کارگاه داستان‌نویسی

**تصویر شماره ۹**

طبق معمول سه تفنگدار و نصفی، مشغول قدم زدن تو حیاط هاگوارتز بودن.
اها شما هنوز اون هارو نمیشناسید.
جیمز پاتر، سیریوس بلک، ریموس لوپین، و اون نصفی هم پیترپتی گرو بود که همه به خاطر دست و پا چلفتی بودن اینجوری خطابش میکردن.
پیتر با اون وزن زیادش همیشه از سه تفنگدار عقب میموند و در نتیجه همش در حال دویدن بود!؟
امروز هم قرار بود برن زیر درخت همیشگی بشینن. جایی که چندمتر اون طرف ترش یک رودخونه خروشان و زیبا بود. و البته دلیل اصلی رفتن به اونجا دختر زیبایی به اسم سامانتا نیکلسون... یک دختر هافلپافی.
که سیریوس جدیدا شیفته اش شده بود.
به محض اینکه رسیدن پیتر و ریموس خودشونو پرت کردن رو زمین و زیر درخت دراز کشیدن
سیریوس به محض دیدن سامانتا سیخ ایستاد. دستی به موهاش کشید و رداش رو صاف کرد. جیمز چپ چپ نگاهش کرد ولی باکمی کندوکاو در اطراف خیلی سریع فهمید که موضوع سامانتاست.
رفت بغل سیریوس وایساد و یه پس گردنی محکم بهش زد که باعث شد چنتا تلو تلو بخوره ولی بتونه تعادل خودشو حفظ کنه.
سیریوس با عصبانیت برگشت:
_هی!!!؟ چته. چرا میزنی؟ لامصب دستم نیست گرزه. آخ مادرجان کجایی که پسرتو نفله کردن!
جیمز قیافه جدی به خودش گرفت:
_ ی جوری میگی نفله انگار بهت اودا زدم پسره ی لوس بعدشم تو عاشق یه دختره میشی بعد به من نمیگی؟ اینه رسم رفاقت چهارسال دوستی؟؟ ای بشکنه این دست که نمک نداره.
سیریوس به وضوح هول کرد.
_چیزه کی گفته من عاشق شدم؟ اونم کی سامانتا نیکلسون. هرکی به گوشت رسونده اشتب زده داداش. منو چه به این حرفا؟
بعد از اینکه حرفای سیریوس تموم شد جیمز بلند بلند خندید که باعث شد حواس چند نفر بهشون جمع بشه. یکم با گوی ذرین تو دستش بازی کرد و دوباره ذل زد به سیریوس.
از اون ور لوپین که دلیل خنده های جیمز رو کاملا متوجه شده بود اومد جلو
_هعی، پسره ی حول. خودت خودتو لو دادی. اخه جیمز کی گفت نیکلسون. هعی دست توام رو شد. پیتر بیا، بیا که سینگل به گور موندیم هنوز.
سیریوس مات مونده بود و حرفی برای گفتن نداشت.
میخواست یه جوری قضیه رو بپیچونه ولی هیچ جوره نمیتونست. خیلی زیرکانه به دور و بر نگاه کرد که یه بهونه جور کنه.
همون لحظه بود که چشمش به اسنیپ افتاد. با یه پسر ریونکلاوی دعواش شده بود البته با یدونه نه یه اکیپ پنج شش نفره بودن. از شانس بد اسنیپ همیشه اکیپی میریختن سرش.
بهترین گزینه برای خلاص شدن از وضعیت الان همین بود.
برگشت سمت جیمز صداش کرد و به اون سمت اشاره کرد.
جیمز سوالی نگاهش کرد که گفت:
_بهترین موقع است که دل لیلی رو بدست بیاری؟
و جیمز با کمی نگاه با دقت تر فهمید لیلی هم چند متر اون طرف تر هست و داره میره سمت اسنیپ.
سیریوس دستشو سمت جیمز که نشسته بود دراز کرد که بلند بشه.
به محض بلند شدن اون ریموس هم بلند شد. هر سه نفر منتظر پیتر بودن که داشت با ترس نگاهشون میکرد و سرشو به معنی نه تکون میداد.
سیریوس پوفی کرد و دستشو دراز کرد. اون وسطا ی نگاه معنی داریم به پیتر کرد که میگفت اگه بلند نشی ما میدونیمو تو.
بالاخره پیتر هم بلند شد و با هم به سمت محل دعوا راه افتادن.
سیریوس داد زد:
_چه خبره؟ برای چی معرکه گرفتید؟
و همه ی سر ها برگشت سمت این چهار نفر پیتر به خودش لرزید. ریموس خیلی پوکر داشت نگاه میکرد. و جیمز با غرور خاص خودش منتظر جواب بود.
یکی از پسرای ریونکلاوی که وزن بالایی داشت با ذوق از فکر اینکه اون چهار نفر هم ک با سوروس مشکل دارن با آب و تاب گفت:
_امروز سر کلاس معجون سازی خیلی منم منم میکرد، ماهم اومدیم ی حالی بهش بدیم تا بفهمه دنیا دست کیه.
الان دیگه تقریبا نصف اعضای مدرسه دور این ها جمع شده بودند که شامل لیلی، و سامانتا هم میشد.
جیمز با دیدن لیلی چشم هاش برق زد یه قدم رفت جلو.
دستشو به سمت سوروس که افتاده بود رو زمین دراز کرد.
سوروس تو ذهنش بود که دست جیمز رو پس بزنه و خودش بلند شه ولی با حساب سرانگشتی هم میشد فهمید که، به تنهایی نمیتونه از پس ۹ نفر آدم بر بیاد پس بالاجبار دست جیمز رو گرفت و بلند شد.
ریموس اومد جلو تر و با چوب دستیش خاک ردای سوروسو بلند کرد و پیشش وایساد.
اکیپ ریونکلاوی ها نصفی با تعجب و نصفی با عصبانیت داشتن نگاه میکردن.
یکیشون اومد جلو و گفت: هعی چیکار میکنی این تا کتکشو نوش جون نکنه هیچ جا نمیره.
سیریوس یه چشم غره به پسره رفت که با نگاه جذابش، پسره خیلی نامحسوس به خودش لرزید همه داشتن با تعجب به این سه نگاه میکردن که چرا با کسی که همیشه باهاش دشمنی داشتن اینجوری رفتار میکنن.
سیریوس که الان با دیدن سامانتا یکم بیشتر شیر شده بود😂.
دوباره داد زد: ایهاالناس. این اسنیپ رو فقط ما حق داریم بهش زور بگیم اونم بر پایه رفاقتمونه. کسی چپ بهش نگاه کنه با ما طرفه. هواستون باشه که با ما در نیوفتید چون میدونید چی میشه.
ریونکلاوی ها که الان جلوی این همه آدم تحقیر شده بودند آروم ننشستن و چوب دستی هاشون رو بیرون کشیدن.
با این حرکت چهار

نفر این اکیپ هم چوبدستی هاشون رو دراوردن و اسنیپ هم دوشادوششون ایستاد و چوبدستیشو به دست گرفت.
بقیه انقد تو شوک بودن که هیچ کدوم عکس العملی نشون نمیدادن.
سیریوس آروم دم گوش سوروس گفت: درسته اونا ۵ نفرن ما چهار نفر و نیم ولی میتونیم از پسشون بربیایم نگران نباش.
با این حرف لبخند پررنگی روی لب سوروس ظاهر شد‌.
جیمز که دیگه داشت عصبانی میشد صبر رو جایز ندونست و داد زد
_اکسپلیارموس.
و یه نفر افتاد زمین و این شروع دوئل بود.
سوروس هم بلند فریاد زد
_براکیابیندو
و یکی از ریونی ها افتاد زمین و شروع کرد به تقلا کردن انگار که با طنابی بسته شده بود
سیریوس هم دید که داره کم میاره داد زد
_ریکتو سِمپیا
و بعدش بلند گفت
_لعنتی عاشق این وردم
و به قهقهه زدن پسر روبه روش قاه قاه خندید
یکی از ریونکلاوی ها که خیلی خوب میدونست پیتر چه دست و پا چلفتیه از ورد "پِتریفیکوس توتالوس" استفاده کرد که پیتر تلپی افتاد رو زمین دوئل بین سه نفر از گریفندور یک نفر از اسلیترین و دو نفر از ریونکلاو بود
چوبدستی ها آماده بودند که دوباره ورد اجرا کنن که ناگهان صدای بلند دامبلدور اومد که بلند داد زد اینجا چه خبره؟


پاسخ:
سلام و خیلی خوش اومدی به کارگاه داستان نویسی. خوبی داستانت این بود که اصلا محدود به اتفاقات کتاب یا فیلم‌ها نکردی خودت رو و از تخیلت برامون نوشتی که دقیقا چیزیه که انتظار داریم. اول از هرچیز، درمورد ظاهر و نگارش پست یه مسئله ای رو با یه مثال برات توضیح بدم:

جیمز که دیگه داشت عصبانی میشد، صبر رو جایز ندونست و داد زد:
_اکسپلیارموس.

و یه نفر افتاد زمین و این شروع دوئل بود.
سوروس هم بلند فریاد زد:
_براکیابیندو

و یکی از ریونی ها افتاد زمین و شروع کرد به تقلا کردن. انگار که با طنابی بسته شده بود.

همونطور که دیدی، اولین نکته ای که اصلاح شد اینه که بعد از آوردن دیالوگ اگه قراره توصیف داشته باشیم حتما دوتا اینتر می‌زنیم تا خواننده راحت‌تر بتونه پستمون رو بخونه. نکته ی دیگه درباره علائم نگارشیه که وجودشون الزامیه. یسری ایرادات تایپی و املایی هم توی پستت بود، از قبیل "ذرین" و "ذل" که با یکبار روخوانیِ پست قبل از ارسال این نکات به راحتی قابل حل شدن هستن.
در آخر، ایرادات کوچیک دیگه ای مثل یسری دیالوگ ها که به شخصیت ها ربط خاصی نداشت و یسری توضیحات اضافه توی پست وجود داشت، اما مشخصه که با الفبای نوشتن آشنایی داری و می‌تونی که توی فضای ایفای نقش بهتر هم بشی.
پس بیشتر از این منتظرت نمی‌ذارم...

تائید شد!
مرحله بعدی: گروهبندی!

هری:اون دیگه چیه؟!!
هرماینی:اوه، نگو که نمیدونی... خب معلومه دیگه اون رونه که
خانم ویزلی بخاطر پرخوری اونو تنبه کرده...
هری : اوه..

سلام اول از همه خیلی خوش اومدی به کارگاه داستان نویسی. هدف ما اینجا اینه که آشنایی شما با نوشتن و قوائدش رو بسنجیم، و برای این کار نیازه که با توجه به یکی از عکس هایی که توی این لینک با توضحیات موجودن، با خلاقیت خودت یه نمایشنامه و داستان کوتاه بنویسی و اینجا ارسال کنی. اما چیزی که الان نوشتی صرفا دو سه تا دیالوگ خیلی گُنگ بود که راستش حتی متوجه نشدم مال کدوم تصویره.
ازت می‌خوام تصاویر کارگاه رو نگاه کنی و درمورد یکیشون، از ایده ها و خلاقیت های خودت یه داستان برامون بنویسی تا ما اون رو بسنجیم. تا اونموقع...
تائید نشد.

تصویر شماره ۱۲
دریچه ی انتقال باز میشود و پسری مانند سوسکی که پیف پاف خورده است از ارتفاع یک و نیم متری بر زمین میافتد. دریچه ی انتقال دیگری چند متر آن طرف تر از پسرک گشوده میشود و پسری دیگر مانند همان سوسک پیف پاف خورده با عربده ای نه چندان گوش نواز بر زمین سقوط میکند. هری و رون!
هر دوی آنها صورتشان را از گل داخل جنگل بیرون می آورند و به یکدیگر نگاه میکنند. آه این هم یکی از همان امتحان های جادوگریست که مثل همیشه فقط رون و هری شامل آن شده اند.
از زمین بر میخیزند و سعی میکنند که از میزان گل و لای روی بدنشان کم کنند.

رون_ هی، لعنت اینجا دیگه کجاس؟

هری_نمیدونم ولی به احتمال توی جنگل های اطراف هاگوارتزیم.

رون_ اوه، نه، الان چجور برگردیم من از شبای این جنگل نفرت دارم.

بعد از پاک کردن گل های روی بدنشان، هری دو چوب به نسبت قطور را برمیدارد و بر سر آنها تیکه ای پارچه میبندد و با استفاده از چوب جادویش آتشی بر سر آنها درست میکند و به این ترتیب ظلمات قسمتی از جنگل از بین میرود. هر کدام یکی را به دست میگیرند و اطراف را برای پیدا کردن نشانه ای جست و جو میکنند.

رون_ هی هری، بیا اینجا.

هری با دیدن چیزی که رون آن را پیدا کرده است ابرویش را بالا می اندازد. تا کنون آزمونی به آسانی این به پستشان نخورده بود. یک ماشین پرنده!ولی چه کسی میداند که در پشت این چهره ی بی روح ماشین چه چیزی پنهان شده است!؟
بر اساس سنگ کاغذی که می آورند، رون در پشت فرمان مینشیند و هری نیز در جایگاه سرنشین.

رون_ خب حالا چجوری اینو روشن کنیم. هیچ نوع سوئیچی نداره؟

به محض شروع برای جست و جوی سوئیچ ماشین خود به خود روشن میشود. هری و رون نیم نگاهی به یکدیگر می اندازند و آب دهانشان را با صدا قورت میدهند و رون ماشین را به حرکت در می آورد.
در بالای جنگل های هاگوارتز، رون و هری پرواز کنان و در حال لذت بردن از منظره زیبای زیر پایشان هستند و در حال تماشای پرندگانی که سعی دارند چیزی به آنها بگویند ولی رون و هری اصلا به آنها توجه نمیکنند. به راستی پرندگان چه چیزی را میخواهند که به آنها بگویند؟
برج های مدرسه ی هاگوارتز که از پشت ابرهای کم ارتفاع مشخص میشود لب های هر دویشان به لبخندی گشوده میشود ولی هر دوی آنها میدانند که هیچ آزمونی به آسانی نیست.
ناگهان اتومبیل شروع به تکان های شدیدی میکند! آری این همان ماشینی است که به گاو وحشی مشهور است. همان ماشینی که هیچ کس از درون آن زنده بیرون نیامده!
رون سعی میکند که فرمان را به کنترل خود در بیاورد اما قدرتی که فرمان را کنترل میکرد بسیار بیشتر است.
اینبار هر دویشان سعی میکنند که فرمان را به دست بگیرند اما ماشین با سرعت زیادی به طرف یکی از برج های مدرسه حرکت میکند و از همه بدتر اینکه درب ها قفل است و شیشه باز نمیشود! آنها میدانند که اگر حالا کاری انجام ندهند همه چیز تمام میشود.
هری و رون دستان خود را بر روی سینه ی ماشین قرار میدهند و هردو وردی یکسان را زیر لب زمزمه میکنند. ناگهان صدای جیغی از درون موتور ماشین برمیخیزد و روحی سیاه از درون آن بیرون می آید. روح خبیث یک زن! که آن هم قبل از اینکه بتواند کاری انجام دهد مانند دودی باد آنرا می برد.
بلافاصله رون فرمان را میچرخاند و ماشین را به آرامی بر روی زمین مینشاند.
هر دوی آنها از ماشین پیاده میشوند و وقتی که برمیگردند تا ماشین را تماشا کنند به جای آن دو عدد سکه ی مشکی رنگ یک شکل به جای ماشین میبینند و هر کدام یکی از آنهارا بر میدارد. آری ماشین به پاس کمک رون و هری که آن را از دست آن روح خبیث نجات دادند کلیدهای اصلی خود را برای آن دو گذاشت تا در مواقع لازم او را احضار کنند.
هر دوی آنها لباس هایشان را بو میکنند و چهره ی هردو در هم میرود. آری حال وقت یک دوش و خوابیدن در تخت خواب است!...

------
پاسخ:

سلام، خوش اومدی به کارگاه داستان نویسی.

جالب و خلاقانه بود. از یه زاویه دیگه به عکس نگاه کردی و به خوبی گسترشش دادی.

