زندگی و نیرنگ‌های آلبوس دامبلدور

دامبلدور از شدت شوک وارده، همونجا سرجاش می‌شینه و زانوی غم به بغل می‌گیره. چطور تونسته بودن با دامبلدور همچین کنن و "چه؟" عزیزش رو ازش برباین؟ "چه؟" بخشی از وجود دامبلدور بود و دامبلدور بدون "چه؟" حس می‌کرد بخش مهمی از هویتش رو از دست داده.

در حالی که دامبلدور به صورت شوکه شده به سوراخ دیوار زل زده بود، یا حداقل تو ذهنش خیال می‌کرد سوراخی برای زل زدن وجود داره وگرنه خیلی عجیب‌تر می‌شد که به دیوار خالیِ بدونِ سوراخ زل بزنه، فاوکس که متوجه حالت عجیب دامبلدور شده بود دوباره شروع می‌کنه به در آوردن همون صدایی که ققنوس باید در بیاره.

حالا این که قوقولی قوقو بود یا نبود، قد قد قدا بود یا نبود، یا اصن یه صدایی بود که ذره‌ای شباهت به هیچ‌کدوم از اینا نداشت و شبیه غرش شیر بود یا شیهه اسب، فرقی نداشت. به هر حال فاوکس پرنده وفاداری بود و تلاش داشت صاحب نازنینش رو از شوک در بیاره.

با این حال سر و صدا کردن فاوکس شاید برای بیدار کردن دامبلدور از خواب خوش جواب بود، ولی کاشف به عمل میاد که برای در آوردن دامبلدور از شوک کافی نبود. حداقل به تنهایی کافی نبود!

پس فاوکس پر می‌زنه و این‌بار می‌ره رو شونه‌های دامبلدور می‌شینه. شاید اگه تو گوشش همون صدای ققنوسی که نمی‌دونیم دقیقا چیه رو در میاورد، اونوقت جواب می‌بود. اما فاوکس هرچی تلاش می‌کنه و هر صدایی در میاره، باز هم افاقه نمی‌کنه و دامبلدور هنوز تو شوک می‌مونه.

فاوکس تصمیم می‌گیره آخرین برگ برنده‌شو رو کنه. دیگه اگه این یکی جواب نمی‌داد، حقیقتا که نمی‌دونست باید چی کار کنه دیگه. راهکارش هم این بود که به دامبلدور نوک بزنه! پس نوک می‌زنه. به لپش. به پیشونیش. به دماغش. حتی قصد می‌کنه به چشمش هم نوک بزنه که یهو یادش میاد وقتی چند سال پیش با باسیلیسک همین کارو کرده بود در واقع کورش کرده بود و اون نمی‌خواست صاحبشو کور کنه. ولی به هر حال اینام جواب نیست.

فاوکس از روی عصبانیت از روی دامبلدور سر می‌خوره و ریششو می‌کشه و گویا که این‌بار این یکی جوابه! چون دامبلدور بلافاصله از جا می‌پره و از اتاقش خارج می‌شه تا از اهالی خونه برای یافتن چه کمک بگیره. اما دامبلدور نامه رو پشت سرش جا می‌ذاره، جایی که فاوکس چون نامه رو علت حال بد دامبلدور می‌دید، در حال پاره پوره کردنش بود.

گویا دامبلدور که دیگه نمی‌تونست "چه؟" رو به زبون بیاره، باید راهی پیدا می‌کرد که چطور به اهل خانه بگه "چه‌؟"ش رو دزدیدن!

سوژه‌ی جدید

یه روز کاملا عادی، مثل امروز بود. هوا کاملا صاف و آفتابی بود. پرنده‌ها توی آسمون قد قد و قوقولی قو قو و غار غار و هرگونه صدای منحصر به پرندگان دیگری سر می‌دادن و کسی هم بهشون گیر نمی‌داد که چرا اول صبحی دارن وظیفشون رو انجام می‌دن؟ بالاخره وظیفشونه دیگه...

پرنده‌ها درحال انجام دادن وظیفه‌شون بودن و همچنان صداشون تو هوا ول بود. ققنوس هم از توی دفتر دامبلدور به صدای پرنده‌ها گوش می‌داد و دلش می‌خواست هرچه زودتر بره و همراه اونا قدقد کنه. یا شاید هم قوقولی قوقو؟ دیگه بالاخره یه صدایی باید از خودش در بیاره. نمیشه وقتی نویسنده هیچ تصوری از صدای ققنوس نداره، به این معنی باشه که ققنوس هیچ صدایی نداره. میشه؟

پس ققنوس جوگیر همونجا سرجای خودش صدایی در می‌آره و دامبلدوری که خوابیده بود رو غافلگیر می‌کنه. دامبلدور شوک‌زده ناگهان از خواب پرید، پاش از سرجاش در رفت و خورد زیر جایگاه ققنوس. ققنوس هم با این ضربه‌ی ناگهانی برای لحظاتی قوقولی قوقو کرد و نشون داد که تصور نویسنده از محیط اطرافش می‌تونه وارد نوشته‌هاش بشه.

دامبلدور خودش رو جمع کرد و خمیازه‌ای کشید. هوای داخل دفترش مطبوع مطبوع بود. اونقدر مطبوع بود که یه ققنوس مثل فاوکس، از سرخوشی داخلش قوقولی قوقو سر بده. حتی خود فاوکس هم تعجب کرده بود و تعجب دامبلدور هم بهش اضافه شده بود. در کل روز قشنگی بود و مطمئنا طبق کلیشه‌ها نمی‌بایست قشنگ ادامه پیدا کنه.

دامبلدور، یه نامه‌ی عجیب روی میز دفترش پیدا کرد. چه‌کسی نامه رو روی میزش گذاشته بود؟ دامبلدور خواست بگه "چه؟" ولی نتونست. چه حرف انحصاری و اختصاصی دامبلدور بود و اکثر اوقات می‌گفت. ولی این‌بار نتونست بگه‌. عجیب بود! دامبلدور هم نفهمید چه شده و دوباره تلاش کرد که بگه "چه؟" ولی نشد. حتی بار سوم و چهارم هم نشد. کلا نمی‌شد.

دامبلدور نامه رو باز کرد. وقتی متن نامه رو خوند، فهمید که چرا نمی‌تونه بگه "چه؟". توی نامه نوشته شده بود:


دامبلدور تشخیص نداد چه کسی چه‌رو دزدیده. هویت دزدچه برایش نامعلوم بود. دامبلدور تنها چه‌ای که داشت رو از دست داده بود و یه دزدچه درمیون بود. دامبلدور باید دزدچه رو پیدا می‌کرد.

پایان سوژه :

هری داشت با تمام وجود بازیگری میکرد. جیغ میزد، داد میکشید، گریه میکرد، لباساش رو پاره میکرد، میرفت بالای دیوار خودشو پرت میکرد پایین. به طوری کلی یادش رفته بود که هدفشون از این تئاتر چیه و میخواست استعدادش تو بازیگری رو تست کنه. پیش خودش میگفت که چه اشتباهی کرده رفته هاگوارتز و کاراگاه وزارت خونه شده. باید میرفت دانشگاه هنر لندن و بازیگری یاد میگرفت و حتما میتونست خیلی بهتر از جینی هم تو ازدواج عمل کنه.

یوآن هم عاشقانه به هری نگاه میکرد. جفت چشماش تبدیل به اموجی قلب شده بودن و مدام جلو عقب میرفتن. هر لحظه ضربان قلبش بالاتر میرفت و بیشتر جذب هنر و توانایی های هری پاتر میشد. از سر جاش نمیتونست تکون بخوره.

ریتا اما حالش داشت بهم میخورد از بازیگری هری پاتر و اون تنها نبود. بقیه تماشاچی ها کم کم از سر جاشون بلند میشدن و در حالی که زیر لب به بازیگر نویسنده کارگردان و بخت بد خودشون فحش میدادن از سالن خارج شدن. محفلی ها هم با اینکه حالشون داشت بهم میخورد، فکر یه وعده غذای کامل نمیذاشت که از سر جاشون پاشن. همینجوری خون از چشمای پنه لوپه میریخت و ماتیلدا سعی میکرد با دستاش هم جلوی گوشش رو بگیره و هم جلوی چشماش رو. گادفری هرچی سعی میکرد به کمک جادو این نمایش رو به پایان برسونه نتونست کاری کنه. هرمیون بالاخره گفت:
-پاشیم بریم؟
-بشین سر جات تحمل کن آخرش غذا میدن.

هاگرید با عصبانیت هرمیون رو سر جاش نشوند و دوباره به رویا و فانتزی در مورد غذایی که به زودی میخوردن پرداخت.

---
خانه گریمولد

-گفتم بهت تنها میتونیم باشیم امشب بالاخره عزیزم.

دامبلدور دو لیوان نوشیدنی ریخت و به طرف مبل رفت. گریندل والد اونجا منتظرش نشسته بود.
-میدونستم محفلی ها میرن اون تئاتر رو ببینن و خونه گریمولد خالی میشه.
-و حق با تو بود. فرندز رو حالا میتونیم در سکوت کامل نگاه کنیم.

