پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

174
نفر همین الان آنلاین‌اند 94 نفر در «انجمن»
0 عضو 174 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

فعلاً عضوی آنلاین نیست؛ فقط مهمان‌ها.

51 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

گالیون‌ و انرژی‌ جادویی خود را خرج کنید در: خرید چوبدستی از چوبدستی گستران و اجرای طلسم در اخگرهای نقره‌ای | آموزش اجرای سپر مدافع یا مهاجم در دخمه خاطرات | خرید جاروی پرنده از هفت دسته جارو | خرید خوراکی و کالا از زوپس مارکت جادوگران | خرید معجون از معجون‌سرای پاتیل‌طلا | خرید اقلام شوخی از شوخی‌کده فارس د ماره | درمان یا پیشگیری از بیماری در شفاخانه مرداب زیرین | فعالیت در رسانه‌های ویدئویی، تصویری، صوتی و متن‌کوتاه‌ جادوگران با خرید اشتراک جادوگران پلاس

کارگاه داستان‌نویسی

نوع تاپیک: آموزش و نقد

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
ماگل
تولد نقش
1397/12/18
آخرین ورود
چهارشنبه 20 فروردین 1399 03:25
عضویت
1397/02/26
پست‌ها
5
عکس شماره 5 همه بچه ها اماده هستن و وسایلشونو خریدن برای اولین روز مدرسه همه سال اولی ها از سکوی نه و سه چهارم رد شدن و سوار قطار شدن تا به هاگوارتز رسیدن همه جدا جدا سوار قایق ها شدن و به مدرسه رفتن در مدرسه یکجا جمع شدن و پروفسور مک گوناگال در مورد گروه بندی ها صحبت کرد و بعد همه وارد سالن بزرگ شدن که پروفسور دامبلدور به انها خوش امد گویی کرد وچند کلمه سخنرانی کرد و نشست بعد پروفسور مک گوناگال یکی یکی اسامه شاگردان را میخواند تا بیایند کلاه گروه بندی انهارا گروه بندی کند . بعد از خواندن اسم چند نفر اسم من را گفت NADIA SDT با استرس زیاد جلو رفتم و نشستم روی صندلی و کلاه گوه بندی را گزاشت روس سرم و کلاه گفت; اوه شجاعتت زیاده و برای این گروه عالی میشی ... گریفیندور و من با خوشحالی بسیار رفتم پیش بقیه گریفیندوری ها . پایان

درود فرزندم.

این چیزی که تو نوشتی نمایشنامه یا رول نبود. انگار یه پاراگراف بود که میخواست خلاصه‌ی یه داستان رو بگه.
برای نوشتن نمایشنامه باید هر صحنه رو توصیف کنی و میون فضاسازیات دیالوگ هم بنویسی تا خواننده بتونه با رولت ارتباط بر قرار کنه. توصیفات به کسی که نمایشنامه‌ت رو میخونه کمک میکنه تا اتفاقاتی که توی نمایشنامه‌ت می‌افته رو تصور کنه.
تند تند داستان رو نگو که فقط به تهش برسی. آروم و با حوصله بنویس. کسی دنبالت نکرده که.

برای این که متوجه بشی منظورم چیه نمایشنامه‌هایی رو که تایید کردم.

پس فعلا...
تایید نشد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/3/6 7:01:06
ماگل
آخرین ورود
چهارشنبه 9 خرداد 1397 04:53
عضویت
1396/04/21
پست‌ها
5
"تصویر شماره ۵"

(در ابتدا باید بگویم که من یک داستان کوتاه نوشتم ولی قادر به نوشتن تمام داستان نیستم و فقط بخش مربوط به این عکس را می نویسم به همین دلیل ممکن است بخشی از نوشته ی من نامفهوم باشد زیرا نمی توانم کل داستان را در این قسمت ذکر کنم.)

هری متعجب پرسید:
_نارسیسا، حالت خوبه؟ رنگت حسابی پریده.

نمی دانم به چه دلیل ولی علاقه ای نداشتم از اتفاقاتی که افتاده است حرفی بزنم. بهتر است کمی درباره ی آنها فکر کنم. با حواس پرتی جواب می دهم:
_کمی اضطراب دارم. چیزی از روش گروهبندی نمی دانم و این کمی من را می ترساند.

هری لبانش را تکان داد تا حرف دیگری بزند ولی با صدای خانمی قد بلند و مسن که کلاه نوک تیزی به سر داشت؛ ساکت شد.
_چرا اینقدر دیر اومدید؟ سریع به صف گروه‌بندی بپیوندید.

چهار نفرمان به سمت صف حرکت کردیم. من آخرین نفر در صف ایستادم. هری، رون و هرمیون به ترتیب جلوی من ایستاده بودند. هرمیون شروع کرد به صحبت کردن و موضوع صحبتش چیزی جز تاریخ هاگوارتز نبود ولی من اصلا متوجه حرف هایش نمی شدم. ذهنم مشغول فکر کردن درباره ی اتفاقات چند لحظه ی پیش بود. از وقتی که در دریاچه پریدم.

(سال اولی ها برای رسیدن به هاگوارتز باید در دریاچه پریده و اسم هاگوارتز را بر زبان جاری می کردند و موجودات ریزی آنها را به هاگوارتز می رساندند.)

چرا باید در تلفظ هاگوارتز اشتباه کنم ولی تمام افراد حاضر در آنجا این چنین اشتباهی نکنند؟ چرا زمانی که خود را در قبرستان یافتم به سمت دریاچه ای که از آن آمده بودم بازنگشتم؟
(نارسیسا با اشتباه گفتن کلمه ی مشخص شده به جای هاگوارتز وارد قبرستانی به نام "هاگ دارک" می شود)
آن حسی که در من وجود داشت چه بود که من را به سمت خرابه های آن طرف قبرستان میبرد؟
همانگونه که در حال فکر کردن بودم به دهان هرمیون نگاه کردم که هنوز هم در حال تکان خوردن بود و این نشانه ای بود از آنکه هرمیون هنوز هم در حال صحبت درباره ی تاریخ هاگوارتز است. با چیزی که به یاد آوردم به طور ناگهانی و با صدایی نسبتا بلند هرمیون را صدا کردم.
_نارسیسا آروم باش. من رو ترسوندی.