فقط یه نکته در مورد ظاهر پستت:
نقل قول:
میتونی دیالوگاتو به سبک دیگه ای بنویسی تا اسامی مدام تکرار نشن و توصیفاتت هم از حالت، احساسات و افکار شخصیت ها تکمیل تر بشن.

"از زمین بر میخیزند و سعی میکنند که از میزان گل و لای روی بدنشان کم کنند.

رون نگاهی به اطراف می اندازد.
-هی، لعنت اینجا دیگه کجاس؟

هری رد نگاه های رون را دنبال می کند و با انبوه درختان اطرافشان مواجه می شود.
-نمیدونم ولی به احتمال توی جنگل های اطراف هاگوارتزیم.
-اوه، نه، الان چجور برگردیم؟ من از شبای این جنگل نفرت دارم."

از اونجایی که توی این صحنه دوتا شخصیت داریم، نیازی نیست برای دیالوگ های بین دو نفر مدام اسماشونو بیاریم. اگرم خواستی اسم بیاری سبک بالا رو در پیش گرفتن و بعد توصیفشون دیالوگ آوردن بهتره.

در کل خوب بود. این نکته و نکات بیشتر هم توی بخش ایفای نقش میتونی یاد بگیری و تمرین کنی. پس...

تایید شد!

مرحله بعد: گروهبندی

امشب خوابم نمی برد...واقعا حوصله ام سر رفته بود و باید کاری می کردم؟
با خودم گفتم چطور است کتاب بخوانم!!!
همین طور که کتاب ها را جا به جا چشمم به نقشه غارتگر افتاد...نقشه وشنل را برداشتم و راه افتادم...و در راهرو ها قدم میزدم!!!
در همان لحظه صدایی را از پشت شنیدم...مو های تنم سیخ شد و در جا خشکم زد...مثل مجسمه بی حرکت بودم.
یک نفر از کنارم رد شد...او چه کسی بود؟
راهرو تاریک بود و من چیزی زیادی نمی دیدم!!!
ناگهان صدای یک گربه آمد...با شنیدن صدای گربه متوجه شدم آن شخص آقای فیلچ است.
زمانی که حواسم پیش آقای فیلچ بود...گربه ی آقای فیلچ به من چنگ زد.
من که اول متوجه حرکت گربه نشدم... بلند جیغ کشیدم.
آقای فیلچ با صدای خشنی گفت کی اونجاست؟؟؟و مستقیم به طرفم دوید.
من که شوکه شده بودم!به سرعت فرار می کردم و آ قای فیلچ نیز مرا تعقیب می کرد.
که در این موقع بدشانسی دیگه ای به سراغم اومد!!!
پروفسور اسنیپ از اتاقش خارج شد...آقای فیلچ با صدای بلند داد زد او نو بگیرید پرفسور!!!
اسنیپ که موضوع را فهمیده بود...از جلوی در این طرف آمد!!!فرصت خوبی بود.
می خواستم وارد اتاق بشوم که نقشه اسنیپ را فهمیدم...او می خواست من مثل موش توی تله بیفتم...ولی کور خونده بود!!!
من ضربه آرامی به در زدم.تا وانمود کنم...که داخل اتاق رفتم!!!
که ناگهان اسنیپ به طرف در آمد و آن را از پشت بست...با خوشحالی به فیلچ گفت:گرفتمش.
فیلچ با خوشحالی گفت:آفرین پروفسور!!!
من که دیگر نمی توانستم خنده ام را نگه دارم...به سرعت آنجا را ترک کردم.

پاسخ:
سلام خیلی خوش اومدی به کارگاه داستان نویسی. داستانت رو اول شخص نوشته بودی و خلاقیت جالبی بود. و از طرفی دیگه همونطور که ما اینجا انتظار داریم خودت رو محدود به کتاب و فیلم های هری پاتر نکردی و داستانی مرتبط به تصویر از خودت نوشتی. یکی از ایراداتی که می‌تونم بگیرم اینه که جای مانور بیشتری روی احساسات شخصیت ها داشت که می‌تونستی استفاده کنی ازش. اما در همین حد هم برای کارگاه کافی بود.
نکته ی دیگه اینکه توی گذاشتن علائم نگارشی به دست و دل بازی نیازی نیست و یه دونه کافیه. در نهایت، ایراداتت ریز بودن و جوری نیستن که جلوی ورودت رو بگیرن. پس...

تائید شد!
مرحله بعدی: گروهبندی!

تصویر شماره ۱۶
جیمز پاتر، سیریوس بلک و ریموس لوپین در قطار هاگوارتز در حال بازی با کارت های انفجاری بودند که
سیریوس با حالت خنده گفت: فقط همین بچه بازی رو از جا یاد گرفتی جیمز با خنده نسبتا دعوا گرا یانه گفت : جوجه رو اخر پاییز می شمارند
یک دفعه لوپین گفت شنیدید میگن پروفسور دامبلدور با وزارت خونه جنگش گرفته وزارت خونه میگه دامبدور یک پیرمرد حقه بازه
سیریوس با حالتی تلافی جویانه گفت : اینطوری که به نظر میاد خودشون از همه خنگ ترن
ریموس با حالت نگران گفت : این حرفا رو اینجا نگو خیلی از بچه پدر مادراشون تو وزارت خونه کار میکنند میخوای بیان کت بسته ببرنت
یک دفعه اسنیپ وارد شد و گفت شما بچه نق نقو ها باز میخواین دردسردرست کنید
سیریوس نه بچه کوچولو
اسنیپ گفت اگه جرعت داری یک بار دیگه این حرفو تکرار کن
سیریوس بچه کوچولو بچه کوچولو فکر کردی ازت میترسیم یک دفعه اسنیپ چوب دستی اش را بیرون اورد که ناگهان سیرسیوس با چوب درستی رو ان جادوی خشکی شونده اجرا کرد وهمه بچه ها به اسنیپ خندیدند
وادامه یک نفرت
------
پاسخ:

سلام، به کارگاه داستان نویسی خوش اومدی.

