کنه به سخنرانی.
- همانا که در آسلام رشوه عملی است بس ناپسند و همی رشوه دهندگان را امید به لقای ریش مرلین نیست. و من در همین جا اعلام می کنم که به عنوان یک کاندید مردمی وزارت با رشوه و زیر میزی و دست در کاسه این و آن بودن مخالفم همی!
ملت شروع می کنن به ابراز علاقه به کالین و فرستادن انواع شکلک از قبیل: و و
ولی ظاهرا یکی خیلی محکم دست میزنه چون بانک شروع می کنه به لرزیدن! نه ببخشید صدای دست زدن نیست صدای قدم های بزرگ مرد آسلام (از نظر اندازه) گراپه که پاپتی می پره وسط.
- من در همین جا مخالفت خودم رو با رشوه اعلام می کنم و اعلام می کنم که اگه به من رای بدید وزیر شم، مشت محکمی به دهن هر کی بخواد رشوه بده یا رشوه بگیره می زنم.
کالین دوباره میاد شروع کنه به سخنرانی که گراپ سرشو می بره به طرف گوش کالین و در گوشش میگه:
- کالین، پدر جان، ببین من اومده بودم که یه جیب پر گالیون بریزم تو حساب رول الحسنه بانک تا تو قرعه کشی شرکت کنم، تو که می دونی جیب های من چقدر بزرگن! اگه همین جا به نفع من از انتخابات وزارت کنار بکشی، همشو میدم به تو!
کالین:
- اگه من همین قدر پول بهت بدم، تو می کشی کنار؟
گراپ:
- تو این همه پول از کجات می خوای بیاری؟ از تو آفتابه ات؟
چشم کالین برقی می زنه، سفید میشه و خاطره ای توش نشون داده میشه:

- باید بری تو کار درک!
کالین صدای الیاس رو میشنوه که داره با دانگ حرف می زنه (پست قبل) و میگه:
- همانا که تو نباید مردان آسلام را وسوسه کنی!
الیاس که جا خورده، می پرسه:
- تو کی هستی؟ نیا جلو! من خودم الیاسم! با یه اشاره در خونه ملتو می بندم. بیای جلو، در شناسه تو رو هم میبندم! تو چجوری صدای منو شنیدی؟ من داشتم با دانگ گلم حرف می زدم!
- همانا من کالین مرد آسلام و مدیر این سایت هستمی و اگر کسی بخواهد شناسه ببندد آن من هستم همی! و همی من از نیروی آفتابه مرلین بهره می جویم و می توانم صدای تو را بشنوم

کالین از خاطراتش میاد بیرون و رو به گراپ میگه:
- تو چی کار به این کارا داری همی؟ تو پولتو بگیر!
- باشه قبول. اگه تو به اندازه یکی از جیبای من گالیون طلا بهم بدی، من از انتخابات می کشم کنار.
در همین حین درک و دانگ که سعی داشتن از در این گیر و دار از بانک جیم بزنن، متوجه میشن که هر کاری می کنن نمی تونن از در بانک برن بیرون. درک رو به دانگ میگه:
- چرا ما نمی تونیم از در رد شیم؟
- همی نیروی آفتابه مرا دست گرفته اید همی! همانا نمی توانید خارج شوید چون من کاری با شما داشتمی!
درک و دانگ برمیگردن به کالین زل می زنن. کالین ادامه میده:
- به مقداری پول نیاز داشتمی! همی شما دو نفر می توانید کمی پول از بانک برام قرض الپس نده بگیرید. پس این کار را بکنید که همی نیروهای منو مدیریت و آفتابه من پشتیبانتان هستند! پورسانت شما نیز همی محفوظ است!
یه دفعه صدای الیاس میاد که میگه:
- ای کالین نامرد! تو که گفتی نباید کسی رو وسوسه کرد.
- همانا که دستوراتی که در رسائل می نویسند برای عوام الناس است و احکام ما فرق کندی همی! علی الخصوص در این برهه زمانی خاص که نزدیک به انتخابات وزارت است همی!
درک و دانگ به صورت هماهنگ: