دنیای وارونه

خلاصه:
جيمزسيريوس و آلبوس سورس پاتر، به خاطر فقر شديد محفل ققنوس، فريب مرگخواران رو خوردن و از خانه ي گريمولد رفتن.

حالا هري محفلي ها رو جمع كرده تا بتونن راهي براي ثروتمند شدن محفل پيدا كنن و هر كسي يه پيشنهاد ميده. ماندانگاس پيشنهاد فروش عتيقه هاي گريمولد، پروتي پيشنهاد فروش موهاي جادوييش و مالي پيشنهاد فروش سوپهاش رو ميده!

ادامه:

گريوز در ميان اينهمه پيشنهادات بدردنخور و بلبشو هاي خانوادگي محفلي ها، از پشت ميز بلند شد، گلويش را صاف كرد و با صداي بلندي گفت:
- با فروش اين چيز و اون چيز به جايي نميرسيم دوستان! پروتي! اي «فانتين» بينواي محفل! فكر مي كني با فروش موهات محفل ثروتمند ميشه؟ نه دختر جان... پس فردا مجبور خواهي شد دوتا دندون جلوييت رو هم بفروشي! و بعدش هم... اجازه بديد نگم ديگه چه اتفاقات شومي در انتظارته!

اشك در چشمان اعضاي محفل ققنوس حلقه زد. گريوز ادامه داد:
- و تو، مالي! گيرم كه مي پزي، گيرم كه ميفروشي، با تمام شدن ناگزير پيازها چه مي كني؟

اينجا بود كه بغض محفلي ها تركيد و همه شروع به ضجه زدن كردند!
پروفسور دامبلدور از سر ميز، فين ممتدي در دستمالش كرد و گفت:
- گريوز، خادم و فرزند روشنايي! پس راهكار تو براي حل معضل فقر چيه فرزندم؟

گريوز با چند سرفه ي كوتاه، مجدداً گلويش را صاف كرد و گفت:
- پيشنهاد من، همون راهكاريه كه اعلي حضرت پرزيدنت در كشورم داره اجرا ميكنه؛ اشتغالزايي!
- اشتغال زايي؟!
- بله پروفسور! هر كدوم از اعضاي محفل بايد جداگانه، ببينن چه توانايي هايي دارن و بعد با توجه به استعدادها، توانايي ها و تخصص هاشون، هر كدوم يه شغل براي خودشون انتخاب كنن! اين راه حل رفع فقره، نه فروش آت و آشغالهاي عتيقه يا اعضاي بدنمون!

محفلي ها با هم تكرار كردند:
- استعداد؟ توانايي؟ تخصص؟

شايد پيشنهاد چندان بدي هم نبود!

اما محفليون اصلا چيزي نميشنيدند. همگي هنوز هم محو موهاي خارق العاده ي پروتي بودند كه با صداي جيني از اين حالت بيرون آمدند:
- هرييييييي!
- چيه؟ چرا جيغ ميزني؟

جيني همانطور كه داشت، هزارمين بسته ي دستمال كاغذي را باز ميكرد، گفت:
- بچه هاي من الان معلوم نيس كجان! اون وقت شما نشستين و دارين به موهاي پروتي نگاه ميكنين!
- بچه هات كه الان كاملا معلومه كجان! دارن توي آنتاليا و ايتاليا خوش ميگذرونن!
- خب پس چرا اينجا نشستي؟ يه كاري بكن ديگه!
- اگه دو دقيقه جيغ نكشي و توجه كني داريم چيكار ميكنيم، متوجه ميشي كه داريم دنبال راه حل واسه برگردوندن بچه هاي عتيقه ات ميگرديم!
- بچه هاي من عتيقه نيستن!
- خب بابا... تو فقط جيغ نكش هر چي ميگي درسته! الان يه راه حل ديگه پيدا ميكنيم.
- زود باشششش!
- خيلي خب... چرا هي جيغ ميكشي؟ موهامو ول كن! كچلم كردي ديگه! بعدشم... بچه هاي تو بچه هاي منم هستن. پس هي بچه هام بچه هام نكنا!

جيني كه براي اولين بار قانع شده بود، ابتدا موهاي هري را ول كرد و سپس به پشتي صندلي اش تكيه داد و به گريه كردنش ادامه داد! صداي هري بلند شد:
- خب... كس ديگه اي هم هست كه ايده اي داشته باشه؟
- سوپ هاي منو هم ميتونين بفروشين!

با صداي مالي همه به سمت او برگشتند.

- سوپاي تو رو منم به زور ميتونم بخورم چه برسه...

و سپس با فرود آمدن چماغي بر سر هري، هري سكوت اختيار كرد و سپس به دنبال آن صداي جيغ جيني بلند شد:
- هرييييي!