سعی کرده بودی روند اتفاقات رو جا به جا کنی و خلاقیت به خرج بدی. خوبه.

فقط یکی از اصلی ترین مشکلات پستت عدم داشتن علائم نگارشی هست. همین بی علامت بودن آخر پستت رو کمی مبهم کرده.

به طور کلی در پایان جملات نقطه می ذاریم. برای جملاتی که سوالی هستن، علامت سوال قرار می دیم. برای جملات تعجبی یا جملاتی که احساسات قوی توش جریان داره از علامت تعجب استفاده می کنیم.

"جیمز خنده ای ستیزه جویانه تحویل سیریوس داد.
-جوجه رو اخر پاییز می شمارند.

لوپین با چهره ای نگران به جیمز چشم دوخت.
-شنیدید میگن پروفسور دامبلدور با وزارت خونه جنگش گرفته؟ وزارت خونه میگه دامبدور یک پیرمرد حقه بازه!"

اینجا علاوه بر علائم نگارشی که به نوشته ت اضافه کردم، سبک نوشتن دیالوگت هم تغییر دادم. اینطوری روند تکرار مداوم فعل "گفت" از پستت حذف میشه و احساسات شخصیت هارو هم بهتر میتونی نشون بدی. با علامت "-" هم میتونی دیالوگ هارو از توصیفات جدا و برجسته تر کنی.

با نوشتن بیشتر، نقد خواستن و تمرین نکات توی بخش ایفای نقش سایت میتونی بقیه نکات نوشته هات رو هم متوجه بشی و حلشون کنی.

تایید شد!

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره ۶
توی قطار نشسته بودم و به مقصد هاگوارتز حرکت میکردم مدرسه ی سحر و جادو و افرادجادوگر! استرس تمام وجودم رو گرفته بود فقط خدا خدا میکردم به گروه اسلایترین نرم آخه اسمشو نبر جز اسلایترین بوده درسته بعضی از اونا خوبن اما به وجه دلم نمیخاست توی اون گروه باشم از همه بیشتر دست دارم گروه گریفیندوربرم افراد این گروه شجاع و نترس هستن و یا به هافلپاف شنیدم اوا افراد باهوشی ان اولویت های من اول گریفیندور دوم هافلپاف و سوم ریونکلا و اخر هم اسلایترین . درسته من اصیل نیستم و ما گل زاده ام اما یه چیزایی از جادو کردن میدونم علاقه زیادی به جادو دارم با صدای قطار از فکر بیرون اومدم و وسایلم رو با قفس جغدم سوفی برداشتم و با راهنمایی افراد وارد تالار شدیم پروفسور اسامی رو میخوند و سارا دختری که تو قطار باهاش آشنا شدم هم به گروه گریفیندور پیوست بالاخره نوبت من شد با رنگی پریده روی صندلی نشستم و کلاه رو روی سرم گذاشتم
_ خب خب یه دختر باهوش شجاع و آزاد طلب انتخابش سخته هافلپاف ،گریفیندور یاااا عالیترین
+نه نه اسلایترین نه گریفیندور گروه گریفیندور
_ تو اینطور دوست داری؟
_اره اره
+که اینطور باشه ،گریفیندور
اخ جون با خوشحالی به سمت سارا رفتم و باهاش سمت میز های پذیرائی رفتیم و.........


------
پاسخ:

سلام. به کارگاه داستان نویسی خوش اومدی.

نکته اول اینکه از شتاب نوشتنت کم کن. نوشته ها رو برای از سر باز کردن ننویس، برای آفرینش خلاقیت بدون تکرار کلیشه های کتاب و فیلم ها بنویس. سعی کن از یه زاویه دیگه به قضایا نگاه کنی و با دقت بیشتری فضا و احساسات شخصیت ها رو برامون توصیف کنی.

نکته بعدی اینه که با علائم نگارشی آشتی کن. علائمی مثل نقطه، ویرگول، علامت سوال و علامت تعجب هستن که لحن نوشته هات رو مشخص می کنن.

نقل قول:
الان توی همین قسمت چندین جمله داریم که هیچ علامتی ندارن.

استرس تمام وجودم رو گرفته بود. فقط خدا خدا میکردم به گروه اسلایترین نرم، آخه اسمشو نبر جز اسلایترین بوده. درسته بعضی از اونا خوبن اما به وجه دلم نمیخاست توی اون گروه باشم.

از همه بیشتر دست دارم گروه گریفیندور برم. افراد این گروه شجاع و نترس هستن و یا به هافلپاف، شنیدم اوا افراد باهوشی ان.

همونطور که میبینی علاوه بر اضافه کردن علائم نگارشی با دوتا اینتر این دو بخش رو از هم جدا کردم. این پاراگراف بندی رو زمانی انجام میدیم که یه مسئله ای توی پست تموم بشه و بخوایم در مورد یه مسئله دیگه ای حرف بزنیم.

اشکالات تایپی هم توی پستت خیلی زیاده. با یکی دو بار خوندن قبل ارسال میتونی پیداشون کنی و اصلاحشون کنی. چون وقتی زیاد تکرار میشن مانع تمرکز میشن.

