کارگاه داستان‌نویسی

با توجه به تصویر 16 کارگاه داستان نویسی
http://jadoogaran.org/uploads/sww4.jpg

- موش بشو.
+ موش که نه، ولی گرگ میتونم بشم.
- تو رو نمیگم که. اینو میگم.
+ منو؟
- نه این دم باریکو.
+ دم باریک نیستش ولی انبردست اگه بخوای میتونم برات پیدا کنم. هار هار.
- جفتتون ببندین.

سه دوست در حال مکالمه بودند که در باز شد و افراد ناشناسی با ردای سبز و نشان مار بر سینه وارد شدند.

- پاتر، اینجا جای مناسبی برای دوئل نیست وگرنه حسابتو میرسیدم.
+ نمیتونیم دوئل کنیم ولی میتونیم بریزیم سرتون تا میخورین بزنیمتون.
- حقا که خون لجنی تو رگات جریان داره.
+ لوسیوس کاری میکنم که آخرین بار باشه که همچین کلمه ای رو به زبون میاری. امشب بعد از مراسم آغاز سال تحصیلی منتظرتم. قسمت خروجی قلعه، انتهای راهرو سمت راست.
- حله. بچه ها بریم تا شب که ضیافت خونین داریم.

افراد سبزپوش از کوپه خارج شدند. به سمت چپ رفتند و در تاریکی ناپدید شدند.

- جیمز، تو هم موش توی جیب ردای لوسیوس رو دیدی؟
+ نه من یه مقدار حواسم به بلا بود. وگرنه میتونستم جوابای خیلی بهتری بهش بدم. این اسلیترینا همیشه استفاده ابزاری میکنن.
- الکی این مسائلو بهونه نکن. نارسیسا رو که نیاورده بودن.
+ چیه ازش خوشت میاد خائن؟
- نه ببین من میگم که...
+ سایلنسیو.
- جیمز این چه کاریه؟ مگه نمیدونی طلسم کردن توی قطار ممنوعه.
+ سیریوس نگران نباش شب با رییس کلاس خصوصی دارم حلش میکنم. طلسم این ریموسو هم باطل کن به شرطی که بشینه یه گوشه صداش درنیاد.

در کوپه باز شد و نوجوانی چاق و کوتاه با ردای قرمز وارد شد.

- پیتر کجا بودی؟
+ دستشویی.
- مرد حسابی چه خبرته؟ میخوای این اسلیترینا برامون دست بگیرن؟ همینمون مونده دیگه.
+ نه نگران نباش از بابت اونا خیالت راحت باشه. چیزی نمیشه.
- تو از کجا میدونی؟ یه مدته خیلی مشکوک میزنی. از این به بعد هر جا خواستی بری باید با سیریوس هماهنگ کنی.
- نه ببین...

ناگهان صدایی جادویی مکالمه ی پیتر و جیمز را قطع کرد.

- دانش آموزان عزیز به قلعه هاگوارتز نزدیک میشویم. وسایل خود را آماده کنید. روی صندلی ها بنشینید. کمربندهای جادویی را ببندید. به محض توقف قطار آرام از کوپه خارج شوید و در صف قرار بگیرید و با رعایت نوبت وارد قلعه شوید. توجه داشته باشید که دانش آموزان سال دوم تا هفتم در سرسرای اصلی باید در قسمت مربوط به گروه خودشون بنشینند. و دانش آموزان سال اول هم در قسمتی که مشخص شده بنشینند و منتظر کلاه گروهبندی برای مشخص شدن گروه خودشون باشند.

داستان خیلی خیلی قشنگی بود. آفرین به این خلاقیت و نظم.
فقط حیف که فضاسازیش کم بود و درمورد گوینده دیالوگ ها توضیح نداده بودی.
وقتی چندین نفر درحال صحبتن اگه قبلش بگی کی حرف میزنه خیلی بهتر میشه.

حس میکنم با قواعد داستان نویسی سایت جادوگران به خوبی آشنایی، اگه قبلا اینجا شخصیتی داشتی لطفا به ما اطلاع بده.
دراینصورت میتونی یکراست به معرفی شخصیت بری و شخصیت موردعلاقه ت رو برداری.