با صدای پروتی نگاه محفلی ها به سمت دختر جوان برگشت:
-ام چیزه من یه پیشنهاد دارم ولی خب نمیدونم....
_چه پیشنهادی؟
_میگم من میتونم موهامو بفروشم.
ملت محفلی:
_خب ببین پروتی جان ناراحت نشیا ولی آخه...
_آخه چی؟
_موهای تو خیلی قشنگه ولی مگه با فروشش چه قدر دستمونو میگیره؟

به محض اتمام حرف هری هرمیون با شوق گفت:
_شما از خاصیت موهای پروتی خبر ندارید.
_چه خاصیتی؟

همه ی نگاه ها به سمت پروتی برگشت؛توجه بقیه پروتی را دستپاچه کرد.طره ای از موهاشو دور انگشتش پیچید و گفت:
_خب من میتونم هر وقت بخوام موهام رو بلند کنم یا کوتاه،می تونیم کوتاهشون کنیم و سریع بلند میشن...

پروتی که نگاه بهت زده ی ملت را دید دستپاچه تر از قبل موهاش را ول کرد و گفت:
_اصلا ببخشید میدونم پیشنهاد احمقانه ای بود.من فقط شنیده بودم موی طبیعی قیمت خوبی داره فکر کردم بتونیم موهام رو بفروشیم؛من فقط میخواستم کمک کنم.
_چرا ما تا حالا متوجه نشده بودیم؟
_خب من دوست ندارم بقیه بدونن.
_چرا؟وای پروتی این عالیه.میشه نشونمون بدی؟

پروتی چشم هاشو به علامت تائید بست و ثانیه ای بعد موهای پر پشت بلندش تبدیل شدند به موهایی فرفری با طولی که به زحمت ده سانتی متر میشد.محفلی ها با تعجب به صورت پروتی با موهای فر نگاه میکردند.پروتی از خجالت سرخ شد و سرشو پایین انداخت موهاش دوباره در عرض چند ثانیه به حالت بلند و لختشون برگشتند.هری با ذوق دست هاش را بهم کوبید و گفت:
_عالیه پروتی همین کارو بکن.موهاتو حتما خوب میخرن حتی میتونی به مشنگا بفروشی پولشونو تبدیل میکنیم.خب از دست بقیه چه کاری بر میاد؟

- اوهوی!
این صدای مالی ویزلی، بعد از شنیدن دیالوگ محکم و قاطع هری بود.

- بله مالی؟
- مالی و درد! مالی و کوفت! هر وقت دو گالیون پول جمع کردی آوردی اونوقت صداتو بلند کن و دستتو بکوب رو میز! حیف اون سوپ پیازی که نصفشو ریختی روی میز!
-

بعد از سکوتی که ابراز خشونت مالی به جو تحمیل کرد، آرتور جهت تلطیف اوضاع و حتی توجیه ناتوانی‌ش توی پول درآوردن گفت:
- ای بابا، هری! با درآمد حلال از این بیشتر نمیشه چیزی دشت کرد. پول و درآمد نجومی، بدونِ خلاف بدست کسی نرسیده!

هری دهن باز کرد چیزی بگه که از سمت دیگه‌ی میز، دانگ - نمادِ کسب و کار حلالِ محفل - گفت:
- چرا نشه حاجی؟ الان یه عالمه عتیقه کنجِ گنجه‌های همین گریمولد خودمون هس که اگه بدین من آبـِشون کنم کلی مایه گیرمون میاد!

پیشنهاد ماندانگاس، برای شروع بد به نظر نمی‌اومد... لااقل می‌تونست یه ذره براشون سرمایه‌ی اولیه جور کنه تا بتونن کسب و کاری چیزی راه بندازن.

- نه!
جودی، کوافل به دست و عرق‌ریزون، تازه به همراه ویولت از زمینِ کوییدیچ‌کوچیکی که پشت خونه درست کرده بودن برگشته بود.
- اگه توی فروش عتیقه‌های خونه‌ی گریمولد پول بود که تو الان اینجا نبودی!

ملت محفلی با استایل «راست میگه دیگه.» به دانگ خیره شدن که نتیجتاً دانگ آب دهنش رو قورت داد، نارنجکی که از ناحیه‌ی حلقه‌ی ضامن دور انگشتش می‌چرخوند رو روی میز گذاشت و جواب داد:
- چرا تهمت ناروا می‌زنی آبجی؟ من و دزدی؟! من تهِ تهِ خلافم قرض گرفتن یه کیسه خوابِ بوگندو از اتاق آخریه بود که اونم لنگه جوراب ننه‌ی سیریوس از آب درومد.

هری که هنوز هم کمی به پیشنهاد دانگ امیدوار بود، برگشت و گفت:
- به هر حال. چیز باارزشی مونده که بشه با آب کردنش یه ذره پول در آورد؟

دانگ یه لحظه انگار که دنبال چیز یا شخص خاصی باشه، به جمعیت دور میز نگاه کرد و بعد از این که خیالش راحت شد گفت:
- آره بابا. چیز قیمتی که فراوونه، فقط...
- فقط چی؟
- همش رو اون کوتوله‌ی سبز جمع کرده توی لونه‌ش. اون کاسه کوزه‌ها تک تکـشون لااقل صد گالیون می‌ارزن!

قبل از این که ملت محفلی با شنیدن رقمی که دانگ به زبون آورد نعره‌کشان به سمت "لونه‌ی کوتوله‌ی سبز" هجوم ببرن، خود جناب کوتوله با صدای پاقی روی کله‌ی دانگ ظاهر شد و همزمان که یه بطری وایتکس رو توی دماغش فرو می‌کرد داد زد:
-آفتابه‌دزد فکر کرد کریچر صداش رو نشنید؟ هر کی به وسایلای بانو دست زد، کریچر مغزش رو توی کاسه‌ی وایتکس تیلیت کرد!