با حواس پرتی گفتم:
_وقتی به درون دریاچه پریدی و آن موجودات ریز تو را به هاگوارتز می آوردند...

ناگهان میان حرفم پرید و گفت:
_آن موجودات ریز اسم دارند و اسم آنها...

بی توجه به حرفش ادامه دادم:
_هرمیون اسم آنها برای من مهم نیست. می خواهم بدانم زمانی که با آنها به اینجا می آمدی تصویر یا نقش خاصی را ندیدی؟

_هیچی. انگار ذهنم پر از خالی بود. چطور؟ مگر تو چیزی دیدی؟

(نارسیسا هنگام پریدن در دریاچه کنار هرمیون بود و با هم پریدند و در طول زمانی که نارسیسا در دریاچه بود؛ اتفاقاتی از جلوی چشمانش عبور کردند که او فکر کرد باید خاطرات بچگی هرمیون باشد و از خود پرسید آیا هرمیون هم خاطرات بچگی مرا می بیند؟)

_نه نه. فقط خواستم بپرسم ذهن تو هم همانند من خالی بود یا نه.

هرمیون با حالت مشکوکی که انگار به من اعتماد ندارد برگشت و به ابتدای صف نگاه کرد.
خدای بزرگ، چرا اصلا حواسم را جمع نکردم تا متوجه شدم شیوه ی گروهبندی چگونه است؟ کمی دقت که کردم متوجه شدم خانمی که ما را به صف گروهبندی هدایت کرده بود؛ یکی یکی نام بچه ها را صدا می کند و حالا نوبت به رون رسیده بود.
_ رونالد ویزلی

رون روی سه پایه ای نشست و آن خانم کلاه قدیمی و رنگ و رو رفته ای را روی سرش قرار داد. کلاه تا روی چشمانش پایین آمد. ترسیده نگاهی به رون انداختم. اندکی بعد کلاه فریاد زد؛ گریفیندور. رون خوش حال و خرسند میان برادران گریفیندوریش که تشویقش می کردند رفت.
_ هری پاتر

کلاه بر روی سر هری قرار گرفت. در یک لحظه جسم بدون سر هری بر روی زمین افتاد و سرش درون کلاه در هوا شناور ماند. سرسرا غرق سکوت شده بود. دهان همه از این اتفاق باز مانده بود. رنگ هرمیون به وضوح پریده بود. احساس کردم قلبم از تپیدن ایستاد. با چشمانی وحشت زده که با حلقه ی اشک دیدم را تار کرده بود به صحنه ی روبه رویم چشم دوختم. با صدای بلند آن خانم به خود آمدم. همه چیز تمام شده بود. گویا در فکر و خیال بودم. نفسی از سر آسودگی کشیدم و گفتم:
_بله خانم؟

_تو نمی خواهی گروهبندی شوی؟ چرا هر چه صدایت می کنم جواب نمی دهی؟

_عذر می خواهم.

روی سه پایه نشستم آن قدر حواسم پرت بود که متوجه نشدم هری و هرمیون در کدام گروه جای گرفتند. کلاه را روی سرم گذاشت.
_خب خب، خانم جوان، شما استعداد های خارق العاده ای داری و من نمی دانم باید شما را به کدام گروه بفرستم. در اصل می دانم ولی دچار شک و تردید شده ام. بگذار ببینم؛ اسلیترین یا گریفیندور؟ شاید به خاطر قابلیت هایت بهتر باشد در اسلیترین باشی.

می خواستم بگویم نه من این گروه را نمی خواهم که سرم با شدت به داخل کلاه کشیده شد. احساس می کردم سرم در حال جدا شدن از بدنم است. از درد چشمانم را بستم تا گریه نکنم. وقتی فشار از روی سرم برداشته شد...
(این قسمت قابل توضیح دادن نیست زیرا به اتفاقات اول داستان بر می گردد. فقط این را بگویم که نارسیسا به خارج از هاگوارتز کشیده می شود و دوباره باز می گردد.)
کلاه: گریفیندور

( انتخاب کلاه، گریفیندور نبود بلکه با جادوی ولد مورت نارسیسا گریفیندوری می شود.)
من به سرسرا برگشته بودم. نگاهی به اطرافم انداختم. از روی سه پایه بلند شدم. گویا کسی متوجهِ نبودِ من در سالن نشده بود ولی چگونه؟ من به طور کامل از اینجا خارج شده بودم.
برای اینکه مطمئن شوم نگاهی به خانمی که کنارم ایستاده بود کردم و پرسیدم:
_ببخشید خانم، اسم شما چیه؟

_در کجا سیر می کنی خانم جوان؟ من در ابتدا خود را معرفی کردم. من پروفسور مک گوناگال و مدرس درس تغییر شکل و سرپرست گروه گریفیندور هستم.

صدایش عادی بود. قبل گروهبندی من هم صدایش همین گونه بود؛ دریغ از ذره ای تعجب. پس گویا متوجه رفتن من نشده بودند.
به سمت میز گریفیندور رفتم و با دیدن هری، رون و هرمیون خوش حال شدم از اینکه با دوستانم همگروه هستم...

درود فرزندم.

همین طور که خودت گفتی تو فقط بخشی از اون ایده ای که تو ذهنت بود رو برای ما نوشتی، اما به هرحال تو همین قدری هم که نوشتی متوجه شدم که داستان و ایده‌ی خوبی تو فکرته. درواقع سوژه‌ت جدید بود، همین که نحوه‌ی ورود به هاگوارتز رو تغییر دادی و به شکل خودت نوشتی درواقع خودش یه ایده جدیده.