اما فعلا:
تایید شد.
مرحله بعد: گروهبندی

بر اساس تصویر شماره ۱(مبارزه دامبلدور و ولدمورت)

ولدمورت گفت:'هن؟
بعد زیر لب گفت:'دامبلدور!
ولدمورت چوب دستیش رو بلند کرد و یه پرتو سبز رنگ(این مرگ خوارا علاقه خاصی به رنگ سبز دارن)به سمت دامبلدور فرستاد اما دامبلدور یهو ناپدید شد
ولدمورت رو به آسمان گفت:'آهای رولینگ مگه قرار نبود کسی نتونه تو وزارتخونه غیب و ظاهر شه؟
ناگهان دامبلدور با حرکات خاصی مجسمهای وزارتخانه را به فرماند خودش در اورد و آنها به جنگ لردسیاه شتافتند در آن حال دامبلدور گفت:تام ناموسا چه ترز برنامه ریزی هست که خودت با پای خودت اومدی تو وزارتخونه تمام کارآگاه ها دارن میان سراغت،اینشالاه که تا چند لحظه دیگه بزنم ناکارت کنم و یه خیابون لندن رو به نام شهید ولدی نام گذاری کنیم.
ولدمورت گفت:به ریش مرلین که سر همین حرفت میکشمت.
طلسمها همچنان درحال رد و بلد شدن بودن تا اینکه ولدمورت گفت:تو نمیخوای منو بکشی خدایی؟
دامبلدور گفت:تام خر خودتی، فک کردی نمیدونم با هورکراکس خودتی تیکه تیکه کردی الان نمیمیری؟
آخ رولینگ این تیکه رو پاک کن نباید میگفتم.
هری از اینکه دامبلدور بدون سپرمدافعی به ولدمورت نزدیک میشد پشمانش ریخته بود اما نمی‌توانست به او هشدار دهد چون یکی از مجسمه‌ها به فرمان دامبلدور او را به طرف دیوار ها حرکت میداد تا در امان باشد.
ولدمورت پرتویی به سمت دامبلدور شلیک کرد مجسمه سناتور خودش را در مقابل پرتو قرار داد و دامبلدور را نجات داد دامبلدور طناب آتشینی به سمت ولدی روانه کرد اما ولدی طناب را به ماری تبدیل کرد و مار ترانه‌ای آشنا به سبک کوییدیچ و فوتبال(یک نوع ورزش ماگلی) خواند:فیییش به احترام ارباب همه محفل ققنوس خبر دار!
دامبلدور پس از گفتن تموم شد خیلی تاثیر گذار بود فاوکس را به صورت دوبله و سطح به سمت مار فرستاد و مار ناپدید شد آب حوض بالا آمد و مثل حفاظ ولدمورت را در بر گرفت،ولدمورت فرار را بر قرار ترجیح داد ولی لحظه‌ای بعد... زخم هری از درد نور میزد
هری خطاب به من گفت:واست متاسفم خدایی چرا از درد باید نور بزنه؟؟؟
ولی دیگر طاقت نیاورد ولدمورت اورا تسخیر کرده بود
_اگر مرگ بدترین چیز نیس پس بزن ناکارش کن دامبلدور پسره رو بکششش.
هری به سیریوس فکر می‌کرد اگر بمیرد به او میپوندد قلبش پر از احساسات شد
ولدمورت دلش گرفت و گفت:خدا وکیلی الان گلبم گرفته..
لحظه ای بعد لرد سیاه از ذهن هری دور شد و او را تنها گذاشت...



بامزه بود!

