معجون در حال آماده‌سازی است

آلیشیا:هری بیا پائین ببینم.
هری: نمیام.
آلیشیا:میرم به نمید میگم با سیم سرور بیاد برات
هری نه تورو به خدا قسم به نمید نگو.
آلیشیا: مگه نگفتم تا وقتی ترک نکردی نیا اینجا؟
هری:خب چرا.ولی من دلم واشه کوئیدیچ تنگ شده.
آلیشیا:راستشو بگو ببینم دلت واسه کوئیدیچ تنگ شده؟
هری:خب راشتش نه من بیرون اشتادیوم بودم یهو باد بشتمو اورد اینجا من دارم دنبلش میگردم.
آلیشیا:اه که اینطور حالا که اینطور شد میرم به پروفسور میگم.پروفسور پاتر اینجاست.بسته بیسکوئیتت رو بیار.

آمبريج : هووووي ! پاتر احمــق ! بيا پايين كله پوك تا حسابتو برسم !
هري : ! نميام وزق زشت پير !
آمبريج : پاتر اين آخرين برايه كه دارم بهت هشدار ميدم ! تو به چه حقي زير شلواري فاجو توي دفتر من سوزوندي !؟ هان !؟
هري : ! حقته عفريته بي ريخت ! حقه همتونه ! الانم ميرم نميدو سوار ميكنم و جيم ميشم ! ديگم هيچ كدومتونو نمي بينم !
آمبريج : كه اينطور ! پاتر كله پوك ! پس داشته باش تا جاسمو بفرستم سراغت !
هري : بيشين بينيم بابا حال نريم ! زشت ! وزق ! اِ ... هه هه ! اين چيه داره مياد نزديكم !؟ شبيه بيله نورممده !!! ... بـــوم !!
در اينجا بيل نورممد با شتاب هرچه بيشتر به طرف كله پاتر پرت شد ! و پاتر كه قبلا توسط گلاب ممتاز اسنافلز مست شده بود از روي جارو پرت شد و كيلومتر ها آن طرف تر در نزديكيه محل زندگيه نميد فرود آمد ! پس نتيجه ميگيريم كه باز هم پاتر به مراد دلش رسيد !

10 سال بعد در هاگوارتز:
مک گونگال: هری وروکج ( نوی از وروجک) بدو بیا پایین این بیسکوییتا رو بخور مگه کوری نمیبینی من دندون ندارم بعدش من با یه طلسم از حلقومت میکشم بیرون خودم میخورمشون

هری: نچ نچ تو اول باید نمره منو بدی درسام پاس شه بابا من الان 7 ساله اضافی تو هاگوارتز موندم دیگه پیر شدم رفت

مگی: آقا پاتر اون دیگه تقصیر خودته که در حین درس خوندن به کارهای دیگه اشتغال داشتی تو اساس نامه هاگوارتز اومده دانش آموزان در هنگام درس خوندن حق زن گرفتن و حق اشتغال ندارن متاسفانه چون خانم گرنجر فارغ التحصیل شدن دیگه امیدی به این نیست که کاری بشه برای شما کرد متاسفم

ممنون از نظرات خوبتون دولورس به من کمک میکنه که بهتر بنویسم...نقد خیلی چیز مفیدیه!
======
ساعت 12 ظهر یک روز پاییزی مکان حیاط خانه...
- پاتر برگرد...پاتر اگه دستم بهت نرسه...پاتر میکشمت...دفعه دیگه مجبورت میکنم همه چمدونامو بیاری...پاتـــــــــــــــر!!!
هری : خداحافظ مامان جون...دفعه بعدی اگه باشه...شما آفتاب لب بومی...خداحافــــــــظ...
هری با خودش میگه : آخیش...راحت شدم...امان از دست این مادر زن! نمیذاره آب از گلوی آدم پایین بره...
یکدفعه نمید با یه کیسه خرید با جارو از جلوی هری رد میشه...
نمید سرشو بر میگردونه : هری...کجا میری؟ مگه من مادرمو دعوت نکردم خونه؟...کجا؟...هری...وایسا ببینم...داری فرار میکنی؟...وایسا !!!
=نیم ساعت بعد - خانه=
هری به میوه ها اشاره میکنه و میگه : چیزه مادر...جون تعارف نکنین...میوه...بفرماین...برای طول عمر مفیده...
مادر نمید : که من آفتاب لب بومم؟... نمید عزیزم...شما تو خونتون چماغ دارین؟

آقای سالازار اسليترين عزیز...و دیگر ناظران این فروم، لطفا هیچ گونه اظهار نظری در مورد نوشته های دیگران در پایین اونها نکنید...ناظرا کی حق این کارا رو دارند؟
حیف که نمی تونم اون نوشته رو بردارم...ولی از مدیران تقاضا دارم هر چه زودتر اون نوشته رو بردارن
در ضمن هیچ نمایشنامه ای از اینجا زیر قیچی هیچ کسی نمیره.