توصیفاتت خوب و کافی بودن. دیالوگ ها هم خوب بودن، فقط اون ها رو محاوره‌ای بنویس تا رستگار شی.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/3/4 20:34:26
hanook
ماگل
آخرین ورود
شنبه 4 اسفند 1397 14:30
عضویت
1397/02/26
پست‌ها
1
پسری که دوست داشته نشد.

مرتل دودستش را روی گوش‌هایش ثابت کرد و پیشانی‌اش را به دیوارِ خنک چسباند. صورتش جمع شده بود و انگار که بخواهد میخی را توی دیوار فرو کند، با ضربه‌های منظم پیشانی‌اش را به دیوار می‌زد. و هربار این ذکر را زیر لب تکرار می‌کرد:
-دیوونه‌ام کرده. دیوونه‌ام کرده. دیوونه‌ام کرده.
آخر شب بود و می‌خواست این روزِ طولانیِ لعنتی را با چندساعت چرخیدن در خاطراتِ قدیم و گریستن برای تمامِ آرزوهای دست‌یافته‌ای که حالا دلتنگشان بود و تمام آرزوهای دست‌نیافته‌ای که حسرتشان بر دلش مانده بود، به شکلی طبیعی به پایان برساند؛ اما یک‌نفرِ دیگر-که مرتل به خاطر اینکه از دستشویی خارج نشده بود هنوز نمی‌دانست کیست.- ناگهان به خلوتِ امنش شبیخون زد و با صدایی مثلِ صدای شکنجه‌ی یک بچه‌دلفین شروع کرد به زارزدن.
هیچ‌چیز بدتر از اینکه کسی وظایفِ تو را بهتر از خودت انجام بدهد در این دنیا وجود دارد؟ این بچه‌دلفینِ زخمی، از مرتل که عمری را صرفِ اشک‌ریختن کرده بود هم بهتر می‌گریست!
طاقتش تمام شد و از بالای در بیرون رفت. با چشم‌های بسته جیغ کشید که:
-چرا این گریه‌ی تمام‌نشدنیت رو نمی‌بری یه جای دیگه؟ داری منو می‌کشی!
چه اهمیتی داشت که مرتل پیش‌تر مرده بود و هیچ‌کس نمی‌توانست او را بکشد؟ اینکه نمی‌توانست حداقل بمیرد تا صدای نکره‌ی او را نشنود خودش معنای واضحی از جهنم نبود؟
وقتی جوابی نگرفت، یکی از چشم‌هایش را باز کرد و نیم‌نگاهی به بچه‌ی دماغو انداخت. بلافاصله بعد از دیدنِ رنگِ موهایش، هردو چشمش را تا آخر باز کرد و چرخی زد تا درست صورتش را ببیند.
-ت...تو؟
اگر حتی با دوربین، این صحنه را ضبط می‌کردند هم هیچ‌کس نمی‌توانست باور کند. دراکو مالفوی، پسرِ مو یخیِ متوقعِ خودخواهِ خالی از هرگونه احساسات، چنبره زده بود کفِ زمینِ دستشویی دخترانه و زار می‌زد!
دراکو سرش را بالا آورد و با چشم‌های جمع شده به مرتل نگاه کرد. انگشتِ اشاره‌اش را با تهدید بالا آورد و گفت:
-اگه یه کلمه، فقط یه کلمه به کسی چیزی بگی، کاری می‌کنم که برای همیشه از به دنیا اومدنت پشیمون بشی.
مرتل با لب و لوچه‌ی کج ادای او را درآورد.
-مثلاً می‌خوای چی کار بکنی؟
بعد بلافاصله پایین آمد و جلوی مالفوی نشست. دستش را بالا آورد:
-به کسی چیزی نمی‌گم. سرگرمیِ من اینه که چیزایی بدونم که هیچ‌کسِ دیگه ازشون خبر نداشته باشه. حالا... بهم بگو چی شده.
مالفوی آستینش را روی صورتش کشید، سرجایش ایستاد و ردایش را در تنش صاف کرد.
-به تو ربطی نداره.
داشت می‌رفت که مرتل توی هوا چرخید و با دست‌های باز، روبه‌رویش ایستاد.
-اوی اوی اوی! وقتی اومدی توی قلمروی من، بهم مربوط می‌شه. ضمناً، تجربه‌ی من بهم می‌گه که اگه کسی رو نداشته باشی که وقتی گریه می‌کنی براش دلیلِ ناراحتیت‌ رو توضیح بدی، تا ابدالدهر نفرین می‌شی که هربار به یادش می‌افتی مثل بار اول زار بزنی.
مالفوی، که هنوز لب‌هایش می‌لرزید، سست شد و ایستاد. با خودش فکر ‌کرد: اگه واقعاً هربار همین احساس مزخرفو داشته باشم چی؟
مرتل که احساس کرد دراکو کمی نرم‌تر شده، دورش چرخی زد و با صدای آرام گفت:
-چی توی اون مغز فندقیت می‌گذره دراکو مالفوی؟
مالفوی که احساس می‌کرد دوباره چشم‌هایش داغ شده، پشتش را به مرتل کرد.
دستِ چپش را بالا آورد و به بندِ انگشتِ تاول‌زده‌اش نگاه کرد. دندان‌هایش را به هم می‌فشرد تا فریاد نکشد.
-اون پاتر لعنتی با اون بوقلمونِ کله قرمزی که همه جا دنبالش می‌ره، باعث و بانیِ تمام مصیبتایی هستن که اینجا اتفاق می‌افته. بابا می‌گه که از وقتی سروکله‌ی هری اینجا پیدا شده، هاگوارتز داره بدترین روزای خودشو می‌گذرونه. می‌گه که اگه ما تا ابد عقب‌مونده بمونیم به خاطر امثال اون پسر و دامبلدوره که همیشه لیلی به لالای امثال هری می‌ذارن.
مرتل سرش را تکان داد و چشم‌هایش را در حدقه چرخاند.
-این حرفای مسخره‌ی تکراری رو بس کن و درست و حسابی بگو چت شده.
مالفوی دستش را بالا آورد که مرتل انگشتانش را ببیند. مرتل قدمی عقب پرید و دستش را روی صورتش گذاشت.
-هری پاتر، با اون صورتِ زشت و صدای مسخره‌اش، خوب بلده که چطور حرف بزنه که آدمو طلسم کنه. آره... خودشه... شاید یه وردی خونده و این حرفای مسخره رو تو دهنِ من گذاشته.
بعد انگار که خاطرات یک‌سره از جلوی چشمانش رد می‌شدند، بدون توقف شروع به حرف‌زدن کرد.
-من... من به حرفای بابا مطمئن بودم. من تمام عمرم برای سربلندی و اصالتِ خانواده‌ام تلاش کردم. برای چی باید همچین مزخرفاتی رو تحویل بابا می‌دادم؟
دستش را روی سرش گذاشت و با چشم‌هایی که انگار داشت از حدقه درمی‌آمد دورِ خودش چرخید.
-خدایا... من از گریفندوری‌ها دفاع کردم؟ م...من... همچین موقعیتی رو از دست دادم. می‌تونستم شرِ همه‌شونو کم کنم. فقط کافی بود بگم آره و برای همیشه قدرتمند و بزرگ زندگی کنم. برای همیشه نیروهایی که همیشه آرزوشونو داشتم، کفِ دستم بگیرم. و اون‌وقت توی سرنوشت‌سازترین لحظه‌ی زندگیم، زدم زیرش. دلم برای اون نارنجیای لعنتی سوخت. من... من نتونستم تصمیم بگیرم.
برگشت و به چشم‌های متعجب مرتل نگاه کرد.
-من احمقم؟ هان؟
مرتل، کمی خودش را جمع و جور کرد و فقط توانست بپرسد:
-انگشتات. چه بلایی سرشون اومده؟ کار پدرته؟
مالفوی، بدونِ اینکه چیزی بگوید، سرش را به نشانه‌ی مثبت تکان داد. پدرش دستش را توی پاتیلِ معجون در حال جوش فرو کرده بود و بعد با فریاد به او گفته بود که اگر الان در جبهه‌ی درست قرار نگیرد، بندبندِ وجودش به همین بلا مبتلا خواهد شد.
-چی کار باید بکنم؟ اگه... اگه برگردم پیش خونواده‌ام، می‌تونم تا همیشه امن و ثروتمند زندگی کنم، اما... من... من... دلم برای همه‌ی این لعنتی‌ها می‌سوزه. همه‌ی اون کسایی که حالشون ازم به هم می‌خوره و فکر می‌کنن من یه موجود بدذاتم. اما... چرا هیچ‌کس تا حالا دلش برای من نسوخته؟ چرا... من هیچوقت توی زندگیم حق انتخاب نداشتم. حالا، بدون اینکه هیچ تمرینی داشته باشم، باید بزرگ‌ترین و سرنوشت‌سازترین تصمیم عمرمو بگیرم. با آدمایی بمونم که منو به این دراکو، که منفورِ همه‌ست تبدیل کردن، یا با آدمایی که همیشه ازم بیزار بودن و هیچوقت تلاش کردن چیزی ورای اونچه که به نظر می‌رسم رو ببینن.
مرتل از مالفوی هم گیج‌تر بود. تمامِ دانسته‌هایش زیر سوال رفته بود و نمی‌دانست باید چه کار کند.
-فرار نکن. این تنها چیزیه که می‌تونم بهت بگم مالفوی. فرار نکن و برو وسطِ میدونِ جنگ. راهت، خودش تو رو صدا می‌زنه.
دراکو در همان لحظه داشت تمام خاطراتش را مرور می‌کرد و تصمیم می‌گرفت. بزرگترین تصمیمِ زندگی‌اش.
پسری که دوست داشته نشد.