نقل قول:
روش صحیح دیالوگ نویسی اینه که بعد پایان دیالوگ ها و قبل شروع توصیفاتمون باید با دو تا اینتر، فاصله بین این دو بخش ایجاد کنیم.

"-که اینطور...باشه. گریفیندور!
-اخ جون!

با خوشحالی به سمت سارا رفتم و باهاش سمت میز های پذیرائی رفتیم و..."

امیدوارم به این نکات توجه کنی و با یه داستان بهتر پیشمون برگردی. تا اون موقع...

فعلا تایید نشد.

تصویر شماره 16
جیمز ، سیریوس و لوپین در یکی از واگن های قطار نشسته اند و بی صبرانه منتظرند تا به هاگوارتز برسند و سال دوم را کنار هم و با اتفاقات هیجان انگیز قلعه شروع کنند .

اونها مشغول خوردن شکلات قورباغه ای بودن که لوپین گفت:

-می خواین بعد از تموم شدن هاگوارتز چی کار کنین ؟ در وزارتخانه سحر و جادو کار می کنین یا تو هاگوارتز می مونین و به عنوان معلم اونجا کار می کنین؟ من که می خوام تو هاگوارتز درس مقاومت در برابر جادوی سیاه رو تدریس کنم.

جیمز گفت :

-من تا حالا بهش فکر نکردم ولی اگه بخوام انتخاب کنم تو وزارت سحرو جادو کار می کنم .

بعد برای چند دقیقه سکوتی بین آنها ایجاد شد ناگهان لوپین و جیمز باهم گفتند :

-سیریوس تو می خوای چی کار کنی؟

اما باز هم سیریوس چیزی نگفت کمی بعد دوباره سیریوس رو صدا کردن سیریوس که به فکر فرو رفته بود به خودش اومد و گفت:

-ها چی ،چی شده ...... آها من می خوام وقتی ترم های هاگوارتز تموم شد یه گروه بزنم ، گروهی برای کمک به مردم.

-اسمشو چی میزاری.

-نمی دونم بزار فک کنم ........ آها میزارم ققنوس نه محفل ققنوس آره این بهتره.

ناگهان همه جا تاریک می شود و صدای جیغ و داد در همه جای قطار پخش می شود و صدای خنده ای شیطانی در قطار به گوش می رسد .

-هاهاهاها

جیمز می گوید:

وای نه این صدای لرد سیاهه یعنی صدای لرد ولدمورت باید بریم و پیداش کنیم ؛من شنیدم که لرد سیاه هر سال به قطار هاگوارتز میاد ویکی از دو رگه هارو میکشه و اگر هم کسی در برابرش ایستادگی کنه اونم میکشه .

اونا از واگن خارج میشن و تمام قطار رو می گردن و بالاخره لرد رو پیدا کردند و باهاش جنگیدن اما جیمز در این راه کشته شد ..... اما قبلا از کشته شدنش لرد رو حسابی زمین گیر کرده بود و بعد از اینکه مرد لوپین و سیریوس باهم به لرد حمله کردند و اون رو کشتن .

وقتی به هاگوارتز رسیدند خبر کشته شدن لرد توی تمام قلعه پیچیده بود استادان قلعه از لوپین و سیریوس تشکر کردند و اسم جیمز برای همیشه روی زبان ها بود؛ و نسل به نسل این داستان بین همه می چرخید .

سال ها گذشت و لوپین و سیریوس به آرزو هاشون رسیدن اما سیریوس اسم گروه خودش رو به یاد جیمز ، گروه جیمز گذاشت و هیچ وقت نذاشت که آدم بی گناهی به دست زور گویان و قاتلان آسیب ببیند یا به قتل برسد.


پاسخ:
سلام. خوش برگشتی به کارگاه داستان نویسی. خوشحالم که ایندفعه با یه داستان خلاق و اورجینال اومدی. داستان قشنگی بود. به دیالوگ بندی ها دقت کردی. روند جدید بود. اما یه مشکلی که نیازه بهش اشاره کنم، اینه که شخصیت ها باید حدشون رعایت بشه. لردولدمورت جزو قوی ترین جادوگران تاریخه. پس عجیبه که سه تا بچه ی سال دومی بتونن به این راحتی بکشنش. اما این ایراد اونقدر ها بزرگ نیست که بخواد جلوت رو برای ورود بگیره. فقط بار بعدی، به حد و حدودی که هر شخصیت داره دقت کن.

تائید شد!
مرحله بعدی: گروهبندی!

