پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

118
نفر همین الان آنلاین‌اند 82 نفر در «انجمن»
0 عضو 118 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

فعلاً عضوی آنلاین نیست؛ فقط مهمان‌ها.

46 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

اتاق بوسه

نوع تاپیک: رول‌نویسی گروهی

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1398/05/26
آخرین ورود
امروز ساعت 00:15
عضویت
1382/10/21
پست‌ها
1722
بوسه‌ی دیوانه‌ساز ابتدا طعم برتی بات جلبک روی سنگ قبر می‌داد اما چند ثانیه که گذشت، بیشتر شبیه به این بود که دالاهوف لب‌هایش را روی لیوان روحی یخِ برفک‌زده‌ی تازه از فریزر بیرون کشیده شده گذاشته باشد و دیگر نتواند از آن جدا شود؛ همچون عشق‌های سمی که سرمایش تا عمق وجودت را می‌سوزاند اما نمی‌توانی از آن جدا شوی.

روح داشت از بدنش خارج و به بدن دیوانه‌ساز وارد می‌شد. در آن موقعیت، تنها یک راه به ذهن حالا از کارافتاده‌ی دالاهوف رسید.

نقل قول:
فلش بک:
صحنه‌ی اول

قلدر مدرسه او را کنار دریاچه خفت کرده بود و می‌خواست برتی بات شکلاتی‌اش را از چنگش بیرون بکشد. دالاهوف در یک حرکت تمرین‌شده، زانوی راستش را میان دوپای قلدر کوباند و پا به فرار گذاشت. در حین فرار درحالیکه کمی دلش برای آن قلدر سوخته بود داد می‌زد: فوت کن فوت کن.

صحنه‌ی دوم

دو تا از محفلی‌ها دالاهوف 25 ساله را در انتهای کوچه گیر انداخته بودند و چوبدستی‌اش هم خلع شده بود. دوتایی به سمتش آمدند و دالاهوف که حالا دیگر حرفه‌ای شده بود، دستش را روی شانه‌ی هر دو گذاشت و جفت زانو را نثار دو نفر کرد.
درحالیکه چوبدستی‌اش را برداشته بود، قبل از آپارات گفت: فوت کن فوت کن.
شاید این واکنش، در واقع حافظه‌ی عضلاتی بود که از کودکی تا به این سن تعداد زیادی از آدم‌ها را مورد عنایت قرار داده بودند؛ اما بهرحال در آن لحظه این شانس را داشت که این عادت زشتش، او را از مرگی حتمی و ناخوشایند نجات بدهد.

صدای خواننده هنوز به گوش می‌رسید: دل من می‌لرزه، واسه بوسه رو لبات، واسه بوسه رو لبات.

تق!!! درست در جایی که باید خورد و صدای شکستن غم‌انگیز دیوانه‌ساز و جیغ بنفش او فضای اتاق بوسه را پر کرد.

افرادی که لایک کردند

زمان ما رسیده است، برادران و خواهران من! دیگر در خفا نخواهیم بود! صدایمان را خواهند شنید و این صدا کرکننده خواهد بود!

تصویر تغییر اندازه داده شده
جادوگر
تولد نقش
1405/05/21
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:30
عضویت
1405/05/19
پست‌ها
51
دالاهوف جلو رفت و تلاش کرد لرزش شانه‌هایش را کنترل کند. او قدی بلند داشت ولی بلندی دیوارها کوچک نشانش می‌داد. هوا سرد بود. بخاری با تمام پت پتش نمی‌توانست به میزان کافی اتاق را گرم نگه دارد. تلویزیون توی اتاق برای خودش ادامه می‌داد.
- دل من می‌لرزه! واسه بوسه رو لبات.
- واسه بوسه رو لبات!

دالاهوف با شنیدن صدای مردی از کنارش نفسش را حبس کرد. سال‌ها زندگی به عنوان یک شکارچی و یک "برقرار کننده" غریزه‌ای تیز را به عنوان هدیه ماندگار به او داده بود. سریعا برگشت تا مشتی به سمت او بزند اما دستش را در جا نگه داشت.

جنازه ی مردی که به دیوار تکیه داده بود را با چشمان خودش دیده بود." ریموس لوپین" از زیر کلاه شنل، با لبخندی شیطانی به او خیره شده بود و داشت دستش را به سمت گردنش پیش می‌برد. اما دالاهوف هنوز سریع بود. مشتی که قبلتر به خاطر شوک متوقف کرده بود را با نیرویی کشنده به سمت سر لوپین پرتاب کرد‌.

مشتش در صورت گرگینه فرو رفت و در آن حل شد. تصویر مثل انعکاس آسمان در دریاچه موج برداشت و از هم پاشید و در عمق آن سیاهی صورتی بدون چهره هویدا شد. آنتونین دستش را با بیشترین سرعت عقب کشید و لوپین به حالت اولیه‌ش برگشت. با پوزخندی روی لب و چشمانی گرسنه. دست آنتونین در اثر یخ زدگی بی‌حس شده بود.

- حالا که نیازش داری چوبدستیت کجاست!

دالاهوف با چشمانی تحقیرگر به دمنتور خیره ماند و جوابش را نداد. ترسیده‌ بود اما با این حس زندگی‌کرده بود. آن را به چیزهای دیگری تبدیل کرده بود و به دیگران برگردانده بود.

- این یه مجازاته.

لبخند شیرین دمنتور بر چهره ی جنازه چندش آور به نظر می‌رسید و سرمای چشمانش استخوان سوز بود.
- هر بار یه خاطره ی خوب ازت می‌گیرم و به جاش سر یه زخم رو برات باز می‌کنم. قراره بهمون خوش بگذره.
جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1398/05/26
آخرین ورود
امروز ساعت 00:15
عضویت
1382/10/21
پست‌ها
1722
سوژه جدید




نمای داخلی سردترین و تاریک‌ترین راهروی آزکابان پیش روی ماست. راهرویی که در انتهای آن، نه خبری از چهارپایه و طناب دار است، نه خبری از صندلی برقی و مرگ با شوک الکتریکی. حتی شاید بهتر می‌دانستیم همچون دوران تسلط ماگل‌ها بر جادوگران، ما را به آتش می‌سوزاندند.

نه. هیچ یک از این‌ها انتظارمان را نمی‌کشد. یکی از بدترین انواع مرگ‌ها در اتاق انتهای راهرو منتظر ماست. اگر لایق حکم اعدام باشیم، یک بوسه کارمان را یکسره می‌کند. بوسه‌ای طولانی و بی‌توقف. بوسه‌ای که طی آن، بی‌خبر از میدان‌ها و چهارراه‌های جورواجور شهر و به دور از هرگونه هیاهو، دیوانه‌سازی رویمان خم می‌شود و تا می‌تواند مک می‌زند.

دلمان نمی‌خواهد چنین مرگی را تجربه کنیم، اما نیرویی ما را به جلو حرکت می‌دهد. گویی دستی نامرئی پشتمان را می‌فشارد و زیر گوشمان زمزمه‌های چندش‌آوری می‌کند. "برو... مقاومت فایده نداره..."

می‌خواهیم برگردیم و به او بگوییم "هر چه بخواهی به تو می‌دهم اما از خیر ما بگذر..."

اما انگار هیجان او را بیشتر می‌کنیم و زمزمه‌ی دیگری از او می‌شنویم که می‌گوید: "من فقط همین یک چیز را از تو می‌خواهم... برویم آن پشت و ..."

اضطراب و یأس به حدی رسیده که دیگر نمی‌خواهیم ادامه‌ی حرف‌هایش را بشنویم. تسلیم سرنوشت خود می‌شویم و آهسته در انتهای راهرو به تنها اتاقی که سمت راستمان می‌بینیم زل می‌زنیم.

اولین چیزی که نگاهمان را به خود جلب می‌کند، فرش پارسی لاکی غبارگرفته و تکیده‌ای است که کف اتاق را می‌پوشاند. در گوشه‌ای از اتاق، تلویزیون سیاه‌رنگ 30 اینچی خسته‌ای را می‌بینیم که خاموش، منتظر تماشای قربانی بعدی است. یک تخت فلزی رنگ و رورفته با یک تشک دونفره کهنه کنار دیوار به چشم می‌خورد که ملحفه‌ای گل‌دار روی آن کشیده‌اند. یک بخاری گازی با لوله‌ی آلومینیومی پیچ‌خورده می‌بینیم که روشن است و پت پت می‌کند. پنکه سقفی هم دارد اما خاموش است و ظاهراً استفاده‌ای ندارد. آن وسط هم سفره‌ای یکبار مصرف پهن است و چند شیشه نوشابه نیمه‌پر (خانواده و تک‌نفره) خودنمایی می‌کنند.