درود فرزندم.

سوژه ت خوب بود و خوب هم پردازشش کرده بودی. توصیفاتت به اندازه کافی بودن و خیلی خوب باعث میشدن که من رولتو تصور کنم و ازش لذت ببرم.

بعد دیالوگ هات دوتا اینتر بزن و اونا رو از توصیفاتت جدا کن.
نقل قول:
مرتل، کمی خودش را جمع و جور کرد و فقط توانست بپرسد:
-انگشتات. چه بلایی سرشون اومده؟ کار پدرته؟
مالفوی، بدونِ اینکه چیزی بگوید، سرش را به نشانه‌ی مثبت تکان داد.


مرتل، کمی خودش را جمع و جور کرد و فقط توانست بپرسد:
-انگشتات. چه بلایی سرشون اومده؟ کار پدرته؟

مالفوی، بدونِ اینکه چیزی بگوید، سرش را به نشانه‌ی مثبت تکان داد.


تایید شد!

مرحله بعدی: گروهنبدی

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط hanook در 1397/3/2 0:59:52
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/3/2 19:29:38
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/3/2 19:30:47
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1397/03/06
آخرین ورود
دوشنبه 2 مهر 1397 13:55
عضویت
1397/02/28
پست‌ها
20
تصویر شماره 5

نامش را خواندند:
-هوگو رامسیا

اما او اصلا در این دنیا سیر نمی کرد. ضربه ی محکمی به بازویش خورد.
-آی بچه مصری!


-آخ.کی بود؟


با چشمانش در میان بچه جستجو کرد.نگاهش به برادرش افتاد.هوراگو.هوراگو که سال اخر را میگذراند با چشمان امید وار به او نگاه میکرد. دلش نمی خواست برادرش را نا امید کند.هوراگو اسلیترینی بود. تمام خوانواده اسلیترینی بودند.
رشته افکارش را با تکرار کردن نامش پاره کردند:
-هوگو رامسیا

وقت نداشت به ضارب فکر کند. هوگو سکندری خوران روی صندلی نشست.هیجان و اضطراب تمام وجودش را پر کرد. نگاهی به میز گریفیندور انداخت.
زیر لب گفت:
-لعنت بر گریفیندور.