و با بشکن کریچر، خودش و دانگی که عاجزانه جیغ می‌کشید به مقصد نامعلومی آپارات شُدن!
با از دور خارج شدن ماندانگاس و پیشنهادش، ملت محفل پوکرفیسانه منتظر پیشنهاد بعدی شدند. پیشنهادی که بتونه محفل رو ثروتمند و دنیاشونو وارونه کنه!

نیو سوژه بعد 2 سال

دنیای وارونه چقدر وارونست؟ اکثر دانشمندا وارونگی رو نتیجه ی چرخش 180 درجه‌ای جسم می‌دونن و عده‌ای نادانشمند هم چرخش 360 درجه رو عامل اصلی وارونگی می‌دونن. ولی آیا وارونگی فقط مربوط به اشیاء و زاویه هاست؟ اصلا چرا زاویه ی 361 درجه رو کسی آدم حساب نمی‌کنه جز صاحب شرکت وسایل اسپورت 361؟ اینم یه مقدمه ی #ویولت_طور کاملا بی‌ربط!

- خسته شدم از این سوپ پیاز، اصلا می‌رم مرگخوار می‌شم!

و در این صحنه، جیمز سیریوس پاتر رو مشاهده می‌کنید که مثل همیشه در حال غر زدنه. یکی از دوستان توییتری می‌فرمود بدترین نوع زنا، زنیه که دیگه غر نزنه ولی از اون‌جا جیمز هم غر می‌زنه و هم زن نیست در نتیجه جزو بدترین نوع زن ها هم واقع نمی‌شه. پدر این بشر یعنی هری پاتر که جلوی دوربین نمی‌تونست یکی بخوابونه زیر گوش بچش چون بعدا به جرم کودک آزاری می‌گرفتنش، تظاهر کرد به آروم بودن و با لحنی متین گفت:
- پسرم، تو با مرگخوار نشدنت می‌تونی از علیل زدن روح های زیادی جلوگیری کنی و ...
- یه بار نشد سفر درست ببرینمون، این چه وضعشه خب؟!
- این همه بردمت ترکیه و آنتالیا کافی نبود بچه؟
- یه نوار ترکی می‌ذاری تو پیکان غراضت می‌بریم استخر آق اصغر، اینم شد آنتالیا آخه پدر من؟!

هر چقدر هم قوانین درباره ی کودک آزاری سفت و سخت باشه و این دوربینا و تکنولوژی های مسخره قادر به ضبط همه چیز باشن، باز هم کتک زدن بچه جزو واجبات، حقوق و وظایف یک پدره. هری هم در صدد انجام وظیفه و پس گرفتن حق و حقوقش دستش رو بالا برد که یکی بخوابونه زیر گوش جیمز که آلبوس سیوروس پاتر پرید بینشون و گفت:
- بابا، عمو رودولف خودش گفته می‌برمتون تایلند و آنتالیا، تازه قول سفر به یه کشور کوچیک تو غرب آفریقا به نام انگلیس هم داده بهمون.
- دِ آخه مرد حسابی، ما همین الانشم تو انگلیسیم خب!

اما این حرفا و نصیحت های پدرانه تاثیری بر این کودکان کار نداشت. جیمز و آلبوس وسایلشون رو جمع کردن و نشستن ترک موتور سیریوس و به سوی آینده‌ای روشن و پرپول پاشون رو فشردن رو گاز.

گوشه ی دیگه‌ای از خونه ی گریمولد:

ملت محفلی دور میزی که دانگ همین چند روز پیش براشون دزدیده بود نشسته بودن و من باب مبحث فرار بچه پاترا بحث می‌کردن. البته استثناهایی هم وجود داشت مثلا جینی با یه دستش دستمال رو روی چشماش گذاشته بود و با اون یکی دستش موهای هری رو می‌کشید، لیلی لونا هم مشغول بررسی ارث و میراثی بود که بعد از رفتن داداشای گرامیش قرار بود بهش برسه و تدی هم از این‌که چرا جیمز اون رو برای سفرای خارج کشوری نبرده بود پیش مرگخوارا دچار میزان شدیدی شوک بود.

- بحث فرار بچه های هری نیست، این فقر داره ما رو از هم می‌پاشونه!
- همش تقصیر این ویزلیاست باو.

البته صاحب دیالوگ بالا در کمتر از یک ثانیه توسط لشکر عظیمی از توله ویزلی ها جویده و بلعیده و در آخر از صحنه ی روزگار محو شد. هری مشتش رو کوبید رو میز و گفت:
- این مشکل این‌طوری حل نمی‌شه، باید حسابی پولدار بشیم تا جیمز و آلبوس رو دوباره برگردونیم محفل. باید این اوضاع رو برعکس کنیم، باید پولدار بشیم!

- چخه! گرگ بد! ما خودمون اتاق نداریم!
- پس بیا اتاق من!
- ما پامونو تو اتاق یک گرگ نمیزاریم.