گویی دستی نامرئی تلویزیون را روشن می‌کند. مردی تپلو و سیبیل‌دار با عینک سیاه آن وسط صفحه تلویزیون ایستاده و دارد برایمان می‌خواند:

روی رقص شاپرک، زیر بارون چشات
دل من میلرزه واسه بوسه رو لبات؛ واسه بوسه رو لبات


همه چیز روشن است. قرار است کارمان تمام شود.

------------


نویسنده از "ما" می‌کشد بیرون و بالاخره معلوم می‌شود "او" چه کسی است. آنتونین دولوهاف، از خطرناک‌ترین مرگخواران لرد ولدمورت به اتاق بوسه احضار شده بود. در چهارچوب ایستاده بود و منتظر بود قدم بعدی برایش برداشته شود.

صدایی در اتاق بلند می‌شنود: Give me some sugar
زمان ما رسیده است، برادران و خواهران من! دیگر در خفا نخواهیم بود! صدایمان را خواهند شنید و این صدا کرکننده خواهد بود!

تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
چهارشنبه 14 بهمن 1394 19:04
عضویت
1393/05/16
پست‌ها
350
فلورانسو مبايلي كه فادرش خريده بود به دست گرفت.

- عه يه پيام داريم از..تسترال اول. آهنگ پيشواز معرفى کرده:
1- تسترال دنیا ديگه مثل تو نداره.
2- دوستت دارم منه تسترال
3- تسترالى تسترالى امشب دلم مست توئه.
جشنواره ى تستراله و تخفیف ميدن، کدوم رو بخرم؟
- فلو فادرمون نيست، آهنگ مى خواى چى کار؟

فلورانسو سرش را به زير انداخت و گفت:

- راست ميگى..ولى خب مگه روونا مبايل داره؟
- بابا روونا يکى از بنيانگذاران هاگوارتزه، يعنى يه 1100 نداره؟
- امم..داره، لابد داره. خب اسم روونا رو تو دفتر چى نوشتى؟
- روونى جون.

و فلورانسو شروع به جستجو کردن با صداى بلند نمود.

- روباه مکار، کلاغ پر طلايى، قاصدک، گرگی، ديگ، دربون سبیل قشنگ، روونى جون..پيدا کردم.

و درحالى که انگشتانش را محکم به صفحه گوشى مى کوبيد، شماره را گرفت.
ديد..ديد..دود..دود..
بووووق..بوووق

- أأأألووووو؟
- امم..الو سلام خوبی؟ :aros:

بووووق

- قطع کرد. بى ادب!
- دوباره بگیر!

ديد..ديد..دود..دود
بووووق..

- هاااا؟
- عزيزم روونى!
- تسترال صفت، برو مزاحم عمه ت شو!

بووووووق

فلورانسو باناباورى روى مبل نشست.

- چى شده فلو؟ :worry:
- ما..ما يه عمه داريم. گفت برو مزاحم عمه ت شو!

دورا کمى سرش را خاراند و بعد با لحنى جدى گفت:

- زنگ بزن بگو يا بگه عمه ما کيه، يا با عخاب من طرفه.

ديد..ديد..دود..دود
بووووووق..

- الو؟
- يا بگو عمه ى ما کيه، يا با عخاب آبجى طرفى.
- آخه خواهر من، عمه ت کيه؟ روونا کيه؟ اشتباه گرفتید. من رونى بازيکن منچستريونايتدم.

فلورانسو گوشى را به سمت دورا گرفت و با بغض گفت:

- ما يه داداش داريم..به من گفت خواهرم.

دورا گوشى را گرفت.

- الو..داداشى!
- الو..ببينيد اشتباه گرفتید.
- داداش نيستى؟
- نه!
- عمه رو نمى شناسى؟
- نه!
- دروخ گو!