تایید شد!
مرحله‌ی بعد: گروهبندی

خب خب خب برای خودم به عنوان فردی که چندین دور کتاب رو خونده یکم زور داشت که چرا هری اسم لرد ولدمورت که اون زمان دشواژه بود رو آورد تا گری بک و اون چندتا قاپ‌زن بیان پیداشون کنن، خلاصه اینا اومدن هری،رون و هرماینی رو ک داخل چادری بودن ک بابای رون بهشون قرض داده بود پیدا و محاصره کردن و هرمیون با یه افسون خفن که به ذهن مرلین هم نمی‌رسید صورت هری رو متورم کرد تا اینا تشخیصش ندن،بعد اینا که اومدن داخل اسماشونو پرسیدن و بچها در جواب یه چندتا چرتو پرت گفتن مثلا هری گفت اسمم ورنون دادلیه هرمیون گفت من پنه لوپه کلیرواترم (اسم یکی از رفیقای پرسی ویزلی پنه لوپه نبود؟) اما رون گند زد گفت من استن شان‌پایکم و گری بک گرگینه مچشونو گرفت،بعدش به هری شک کردن با اینکه صورتش متورم بود به نظر می‌رسید یه جای زخم داشته باشه گری بک اومد جای زخم رو لمس کنه که هری دادو بیداد کردو گفت بش دست نزن و دیگه لو رفتن،اینا تو همون حال شمشیر گریفندور رو هم پیدا کردن ولی نمیدونستن شمشیر گریفندوره و فقط به چشم یه شمشیر یاقوتی گرون بهش نگاه میکردن خلاصه تصمیم گرفتن ببرنشون عمارت مالفوی (راستی دین و گریپهوک هم دستگیر کرده بودن با خودشون آورده بودن) با غیب و ظاهر شدن رسیدن اونجا و وارد عمارت مالفوی شدن (خیلی دلم میخواد یبار برم ببینمش از نزدیک) اونجا رفتن و چند نفر از جمله سه تا مالفوی (دیگه خدایی خودتون میگیرید کیا رو میگم دیگه) و بلاتریکس لسترنج ک اون اولا سرو کلش پیدا نشد بودن تو زیرزمین هم زندانیای بدبخت از جمله اولیوندر و لونا بودن خلاصه اونجا بین علما اختلاف افتاده بود که این هری پاتره یا نه تا اینکه بلاتریکس اومد شمشیر رو تو دست قاپ‌زن دید قاپ‌زنا رو زد ... بگذریم شمشیر رو گرفت و فهمید شمشیر گریفندوره درحالی ک فک میکرد شمشیر گریفندور تو صندوق گرینگوتزش هست وقتی فهمید هرماینی ماگل زاده هست تصمیم گرفت از بین این همه آدم اون رو شکنجه بده و ازش حرف بکشه و هری و رون و دین و گریپهوک رو به زیرزمین انتقال دادن اونجا چند وقتی گذشت و صدای جیغو داد هرماینی میومد تا اینکه... دابی اومد، خلاصه که اومد و به اصرار هری بقیه به غیر از رون رو با خودش برد به ویلای صدفی رون و هری موندن و وقتی دم‌باریک اومد بهشون سر بزنه با یه نقشه زیرکانه و با استفاده از وسیله‌ای که دامبلدور برای رون به ارث گذاشته بودن تونستن دم باریکو فریب بدن و در برن البته تا گفته نماند دم باریک خودشو به کشتن داد با خیانت کردن به اربابش، اتفاقی به هری کمک کرد بخاطر اینکه بهش مدیون بود بعد خودشو با دست آهنیش کشت هری و رون رفتن بالا کمک هرمیون قبل از اونا گریپهوک رفته بود بالا که بگه شمشیر فیک و تقلبی هست و خلاصه چه قشقرقی به پا شد! یهو رون خودشو انداخت وسط دقیقا مثل یه بچه آبادان واقعی (این جمله نیازه با یه لیوان نوشیدنی کره‌ای حضم کنی) خلاصه داشتن به فنا میرفتن تا دابی دوباره اومد و کمکشون کرد در برن البته کمکش زیاد هم دقیق نبود چون هرماینی بدجور اوضاش خیت شد بخاطر این کمک(دابی زد لوستر به اون گندگی رو انداخت رو بدن بیچاره) خلاصه گریپهوک هم آسیب دید و به سختی هر چه تمام و با کمک جادوی یه جن خونگی آزاد و دوست داشتنی در رفتن هعییی بقیشو خودتون میدونید دابی بیچاره مرد :(