تدی نگاهی به ولدمورت که روی مبل نشسته بود و نجینی را نوازش میکرد، انداخت. تدی چهار دست و پا حرکت کرد و روی مبل پرید و کنار لرد نشست. بزرگترین جادوگر سیاه قرن رو به گرگینه ی فیروزه ای گفت:
- مگه حرفمونو نشنیدی؟ ما رو کاناپه راحتیم.
- باشه ولدک، پس من میام اینجا.

قبل از آنکه ولدمورت بتواند حرفی بزند، تدی به سمت اتاقش دوید تا بالش و پتویش را بیاورد. لرد سیاه آهی کشید، جمعی از مرگخواران که تازه از ماموریت برگشته بودند با تعجب به لرد که روی مبل بالش و پتو گذاشته بود، نگاه کردند.

- ارباب؟ شما چرا رو کاناپه میخوابین؟
- میخواهیم زندگی در شرایط سخت رو تجربه کنیم.

تدی دوان دوان با بالش و پتو از راه رسید و از وسط مرگخواران گذشت و روی مبل نشست. در این وضعیت صدای تخریب دیوار به گوش رسید. دقایقی بعد در خانه ی ریدل با صدای مهیبی تخریب شد و ویکتوریا ویزلی که رگ یک هشتم پریزادش گرفته بود، وارد شد.

- تدی؟
- ویکی!

ملت مرگخوار با پوکر فیس به قسمت خراب شده ی خانه ی ریدل نگاه کردند، واقعا از یک پریزاد چنین تخریبی بعید بود. ویکتوریا بعد از آنکه صحبت هایش با تدی به پایان رسید رو به ولدمورت ایستاد و گفت:
- تدی رو ول کنین بریم... اون عضو محفله!
- ما همچینکاری نمیکنیم.
-

(ادامه ى پست آلبوس دامبلدور)

خلاصه:

تدى، جيمز و ويولت رفتن و مرگخوار شدن. جيمز اتاق ولدمورت رو تصاحب کرده و روش نوشته ورود ولدک ها ممنوع. از طرفى ولدمورت به تدى قول داده روزى يه دست کله پاچه( کلپچ) که ازش متنفره بخوره. گلرت به دامبلدور خبر ميده که اين سه خيانت کرده و مرگخوار شدن اما دامبلدور مى گه بهشون اعتماد داره و به جاش براى کسب درآمد به برنامه نويسى کامپيوتر رو برده. و حالا ادامه..



ظهر بود. تابستان بود. گرم بود. خانه ي ريدل بود. ولدمورت از اتاقش رانده شده روي کاناپه خوابیده بود. صورت سفيدش در مقابل آفتاب و با چشمان بسته خيلى معصوم به نظر مى آمد. نور به سر کچلش مى خورد و به ديوارها بازتاب کرده و فضاى معنوی اى ايجاد مى کرد. سکوت لذت بخش ظهرگاهى بر همه جا حاکم بود. ولدمورت آنقدر ناز و آرام خوابیده بود که گويى اصلا آدم کش نيست بلكه پسر همسایه است که هر روز در صف نان سنگک افطار مى ايستد.

جيمز: مااااار... موووو.. للللللک!
ولدمورت: يااا خودمون!
ويولت: نهههههه. اون مال من نيييييييست.
ولدمورت: قلبمون.. آخ!
جيمز: اون جونور رو از من دور كن!
ولدمورت: اينا ما رو خواهند كشت.
ويولت: نههههههه.. اون مارمولك رو نكش.
ولدمورت: خودمون رو خواهيم کشت!

جيغ و دادهاى جيمز و ويولت خانه ى ريدل را پر کرده بود. ولدمورت مدام به ياد لحظه اى مى افتاد که با انگشتانش روى کيبورد ضرب گرفت و نوشت" تأييد شد!" و اين سه نفر را به مرگخوارى پذیرفت و هر دفعه آرزو مى کرد کاش به جاى دماغش، انگشتش نابود مى شد و آن جمله را نمى نوشت. اما ديگر دير شده بود.

دقايقى بعد فریاد جيمز و ويولت خوابيد. ولدمورت آرام سرش را روى بالش گذاشت.

-
ولدمورت: جيمز. :vay:
جيمز: خواستم اون شكلك رو بذاري.. هرچى من بگم همونه.

خانه ي گريمولد

ظهر بود. گرم بود. همان شرايطى که آن بالا بود اين پايين هم بود اما اين بار در خانه ى گريمولد. اعضاى محفل در آشپزخانه جمع شده بودند و سکوت رخوت انگیز را فقط تق تق دکمه هاى کيبورد مى شکست. دامبلدور هنوز مشغول برنامه نويسى بود و بقیه با حالت نشسته بودند. حضور تدى، جيمز و ويولت به خوبی مشخص بود.

در طبقه ى بالا، ويکتوريا سر کمد تدى ايستاده بود و يکى از زيرشلوارى هاى او رو بغل کرده و بو مى کرد.
- تدى کجايى؟ چرا زيرشلوارى هاتو نبردى؟ حالا شبا با چى مى خوابى؟

خانه ي ريدل

ولدمورت همچنان روى كاناپه دراز کشيده بود و سعى مى کرد بخوابد. ناگهان احساس کرد جسمى از پشت شانه هايش را گرفته. دهانش را باز کرد تا جيييغ بزند که زمزمه هاى تدى را شنيد.
- من دلم واسه ويکى تنگ شده! بذار پيش تو بخوابم.
- :vay:

ولدمورت بايد به زندگی جدید عادت مى کرد.