این رسم مصریان بود که به هنگام گروه بندی هاگوارتز بر گریفیندور لعنت بفرستند.
کلاه را روی سرش گذاشتند.چشمانش را بست.به یاد آورد که برادرش به او چه گفته:
-هیچ وقت امیدتو از دست نده.این شعار خوانواده ماست.


با خود تکرار کرد:
-هیچ وقت امیدتو از دست نده.


و رفت تا خود را بدست سرنوشت بسپارد.

درود دوباره فرزندم.

این رولت خیلی بهتر شد. توصیفاتت خوب بودن و روند سوژه هم آروم تر شده بود.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/30 9:00:43
گاهي اوقات بايد براي رفتن به جلو بقيه رو پايين بندازي. اما اينا اصلا مهم نيست. برو جلو و اصلا هم برات مهم نباشه كه چند نفرو زمين ميزني.

آه از اين رنج و عذاب
ريشه كرده در نژاد
آه از اين فرياد مرگ
دلخراش و جان گداز
آه از عصيان جوش خون
بر در و ديوار رگ
خون و خونبارش كجاست
آنكه باشد سد آن
درد و غم نفرين عذاب
كو كه دارد تاب آن
ليك باشد چاره اي
چاره ها اندر سراست
ماگل
تولد نقش
1397/03/08
آخرین ورود
پنجشنبه 12 مهر 1397 09:47
عضویت
1397/02/27
پست‌ها
6
تصویر شماره 4

(جینی ویزلی در حال خواندن کتاب که دراکو مالفوی سر می رسد)
دراکو:سلام جینی از آن پدر احمقت چه خبر؟از وقتی که برنده ی جایزه روزنامه شده خیلی دور برداشته!
جینی:از پدر تو چه خبر از وقتی که از شورای مدرسه اخراج شده خیلی ساکته نکنه داره وسایل مشنگا رو کش میره؟؟؟
دراکو:در مورد پدر من درست حرف بزن هر چی باشه آبروی جادوگرا رو نبرده!
جینی:دوست دارم ببینم این دفه چه گندی میزنه!!


(در این هنگام هری .رون و هرمیون از راه میرسند.)
دراکو:به به ببین کی اومده پسر شجاع و دختر لجن زاده.نگاه کن جینی کوچولو داداش خوشگلتم اومد.
هری:بس کن مالفوی دیگه داری پاتو از گلیمت دراز تر می کنی!
دراکو:چیه رگه غیرت زده بالا!!!
رون:دیگه داری اعصاب منو خورد می کنی.یه کاری نکن بزنم ی بلایی سرت بیارم مالفوی.


(رون چوب دستی اش را بر می دارد اما هری جلوی او را می گیرد)
هری:رون. دست نگهدار احتیاجی به این کارا نیست.مالفوی داره شخصیت خانوادگی خودشو به نمایش میزاره البته همه اسلیترین ها اینجورین.
دراکو:خفه شو وبزلی.
هرمیون:مالفوی ساکن شو دیگه داری زیاده روی می کنی.


(در این هنگام دیگر بچه های گروه گریفیندور هم اومدن)
وود:چی شده هری این پسره ی احمق دوباره زده به سرش.
دراکو:وود اعصابت از باخت توی کوییدیچ خورده!!!آخ بمیرم برات.

(در این هنگام هری چوبدستی اش را بر میدارد و ورد تغییر شکل را می خواند و دراکو رو تبدیل به یک وزغ می کند)
هری:حالا حالا ها طول می کشد تا به حالت اولت بازگردی مالفوی مغرور.
(و همه میزنند زیر خنده)


درود دوباره فرزندم.

حالا مسیر سوژه ت مشخص تر و خیلی هم آروم تر شده. دیگه همه چیز خیلی تند و سریع پیش نمیره. البته باز هم جا داشت آروم تر باشه، و یه بخشی از این ایراد هم بر میگرده به کم بودن توصیفاتت.
با این که روند سوژه بهتر شده اما این با این حال بیشتر رول رو با دیالوگ پیش برده شده. این نیست که بگیم توصیفات باید بیشتر از دیالوگ ها باشن اما خب باید اینو هم در نظر گرفت که آیا خواننده با خوندن توصیفات و فضاسازیا میتونه رول رو توی ذهنش تصور کنه؟ درمورد رول تو هنوز پاسخ این سوال منفیه. درواقع نیاز هست که بیشتر فضاسازی کنی.

ظاهر رولت هم هنوز اشکالاتی داره. مثلا این که لازم نیست توصیفات رو توی پرانتز بنویسی و با علامت های نگارشی هم دوست باش. دیالوگ ها رو هم به این شکل بنویس:
نقل قول:
(در این هنگام دیگر بچه های گروه گریفیندور هم اومدن)
وود:چی شده هری این پسره ی احمق دوباره زده به سرش.


در این هنگام دیگر بچه های گروه گریفیندور هم اومدن. وود گفت:
- چی شده هری؟ این پسره ی احمق دوباره زده به سرش؟


این رولت بهتر از قبلی بود، با امید بر طرف شدن اشکالاتت تو فضای ایفای نقش...
تایید شد!