و تماس را قطع کرد، کنار فلورانسو نشست و گفت:

- حالا چى کار کنيم؟
- به رووناى واقعى زنگ مى زنیم.

و دوباره به دفتر تلفن خيره شد تا شماره ى درست را بگيرد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلورانسو در 1393/9/7 23:37:58
تصویر تغییر اندازه داده شده


I'm James.
ماگل
تولد نقش
1396/09/11
آخرین ورود
چهارشنبه 12 شهریور 1399 03:53
عضویت
1392/09/14
پست‌ها
533
- من نمیام! نمیام!

دیوانه ساز ها بدون توجه به داد های آنتو، وی را درون سلول انداختند و در را بستند. آنتو به اطراف سلول نگاه کرد و به جز کوهی از کاه و یک میز و یک لپ تاپ چیزی ندید. به سرعت پشت میز نشست و به لپ تاپ نگاه کرد. ناگهان با شگفتی گفت:
- پنج مگ اینترنت؟ یــــــــــــــــس!

چند دقیقه بعد

- چه قدر گرسنه ام ... چرا این بوقیا چیزی نیاوردن بخوریم؟

از پشت میز بلند شد و به سوی در سلول رفت و به حیوان خانگی گیدیون و لیلی، دیوی، نگاه کرد. بعد از چند دقیقه به آرامی دیوی را صدا زد و گفت:
- دیوی؟ پس این غذا چی شد؟

دیوی از زیر کلاهش که تا روی چشمان ندیده اش کشیده شده بود نگاهی به آنتو انداخت. کمی به سلول نزدیک شد و با صدای کلفتش به آنتونین گفت:
- تو آزکابان تو هر سلول یا نت عالی میدن یا غذا ... هردو رو نمیتونن بدن.
- یعنی یا غذای جسم یا غذای روح؟ از دست این روزگار نامرد.

آنتو از در سلولش فاصله گرفت و روی کوه کاه نشست. ناگهان لیلی لونا به همراه دمنتورش نگاهی از در سلول به آنتو انداخت، لبخندی زد و با صدای نازکش گفت:
- عمو؟ هنوز نمیخوای بیای اتاق بوسه؟
- لیلی اونجا غذا میدن؟
- البته عمو.

در خانه ی آنتو اینا

- باید ددی رو نجات بدیم فلو.

فلورانسو در نشیمن خانه شروع به قدم زدن کرد. نیمفادورا نگاهی به فلو انداخت و با بغض به عکس آنتو که روی دیوار بود انداخت.

- یه فکر دورا.
- چه فکری؟
- شاید بتونیم لیلی رو گول بزنیم که فادرو فراری بده. فکر کنم روونا بتونه راضیش کنه.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ارزشی نیمه اصیل!


تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
چهارشنبه 22 مهر 1394 18:01
عضویت
1393/08/11
پست‌ها
22
دالاهوف با فرمت به دختر نگاه کرد و گفت : "عمرا اگه باهات بیام من همین جا میشینم تا محکومیتم تموم بشه."

قاضی که از کوره در رفته بود با اخم گفت:" نگهباناااااااااا :vay: بیاید این پیری رو ببرید اتاق بوسه تا اون روم بالا نیومده ."

پریوت هم نتونست کاری کنه تا اینکه دالاهوف بلند شد و گفت : به یه شرط میرم تو سلولم اونم اینکه باید یه اینترنت با سرعت 6 مگ با مودم رایگان و خدمات پس از فروش برام وصل کنید.

پریوت که قیافش تفاوت چندانی با دیوی نداشت گفت : "جمع کن بینم کاسه کوزتو تا مردک جلف ، خز وخیل اینترنت هنوز اختراع نشده."

در همین صحبت ها نگهبان ها زندانی دیگری رو اوردن که به محض ورود با قیافه داغونش به افراد حاضر در لاوی زندان خیره شد .