تک پست

تصور برعکس شدن بعضی از قسمت های کتاب خیلی جالبه. از جمله:

دامبلدور جوان بر خلاف میل باطنیش کت و شلواری مشنگی را بر تن کرده بود. همیشه از لباس های مزاحم و دست و پا گیر مشنگی بدش می آمد. عاشق ردای رنگین کمانی و کلاه بلند جادوگریش بود. زیر لب غُرغُری کرد و وارد یتیم خانه مرکزی لندن شد.

بعد از چند سوال و جواب کوتاه و مختصر و رد و بدل شدن چند لبخند به اتاق مورد نظرش رسید. در زد و بعد از چند ثانیه که جوابی نشنید در را باز کرد، وارد اتاق شد و در را پشت سرش بست.

پسر جوان پشت به او و بیخیال روی تختخواب محقرش خوابیده بود و زیر لب سوت میزد. دامبلدور سرفه ای کرد و پسر در جواب گفت:
_ شام میل ندارم!
_ مطمئنی؟!

پسر که صدای غریبه ای به گوشش خورده بود برگشت، از تخت پایین آمد، روبروی دامبلدور قرار گرفت و گفت:
_ تو کی هستی؟
_ یه دوست!
_ من دوست لازم ندارم! هیچ مشکل روانی ای هم ندارم! هر کی چیزی بهت گفته دروغ گفته. اونا خودشون بچه های ترسویی هستن.
_ فکر کنم سوء تفاهم شده تام عزیز. من دکتر نیستم!
_ پس با من چیکار داری؟
_ میشه بشینی؟

تام چند ثانیه به دامبلدور نگاه کرد و متوجه شد او شخصی نیست که بتواند با او مخالفت کند، بنابراین با اکراه روی صندلی روبروی دامبلدور نشست.

دامبلدور پرونده زیر بغلش را روی میز گذاشت، در جیبش دست کرد و یک بطری درآورد و گفت:
_ من آلبوس دامبلدور هستم. کاملش میشه آلبوس پرسیوال والفریک برایان دامبلدور.
_ به من چه؟!
_ اووووم... تو تا حالا حس کردی که با بقیه فرق میکنی؟ حس کردی که بعضی وقتا بعضی چیزهارو میتونی کنترل کنی؟! حتی بعضی وقتا ممکنه بتونی روی اتفاقات جهان پیرامونت تاثیر بذاری!

تام که تا این لحظه مانند یک فرد بدبخت به دامبلدور نگاه میکرد با شنیدن جملات آخر او گُل از گُلش شکفت. دهانش ناخوداگاه باز ماند، تپش قلبش زیادتر شد و در حالی که آب دهانش خشک شده بود از ته گلو به زور گفت:
_ تو از کجا میدونی؟
_ چون من خودمم همینطوریم پسرم.

تام دیگر نتوانست خودش را نگه دارد و در حالی که ناخوداگاه میخندید شروع به صحبت کردن کرد:
_ همیشه میدونستم یه چیزی هست! همیشه میدونستم! مطمئن بودم با این آشغالا فرق میکنم!
_ ببخشید... منظورت از آشغالا بقیه بچه های یتیم خانه ست؟
_ آره خب!
_ اووووم... شایدم حق داری. تو از جامعه خودت دور بودی و بین مشنگ ها بزرگ شدی. حتما خیلی هم برات سخت بوده بزرگ شدن توی یتیم خونه. ناخوداگاه خشن شدی.
_ البته هر کس میخواست اذیتم کنه بدون اینکه خودش بفهمه جوابشو میدادم. همین دیشب مارتین رو بردن بیمارستان. مثل اینکه اتفاقی آب پریده بود توی گلوش!
_ چقدر عجیب. تا حالا همچین چیزی نشنیده بودم. دور از جامعه خودت بدون هیچ آموزشی تونستی تا حدی جلو بری که اثر گذاریت روی محیط پیرامونت از بازه های زمانی زیاد به زمان های کوتاه تبدیل بشه. فوق العاده س!

تام خواست بقیه شیرین کاری های سیاهش را نیز به دامبلدور بگوید که ناگهان ترسید. دامبلدور تمام امید او بود. نباید تمام دستش را پیش او رو میکرد بنابراین کمی خودش را جمع و جور کرد و گفت:
_ البته بعضی وقتام به بعضیا کمک کردم!

دامبلدور در نوع خودش باهوشترین جادوگر زمان خودش بود و طبیعی بود که متوجه میشد یک بچه دارد به او دروغ میگوید. تا آن لحظه برای استفاده از شیشه توی دستش شک داشت ولی دیگر مطمئن شده بود که چاره دیگری نیست. بنابراین با لبخند به تام گفت:
_ تام عزیز، حالا که دو تامون متوجه شدیم با چه شخصی داریم صحبت میکنیم برای ادامه صحبت باید ازت یه خواهش بکنم. لطفا این معجون رو بخور تا بیشتر صحبت کنیم.
_ این چیه؟
_ هیچ توضیحی نمیتونم بدم!
_ پس منم نمیتونم بخورم!
_ اوکی پسرم. پس من میرم و همینجا تنهات میذارم.
_ وایسا! وایسا! کجا؟! تو از من توقع داری چیزی که نمیدونم چیه رو بخورم؟!
_ دقیقا!