دامبلدور و گریندل والد، با نی از طرفی به نوشیدنی و از طرفی به دهن روی مبل لم دادن و به تماشای سریال پرداختن. در این بین دامبلدور به این فکر فرو رفت که هری چرا میخواسته همه رو ببره تئاتر که با گریندل والد ببیننش؟ محفلی ها که همیشه اونا رو تو خونه گریمولد با هم میبینن.

واقعا بعضی اوقات مشخص نیست هری پاتر چرا بعضی کار ها رو میکنه.


پایان

گادفری لبخند سرخوشانه همیشگی اش را به روی لب نشاند و همینطور که دست لادیسلاو را گرفته بود وارد خانه گریمولد شد.
- ملت!

خب... شاید شکلک گذاشته شده با لبخند مزبور همخوانی نداشت، ولی نباید این نکته فراموش شود که عضو همیشه جیغ بزن محفل این رول را نوشته است.

- جمع کنین وسایلتونو!
- چرا؟
- می خوام ببرمتون تیاتر! برای محفلیا مجانیه و به هر کی که فامیلش ویزلی باشه پاستا با سس اضافه و اسانس نجینی ام می دن!

ملت محفلی آب دهنشان راقورت دادند و ثانیه ای بعد اثری از آنها نبود؛ گویا وضعیت اقتصادی محفل -به دلیل ولخرجی های اخیر پروف و کادوهای بی نام و نشانی که مدام می خرید و می گفت برای یتیم های سنت دیاگون خریده و رویشان استیک نوت قلبی شکلی با نوشته " تبدیل به عشقم" داشت- کمی مشکل پیدا کرده بود و حالا همه با کمی تغییرات در آرایش هالووینی شب قبل می توانستند خودشان را ویزلی جا بزنند و شکمشان را سیر کنند.

نیم ساعت بعد، همه در محل مورد نظر حاضر بودند و در انتظار غذا بی تاب بودند. با شروع نمایش، پسرکی با زخم صاعقه ای شکل روی پیشانی و عینک هری پاتری روی سن آمد و گفت:
- آاااااه پشمک! هم اکنون که از زندان آزاد شده ام آرزویی جز دیدن تو ندارم! چگونه خواهم توانست این آزادی را بی تو تاب بیاورم؟!
- هااااای هااای هاااای!

گادفری خیلی احساساتی بود.

- عه! چقد شبیه هریه بچه ها!
- اوهوم. حتی اون عینکشم شبیه همونیه که جینی واسه تولدش خرید و دسته هاش قرمزن!
- چقد شباهت آخه!
- نکنه داداششه؟
- وای چه رمانتیک! بچه ها بیاین به هم معرفیشون کنیم!
- وا! لیلی و جیمز که همون یه بچه رو داشتن! نکنه...
- بچه ها ما نباید تو مسائل خصوصی مردم دخالت کنیم!

محفلی ها حسابی گرسنه بودند.

گادفری سرخوشانه می دوید تا یک محفلی پیدا کند و به او خبر دهد.

- ما! ما!

گادفری با شنیدن صدای بی صاحب ناگهان ایستاده و کمی کلاهش را خاراند.

- بانز، اومدی جاسوسی ما رو بکنی؟
- ماااع! مااا!

گادفری لب هایش را بر هم فشرده و با خودش بیشتر فکر کرد.
- هری باز زیر شنلت گاو قایم کردی؟

صدایی نیامده و گادفری متوجه اشتباه خودش شد. گاو زیر شنل هری جا نمی شد!

- گوساله! گوساله قایم کردی زیر شنلت!

هری به گادفری بی محلی نموده و جواب پرسش های گادفری را نداده و هوش و ذکاوت بی حد و حصر او را مورد تمجید قرار نمی داد.
او مثل پدرش یک خودخواه خود پسند بود.

گادفری که تسلیم نشده بود دست هایش را از هم بازکرده و مشغل چنگ انداختن به این سوی و آن سوی شد تا سرانجام بتواند شنل را از روی هری و گاوش بردارد.

- رب النوع رهای آ! ما این سوی می باشیم.
- عععع!

شعبده باز می خواست جواب آقای زاموژسلی را بدهد اما چیز نامرئی ایی را گاز زده و به دهان گرفته بود.

شترف!

- بی شعورای وحشی! من دیگه این اطراف نمی آم ماموریت!

این را بانز که باسنش توسط آقای میدهرست گاز زده شده بود، گفته و با عصبانیتی که دیده نمی شد لوکیشن را ترک کرد.