پ.ن:شرمنده دفعه قبل یادم رفت بگم بر اساس عکس شماره 15 بود
http://jadoogaran.org/uploads/sww3.jpg
یدونه پ.ن دیگه:نمیدونم این لینکه اوکی باشه یا نه

خب خب خب برای خودم به عنوان فردی که چندین دور کتاب رو خونده یکم زور داشت که چرا هری اسم لرد ولدمورت که اون زمان دشواژه بود رو آورد تا گری بک و اون چندتا قاپ‌زن بیان پیداشون کنن، خلاصه اینا اومدن هری،رون و هرماینی رو ک داخل چادری بودن ک بابای رون بهشون قرض داده بود پیدا و محاصره کردن و هرمیون با یه افسون خفن که به ذهن مرلین هم نمی‌رسید صورت هری رو متورم کرد تا اینا تشخیصش ندن،بعد اینا که اومدن داخل اسماشونو پرسیدن و بچها در جواب یه چندتا چرتو پرت گفتن مثلا هری گفت اسمم ورنون دادلیه هرمیون گفت من پنه لوپه کلیرواترم (اسم یکی از رفیقای پرسی ویزلی پنه لوپه نبود؟) اما رون گند زد گفت من استن شان‌پایکم و گری بک گرگینه مچشونو گرفت،بعدش به هری شک کردن با اینکه صورتش متورم بود به نظر می‌رسید یه جای زخم داشته باشه گری بک اومد جای زخم رو لمس کنه که هری دادو بیداد کردو گفت بش دست نزن و دیگه لو رفتن،اینا تو همون حال شمشیر گریفندور رو هم پیدا کردن ولی نمیدونستن شمشیر گریفندوره و فقط به چشم یه شمشیر یاقوتی گرون بهش نگاه میکردن خلاصه تصمیم گرفتن ببرنشون عمارت مالفوی (راستی دین و گریپهوک هم دستگیر کرده بودن با خودشون آورده بودن) با غیب و ظاهر شدن رسیدن اونجا و وارد عمارت مالفوی شدن (خیلی دلم میخواد یبار برم ببینمش از نزدیک) اونجا رفتن و چند نفر از جمله سه تا مالفوی (دیگه خدایی خودتون میگیرید کیا رو میگم دیگه) و بلاتریکس لسترنج ک اون اولا سرو کلش پیدا نشد بودن تو زیرزمین هم زندانیای بدبخت از جمله اولیوندر و لونا بودن خلاصه اونجا بین علما اختلاف افتاده بود که این هری پاتره یا نه تا اینکه بلاتریکس اومد شمشیر رو تو دست قاپ‌زن دید قاپ‌زنا رو زد ... بگذریم شمشیر رو گرفت و فهمید شمشیر گریفندوره درحالی ک فک میکرد شمشیر گریفندور تو صندوق گرینگوتزش هست وقتی فهمید هرماینی ماگل زاده هست تصمیم گرفت از بین این همه آدم اون رو شکنجه بده و ازش حرف بکشه و هری و رون و دین و گریپهوک رو به زیرزمین انتقال دادن اونجا چند وقتی گذشت و صدای جیغو داد هرماینی میومد تا اینکه... دابی اومد، خلاصه که اومد و به اصرار هری بقیه به غیر از رون رو با خودش برد به ویلای صدفی رون و هری موندن و وقتی دم‌باریک اومد بهشون سر بزنه با یه نقشه زیرکانه و با استفاده از وسیله‌ای که دامبلدور برای رون به ارث گذاشته بودن تونستن دم باریکو فریب بدن و در برن البته تا گفته نماند دم باریک خودشو به کشتن داد با خیانت کردن به اربابش، اتفاقی به هری کمک کرد بخاطر اینکه بهش مدیون بود بعد خودشو با دست آهنیش کشت هری و رون رفتن بالا کمک هرمیون قبل از اونا گریپهوک رفته بود بالا که بگه شمشیر فیک و تقلبی هست و خلاصه چه قشقرقی به پا شد! یهو رون خودشو انداخت وسط دقیقا مثل یه بچه آبادان واقعی (این جمله نیازه با یه لیوان نوشیدنی کره‌ای حضم کنی) خلاصه داشتن به فنا میرفتن تا دابی دوباره اومد و کمکشون کرد در برن البته کمکش زیاد هم دقیق نبود چون هرماینی بدجور اوضاش خیت شد بخاطر این کمک(دابی زد لوستر به اون گندگی رو انداخت رو بدن بیچاره) خلاصه گریپهوک هم آسیب دید و به سختی هر چه تمام و با کمک جادوی یه جن خونگی آزاد و دوست داشتنی در رفتن هعییی بقیشو خودتون میدونید دابی بیچاره مرد :(