تام آب دهانش را قورت داد و در حالی که متوجه شده بود چاره دیگری ندارد، لاجرعه "معجون راستگویی" را سرکشید. چشمان تام گشادتر و دستانش فراخ تر شد. دیگر شبیه آن پسر سفت و سخت نبود. راحت و آزاد روی صندلی نشسته بود.

دامبلدور از تام تشکر کرد و گفت:
_ خب حالا بگو ببینم پسر عزیزم، تا حالا به چه کسی کمک کردی؟!
_ به هیچکس!
_ یعنی دروغ گفتی؟
_ آره!
_ عیب نداره. بالاخره پیش میاد. حالا که معجون رو خوردی و مطمئنم حقیقت رو میگی بذار بریم سر اصل مطلب. ببین تام، من یه جادوگرم. در واقع مدیر یه مدرسه جادوگری هم هستم. تو هم خون جادوگری توی بدنت داری. حالا اومدم تا با خودم ببرمت همون مدرسه جادوگری. منتها باید قبلش مطمئن بشم.
_ از چی؟
_ اوووم... فرض کن که من تو رو با خودم بردم مدرسه جادوگری و فرض کن اونجا چهارتا گروه هست. یه گروه مظهرش شجاعته. یه گروه مظهرش سختکوشیه. یه گروه مظهرش دانش و عقله و یه گروه مظهرش جاه طلبی و قدرت طلبیه. کدوم رو انتخاب میکنی؟!
_ خب من هر چهار تا از این ویژگی ها رو دارم!
_ کدومش درونت قویتره؟
_ خود تو چی؟
_ من توی گروهی که شجاعت مهم بود، درس خوندم.
_ خب درون من از همه قویتر جاه طلبیه.
_ جالبه. عیب نداره. خیلی ها توی اسلایترین درس خوندن اینم دلیل نمیشه. اوووم... حالا فرض کن توی مدرسه جادوگری و همون گروهی که خواستی درس خوندی و درست تموم شد. بعدش میخوای چیکار کنی؟!
_ میخوام پادشاه نامیرا بشم!
_ چه اعتماد به نفسی. یاد سالازار اسلایترین افتادم.
_ کی؟!
_ بعدا بهت میگم. خب میخوای پادشاه بشی که چی بشه؟
_ میخوام کلی زیر دست داشته باشم. کلی نوکر و رعیت.
_ عجب. تو با من خیلی فرق میکنی و البته بازم این دلیل نمیشه. قشنگی زندگی به همینه. همه با هم فرق میکنن.
_ دلیل چی نمیشه؟!
_ بهت میگم... پس دوست داری یه پادشاه قدرت طلب خشن و جدی و بدون ترحم باشی که همه ازت حساب ببرن. اگه لازم باشه نوکراتو قربانی هم میکنی؟!
_ صد در صد!
_ امممم... حقیقتش من توی جوونی یه دوستی شبیه تو داشتم. در نهایت به آرزوش هم رسید. اسمش گلرت گریندلوالد بود. توی دورمشترانگ درس میخوند. در نهایت یه گروه سیاه هم برای خودش درست کرد و البته هیچ وقت به حرفای من گوش نکرد.
_ کدوم حرفا؟
_ اونایی که دور گلرت جمع شده بودن بیشتر شبیه دلقک ها بودند. یه سری بادمجون دور قابچی ضعیف النفس که فکر میکردن به واسطه گلرت میتونن قوی بشن. میخواستن ره صد ساله رو یه روزه برن ولی من هر چی به گلرت میگفتم که اینا قابل اطمینان نیستن و گمراهت میکنن قبول نمیکرد. اصرار داشت که اونا دوستای واقعیش هستند و حتی به خاطر اونا من هم گذاشت کنار و در نهایت گلرت، نابود شد... مطمئنی تو هم میخوای همون راه رو بری؟! یه پادشاه ظالم شدن چه لذتی داره؟ یه زندگی مصنوعی، ادا اصول در آوردن های الکی، خشن بودن بیخودی، رفتارهای دست و پا گیر و دو رو بودن، نشون ندادن خود واقعیت، چه لذتی داره واقعا؟!
_ من همینجوری دوست دارم! لذتشم میبرم!
_ ببین تام عزیز، من درک میکنم. خود من هم در جوونی با افکار سیاه بواسطه معاشرت با گلرت آشنا شدم. حتی به افکار سیاه علاقه مند هم شدم. من درک میکنم که در شرایط خیلی سختی بزرگ شدی خود من هم همینطوری بودم. درک میکنم که مجبور شدی به خاطر اینکه توی این جامعه مشنگی بیخود زندگی کنی سیاه و سخت بشی ولی هدف اصلی یادت نره. نهایت تاریکی روشناییه. علت بوجود آمدن گروه های سیاه اعتراض به نبود روشناییه. نابرابری و فساد در جامعه س. ولی تو داره هدف اصلی یادت میره... داری میشی شبیه همونایی که این بلاهارو سرت آوردن. اگه نمیخوای با همه خوب باشی حداقل با کسانی که ارزش دارن خوب باش. که البته این طرز فکر هم به شدت منو جذب میکنه بر خلاف چیزی که بقیه در موردم فکر میکنن یعنی فکر میکنن اعتقاد دارم باید با همه خوب بود و به همه اعتماد کرد.
_ من همینم که هستم و همینجوری میمونم و از خودمم خوشم میاد! هیچکس ارزششو نداره. هیچکس.
_ مطمئنی؟!
_ صد در صد.
_ بالاخره این شد دلیل!
_ دلیل چی؟