- خوب شد دیدمت لاو! امشب یه نماشه! بیا تا سرم رو بذارم رو شونه ات و تو یقه ات فین کنم!

گادفری این را گفته و نسخه ای از پوستر را به آقای زاموژسلی داده و رفت تا سایرین را خبر کند و مرد دیگر که روی سقف دراز کشیده بود نیز او را با نگاه آزرده اش دنبال کرد.
آقای زاموژسلی خوشش نمی آد لاو، لادیس و از اینجور چیزها خطاب شود.

ریتا چهار زانو به شیوه ی ایکیو سان کف محفظه نشست و شروع نمود به فکر کردن. آن قدر به مغزش فشار آورد که سلول های خاکستری اش به رنگ سیاه درآمدند و دود از آن ها بلند شد. همان طور که هری و یوآن ماسک های شیمیایی شان را به صورت می زدند تا بر اثر دود منتشر شده از مغز ریتا خفه نگردند، سوسک مزبور از جایش بالا پرید و با حالتی ارشمیدس مانند گفت:
- اوره کا! اوره کا! (یافتم! یافتم!)

هری و یوآن جلو رفتند و گوش هایشان را به روزنه ی محفظه چسباندند. ریتا هم با صدایی آرام طوری که خواننده های رول چیزی نشنوند، شروع کرد به پچ پچ نمودن.

گادفری همان طور که گونی بزرگی را بر دوشش حمل می کرد و شُر شُر عرق می ریخت و نفس نفس می زد، وارد یکی از اتاق های خانه ی گریمولد شد. اتاق مزبور دیوارهایی چرکولک گرفته داشت و بیدها روی فرش آن پارتی گرفته بودند.

محفلی جوان گونی را که به شدت تقلا می کرد، روی زمین گذاشت و نفسی تازه نمود. سپس در کیسه را باز کرد و یک بچه ی مو سرخ از آن بیرون آورد. دست های طفل مذکور بسته بود و پیاز بزرگی هم داخل دهانش قرار داشت.

گادفری یک جعبه ی چوبی و بزرگ و چند شمشیر را که با طلسم کوچک کننده در جیبش گذاشته بود، بیرون آورد. سپس دست و پای بچه ویزلی را باز کرد و پیاز را از دهانش خارج نمود. طفل همان طور که اشک می ریخت، گفت:
- عمو! تو رو به مرلین این کارو نکن. اگه معده م سوراخ شه، سیری ناپذیر می شم و به اقتصاد محفل صدمه می زنما.

گادفری دست نوازشی بر سر بچه کشید و به او لبخندی زد که از روی مهربانی نبود.
- نگران نباش عمو! من خیاط ماهریم. خودم می دوزمش.

بچه ویزلی با خودش فکر کرد اگر خیاطی گادفری به خوبی شعبده بازی اش باشد، کارش تمام است. آب دهانش را با ترس قورت داد و داخل جعبه ی چوبی نشست. محفلی جوان شمشیرها را برداشت و همان طور که طفل مو سرخ جیغ و فغان راه انداخته بود، آن ها را یکی پس از دیگری داخل جعبه فرو برد.

در همین حین، جغدی سفید رنگ که شباهت بسیاری با پرنده ی هری داشت، از پنجره ی باز اتاق وارد شد و کاغذی لوله شده را جلوی پای گادفری انداخت. بعد هم به گوشه ی اتاق رفت تا با حشراتی که در آن جا مسکن گزیده بودند، از خودش پذیرایی کند. شعبده باز محفلی کاغذ لوله شده را باز کرد و مشغول خواندن شد:
- نمایش احساسی "پشمک و گِلی"

گِلی پس از قرن ها آب خنک خوردن، از زندان آزاد شده و حال می خواهد به دیدار عشق قدیمی اش پشمک برود. آن هم پشمکی که با دستان خودش او را به زندان انداخته بود ... راستی، ملاقات آن ها چگونه خواهد بود؟

این نمایش را از دست ندهید.

امشب، ساعت یازده، کوچه ی ناکترن

اجرای رایگان برای محفلی ها + شیرکاکائو و تی تاپ مجانی

گادفری که تئاتر خونش پایین آمده بود و دلش لک زده بود برای دیدن یک نمایش احساسی، با خوشحالی چند بار اعلامیه را خواند و از آن جایی که موجودی تک خور بود، تصمیم گرفت تنهایی به دیدن تئاتر برود. اما بعد با خودش فکر کرد که موقع تماشای نمایش به چند همراه نیاز دارد تا به نوبت سرش را روی شانه هایشان بگذارد، زار بزند و در یقه هایشان فین کند. پس رفت تا بقیه ی محفلی ها را هم خبردار بنماید.