سلام. خوش اومدی به کارگاه داستان نویسی.


لحن بامزه‌ای داری و خلاصه‌ت خیلی جالب بود. ایرادی توی توی نوشتن نداری و احتمالا اگه تاییدت کنم مشکلی برای فعالیت هم نداشته باشی، ولی با توجه به قوانین، لطفا یکی از تصاویر کارگاه داستان نویسی رو انتخاب کن و یک داستان بر اساس اون بنویس. لازم نیست حتما بر اساس کتاب باشه یا خلاصه‌ی کتاب باشه.


تایید نشد.

سوار بر قطار هاگوارتز بودم.با خودم فکر میکردم که خدا کند توی اسلیترین نیفتم آخه همه‌ی افراد شرور در اسلیترین هستند. خدا کنه تو گریفیندور بیفتم.من اسکارلت اورگاردن اگه توی اسلیترین بیفتم قطعا یا خودمو میکشم یا یه بلایی سر خودم میارم.
ناگهان قطار توقف کرد.نگهبان که ظاهراً روبیوس هاگرید نام داشت گفت:
«سال اولی ها از این طرف»
و ما دنبالش به راه افتادیم.
سوار قایق ها شدیم و بلاخره به دروازه رسیدیم.
پروفسور مک گونگال دم در ایستاده بود و توضیحات را داد و ما را به داخل سرسرا برد.
سقف زیبایی داشته من در تاریخ هاگوارتز خوندم که پر از جادویی غنی است.
پروفسور مک گونگال:
«هری پاتر»
کلاه :
«گریفیندور»
پروفسور مک گونگال:
«اسکارلت اورگاردن»
همه به من نگاه کردن آخه ما یکی از اصیل تربت خانواده ها هستیم ولی من از این موضوع ناراحتم.
به سمت صندلی رفتم و روش نشستم.
کلاه:
« یه اصیل‌زاده بهتره بری به اسلیترین ولی چرا هی میگی اسلیترین نه تا حالا اصیل‌زاده ای ندیده بودم که به اصل و نسبش
افتخار نکنه باشه پس به خواستت احترام میزارم بهتره همون بری به گریفیندور



مطمئنم هنوز هم می‌تونستی بهتر بنویسی، اما دیگه اینجا متوقفت نمی‌کنم.

تایید شد!
مرحله‌ی بعد: گروهبندی

پروفسور مک گونگال:
هری پاتر
ناگهان همه ی سر ها به سمت هری میچرخد و نگاه های متعجب دانش آموزان به سمت پاتر میچرخد.
هری پاتر به جلو میرود و روی صندلی مینشیند و کلاه گروهبندی را بر سر میگذارد.
کلاه:
هری پاتر معروف خوب بگذار ببینم تو در اسلیترین ‌میدرخشی.
هری پاتر:
اسلایترین نه.اسلایترین نه .اسلایترین نه
کلاه:اسلیترین نه . خوب پس بهتره بری به گریفیندور.
گریفیندور

سلام دوباره.

این بار بهتر شد اما همچنان زیادی کوتاهه و کاملا شببه کتابه. لطفا پست‌های بیشتری بخون و پستی با خلاقیت خودت بنویس.

تایید نشد.

