تد ریموس لوپین
از دور شبیه مهتابیام.
ماگل
- تولد نقش
- 1386/07/11
- آخرین ورود
- پنجشنبه 22 تیر 1396 23:55
- عضویت
- 1386/07/10
- پستها
- 1495
جفت چشمهای زرد و سرخ یکی یکی با وحشت گشوده میشدند و تعدادی تنها فرصت یک واکنش داشتند:
تماشای اخگر سبزی که آخرین چیزی بود که قبل از بسته شدن همیشگی, میدیدند.
گرگینههای اطرافش, آنهایی که هنوز سر پا بودند, چنگ و دندانشان را نشان مهاجمین میدادند, بر خلاف تدی که چوبدستیاش را بیرون کشیده بود و از پشت یکی از درختها, جنگ نابرابر را تماشا میکرد. همراهانش یک مشت احمق از خود راضی بودند که انگار یک اصل مهم را به یاد نمیآوردند: بیشتر آنها هم جادوگرند!
مسئله ی دیگری هم که در همین چند لحظه فراموش کرده بودند, او بود!
کسی دیگر تدی را نمیپایید و او میتوانست آپارات کند. چشمانش را بست و میدان گریمولد را از پس تاریکی دید. نفسش را حبس کرد, صدای ضربان قلبش در گوشهایش زنگ میزد.
یک نفر زوزه ی دردمندی کشید که خیلی زود ساکت شد..
صدای خنده ای زنانه فضای جنگل را پر کرد که زوزه ی کوتاه دیگری را به همراه داشت...
دندانهایش را بهم سایید:
- به درک... به درک... بذار همدیگه رو تیکه پاره کنن.
فریاد بعدی را میشناخت, دخترک کمی از جیمز کوچکتر و درست مثل او ریزنقش بود و چشمانش همیشه برقی شیطنت آمیز داشت.
به خودش نهیب زد:
- همین الان.. برو!
و دوباره نفسی عمیق کشید و انگشتان خیس و لرزانش را محکمتر دور چوبدستی حلقه کرد اما این بار صدایی مردانه بود که تمرکزش را بهم زد.
- التماس میکنم, ما رو نکشین! تیکه تیکهمون نکنین! من یکی که اصلا خوشمزه نیستم.
تدی از پشت پناهگاهش رودولف لسترنج را دید که دستهای خونینش را در هوا تکان میداد و دور دوایت که روی زمین بی حرکت افتاده بود, می چرخید و با هر جمله, دیوانهوار میخندید و قمه اش را روی بدن حریف نیمه جانش فرود میآورد.
لسترنجی که قتل گریبک را گردن او انداخته بود,
قتلی که باعث شده بود پترا به او حمله کند,
حمله ای که طلسم مرگ را از چوبدستی جیمز شلیک کرده بود,
مرگی که رد خون جیمز را روی بازوان دوایت نشانده بود.
و کار یکی از این دو با آخرین ضربه ی لسترنج که درست روی گردن گرگینه نشست, تمام شد.
تدی از پناهگاهش بیرون پرید و چوبدستیاش را به سمت جایی که رودولف میخواست به قربانی بعدیش حلمه کند, نشانه رفت.
- پروتگو ماکسیما!
طلسم مرگخوار و همراهانش به سپر نامرئی برخورد کردند و ناپدید شدند.
گرگینه های باقیمانده , بی توجه به سپر محافظتی, با خشم و تردید, تدی و چوبدستیاش را تماشا میکردند.
باورنکردنی بود! تدی سرش را تکان داد و چند قدم جلوتر و پشت به آنها ایستاد.
- این یه تیکه چوب ترس نداره!
با سر به جایی که مرگخوارها ایستاده بودند اشاره کرد و ادامه داد:
- ... از اونا باید ترسید! اگه میخوایم عاقبتمون مثل دوایت نشه, باید جادو رو با جادو جواب داد! اگه چوبدستیتون همراهتونه, الان وقتشه که ازش استفاده کنین.
تماشای اخگر سبزی که آخرین چیزی بود که قبل از بسته شدن همیشگی, میدیدند.
گرگینههای اطرافش, آنهایی که هنوز سر پا بودند, چنگ و دندانشان را نشان مهاجمین میدادند, بر خلاف تدی که چوبدستیاش را بیرون کشیده بود و از پشت یکی از درختها, جنگ نابرابر را تماشا میکرد. همراهانش یک مشت احمق از خود راضی بودند که انگار یک اصل مهم را به یاد نمیآوردند: بیشتر آنها هم جادوگرند!
مسئله ی دیگری هم که در همین چند لحظه فراموش کرده بودند, او بود!
کسی دیگر تدی را نمیپایید و او میتوانست آپارات کند. چشمانش را بست و میدان گریمولد را از پس تاریکی دید. نفسش را حبس کرد, صدای ضربان قلبش در گوشهایش زنگ میزد.
یک نفر زوزه ی دردمندی کشید که خیلی زود ساکت شد..
صدای خنده ای زنانه فضای جنگل را پر کرد که زوزه ی کوتاه دیگری را به همراه داشت...
دندانهایش را بهم سایید:
- به درک... به درک... بذار همدیگه رو تیکه پاره کنن.
فریاد بعدی را میشناخت, دخترک کمی از جیمز کوچکتر و درست مثل او ریزنقش بود و چشمانش همیشه برقی شیطنت آمیز داشت.
به خودش نهیب زد:
- همین الان.. برو!
و دوباره نفسی عمیق کشید و انگشتان خیس و لرزانش را محکمتر دور چوبدستی حلقه کرد اما این بار صدایی مردانه بود که تمرکزش را بهم زد.
- التماس میکنم, ما رو نکشین! تیکه تیکهمون نکنین! من یکی که اصلا خوشمزه نیستم.
تدی از پشت پناهگاهش رودولف لسترنج را دید که دستهای خونینش را در هوا تکان میداد و دور دوایت که روی زمین بی حرکت افتاده بود, می چرخید و با هر جمله, دیوانهوار میخندید و قمه اش را روی بدن حریف نیمه جانش فرود میآورد.
لسترنجی که قتل گریبک را گردن او انداخته بود,
قتلی که باعث شده بود پترا به او حمله کند,
حمله ای که طلسم مرگ را از چوبدستی جیمز شلیک کرده بود,
مرگی که رد خون جیمز را روی بازوان دوایت نشانده بود.
و کار یکی از این دو با آخرین ضربه ی لسترنج که درست روی گردن گرگینه نشست, تمام شد.
تدی از پناهگاهش بیرون پرید و چوبدستیاش را به سمت جایی که رودولف میخواست به قربانی بعدیش حلمه کند, نشانه رفت.
- پروتگو ماکسیما!
طلسم مرگخوار و همراهانش به سپر نامرئی برخورد کردند و ناپدید شدند.
گرگینه های باقیمانده , بی توجه به سپر محافظتی, با خشم و تردید, تدی و چوبدستیاش را تماشا میکردند.
باورنکردنی بود! تدی سرش را تکان داد و چند قدم جلوتر و پشت به آنها ایستاد.
- این یه تیکه چوب ترس نداره!
با سر به جایی که مرگخوارها ایستاده بودند اشاره کرد و ادامه داد:
- ... از اونا باید ترسید! اگه میخوایم عاقبتمون مثل دوایت نشه, باید جادو رو با جادو جواب داد! اگه چوبدستیتون همراهتونه, الان وقتشه که ازش استفاده کنین.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!