انتونین به قیافه زندانی نگاه کرد و فورا اورا شناخت و به مالسیبر گفت : "بیا این افتابه چوبی هم که اینجاست . با عصبانیت از مالی پرسید: تو واس چی افتادی اینجا ؟

مالی که تا حالا خودشو نگه داشته بود بغضش عین بمب اتم توی هیروشیما ترکید و گفت : "به مرلین قسم من کاری نکردم تقصیر اون فلورانسو بود منو اغفال کرد گفت بیا بریم از روغن اسنیپ استفاده کنیم صادر کنیم به جای روغن حلزون تو کشور هایی مثل ایران خیلی فروش داره نونمون تو معجونه منم خام شدم ."

قاضی که عین پشمک ایستاده بود و به گفتگوی آن دو گوش میکرد گفت : "مابی اصن قضاوت نمیخواد یه سال باید جورابای بلاتریکس رو بشوری ."


مالی گفت:" اسم من مالیه نه مابی"
ولی تو دلش خیلی خوشحال بود

که ناگهان یه جغد از دودکش اومد بیرون و یه نامه کوبید تو صورت مالسیبر اما قبل از اینکه بتونه برش داره آنتونین برش داشت و بازش کرد. (زندان نیست که هتله هر کی هرکاری میخواد میکنه)

از نامه یه صدای فریادی بلند شد همه فهمیدن نامه ماله رودلف لسترنجه که با عصبانیت میگفت : مالی با مادر بچه های من چیکار داری؟ مگه گیرت نیارم مردک بوووووووووووق

گیدیون که از شدت عصبانیت ترک خورده بود نگهبانا رو صدا زد و گفت: بیاید اینارو ببرید به سلولشوننننننننننن و با عصبانیت رفت و درافق محو شد

______________________________

این اولین داستانمه امیدوارم سیانور هاتونو اماده کرده باشید که بعد از خوندن این بخورید با تشکر

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
تصویر تغییر اندازه داده شده

ارزشی خونخوار
تصویر تغییر اندازه داده شده


تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1396/10/10
آخرین ورود
شنبه 19 مهر 1399 22:11
عضویت
1385/07/03
پست‌ها
2608
داستان جدید


دم در آزکابان

یک لیموزین سیاه رنگ و شیش در جلوی درهای دوتکه و بزرگ زندان دستی کشید و دود سیاه رنگی از خیابان بلند شد و شخصی از آن پیاده شد که سیگار برگ خوش رنگی روی لب هایش داشت() و نگهبانان آزکابان کاملا با احترام با او برخورد کردند و به درون زندان راهنماییش کردند.

از آن سو نگهبانان دست مردی را گرفته بودند و به درون زندان میکشیدند در حالی که دخترش گریه و زاری میکرد...
دختر: ددی، میام ملاقاتت!
مرد: بیا عزیزم، کمپوت هلو یادت نره.
نگهبان: بیا دیگه! چقدر لفتش میدی!
دختر: بذارید من با ددیم خدافسی کنم!
نگهبان: زود تند سریع!

نگهبانان دستان مرد را رها کردند و آن مرد دستی درون موهایش کشید! میخواست وقتی جلوی دخترش می ایستد مرتب باشد. هیچکس متوجه نشد که او چند قطره آب را نیز از روی پلک هایش پاک کرد. مرد روبروی دختر ایستاد و گفت:
_ دخترم، وقتی برگشتم برات آفنفات چوبی میخرم!
دختر: شترخ! ددی آفنبات درسته نه آفنفات!
مرد: نگهبانا بیاین منو ببرید!


درون زندان


قاضی رو به مردی کرد که سیگار برگش هنوز روی لب هایش بود و گفت:
_ مورفین گانت، تو به یک سال حبس در سونا و استخر و جکوزی آزکابان محکوم شدی!

سپس قاضی رو به مردی کرد که سعی میکرد گردنبند یادگاری دخترش را درون جیب هایش مخفی کند و گفت:
_ آنتونین دالاهوف، تو به یک سال حبس در اتاق بوسه محکوم شدی!

بنظر می آمد آن دو مرد محکوم، با هم کل کل دارند و بهمین خاطر، مورفین گانت در حالی که پوزخند میزد از جلوی دالاهوف رد شد و با پای خودش درون محوطه آزکابان رفت اما از آن سو نگهبانان به زور سعی میکردند دالاهوف را ببرند ولی او مقاومت میکرد. قاضی که خسته شده بود گفت:

- به گیدیون بگید بیاد اینو ببره!