هری و روم به سمت سکوی دیوار بین سکوی نه و ده دوییدن ولی به دیوار خوردن و زمین افتادن
ناگهان فکری به ذهن رون رسید آنها سوار ماشین آقای ویزلی شدن و بالای قطار پرواز کردن.وقتی رسیدن کنترل ماشین پرنده از دستشون در رفت و به بید کتک زن خردن و چوبدستی روم شکست .پروفسور اسنیپ و مک گونگال اومدن و آنها رو نجات دادن و اونها جشن شروع کلاس ها رو از دست دادن.

پایان



سلام. خوش اومدی به کارگاه داستان نویسی!
داستان‌ت زیادی کوتاهه. لطفا بیشتر تلاش کن و داستانی با جزئیات، توصیفات و دیالوگ‌ بنویس تا بتونم تو رو به مرحله‌ی بعد بفرستم. برای یادگیری می‌تونی بقیه‌ی پست‌های سایت، یا پست‌های قبلی در همین تاپیک رو بخونی.


تایید نشد.

-ولی...من نبودم..
-پس کی بوده؟

داد و هورا های اسنیپ به قدری بلند بود که تا زیر زمین هافلپاف هم می رفت.
-ها؟ کار کی بوده پاترر؟
-کار من نبوده‌...من اصلا آبی دوست ندارم... اگه هم میخواستم همچین کاری کنم قرمزشون می کردم..‌!

اسنیپ آتش گرفت.
برگشت و دوباره نگاهی به ردا های مشکی و خفن و باحالش، که رنگ آبی آسمانی گرفته بودند خیره شد.
با چشمان قرمز شده به سمت هری برگشت و فریاد کشید:
-پس این بهونته؟
-ولی...
-

هری نفسش را درون ریه هایش حبس و کرد تند تند و پشت سر هم حرف زد.
-چشمام رو نگاه کن! چشمای لیلی هست! من پسر برگزیدم! من پسر لیلی ام! من پسر جی..عه وا، اشتباه شد. پسر لیلی ام..

گوش اسنیپ شنوا نبود.
هری ایندفعه واقعا بیچاره شده بود..‌.

فلش بک:
سه بچه ی سال اولی با ظرف های بزرگ رنگ آبی آسمانی به دفتر اسنیپ آمده بودند.
-دامبلدور گفت اینا رو به مینروا بدیم ها...
-ویلیام مینروا؟
-نه ویلیام مینروا کدوم تسترالیه! پروفسور اسنیپ منظورشه! مگه نمیدونی اسمش مینروا اسنیپه؟
-مواظب باش!

یکی از آنها سر خورد و به آن یکی که ظرف های رنگ را در دست داشت، برخورد کرد و رنگ ها به داخل کمد اسنیپ پرت شدند....

پایان فلش بک



با توجه به تصویر شماره‌ی ۷ کارگاه داستان نویسی

تایید شد.

مرحله‌ی بعد: گروهبندی!

تصویر شماره سه

سرش را پایین انداخته بود و بدون هدف توی قلعه قدم می زد ...

حتی بد عنق هم با ترحم نگاهش می کرد :)

حال هوای قلعه این وقت شب خیلی عجیب و غریب بود ...

کلاه شنلش را روی سرش انداخته بود و چهره اش زیر سایه شنل پنهان شده بود . به جز صدای غمگین تلق تلق کفش هایش هیچ صدایی به گوش نمی رسید ...

چن دقیقه از زمانی که از اتاقش خارج شده بود می گذشت ؟
خودش هم نمی دانست...

ناگهان بغضش شکست ...

صدای هق هق گریه اش لطمه بر پیکره ی سکوت قلعه وارد می کرد ...

دستش را دراز کرد تا به دیوار تکیه دهد ...

اما ناگهان متوجه چیزی داخل اتاق روبرویش شد ، چیزی که برق می زد !!

به سمت اتاق قدم برداشت و در همین حین دستش را به سمت صورتش برد تا اشک هایش را پاک کند ...

سرش را بالا آورد ، با دیدن تصویر روبرویش خون در رگ هایش یخ زد

به خودش که آمد فهمید روبروی چه چیزی ایستاده است ، آینه ی نفاق انگیز!!

