چون پدرش یه مشنگ بود و او نارو رها کرد از مشنگ ها متنفر شد و تصمیم گرفت اونها و مشنگ دوستا رو بکشه.
شاید اگه پدرش رهاشون نمی کرد ولدمورت هیچ وفت سیاه نمی شد.

تام ریدل یک پسربچه یتیم تو پرورشگاه بوده وازمحبت کمتری
برخورداربوده پس می شه گفت این دلیلش بوده. اما نه،نه،صبر
کن دربچگی می فهمه
که مارزبون بوده ووقتی که وارد
هاگوارتزمی شه ازقضیه نواده و تالاراسرارباخبرمی شه ودرکل مسیرزندگی اش عوض می شه و
ضدمشنگ هامیشه وعقیده خون
خالص می گیره. سعی کرده از زندگی اش بفهمه وداستان این خانواده نامعلومشه بفهمه وهمه چی مثل اسم تمام ارشدهای هاگوارتزواینجورچیزارومی بینه و
می فهمه پدرش مشنگه. درآخر اسم پدربزرگش روبه عنوان آخرین نوادگان اسلیترین پیدا می
کنه ودرهمان سالی که تالاروباز می کنه ومیرتل گریان رومی کشه
به عنوان تعطیلات بعدازهفت سال در مدرسه خارج می شه ووارد به
دهکده لیتل هنگلتون می شه. و واردخانه پدربزرگش می شه و می
بینه که فقط دایی اش اونجاست
ودایی که نمی شناستش بهش می
گه که مادرش باپسرمشنگه پول دارفرارکرده ولی پسره اونوتو همون لندن گذاشت وپدربزرگش بخواطراینکه دخترش خون خالصی روکه درنظرش خیلی مهمه
کنارگذاشته ازناراحتی می میره وحتی دیگه اسم دخترش روهم نیاورده ومی گه من دختری ندارم.
تام ریدل حافظه اونوپاک می کنه
وانگشترمارولو روکه مال زمانی مال پدربزرگش بوده تبدیل به جان پیچ می کنه ودرهمون جاقایم
می کنه. بعدازصحبت بادایی اش پدروپدرومادربزرگ پدری اش رو
می کشه وهمه فکرمی کنن کار دایی شه ودرآخراززیرزبون استاد
اش یعنی اسلاگهورن نحوساخت جان پبچ رویادمی گیره وچون عشقش زندگی جاودانس اونهارو می سازه

قطعا حضرت اجل به فکر منافع جادوگر ها بودند . ایشان آزادی خواه بودند ، از پنهان کردن جادوی وجدشون خسته بودند ، به قول حضرت اجل:نقل قول:

البته اگه از این جنبه به قضیه نگاه کنیم حضرت اجل جادوگر ضعیفی ( مرلین زبانم را لال کند)
بودند.

نقل قول:
میدونم هری هم کمبود داشت اما حداقل زندگی خوبی داشت!حداقل بهتر از تام ریدل.
تام ریدل تو یتیم خونه بزرگ شد و وقتی فهمید مادرو پدرش چجوری همدیگرو شناختن بیشتر نا امید شد.
و صد البته که در حقیقت طرز فکرو نگاه کردن به مشکلاتشون باعث انتخاباشون شده.

همه اینایی که گفتید درسته و دیگه جای حرفی باقی نمی مونه ولی من می خوام یه خورده حرفه جسیکارو نقد کنم این ربطی به کمبود نداره اگه به کمبود باشه خب هری پاترم کمبود های زیادی داشته ولی یه جادوگر سفید شد.به نظرم باید می گفتی این ربط داره به طرز فکرش.نظر من همینه.

من با نظر دورا کاملا موافقم !
آدمای سفید همیشه باید بهترین باشن و ما میدونیم که همه یه نقصایی دارن!
خیلی ها تو دنیای واقعی آدمای سفیدی هستیند در صورتی که درونشون واقعا اونجوری سفید و پاک نیست.
من اعتقاد دارم آدم باید خودش باشه .چه سفید و چه سیاه!
و ولدمورت هم همین کار رو کرد به خاطر کمبود هایی که در دوران کودکیش داشت ،تبدیل به یه آدم سیاه شده بود. و در نهایت هم سیاهی رو انتخاب کرد.
این نشون میده که دامبلدور یا هر کس دیگه نمیتونه یه آدم رو عوض کنه.
و در نهایت نتیجه میگیریم که هر کس جوریه که خودش انتخاب میکنه!

ادم معمولی هست که تو وجودش فقط خوبی باشه؟
همه ی ما بدی هایی داریم.این خودمونیم که تصمیم میگیریم کدومو نشون بدیم.بد بودن راحت تره،چون ادم بیشتر برای خودشه.ادمای خوب همش باید اونجوری باشن که دیگران انتظار دارند پس سخته!در ضمن سفید فقط وقتی تفائتش حس میشه که سیاهی باشه.قانع کنندست که ادم بخواد برای خودش زندگی کنه و دیگران بد بشمارنش.شاید لرد تو وجودش خوبی هم بوده!ما چه میدونیم؟

یه جواب ساده دلش میخواست یه جادوگر سیاه شه ، قدرت بدست بیاره و درضمن جادوی سیاه به شخصیتش میخورد.

همه ما اگر جادوگر و ساحره باشیم جادوگر سیاهیم!
هیچکس قبول نمیکنه فقط برای منفعت دیگران از جادو استفاده کنه و خودشو محدود کنه!
ولدمورت هم توی ی جامعه ماگلی و همینطور بدون مادر و در ظلم بزرگ شده!
انتظار محدود کردن خودش به کمک به بقیه مثل انتظار پرواز از فیله!

مسلما اون باید این انتخابو می کرد!اگه این کارو نمیکرد هری این انتخابو می کرد!همیشه باید برای وجود یک جادوی سیاه یه جادوی خوب وسفید هم وجود داشته باشه.هیچ کدوم از این جادو ها نمی تونن تنها باشن!اگه جادوی سیاهی نباشه جادوی سفیدی نداریم وعکسشم همینه