لحظاتی بعد گیدیون پریوت، رییس فعلی زندان آمد و گفت:
_ هوی آنتو! بیا بریم دیگه! خرس گنده خجالت بکش!
دالاهوف: برو بابا! نمیام!

در همین حین دختری که اسمش لیلی بود و دست یک دیوانه ساز سفید را گرفته بود!!! جلو آمد و به دالاهوف گفت:
_ عمو! بیا نترس! میریم اتاق بوسه با دیوی و بچه ها بازی میکنیم!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ماگل
تولد نقش
1396/09/11
آخرین ورود
چهارشنبه 12 شهریور 1399 03:53
عضویت
1392/09/14
پست‌ها
533
( پست پایانی )

- تام؟ بیا ببین این لباس مروپه. خاطره ی خوبی یادت نیومد؟

تام ریدل که در افسردگی عمیق بود نگاهی به لباس کهنه ی زنانه انداخت. ناگهان ویبره زنان به سوی لباس رفت و آن را به دست گرفت. در حالی که اشک شوق ... جان؟ ... تو چشم تام ریدل اشک جمع نمیشود؟ خب اشکال ندارد... تام با خوشحالی نگاهی به لباس انداخت و گفت:
- مامان!

رویس زندان نگاهی به معاونش انداخت و گفت:
- این چی میگه؟ مامان چیه؟
- نمیدونم قربان جک گفت این لباس مروپه.

تام دوباره گفت:
- مامان!لباس مامانم! لباس مامان بزرگ پسرم.

رئیس زندان و معاون:

رئیس چشم غره ای به معاون رفت و معاون با فرمت به حرف هایی که جک به او گفته بود، فکر کرد. بعد از چند دقیقه رئیس دریافت که حال میتواند دیوانه ساز ها را صدا کند.

چند دقیقه بعد.

- خب دیگه اینم از افسردگی در اومد، برید ماچش کنید قال قضیه رو بکنید.

دیوانه ساز سرش را تکان داد و به سوی تام که همچنان با لباس درد و دل میکرد، حرکت ... یعنی پرواز کرد. در شعاع چند متری تام ایستاد و به او نزدیک نشد. رئیس زندان که به مرز انفجار رسیده بود نگاهی به معاون انداخت و گفت:
- دیگه چی شده؟
- قربان به نظر میرسه تامان قدر خوشحاله که زور دیوی بهش نمیرسه.
- برای من دیگه بسه، من قید این شغلو زدم. اصن میرم شغل گردگیری هاگوارتزو به عهده میگیرم. در اولین فرصت به رئیس جدید بگید یه راهی برای این زندانی پیدا کنه.

با این حرف، کلاه ریاست را زمین انداخت و به سوی در حرکت کرد. معاون و دیوانه ساز به فرمت نگاهی به یکدیگر انداختند. معاون لبخند کمرنگی زد و گفت:
- بالاخره چطوری اینو اعدام کنیم؟

یکی از معاون های ایشون ( بله معاون ها هم معاون دارن. ) گفت:
- نیازی نیست درباره اش کر کنیم قربان به نظر میاد تام از خوشحالی زیاد سکته کرده.

ملت:

-------------------------------

بله. به قول ویدا اسلامیه تا نیروی عشق است چه باک از بوسه ی دیوانه سازان. میدونم همین نبود و گند زدیم به جمله ی ایشون. پایانی بسیار داغون برای سوژه ی لرد.

پایان.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ارزشی نیمه اصیل!


تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1396/10/10
آخرین ورود
شنبه 19 مهر 1399 22:11
عضویت
1385/07/03
پست‌ها
2608
مسئول زندان به جزیره مخوف آزکابان برگشت و صاف رفت تو اتاق بوسه. تو اتاق، تام ریدل نشسته بود و همینطوری خیره و مغموم و سردرگم به در نگاه میکرد.

مسئول زندان که سیبیل داشت و سرش طاس بود، رفت جلوی تام ریدل و دستی به سیبیلش کشید و گفت:
_ دیده شده که در اینجا یک زندانی داریم که هیچ خاطره خوبی نداره! بنابراین من رفتم براش یک دست لباس از یک شخص آشنا آوردم تا خاطره هاش یادش بیاد!

مسئول زندان این را گفت و سپس رو به دیوانه ساز همکارش کرد و گفت:
_ دیوی، بیا جلو کارت دارم!

اما دیوانه ساز مذکور که نامش "دیوی" بود، رفت عقبتر...
مسئول زندان: اوه، یادم رفته بود تو برعکسی! دیوی برو عقب!

دیوی اومد جلو و وقتی با مسئول زندان دماغ به دماغ شد گفت:
_ ماچ ماچ ماچ! خاله ماچ!

مسئول زندان: دوباره شروع شد! ... صد دفعه بهت گفتم منو نباید ماچ کنی باید زندانی هارو ماچ کنی!
دیوی که خَرکِیف شده بود پرید رو مسئول زندان تا ماچش کنه که مسئول در لحظه آخر و قبل از ماچیده شدن با صدایی از ته حلق گجفت:
_ ماچم کن ماچم کن!

دیوی از مسئول زندان دور شد و بر و بر اونو نگاه کرد!

مسئول زندان که دوباره یادش افتاده بود دیوانه سازا برعکس جملات رو میفهمن با غر غر کردن و فحش و ناسزا زیر لب به تام ریدل نزدیک شد تا لباسی را که هنوز کاملا مشخص نیست متعلق به مروپی هست یا نه به تام نشان دهد تا بتواند او را خوشحال کند...

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1393/04/28
آخرین ورود
یکشنبه 7 تیر 1405 17:52
عضویت
1393/04/24
پست‌ها
962
ده دقیقه بعد-اتاق لرد

تــق تــق تــق
لرد که مشغول نوازش نجینی بود، با اخم گفت:
-کی مزاحم خلوت ما با دخترمون شده؟
مرگخوار تازه واردی با زانو هایی که مثل ژله میلرزید داخل شد:
-ارباب... اربـــــــاب... اربـــــــــــــاب!
-زهر نجینی و ارباب. کروشیو! زودتر بگو چرا اومدی بیشتر از این وقت ما رو نگیر. اسمتم بگو انقد نویسنده مرگخوار تازه وارد، مرگخوار تازه وارد نکنه خاطرمون مکدر شد.
مرگخوار ذکر شده (خب چی کار کنم هنوز که اسمشو نگفته ) بعد از اینکه نفسش سر جایش برگشت گفت:
-ارباب خب این نویسنده بوقی که باید منو بشناسه. خودشو زده به اون راه بوقی! من هکتورم ارباب. اومدم بگم رختشور اومده لباسا رو بشوره میخواد اگه اجازه بدید بیاد از اتاق شما هم رخت چرک ها رو ببره.
-چرا باید یک غریبه کروشیو ندیده رو به اتاقمون راه بدیم؟ اون هم در زمان خلوتمون با دخترمون؟
-اممم... خب ارباب بگم نیان؟
-لازم نکرده بگو زودتر بیان. در دید ما هم ظاهر نشن زودتر لباس ها رو برداره بره بیرون.
هکتور تعظیمی کرد و داد زد:
-آهـــــــــــــای...
-کروشیو! داد نزن دخترمون ترسید.
-من... ببخشید ارباب.
و رفت بیرون و با جو برگشت:
-این لوبیاست... امم نه جک بودی؟ نه اونم نبود آها جو بودی!
جو که هنوز در اثر سی لنسیو لوبیا قدرت تکلم نداشت، به چشم غره ای اکتفا کرد.
لرد غرید:
-بسه دیگه! تو زودتر لباسا رو بردار برو ما میخوایم استراحت کنیم.
جو، در حالی که بدون صدا زیر لب غر میزد، مستقیم به سمت کمد شخصی لرد رفت. در دل مرلین، مرلین میکرد که لرد از نقشه مطلع نشود وگرنه آوادا غنیمت بود. در کمد را باز کرد و چشم گرداند تا بلکه لباس مورد نظر را بیاید. درست زمانی که داشت نا امید میشد چشمش به لباس زنانه ای افتاد و با اشتیاق آن را بین لباس های دیگر چپاند و در کمد را بست.

اما آیا لباس مورد نظر همانی بود که باید باشد؟ بعدا مشخص میشد...

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.