دامبلدور پرونده تام را زیر بغلش گذاشت، بطری معجون حقیقت را در جیبش گذاشت و در حالی که به در خروجی اتاق نزدیک میشد، گفت:
_ دلیل اینکه حقیقت رو بهت بگم! تو درست حدس زده بودی، من یه دکترم. به دروغ گفتم جادوگرم تا بتونم با تو ارتباط برقرار کنم. جادو و جادوگری الکی و مسخره و پوچه و بهیچ وجه حقیقت نداره پسر عزیزم. امیدوارم سعی کنی و در همین جامعه مشنگی خوب پیشرفت کنی. تو به همین جا تعلق داری. خداحافظ.

- ولدکی دارم خوشگله فرار کرده ز دستم. دوریش برایم مشکله، کاشکی اونو می بستم. ای مرلین چیکار کنم، ولدکو پیدا کنم؟
- اگه منظورت اربابه که همینجا روی همین مبل خوابیده بودن. الان دیگه نمی دونم کـ...!
- نه این شعر از شعر های قدیمی ـه. خودم می دونم ولدک کجاس.
- یا اسطقدوس! نکنه این... اربـــــــــــــــابه؟!

وسط نشیمن خونه ی ریدل، لرد ولدمورت کبیر که همچنان در دو راهی تاریخی ای قرار گرفته بود و اتاق شخصی ـش رو پیدا نمی کرد، از فرط فکر کردن و فسفر و انرژی سوزوندن روی مبل خوابش برده بود. اینجور که از شواهد امر پیداس جیمز هم فرصت رو غنیمت شمرده بوده و کار هایی انجام داده بوده!

مرلین که یه دستش رو روی قلب تش گذاشته بود و نفس نفس می زد فریاد زد:
- این کیه؟! نگو که این اربابه!
- جیغ نزن! دارم کاردستی درست می کنم. ببین چه خوشگل شده!
- چه خبرتونه؟ چرا بالای سر ما دارین داد و فریاد راه می اندازین؟!
- بیا راحت شدی بیدارش کردی؟

مرلین وقتی این قیافه ارباب ـش رو دید سریعاً مریدان خودش رو دورش جمع کرد. با یه نگاه 10 تاشون رو انتخاب کرد. از اون 10 تا 2 نفرشون رو حذف کرد. بین هشت نفر باقیمونده دو به دو در ذهنش مسابقه ای برگذار کرد و چهار نفر به مرحله ی نیمه نهایی راه پیدا کردن. دوباره دو به دو با هم مسابقه دادند ولی متأسفانه بازی ها به جنجال کشیده شد و در پایان 2 نفرشون همدیگه رو کشتن، یکی ـشون رو هم خود مرلین کشت و به یک نفر باقیمونده عبا و چوبدستی ـش رو داد. چهار طرف رینگ رو بوسید و جان به جان آفرین تسلیم نمود!

لرد که در همه ی لحظات با همین قیافه نظاره گر دیوونه بازی های مرلین بود به جیمز نگاه کرد و گفت:
- این چشه؟
- هیچی لردکم. تو خیلی خوشگل شدی این حسود بود چشم دیدن ـش رو نداشت.

در همین لحظه رودولف وارد اتاق نشیمن شد و تا با چهره ی جدید لرد رو به رو شد فریاد زد:
- مرگخوارا کمــــک! دشمن! بیاین که مرلین رو کشتن! بیاین که بزرگترین دشمنمون خودشو شبیه لرد کرده!

لرد که همچنان از رفتار عجیب غریب مرگخواراش در عجب بود با همون حالت به رودی زل زد!
جیمز سریع خودش رو به دربون خونه ی ریدل رسوند و سریع در گوشش گفت:
- ارباب این تیپ جدید رو برای خودشون انتخاب کردن. مرلین اومد اعتراض کرد بهشون زدن ترکوندن ـش و این ممد ریدل رو به جاش به پیامبری منصوب کردن. ببین اون اصغر ریدل هم بیکاره ها. اگه میخوای بشه دربون بازم سر و صدا کن!

اینجور که معلوم بود فعلاً مرگخواران باید این قیافه ی جدید رو تحمل می کردن!