مرحله بعدی: گروهبندی

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط ali_tehran در 1397/2/29 15:22:52
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/30 8:56:13
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/30 8:57:36
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/30 8:59:06
ali magicتصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1397/03/06
آخرین ورود
دوشنبه 2 مهر 1397 13:55
عضویت
1397/02/28
پست‌ها
20
صدای مک گوناگال به گوش میرسد:
-دارکس ونتوس. مطمعنی اسمت همینه؟
پسری که قد بلندی-نسبت به سنش-داشت بدون هیچ ترسی جلو رفت.
-بله. درسته.
مک گوناگال شانه بالا انداخت.
پسرک مصری بود. ولی خوب میدانست به کدام گروه تعلق دارد. اسلیترین! او از نسل سالازار اسلیترین بود. هم از طرف پدری و هم از طرف مادری. دستی به موهایش کشید و روی چهار پایه نشست. ناگهان ترس عجیبی سراسر وجودش را فرا گرفت. اگر در اسلیترین نیفتد چه؟ از ترس به خود پیچید. کلاه را روی سرش گذاشتند. کلاه تا روی گوشهایش پایین آمد.ترسش اوج گرفت. دیگر از آن اطمینان خبری نبود.
کلاه در گوشش زمزمه کرد:
-انتخاب خیلی سخته.
اما پسر مجال ادامه را به کلاه نداد.
-منو بنداز اسلیترین.
کلاه جا خورد.
-حالا که اینقد مطمعنی باشه.اسلیترین!
صدای دست ها به هوا رفت.

تصویر شماره ی 5

درود فرزندم.

یه کم سریع سوژه رو پیش بردی. بعضی جاها میتونستی توصیف بیشتری کنی و فضا رو برای خواننده معلوم کنی. این جوری خواننده نمیتونه اتفاقات رو توی ذهنش تصور کنه و با رول ارتباط لازم رو برقرار نمیکنه.

دیالوگ ها رو هم با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.
نقل قول:
پسری که قد بلندی-نسبت به سنش-داشت بدون هیچ ترسی جلو رفت.
-بله. درسته.
مک گوناگال شانه بالا انداخت.

پسری که قد بلندی-نسبت به سنش-داشت بدون هیچ ترسی جلو رفت.
-بله. درسته.

مک گوناگال شانه بالا انداخت.


وقت بیشتری روی رولت بذار. بیشتر توصیف کن و فضا رو برای خواننده معلوم کن. میتونی بیشتر از احساسات پسر بنویسی و از اضطرابش بگی.

و مطمئن نه مطمعن.

اطمینان دارم اگه بیشتر وقت بذاری بهتر مینویسی. پس فعلا...
تایید نشد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/28 19:45:30
گاهي اوقات بايد براي رفتن به جلو بقيه رو پايين بندازي. اما اينا اصلا مهم نيست. برو جلو و اصلا هم برات مهم نباشه كه چند نفرو زمين ميزني.

آه از اين رنج و عذاب
ريشه كرده در نژاد
آه از اين فرياد مرگ
دلخراش و جان گداز
آه از عصيان جوش خون
بر در و ديوار رگ
خون و خونبارش كجاست
آنكه باشد سد آن
درد و غم نفرين عذاب
كو كه دارد تاب آن
ليك باشد چاره اي
چاره ها اندر سراست
ماگل
تولد نقش
1397/03/08
آخرین ورود
پنجشنبه 12 مهر 1397 09:47
عضویت
1397/02/27
پست‌ها
6
تصویر شماره چهار کارگاه نمایشنامه نویسی


(جینی ویزلی مشغول خواندن یک کتاب که دارکو مالفوی مغرور سر می رسد)
دراکو:از آن پدر احمقت چه خبر؟واقعا که آبروی هر چی جادوگر هست رو برده.
(در این هنگام هری رون و هرمیون از راه می رسند)
هری:راحتش بزار
دراکو:می بینم که پسر فداکار و مشهور از راه رسید.نگاه کنید فرزند لجن زاده هم همراه اوست.نگاه کن جینی کوچولو داداش شجاعت هم اومد.
(در این هنگام هری چوبدستی جادویی اش را بر می دارد.هری جادوی تغییر شکل را روی دراکو انجام می دهد.دراکو به یک وزغ سبز تبدیل می شود)
هری:حالا حالا ها طول می کشد تا به حالت خودت بازگردی مالفوی مغرور.
هرمیون:خوب ادبش کردی هری این پسر دیگر داشت پایش را از گلیمش درازتر می کرد.
هری:جینی حالت خوب است.با تو چکار داشت؟
(جینی سرخ می شود)
جینی:هیچکار!!!!

درود فرزندم.

روند سوژه‌ت خیلی سریع بود. یعنی این که انگار فقط میخواستی تند تند بنویسی و بری جلو. توصیفاتت هم خیلی کم بود. درواقع خواننده نمیتونست رولت رو توی ذهنش تصور کنه و وقتی به خودش میومد می دید رول تموم شده.

توصیفات رو هم لازم نیست توی پرانتز بنویسی و علامت های نگارشی رو هم فراموش نکن.
دیالوگ ها رو هم این طوری بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.
نقل قول:
دراکو:از آن پدر احمقت چه خبر؟واقعا که آبروی هر چی جادوگر هست رو برده.
(در این هنگام هری رون و هرمیون از راه می رسند)


دراکو گفت:
- از آن پدر احمقت چه خبر؟واقعا که آبروی هر چی جادوگر هست رو برده.

در این هنگام هری رون و هرمیون از راه می رسند.


بعضی جاها دیالوگ ها محاوره‌ای نوشته شده بودن و بعضی جاها کتابی. یادت باشه که لحن همیشه باید یکسان باشه. البته میتونیم دیالوگ ها رو محاوره‌ای و توصیفات رو کتابی بنویسیم.

بیشتر روی پردازش سوژه کار کن، از روی صحنه‌ها نپر و توصیفشون کن. به رول‌های قبلی کارگاه که تاییدشون کردم نگاه کن تا بهتر متوجه منظورم بشی.

مطمئنم اگه وقت بیشتری بذاری، میتونی رول بهتری بنویسی...
تایید نشد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/28 19:41:41
ali magicتصویر تغییر اندازه داده شده
ماگل
تولد نقش
1397/03/01
آخرین ورود
چهارشنبه 10 مرداد 1397 14:03
عضویت
1397/02/17
پست‌ها
10
عکس

جو سنگینی سالن را در بر گرفته بود ناگهان کلاه داد زد اسلیترین و اسلیترینیا دست زدن
بالاخره نوبتش شد نوبت آن دخترک عجیب و غریب شرقی!
نامش ماریا بود و 11 سال داشت از چهره اش زیبایی و شیطنت میبارید ولی امروز و در این شرایط زیادی معصوم جلوه میکرد او دختری ایرانی بود اولین ایرانی هاگوارتز!