صاحب سایه ی سیاه قد کشیده روی دیوار ها کسی بود که در روز همه از او حراس داشتند ...

سوروس اسنیپ !!

تصویره در آینه ،او بود که لی لی را در آغوش گرفته بود.

گریه اش اوج گرفت ...

آرام زیر لب زمزمه کرد : لی لی

هر دو در تصویر لبخند می زدند ...

با دیدن خنده ی لی لی لبخند غمگینی روی صورتش نقش بست ...

آرام دستش را روی آینه می کشید و اشک میریخت ...

انگار در نقطه ای نامعلوم بین رویا و واقعیت معلق مانده بود !

ذهنش خالی از هرچیزی شده بود ...

عشق لی لی تنها نقطه ی روشن زندگی غم زده ی او بود ...

عشق لی لی با او بود ...

برای همیشه !!






تایید شد!
مرحله‌ی بعد: گروهبندی

تصویر


هر کسی می داند که این مراسم استرس های خاص خودش را دارد؛گروهبندی. اما نه برای کسی که از خودش و ذاتش مطمئن است.
من از خود مطمئن بودم، مطمئن بودم که یک اصیل زاده ام، یک اصیل زاده دارای خون خالص جادویی، من یک پارکینسون هستم، مطمئنا در اسلیترین خواهم بود، من آینده ای روشن خواهم داشت.
با این تفکرات در قایقی کوچک که قرار بود از روی آب های سرد رد شود نشستم و به قلعه ی باشکوه رو به رویم خیره شدم.
شکوهش غیر قابل انکار بود.
که ناگهان صدایی مرا از جا پراند.
- سلام من دریکو مالفوی هستم، اصیل زاده ای دیگه از خانواده بلک و مالفوی.
- من پانسی هستم. پانسی پارکینسون، اصیل زاده ای دیگه از خانواده ی پارکینسون.
و پوز خندی روی لبان هر دوی ما نشست.
ما میدانستیم به کجا تعلق داریم.
قایق به آنطرف رود رسید، نگهبان که هاگرید نام داشت جلو آمد و ما را به سمت قلعه هدایت کرد.
وارد قلعه که شدیم، قبل از ورود به سرسرا،پروفسور مک‌گوناگل،گروه های چهار گانه را معرفی کرد.
وقتی اسم اسلیترین را اورد ناخودآگاه پوزخندی روی لبانم نشست، فکر کنم دریکو هم همینطور بود.
وارد سرسرا شدیم، سقف سرسرا هم مانند قلعه شکوهی غیر قابل انکار داشت، زیبا بود، دارای جادویی قوی.
گروهبندی هیجان انگیزی بود با وجود هری پاتر، اما من برخلاف دریکو اهمیتی به او و دوستانش نمی دادم. به نظرم واقعا لایق اهمیت نبودند.
و این عادلانه نبود که هری پاتر بخواهد به خاطر پدر و مادرش نه خودش، مشهور باشد.
اما من کاری می کنم که تاریخ مرا به عنوان خودم بشناسد فقط خودم.
با صدای پروفسور از افکاراتم بیرون کشیده شدم.
-پانسی پارکینسون.
جادو آموزان طوری به من نگاه می‌کردند که انگار درباره ی من مطمئن بودند.
کلاه به محض تماس با سرم فریاد زد:
-اسلیترین!
و من آینده ی خود را روشن می دیدم.



/////////////////////////////////////////
سلام به مدیران سایت خارق العاده جادوگران
امیدوارم مورد قبول شما باشه.


سلام بر شما
برای شروع داستان خوبی بود.
توصیفات داستانت قشنگ بود اما دیالوگ ها میتونستن خیلی بهتر باشن.
بهتره که بین پاراگراف ها اینتر بزنی تا ظاهر نوشته ت نظم پیدا کنه و بهتر بشه.

بعد از ورود به ایفا با بیشتر نوشتن و نقد گرفتن میتونی پیشرفت کنی.
تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی