صبح روز دوم، دابی از روز اول نیز بانشاطتر بود. حالا جز لباس راه راه و شماره منحصر به فرد 53366، یک خاطره هم داشت: نگاه پیرمرد.
بیمعطلی خودش را به اردوگاه رساند. اول چشم گرداند تا او را ببیند، اما پیدایش نبود. به شماره 323 روی تابلو چشم دوخت. عدد مقابلش آرام آرام کم میشد... مشغول بافتن شد.
دم دمای غروب که کارش تمام شد، دوباره چشم چرخاند. باز هم خبری از پیرمرد نبود. شانه بالا انداخت و رفت سمت پرتال. بالاخره در خوابگاه او را میدید. همینطور هم شد! پیرمرد لنگهی دوم جوراب را در دست گرفته و پاورچین پاورچین سمت تخت خوابش میرفت. به محض این که دابی را دید، آن را چپاند زیر بغلش. چهرهای حق به جانب به خود گرفت.
- چیه؟! خودم بافتمش! تازه به خاطرش به شام هم نرسیدم! دلیل نمیشه حالا چون یک بار...
- 53366 حدس زد که قربان خودش لنگهی دوم رو بافت... برای همین امروز به جای جوراب، کلاه بافت!
پیرمرد هاج و واج به دابی و کلاه منگولهداری که به سمتش گرفته بود نگاه میکرد.
- راستی! 53366 امشب زودتر خودش رو رسوند و شامش رو تحویل گرفت. ولی تا الان مشغول شستن و اتو کردن لباسش بود. چون فردا باید تونست زودتر سر کار رفت. 323 قربان اگر دوست داشت تونست با 53366 غذا خورد. 53366 دوست داشت.
چند لحظهای در سکوت گذشت. پیرمرد پشت سر دابی راه افتاد. منگولهی کلاهش توی هوا تاب میخورد.
***
- 53366 سالها آرزو داشت لباس هدیه گرفت! یکی زیر... تا این که بالاخره یه لنگه جوراب هری پاتر قربان گیرش اومد. بعد از اون 53366 کلی لباس دیگه هم هدیه گرفت. یکی رو... 53366 هنوز هم از لباس هدیه گرفتن خوشحال شد. مثلا همین لباس راهراه! 53366 قبل از این هیچوقت لباس راه راه نداشت! زندانبان قربان خیلی مهربون بود. یکی زیر... ولی راستش هیچی لباس اول نشد. لباسهای بعدی هیچ کدوم به اندازهی اون کیف نداد. داد... ولی کمتر. یکی رو...
روز سوم، پیرمرد کنار دابی نشسته بود و میبافت. سعی داشت فوت و فنش را از او بیاموزد و سریعتر پیش برود. حالا دابی علاوه بر یک کار مفید، یک جفت گوش شنوا هم داشت! مهم نبود که گوش، فقط «یکی زیر، یکی رو» را میشنود. همین که سر تکان میداد، یعنی دابی میتواند ادامه دهد.
غروب که شد، دابی گیج بود. پیرمرد حالا خودش برای خودش میبافت و دابی میخواست خوشحال باشد؛ میتوانست شالگردنی که امروز بافته را برای خودش نگه دارد. اما نبود! دلش یک بار دیگر هدیه دادن میخواست. میخواست نگاه جنی که جورابِ آزادی هدیه گرفته را ببیند. دوباره و دوباره. دلش با آن نگاه طوری گرم میشد که قبل از آن تجربه نکرده بود. حتا وقت گرفتن جوراب هری از دست ارباب مالفوی.
- امروز حواسم بهت بود! فکر کردی میتونی بچسبی به اون جنّه و از زیر کار در بری؟!
دابی 3232 را از روز اول به خاطر میآورد. حالا در چارچوب ورودی خوابگاه ایستاده و با کف دست گذاشته بود وسط سینهی پیرمرد.
- این مال من!
دست انداخت تا دسترنج آن روز پیرمرد را از او بگیرد. چشمان دابی برق زد!
- مثل این که 3232 قربان لباس نیاز داشت!
پیرمرد و زندانی هیکلی هر کدام از یک طرف چنگ زده بودند به بافتنی. حالا به جای کشیدن و دندان به هم فشردن، سر برگدانده و به دابی نگاه میکردند. او شال گردن جدیدش را گرفته بود طرف 3232.
3232 به این موقعیت عادت نداشت. او کشمکشی درست میکرد و به لطف زور بازوی بیشتر، همیشه از آن پیروز خارج میشد. حالا دابی بازی را عوض کرده بود. نمیدانست شال گردن را بگیرد یا نه.
دابی یک قدم جلو آمد و دستش را بالاتر گرفت. چیزی که 3232 میخواست مقابلش بود. لحظاتی خیره ماند. دلیلی پیدا نکرد که آن را رد کند. اما وقتی از آنها دور میشد و یک طرف شال از گردنش آویزان بود و تاب میخورد، او احساس خلا میکرد. انگار بیش از آن که به دست آورده باشد، از دست داده!
***
- یعنی میگی طلسم شمارندههای اردوگاه خراب شده؟ حساب نمیکنه کی چهقدر کار کرده؟
- نه قربان... خراب نشده. حساب میکنه.
- نمیفهمم. پس مشکلت چیه؟!
- ببینین قربان... مطلب اینه! آخه دِ مگه ماها تو این خراب شده نباس زجر بکشیم؟ پس کار اجباری به چه دردی میخوره؟ خوب این لامصّبا اصلا زوری بهشون نمیاد! مثل پیرزنای مشنگ نشستن یه گوشه هی ور ور ور ور... دِ آخه آدم اگه واقعا یه کار درست حسابی کنه دیگه جونی واسه این همه ورّاجی به تنش میمونه مگه؟! تهشم به اسم کار، یه سری خنزر پنزرهای جینگول پینگول درست میکنن.
3232 دست انداخت تا لبهی شال گردن که از زیر ردایش بیرون زده بود را پنهان کند. زندانبان دستی به چانهاش کشید و جوانههای ته ریشی که اول صبح تراشیده بود را خاراند.
- قربان اگه دیر بجنبین و دست روی دست بذارین کل زندون رو مثل خودشون خراب میکنن. روز اول فقط اون جنّه بود. بعد این یارو پیریه هم رفت ور دستش. حالا فقط تو دو هفته شدن دوازده نفر!
زندانبان از جا برخواست و کلاهش را بر سر گذاشت. نگاه عصبانی و کلافهی 3232 جایش را لبخندی کج داد. باید چیزی که از دست داده بود را پس میگرفت.
(ادامه دارد...)
افرادی که لایک کردند
دابی نباید این پست رو مینوشت! دابی بد! 