ایلیدان عزیز...فک کنم همون مورد سوم میشه..باید داستانی بنویسی که به این عکس مربوطی باشه!

خودم می دونم عکسش مشکوکه! ولی راستش عکس کارتونی دیگه ای پیدا نکردم! حالا برای دفعه ی بعد بهترشون می زارم!
ولی چو با اینکه طرح نویی نداشتی...ولی پرداختت خوب بود.
همزاد عزیز من...که تقریبا همیشه اولین نفر ها می نویسه...اولا یه افرین به خاطر پشتکارت..و یه افرین به خاطر ساده نویسی!درسته منو اینطوری به خنده ننداخت( در صورتی که فکر کنم منظورت این بود!) :lol2: ولی من وقتی خوندم اینطوری شدم!ببین!

در مورد روماسلا
موضوعی که انتخاب کرده بودی، با توجه به قیافه ی پیرزنه، درست بود!
ولی بسیار زیاد کشش دادی!می تونستی در 3 4 خط تمومش کنی...اگر صرفا برداشتن دندون مد نظر بوده!نه اینکه 956 خط بنوسی!

در مورد شکنجه دادن...
نوشتن یه نمایشنامه در مورد شکنجه دادن..شاید بشه گفت جزو اسون ترین موارد هست!طرفو میگیری..از چیزی که بدش میاد...ازارش میدی!
حالا پرداختش به صورت طنز یه حرف دیگه اس...

دوستان این رو مد نظر قرار بدید که همیشه لازم نیست طنز باشه...البته خوب ما چون برای داشتن اوقاتی خوش اینجا هستیم..همه ترجیح می دن یه متن طنز بخونن تا یه متن صرفا ساده! ولی این دلیل نمیشه اگر کسی طنز ننویسه..بد نمایشنامه می نویسه!

والا من يكي كه چيز خاصي به ذهنم نرسيد!اين عفريتس؟

باديدن اين قيافه تنها چيزي كه به نظرم رسيد قصه هاي مامان بزرگا كه توشون ديو داره يادم افتاد!
______
هري داشت تو زمين كوييديچ چرخ ميزد كه ميبينه يه چيز گنده و زشت داره نگاش ميكنه! نزديك كه شد ميبينه آمبريجه!

آمبريج: پاتر زود بيا پايين ببينم!
هري: ولي من دلم نميخواد بيام!
آمبريج: يا مياي پايين يا گراپي رو خبر ميكنم!
هري: تو مگه گراپي رو ميشناسي!
آمبريج: تو چيكار داري بچه ميگم بيا پايين يعني بيا!
هري: نه نميشه بايد بگي!
آمبريج: اكسيو پاتر!
هري مياد كنار امبريج!
آمبريج: حالا به عنوان تنبيه يه هفته ميدمت دست آداسيا كه شكنجت بدن...بعد هم ميدم اليشيا بخوردت!
هري: مگه اليشيا ادم خواره؟
امبريج: نه ولي معتاد خواره!
هري: مگه من معتادم؟
امبريج: علاوه بر اون زز هم هستي!
هري: اِ راست ميگي؟
امبريج: معلومه كه راست ميگم! چي فكر كردي؟
هري: يعني تو اينقدر نابغه بودي من نميدونستم!
امبريج: خوب ميخواستي بدوني!
هري: حالا بگو ببينم زز يعني چي؟
امبريج: يعني زير زمين!
هري: ببينم تو فرق بين انسان و جسم رو ميدوني؟
امبريج: اره تو جسمي من ادمم!
هري:
__________
با معذرت از آمبريج عزيز هيچ چيز ديگه اي به ذهنم نرسيد! ميدونم واقعا افتضاح بود!

هري و رون بعد از ناهاري سير رفتن كه يخورده به درسشون برسن..آخه هنوز تمرين تغييره شكل به كامپيوتر رو انجام نداده بودن..در راهه رفت به سالونه عموميه گريفيندور رون رو ميكنه به هري و ميگه:
- هري الان حوصله درس خوندن داري؟آره
هري زيره چشمي به رون نگاه ميكنه...البته قيافش اصلا مثله آدمهايه زيرك نبود..اتفاقا خيلي خنگ نشون ميداد و ميگه:
- گطور مگه؟چيزي شده؟باز ميخواي بريم پيشه هرميون...بابا چقدر بهت بگم هرميون ديگه برايه تو نيست....مالفوي بهش معجونه عشق خرونده...چند دفعه بهت بگم؟
- خره...چرا حاليت نيست....منظورم اين نبود....بيرونو نگاه كن..ببين چقدر هوا آفتابيه...آفتابيه مهتابيه....پروفسور هارو ببين دارن جارو يواري ميكنن...پروفسور مكگونگالو ببين
- ايي....راست ميگي....چقدر خنده دار..... ولي خب به ما چه؟
رون كه ديگه داشت ميتركيد از خنگيه هري گفت:
- نميدونم تو چطور تونستي از دسته اسمشو نبر با اين خنگيت فرار كني......چرا نميفهمي؟.....منظورم حاظري كرم بريزيم؟
هري يه خورده عينكش را بالاي داد و گفت:
- ما كه كرم نداريم....الان كرم ها رفتن زيره خاك...بايد بريم از هاگريد كرم بگيريم...راستي چه نوع كرمي ميخواي؟
رون ديگر كنترلش را از دست داد و يك مشته مهكم روانه صورته منگه هري كرد.....
- هري...چت شده؟نكنه نوشيدني خوردي؟
هري كه از دماغش خون ميومد تازه ميفهمه كه چي شده و ميگه:
- آره...يه خورده به غذام افسون مست كنندگي زدم
- اه بسه ديگه..پاسس؟
- اره
- پس بريم...
_____________________
هري و رون جاروشونو از اتاقه خواب ميگيرن و ميدون به طرفه محوطه بيرونه قلعه....همينطور كه دارن ميدون و پروفسور هايه سواره جارو رو نگاه يكنن و ميخندند چششون به يك ليوان كناره زمين ميافته....ليوان درست كنجه ديوار بود...از توش هم يه نوره خيره كننده اي بيرون ميومد...با توجه به اين نور باز هم ميشد فهميد كه اون ليوانه....رون ليوانو برميداره و ميگه:
- به نظرت هري..اين چيزي كه توشه چيه؟
هري عينكشو تميز ميكنه و با دقت به ليوان و شي درخشان درون اون نگاه ميكنه و ميگه:
- نميدون بزار درش بياريم
همون موقع صدايه مسخره دامبلدور را از دور ميشنون كه فرياد ميزنه:
- منم بازي...منم بازي...حوصلم سر رفته
صدايه نامفهموه كسي اومد گه ميگفت:
-پلوفشور...يه خولته شنگين فاشين...فرا مششله پچه ها حرف ميشنين؟
هري و رون به طرفه صدا برگشتند و فهميدن كه اين صدايه كسي نبود به جز...
- مكگونگاله..
هري كه داشت از خنده روده بر ميشد گفت:
- آره...
رون دستش را در ليوان كرد و خيلي سريع آن شي رو بيرون آورد...وقتي از آب بيرون اومد نوره خيره كنندش از بين رفت و هري و رون ناگهان فهميدند كه:
- دندونه پروفسور مكگونگاله
رون اين را گفته بود...ناگهان يه چيزي فهميد و بشكن زد:
- بيا ورداريمش.
- باشه
آنوقت رون و هري آن را ورداشتند و در جيبه هري پنهان كردند....آنها به هوا برخواستند و رفتند به طرفه پرو فسور كه ديگر بازيه آنها تمام شده بود..((البته دامبلدور خيلي ناراحت بود ..چون تازه ميخواست بازي كند))....
وقتي هري از كناره پروفسور گزشت فهميد پروفسور چيزي به خودش ميگويد:
- پس چرا نور نداره:
بيشك منظورش همان دندان بود.وقتي پروفسور به طرفه ليون رفت صدايه جيغش بلند شد :
- كي شننوممو گرفت؟
رون و ري خنديدن و گفتند:
- ما گرفتيم..فقط به شرطي ميديم كه ما ديگه تكليف تغييره شكل نداشته باشيم...
آندو در حالي اين جملات را ميگفتند كه سواره جارو بودن...ناگهان پروفسور رو به رون كرد و گفت:
- اگه به بابات نگشتف
رنگه صورته رون گچ شد و پا به فرار گزاشت.هري رو با پروفسور كرد و گفت'
- چيه؟.ميخواي به كيه من بگي ..من كه مارد پدر ندارم...پدر خوندمم كهبه دستوره خودوم كشته شد..
- بيا پايين وخر نه حشابفو ميخستم
- نه نميامم نه نميام...
ناگهان پروفسور حالتي به خود گرفت كه تاحالا كسي نديده بود..يه چيزي شبيه به وحشتناكيه مودي و التماسه مرگخواران....:
- هري...يو وانتو اين ماي روم؟
هري كه گيج شده بود گفت:
-چي؟
- همون كه شنفتي



((راستي آمريج جون...يه عكسه باحال بزار تا نوشتن حال بده..اين عكسه ميدونم خوب بود ولي اصلا حال نميداد....ميدونم بايد از چيزهايه ضايع بهترين چيزهار در بياريم ولي بازم بايد يه عكسي باال باشه...از ما گفتن...اگه صحنه شكنجه بزارين كه خراكه..اونوقت بهتون ميگم چطوري بايد نمايشنامه نوشت...))
-=-=-=-=-=-=-

یه روز هری جون سوار جارو شده بود بعد مک گونگال میفهمه میگه هری بیا پایین ولی هری نمیاد چون میخواد ببینه شنل قرمزی در چه حالیه
----------
شوخی بود ولی ادم یاد این داستان ها میفته من یه چیزی رو نفهمیدم خودم رو بذارم جای کدوم شخصیت به صورت شخص سوم فقط صحنه رو بنویسم یا انگار نوشته ای باشه که این عکس براش در نظر گرفته شده باشه ( یه کم فرق داره ) هان؟

نمید هری رو مجبور میکنه که ساعت 9 شب بخوابه اما هری خودش رو به خواب میزنه و وقتی نمید خوابید میره سراغ کامپیوتر و میره تو نت و تا نزدیک های صبح تو سایت پرسه می زنه و ضد حال میزنه و صبح از روی خستگی پشت کامپیپتر خوابش می بره
نمید صبح که از خواب بیدار می شه و هری رو تو اون وضع می بینه

نمید : هری هری بلند شو پاشو که باید تنبیه بشی

هری با صدای خواب آلود : پات رو از رو سیم بردار الان داد مردم در میاد
نمید : بلند شو وگرنه میرم لباس کارتمو می پوشم و ...

هری: باشه باشه الان میام ... باز هم تنبیه ؟!

نمید : اندفه یه تنبیهی برات در نظر گرفتم که دیگه وقتی من خوابیدم دزدکی نری تو نت

اما هری از روی تجربه یواشکی جارویی که قدرتش دو برابره آذرخش هست رو با خودش به حیات می بره

نمید : خب صاف اون گوشه وایسا تا من با این سیم حالت رو جا بیارم ... آماده ؟ یک دو سه ...

تا نمید خواست به خودش بجنبه و هری رو کتک بزنه هری سوار جارو شد و پرواز کرد

نمید تعجب زده : صبر کن هری تا ابد که نمی تونی اون بالا یمونی بالاخره تو هم میای پایین اندفه جریمت دو برابر میشه فهمیدی تازه گراپی هم میارم تا اینجا نگهبانی بده و به محض این که پات به زمین رسید من رو صدا کنه

خوب خوب..می بینم که دوستان کلی ایده ریختن!
خوب من ماله همه رو خوندم...
در مورد بعضی ها نکاتی رو قابل ذکر می دونم..

اول در مورد آلیشیای عزیز...
اولین نکته این بود که شما برای توصیف یه صحنه ماشالا این همه نوشتی! اگه بهت یه صحنه ی متحرک! یعنی چند تا تصویر در واقع بدم..چقدر می نویسی!!
بنا بر سوژه ای که داشتی...جملات زائد خیلی توی متن به چشم می خورد...
این یه جمله ی خوب بود توی متنت:
نکنه دوباره اون زخمت درد گرفته.این که مسئله ای نیس.ما که دیگه با ولدی این حرفا رو نداریم.بخور قوت بگیری.

البته نظراتی که من می دم کاملا شخصیه!!!

ولی از این که بازم برای اینجا وقت گذاشتی متشکرم! امیدوارم بازم ازت کار ببینم!

در مورد گودریک:

یه نمایشنامه ی کاملا عادی...و می شه گفت مثه قسمتی از کتاب! کاملا در واقع...خشک و چی بهش می گن...هومممم...نمی دونم چی می گن! یعنی معمولی و عادی!!دیگه!
یه اتفاقی که واقعا ممکن بود برای هری بیفته و توصیف کردند.

در مورد پاتر:

اولا که پاتر قرار نبود کسی ادامه بده..قرار بود یه ایده بدی و در کوتاه ترین حالت تمومش کنی!
دوما...توی متن تو هم...مکالمات زائد خیلی زیاد بود..و می شد در واقعا ازشون فاکتور گرفت..مکلاماتی که طنز نبودن که در صورت حذف شدن لطمه ای بزنن..و یا حادثه ساز...مکالمات توصیفی!

در مورد بقیه دوستان چیز خاصی به نظر نیومد که بخوام ایراد بگیرم!
سوژه ی بعضی دوستان واقعا تازه و جالب بود.
مثلا گیلدی ...کریچر... چو چانگ!واقعا سوژه ی جالبی بود!
و در اخر هم سیریش عزیز!

خوب من عکس بعدی رو می زارم!