هری و رون با سرعت به سمت سکوی نه و سه چهارم میدویدند که....
نه! خیلی دور شده بود! ساعت 11 و 5 دقیقه بود! انها برای خریدن ادامس کشی 5 دقیقه دور کرده بودند! هری که هنوز بعد از برخوردن خودش با دیوار روی زمین بود گفت : شاید بهتر باشه به دامبلدور نامه بزنیم چون....
_ نه هری! مگه دیوونه شدی! ما ماشین پرنده رو داریم!
_ اما ماشین پرنده...
رون از جا پرید و دست هری را کشید .انها همان طور که وسالیشان را همراه خودشان میکشیدند بیرون از ایستگاه قطار رفتد. کمی دویدند تا به ماشین پدر رون رسیدند رون با استفاده از وردی که از هرمیون یاد گرفته بود( یعنی : زودی بکش کنار ) در ماشین را باز کرد و داخل آن نشست .
هری داخل نیامد دست به سینه گفت : تو که بلد نیستی!
_ خیلی حرف میزنی ! بیا بالا.
هری داخل نشت و وسایلش را همانند رون در صندلی عقب قرار داد. رون سوییچ ماشین را چرخاند و استارت زد. ماشین روشن شد و رون گاز داد. بعد از ده متر رانندگی روی زمین رون دکمه ی (پرواز ) را زد و ماشین به سوی آسمان اوج گرفت!
_ رون! بیشتر مردم اون پایین عادت ندارن یه ماشین پرنده ببینن!
_ اوه اره!
رون دکمه را فشار داد و انها نامرئی به سوی هاگوارتز پرواز کردند . تو راه مسیر قطار هاگوارتز رو دیدند و بالای سر قطار پرواز کردند....
بعد از یک ساعت رانندگی به هاگوارتز رسیدند.هوا تاریک شده بود. اما....
چگونه باید فرود میامدند؟!
رون پایش را روی دکمه ی فرود زد. انها از فاصله ای عمیق از زمین ناشیانه به سمتن زمین حرکت میکردند ! هری و رون جیغ میزندند در اخر بر روی سقف گلخانه ی مدرسه فرود امدند . سقف پاره شده و آنها با ماشین روی یک عالمه گلدان گیاهان جیغ جیغو فرود امدند ! جیغ هایشان کر کننده بود و تعداد زیادی از انها وجود داشت!
هری و رون که داخل ماشین بودند بی هوش شده ند....
بعد از یک هفته بی هوشی هری و رون در بیمارستان بیدار شدند . آنها فوری به اتاق دامبلدور احضار شدند. هری و رون ماجرا را برای دامبلدور توضیح دادند.
بعد از توضیح دامبلدور گفت : چرا برایم نامه نفرستادید؟!
هری به رون نگاه خشم امیزی کرد و رون هم کمی لبخند زد!

پاسخ:
سلام و خیلی خوش اومدی به کارگاه داستان نویسی. داستان قشنگی بود، یه سری جاها داشت می‌رفت که شبیه روند اصلی بشه اما جلوشو گرفتی. تنها ایرادی که می‌تونم بگیرم، مربوط میشه به عجله توی توصیف... که حل میشه. یه نکته ی دیگه هم اینکه بعد از دیالوگ دوتا اینتر می‌زنیم تا ظاهر تمیز تر شه. مثلا:
هری و رون ماجرا را برای دامبلدور توضیح دادند؛ بعد از توضیح دامبلدور گفت:
- چرا برایم نامه نفرستادید؟!

هری به رون نگاه خشم امیزی کرد و رون هم کمی لبخند زد!
در آخر یسری جاها ایرادات کوچیکی داشت که با ورودت به ایفای نقش حل میشه. پس بیشتر منتظرت نمی‌ذارم...

تائید شد!
مرحله بعدی: گروهبندی!

تصویر شماره12
هری و رون که از قطار هاگوارتز جا مانده بودن؛ تصمیم گرفتند با ماشین پرنده به هاگوارتز بروند وقتی سوار ماشین شدند هری پرسید:«رون تو بلدی این ماشین رو هدایت کنی؟»
-کاری نداره یاد میگیرم .
-تو بلد نیستی این ماشینو هدایت کنی اما رون....
حرف هری تموم نشده بود که ناگهان ماشین به پرواز در آمد .
هری محکم به صندلی چسبیده بود و ماشین اینور و آنور می رفت و به درو دیوار می خورد .
هری برگشت به سمت رون و گفت که :رون معمولا ماگلا عادت ندارن یه ماشین پرنده تو آسمون شهرشون پرواز کنه .
رون دکمه ای که کنار فرمون ماشین بودرو زد و گفت دیگه نمی تونن مارو ببینن .
چند ساعتی گذشت و بالاخره اونا به قطار هاگوارتز رسیدن ؛هری رو به رونالد کردو گفت :«واقعا رانندگیت حرف نداره دارم بالا میارم.»
اما رون به جای جواب دادن به هری داد زدو گفت :کمکک کن نمی تونم ماشینو کنترل کنم ، یعنی کنترلش دیگه دست من نیست .
هری فرمونو گرفت اما اونم نتونست کاری بکنه .
-هری زود باش الانه که بریم زیر قطارو له بشیم.
-صبر کن ببینم چی کار می تونم بکنم ........ آها فهمیدم.
-چی رو فهمیدی .
-رون ماشین داره به طرفی که تو میگی میره .
-منکه نمی فهمم چی میگی !
-ببین تو گفتی ماشین داره میره سمت قطار و ماشین رفت به سمت قطار به من اعتماد کن و هر چی میگم تکرار کن .
-باشه .
-به ماشین بگو برو به سمت بالا.
-برو به سمت بالا.
ماشین به سمت بالا رفت کمی جلوتر قلعه هاگوارتز قرار داشت
-رون ببین دیگه داریم می رسیم به ماشین بگو بره به سمت هاگوارتز.
-برو به سمت هاگوارتز .
ماشین به سمت قلعه رفت و رون بهش گفت که بشینه ماشینم نشست ذوی زمین و هری و ذون به سلامت وارد قلعه شدن تا دوباره مثل هر سال ، سال جدید رو کنار هم و البته همراه هرمیون شروع کنن


سلام آیلا! خوش اومدی به کارگاه داستان نویسی! اولین چیزی که توی پستت به چشم می‌خوره عجله ست. آروم باش! جاهای زیادی از پست بود که خودش می‌تونست یه پست جداگونه باشه و خیلی سریع پیش رفته بودی. جا داشت توصیفات بیشتری داشته باشی از احساسات و اتفاقات، و مسئله ی دیگه اینکه شباهتش به اتفاقات کتاب و فیلم زیاد بود. درمورد ظاهر پستت هم، ما معمولا از این سبک دیالوگ نویسی استفاده می‌کنیم:

رون دکمه ای که کنار فرمون ماشین بود رو زد و گفت:
- دیگه نمی تونن مارو ببینن.

چند ساعتی گذشت و بالاخره اونا به قطار هاگوارتز رسیدن؛ هری رو به رونالد کرد.
- واقعا رانندگیت حرف نداره، دارم بالا میارم!

همونطور که دیدی،هم روون تره و هم ظاهر تمیز تری داره. در آخر ازت می‌خوام یبار دیگه با یکم دقت بیشتر یه داستان بنویسی و پیشمون برگردی. تا اونموقع:
تائید نشد.

کنون وارد ناکجاآبادی از گذرزمان می‌شویم. همه این صحنه جادویی است. طی تغییراتی سریع، از دنیایی به دنیای دیگر می‌رویم. صحنه‌ها جدا جدا نبوده، تکه‌تکه‌اند، تکه‌هایی که گذر مداوم زمان را به نمایش می‌گذارند.
ابتدا در سراسری بزرگ هاگوارتزیم و همه دور آلبوس پایکوبی می‌کنند.
پالی چپمن: آلبوس پاتر.
کارل جنکینز: امسال یه پاتر هم‌کلاس‌مونه.
یان فردریک: موهاش به باباش رفته. موهاش درست مثل اونه.
رز: در ضمن، پسرعمه منه. (وقتی برمی‌گردند که او را ببینند) منم رز گرنجر- ویزلی‌ام. از آشنایی‌تون خوش‌وقتم.
کلاه گروه‌بندی از بین دانش‌آموزان رد می‌شود و هرکس در گروه خودش جا می‌گیرد.
به وضوح معلوم است که به سمت رز می‌رود و او در انتظار تقدیر، دلشوره دارد.
کلاه گروه‌بندی آواز همیشگی‌اش را می‌خواند و بعد از آن رز گرنجر-ویزلی، کلاه را بر سر می‌گذارد.
گریفندور!
رز با صدای هلهله‌ی تشویق گریفندوری‌ها به آن‌ها می‌پیوندد.
رز: ممنون دامبلدور.
اسکورپیوس با چشم‌غره کلاه گروه‌بندی جلو می‌دود و جای رز را در زیر کلاه می‌گیرد.
کلاه گروه‌بندی: اسکورپیوس مالفوی.
کلاهش را بر سر اسکورپیوس می‌گذارد.
اسلیترین!
اسکورپیوس که چنین انتظاری دارد، با لبخند ملایمی سرتکان می‌دهد. وقتی به اسلیترینی‌ها می‌پیوندد، صدای تشویق‌شان اوج می‌گیرد.
پالی چپمن: باید هم این‌طور می‌شد.
آلبوس با چابکی به جلوی صحنه می‌رود.
کلاه گروه‌بندی: آلبوس پاتر.
کلاهش را روی سرآلبوس می‌گذارد این بار کارش بیشتر طول می‌کشد. گویی او نیز به نوعی گیج شده است.
اسلیترین!
سکوت می‌شود.
سکوتی عمیق و سنگین.
پالی چپمن: اسلیترین؟
کریگ بوکر جونیور: وای! یه پاتر؟ تو اسلیترین؟
آلبوس با تردید نگاهی به آن‌سو می‌اندازد. اسکورپیوس به او لبخند می‌زند و می‌گوید: می‌تونی بیای پیش من وایسی!
آلبوس (به کلی گیج و سردرگم است): آره، درسته.
یان فدریکز: انگار موهاش آنچنان هم به باباش نرفته.
رز: آلبوس؟ ولی اشتباه شده، آلبوس. نباید این‌طوری می‌شد.
ناگهان کلاس پرواز خانم هوچ را داریم.
خانم هوچ: خب پس منظر چی هستین؟ همه کنار جارو بایستین. یالا دیگه، عجله کنین.
بچه‌ها شتابان سرجاشان در کنار جاروها قرار می‌گیرند.
دست‌هاتونو صاف جلو نگه دارین و بگین: «بالا!»
همه با هم: بالا!

سلام و خوش اومدی به کارگاه داستان نویسی! هدف ما اینجا اینه که اول از همه چیز خلاقیت شما رو بسنجیم و برای این کار نیازه که داستان جدیدی، یا دید جدیدی رو بنویسید. و پست تو صرفا صحنه چهارم از پرده اول نمایشنامه "فرزند نفرین شده" بود و خلاقیتی توش دیده نمیشد. جدای از این مسئله، درمورد ظاهر پست، یه نکته ای هست که بهتره رعایت کنی، اونم به این شکل:

آلبوس که به کلی گیج و سردرگم است جواب می‌دهد.
- آره، درسته.

یان فدریکز نگاهی به او می‌کند.
- انگار موهاش آنچنان هم به باباش نرفته.

رز رو به آلبوس می‌کند
- آلبوس؟ ولی اشتباه شده، آلبوس. نباید این‌طوری می‌شد.

ناگهان کلاس پرواز خانم هوچ را داریم.

همونطور که دیدی، هم ظاهر پست مرتب تر شده. هم توی روان تر بودن پست کمک می‌کنه. در نهایت ازت می‌خوام یبار دیگه با یه داستان خلاق تر پیشمون برگردی. تا اونموقع:
تائید نشد.