در آن سوی سالن هرماینی در گوش هری و رون گفت :فکر کنم یه دوست جدید پیدا کردیم

رونالد ویزلی همیشه بیخیال گفت: نه بابا اونم یه آدم دیگه من که چشمم آب نمیخوره میفته اسلیترین

هرماینی محکم گفت : نه من از دخترای ایرانی خیلی تعریف شنیدم اونا مهربون و شیطون هستن همینطور بسیار شجاع ، باهوش و بی تفاوت مطمئنم میفته توی گریفندور

هری با صدای آرام گفت : یه لحظه ساکت میشید کلاه میخواد گروه بندیش کنه

دخترک با قدم های لرزان به صندلی رسید وبر روی آن نشست و کلاه را روی سرش گذاشت

کلاه با صدای آرام زمزمه کرد: هوم یه دختر ایرانی چه خوب ولی به نظرت کدوم گروه بندازمت به نظر من تو یه ذره بلند پروازی
بعد از مکث کوتاهی دوباره گفت : میخوای بندازمت اسلیترین ؟

ماریا با ترس آب دهانش را قورت داد و گفت : نه خواهش میکنم منو ننداز اسلیترین من خلافکار نیستم منو بنداز هر گروهی که میخوای ولی اسلیترین ننداز

کلاه گفت : خب نظر منم همین بود ولی میخواستم نظر تو رو هم بدونم خودت کدوم گروهو دوست داری ؟

دختر با صدای خجالت زده گفت : گریفندور

کلاه گفت : ولی ممکنه اونجا به دردسر بیفتی مطمئنی

ماریا که شجاع شده بود محکم گفت : بله مطمئنم

کلاه به فکر فرو رفت که این دختر کوچک را به کدام گروه بندازد انقدر فکر کردنش طول کشید که آلبوس دامبلدور صبور هم کلافه شد شعله چشمان کنجکاو خاموش و همهمه ها شروع شد

ناگهان کلاه فریاد زد : گریفندور!!!

وصدای دست ها به اسمان رفت

درود فرزندم.

روند داستانت کمی سریع بود. درواقع میتونستی به سوژه بیشتر بپردازی و در مورد احساسات و وضعیت سرسرا و رولت توضیح بدی و توصیف کنی. حتی درباره این که همه از دیدن یه چهره نا آشنا تعجب کردن هم میتونستی بیشتر بگی.

بعضی جاها لحن رولت تغییر میکرد، مثلا یه جایی محاوره ای نوشته بودی و یه جایی کتابی، باید حواست باشه که لحن کل رول یکسان باشi.

علامت های نگارشی رو هم به هیچ وجه فراموش نکن. و دیالوگ ها رو هم این طوری بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.
نقل قول:
ماریا که شجاع شده بود محکم گفت : بله مطمئنم

کلاه به فکر فرو رفت که این دختر کوچک را به کدام گروه بندازد انقدر فکر کردنش طول کشید که آلبوس دامبلدور صبور هم کلافه شد شعله چشمان کنجکاو خاموش و همهمه ها شروع شد

ماریا که شجاع شده بود، محکم گفت :
- بله مطمئنم.

کلاه به فکر فرو رفت که این دختر کوچک را به کدام گروه بندازد. انقدر فکر کردنش طول کشید که آلبوس دامبلدور صبور هم کلافه شد، شعله چشمان کنجکاو خاموش و همهمه ها شروع شد.


با همه این ها، به نظرم اشکالاتت میتونن توی فضای ایفای نقش حل بشن.
تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط zahra2006 در 1397/2/20 11:01:48
ویرایش شده توسط zahra2006 در 1397/2/20 12:26:07
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/21 3:48:11
Arshia8274
ماگل
آخرین ورود
چهارشنبه 19 اردیبهشت 1397 22:30
عضویت
1397/02/18
پست‌ها
1
http://www.jadoogaran.org/uploads/images/img5367c58367363.jpg
به همراه هاگرید داشتیم از کوچه دیاگون میگزشتیم . همیشه اینجا دچار استرس میشدم همه به من نگاه می‌کنن،پسری که زنده موند .
البطه غیر از اون جای شلوغ و پر سرو صدایه ولی تحمل نگاه مردم از همش سخت تره .
همه به این فکر می‌کنن که چرا من،ولی وقتی به هاگرید نگاه می‌کنم یه کم تحملش راحت تر میشه با اون نگاه محربون و لبخندش بهم آرامش می‌ده و باعث میشه که فکر کنم یه جادوگر عادی هستم .
هاگرید بهم گفت:( اینجا یه کاری دارم ، مشکلی نداره همینجا وایسی ؟ )
منم بهش گفتم « با لبخند » :( به شرطی که زود برگردی ) و اونم خندید و وارد شد .
تو این مدت به اطراف نگاه کردم که بعد یه تصویر آشنا به چشمم خورد .
همون پسری که تو ایستگاه کینگزگراد توی سکوی نه و سه چهارم دیدم . ظاهرا اومده بود چوب دست بگیره از پشت شیشه بازی کردن با چوب دستشو نگاه می‌کردم و بعضی وقتا بهم ریختن وسایلو چهره اش بعد خراب کاری خیلی بامزه می‌شد ، طوری وانمود می‌کرد که انگار از اول همه جا همین شکلی بوده .
بعد هاگرید بیرون اومد و گفت :( خسته شدی ) یه کم خودمو گرفتم و گفتم :( قول دادی زود بیای!! )
+خب الان یه کاری می‌کنم خستگیت برطرف شه
بعد راهشو به سمت مغایر فروش چوب دست شروع کرد. منم پشت سرش رفتم و یکم سرش غر زدم اما اون اصلا توجهی نکرد و وارد مغازه شد ، من در اون لحظه بیش‌تر از اینکه هیجان زده باشم به این فکر کردم شیرین کاریای خودم چجور میشه و با ترس و هیجان وارد شدم .
http://www.jadoogaran.org/uploads/images/img5367c58367363.jpg

درود فرزندم.

درواقع علاوه بر این که سیر داستان خیلی سریع پیش رفت، عملا میشه گفت پایانی هم نداشت. خود من وقتی رول رو تموم کردم با خودم گفتم پس بقیه‌ش کوش؟
شاید حتی این طور بشه گفت که رولت فقط توصیف از یه قسمت از داستان بود. درواقع یه داستان جذاب نیاز به نقطه اوج و اتفاق های غیر منتظره باشه، اما رول تو اینا رو نداشت.

حواست به غلطای املایی و تایپی باشه. می‌گذشتیم، البته و... . درواقع حتما یه دور از روی رولت بخون تا غلط تایپی‌ای باقی نمونده باشه و تمرکز خواننده رو بهم نزنه.

دیالوگ ها رو هم این طوری بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جداشون کن. علامت های نگاری هم فراموش کردی بعضی جاها، یادت باشه که این علامت های نگارشی هستن که به خواننده میگن کجا مکث کنه و کجا به خوندن ادامه بده.
نقل قول:
بعد هاگرید بیرون اومد و گفت :( خسته شدی ) یه کم خودمو گرفتم و گفتم :( قول دادی زود بیای!! )

بعد هاگرید بیرون اومد و گفت :
- خسته شدی؟

یه کم خودمو گرفتم و گفتم :
- قول دادی زود بیای!


برای توصیف حالت گوینده و حتی خود راوی که اینجا هریه، نیاز نیست توی گیومه اون حالت رو بنویسی، مثلا «با لبخند». کافیه همین "با لبخند" رو از توی گیومه در بیاری و توی جمله بیاریش.

به نظرم میتونی خیلی بهتر از این ها بنویسی. به نکاتی که گفتم دقت کن و میتونی به رول های قبلی هم نگاه کنی تا بهتر نکاتم رو متوجه شی.

تایید نشد
!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط Arshia8274 در 1397/2/19 21:33:41
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/19 21:49:30
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/19 21:50:34
مگان جونزold
ماگل
تولد نقش
1397/02/14
آخرین ورود
جمعه 23 آذر 1397 10:54
عضویت
1397/02/10
پست‌ها
3
تصویر شماره ۸ : دامبلدور در حال باز کردن نامه ای به کمک شمشیر گریفندور


پرفسور پرفسور دانبلدور ...پرفسور
این را جولین اسمیت شاگرد جدید هاگوارتز با صدای بلندی میگفت .
دانبلدور برگشت و با تعجب رو به جولین گفت :
چی شده جولین چرا اینقدر منو بلند بلند صدا میکنی ؟!
جولین :
آه پرفسور ببخشید اما خب کاره مهمی باهاتون داشتم .پیک فکر کنم اشتباهی نامه شما رو برای من اورده .
دانبلدور سرش را تکان میدهد و میگوید :
آخ از دست این جغد پیر خب تو که نامه رو باز نکردی ؟!؟
-نه نه به هیچ وجه پرفسور
-خوبه پس نامه رو بهم بده جولین
جولین نامه رو به دانبلدور میده . همزمان با نامه دادن جولین به دانبلدور 
اسنیپ از راه میرسه و با شک و تعجب به نامه دانبلدور نگاه میکنه و از اونجا رد میشه .
دانبلدور که اوضاع رو این طوری میبینه نامه رو از جولین میگیره و به اتاق سری و مخفی خود میره تا نامه رو بخونه .
دانبلدور هر کاری میکنه که نامه رو بخونه نمیشه حتی با ورد معروف باز کردن قفلها اسپیاکتویوس
خسته از این همه تقلا رو به ققنوس میکنه و میگه معلوم نیست این نامه چیه که هیچ جوره باز نمیشه
ققنوس سرش کج میکنه و شروع میکنه به بال زدن
دانبلدور که تعجب کرده از این کار ققنوس از جاش بلند میشه و سمت ققنوس میره و سعی در آرام کردن ققنوس داره که نگاهش به یک شی نورانی میفته که زیر لانه ققنوس داره برق میزنه به زور اون شی رو در میاره اون شی چیزی نیست جز شمشیر اصیل گریفندور
دانبلدور با شمشیر نامه رو باز میکنه و شروع به خوندن میکنه ...
هر لحظه چشماش گرد و گرد تر میشه و نامه را مچاله میکنه میندازه در آتش .
-این چه شوخیه مسخره ای بود .کار کی میتونه باشه
به زودی میفهمم
...

درود فرزندم.

داستان رو کمی سریع پیش بردی. درواقع میتونستی بیشتر به کلنجار رفتن های دامبلدور بپردازی و توصیف کنی.فضاسازیات هم کم بود، یهو اسنیپ اومد و بعدش چی شد؟ دامبلدور یهو رفت تو اتاق؟ این قسمتای حساس رول هستن و باید دربارشون توصیف بشه.

دیالوگ ها رو حتما با خط تیره بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن. همین طور حواست به علامت گذاریا باشه.
نقل قول:
خسته از این همه تقلا رو به ققنوس میکنه و میگه معلوم نیست این نامه چیه که هیچ جوره باز نمیشه
ققنوس سرش کج میکنه و شروع میکنه به بال زدن


خسته از این همه تقلا رو به ققنوس میکنه و میگه:
- معلوم نیست این نامه چیه که هیچ جوره باز نمیشه .

ققنوس سرش کج میکنه و شروع میکنه به بال زدن.


افعالت و جمله ها بهتره کمی مرتب بشن. فعل ها برن ته جمله.
و این که... دامبلدور.

با تمام این ها، امیدوارم اشکالاتت با ورود به فضای ایفای نقش حل بشن...

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1397/2/11 0:15:09

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.