اون طرف تر، خونه ی گریمولد

گلرت با سرعت به سمت آشپزخونه می دوید و در به در دنبال آلبوس دامبلدور می گشت. هر طرف رفته بود پیداش نکرده بود. فقط امیدوار بود که اونو توی آشپزخونه ببینه. به محض این که در رو باز کرد پروفسور دامبلدور رو با ریشی بلند تر از همیشه و با لباسی ژولیده پولیده دید که پشت وسیله ای عجیب و غریب نشسته و دستاش به سرعت روی کلید هایی حرکت می کنه!
آب دهانش رو قورت داد و گفت:
- سلام پروفسور! چیکار دارین می کنین؟!
- سلام فرزندم. هیچی بابا، این هاگوارتز که دخل و خرج ـش به هم نمی رسه. من مجبور شدم به عنوان شغل دوم برنامه نویس بشم. الانم یه دو تا پروژه توپ برداشتم که کلاً خیلی سرم شلوغ شده. الانم یه کم دیگه حرف بزنی میگم هری، پسرم! () بیاد یه اکسپلیارموس بزنه بهت!

گلرت با تعجب گفت:
- پروفسور! ولی شما که نمی دونین چی شده! تدی و جیمز و ویولت رفتن مرگخوار شدن!

بالاخره دامبلدور نگاه ـش رو از صفحه ی نمایش لپ تاپش به سمت گلرت چرخوند. نگاهی از بالای عینک نیم دایره ایش بهش کرد و با لحن جدی گفت:
- من به جیمز، ویولت و تدی اعتماد کامل دارم!

ملت پشت صحنه:

- ولدک بیا بریم!
جیمز دست لرد را گرفت و بی آن که به او نگاه کند، او را به دنبال خودش کشید.
- مارو کجا می بری بچه؟!
- بیا بریم اتاقمو نشونت بدم.

لرد دستش را از دست جیمز بیرون کشید و ایستاد. بعد دست هایش را به کمرش زد و توضیح داد:
- اینجا خانه ی ریدله! ما هم ریدلیم! اینجا خونه ی ماست و ما همه ی اتاق هاش رو خودمون بلدیم و مطمئنیم که هیچکدومشون مال تو نیستن!
- بیا بریم.

جیمز دوباره دست لرد را گرفت و او را کشان کشان از پله ها بالا برد. از مقابل اتاق تسترال ها گذشت، اتاق بلاتریکس را هم با بی تفاوتی از نظر گذراند و بالاخره مقابل اتاقی که رویش با حروف بزرگ نوشته بود: "اتاق جیمز، ورود ولدک ها ممنوع!" ایستاد.
لرد:
جیمز در را باز کرد و برگشت، با تعجب به لرد نگاه کرد که هنوز به نوشته ی بدخط روی در خیره شده بود.
- بیا دیه..اوه.

جیمز که با دیدن پوستر روی در اتاقش انگار پیمانی قدیمی را به یاد آورده بود، شانه هایش را بالا انداخت و درحالیکه در را روی ولدمورت می بست زمزمه کرد: ببخشید. یادم نبود نمی ذارن ولدکامونو بیاریم.

لرد لحظاتی مقابل درب بسته ایستاد. بعد آهی کشید و به تصمیمی فکر کرد که سه روز پیش گرفته بود.

فلش بک - سه روز پیش:

- آره خلاصه حاجیت می خواد برا تنوعم که شده مرگخوار شــ...
- ولدک من می خوام مرگو بخورم.
- من که عو عو عوعوعوعوعوووووووووووووو! می کنم برات؟

لرد متفکرانه سری به دست کچل دستی به سر کچلش کشید و با خود اندیشید که خب وای ناااات؟! سه تا محفلی تپل! با پای خودشون اومدن مرگخوار شن، چی بهتر از این؟!

- قبوله. مرگخوار شدید.

پایان فلش بک

هوا را از پره های دهانش (ولدک دماغ داره، خودش خبر نداره!) بیرون داد و سلانه سلانه و دست در جیب به سمت اتاق خودش به راه افتاد، غرق در تفکر در اتاق را باز کرد که ناگهان ...
- اوا خاک عالم اربااااااااااااب؟!

لرد که با صدای جیغ رودولف هول شده بود سریع در حمام را بست.
بعد بیشتر فکر کرد. حمام؟؟ در را دوباره باز کرد.
- اربااااااااااب اذیت نکنین دیه!

لرد که تا بناگوش سرخ شده بود در را بست و از خودش پرسید از کی تا حالا
حمام را یک در شیفت دادن اینور؟
چند قدم عقب رفت و دوباره حساب کرد.
- اتاق تسترال ها. اتاق بلا. اتاق جیمز. حموم. اتاق هکتور. اتاق لینی. پس اتاق ما کو؟ اتاق ما قبل از حموم بود. مطمئنیم!

در همین حین رشته ی افکارش با صدای تیتراژ ناروتویی که از اتاق جیمز به گوش می رسید پاره شد. دوباره به پوستر روی در اتاق نگاه کرد.

چقدر در اتاق جیمز شبیه در اتاق قبلی خودش بود. چقدر از دیشب تا حالا دلش برای اتاقش تنگ شده بود. یعنی یک اتاق کجا می توانست رفته باشد؟
آهی کشید و به دنبال اتاق گمشده اش از پله ها پایین رفت.
باید به زندگی جدیدش عادت می کرد.