همان طور که داشت صحنه را ترک می کرد، بچه ویزلی از داخل جعبه داد زد:
- عموووو! لااقل این شمشیرها رو از تو حلق و چشم و چار من درمی اوردی.

در همین حین، دامبلدور مشغول آماده کردن خود برای قرار ملاقات شبانه اش بود. چند شیشه رُب را با آب مخلوط کرد و ترکیب مزبور را با فرچه به ریش ها و موهایش کشید تا آن ها را به رنگ سرخ آتشین دربیاورد. سپس با انگشت چروک های صورتش را محکم کشید؛ پوستش را در گوشه ای جمع کرد و به آن سنجاق قفلی زد. بعد هم با رضایت تصویر خودش را در آینه برانداز نمود.

خلاصه:

هری و یوآن با هم دست به یکی کردن که دامبلدور رو از ریاست محفل برکنار کنن تا خودشون بتونن بالاخره به این مقام برسن. در مرحله اول سعی میکنن چند تا بچه به نام دامبلدور بزنن و با این کار بی آبروش کنن. وقتی اون شکست خورد حالا میخوان رابطه گریندل والد و دامبلدور رو به همگان لو بدن.
---

-منو بالاخره میخواین آزاد کنین؟

هری و یوآن که هنوز داشتن به هوش و ذکاوت خودشون برای طراحی اون نقشه آفرین میگفتن، یه دفعه متوجه ریتا شدن که هنوز توی محفظه ای شیشه ای زندانی بود. هری یوآن رو کمی اونورتر کشید و سعی کرد با آرومترین صدایی که میتونه حرف بزنه:
-این ریتا الان نقشه های ما رو میدونه خب.
-درسته میدونه.
-خب دیگه ممکنه اگر آزادش کنیم لو بده به دامبلدور.
-درسته لو میده.
-خب؟
-خب؟
-باید بکشیمش دیگه.

-هوی پاتر و بمپتون، میدونین حرفاتون رو میشنوم؟

هری و یوآن یه دفعه سرشون رو به طرف ریتا برگردوندن و با لبخندی شیطانی بهش نزدیک شدن. هر قدم که بر میداشتن سرامیک های زیر پاشون صدا میداد و چندین سوسک دیگه که زیر اون سرامیک ها خونه زندگی برای خودشون فراهم دیده بودن کشته میشدن. صدای جیغ و داد سوسک ها به خاطر قتل عامی که داشت انجام میشد ترس به جون ریتا انداخت. خودش رو به دورترین نقشه شیشه چسبوند و در حالی که ضربان قلب 300 رو داشت تجربه میکرد با صدایی لرزان گفت:
-من هنوز میتونم بهتون کمکککک کنم. من آدم مفیدیم، خیلی مفیدم. دامبلدورم بدم میاد ازش و هری پاتر رو خیلی دوست دارم.

هری و یوآن که حالا به شیشه ای که ریتا توش بود رسیدن، نگاهی به همدیگه کردن. بعد نگاهی به اطرافشون کردن تا مطمئن شن فرد دیگه ای اون اطراف نیست. جز قطره های آبی که از سقف میریخت، تار عنکبوت هایی که هر گوشه ای که تونسته بودن پیدا کنن تشکیل شده بود و خودشون سه نفر کسی دیگه اونجا نبود. هری با خیالی راحت چوب دستیش رو بالا آورد که کار ریتا رو تموم کنه.
-هیچ فکر کردین چجوری میخواین گریندل والد و دامبلدور رو یه جا جمع کنین و به بقیه محفلی ها خبر بدین؟ من میتونم این کارو انجام بدم.

ریتا راست میگفت، دو نفر هنوز نقشه اشون کامل نبود. شاید ریتا میتونست مفید باشه.

هری و یوآن تصمیم گرفتند برای ریتا تله بگذارند. سوسک نر خوش قیافه و جنتلمنی را که ملبس به کت و شلوار بود، گروگان گرفتند؛ به صندلی بستند و گوشه ی اتاق قرار دادند. خودشان هم پشت دیواری پنهان شدند و منتظر ماندند تا سر و کله ی ریتا پیدا شود.

دقایقی بعد، سوسک ماده ای را دیدند که برای همتای نرش قلب می فرستد و با عجله به سمت او می رود. یوآن جستی زد و خانم سوسکه را شکار کرد؛ به چشمانش خیره شد و گفت:
- باید بهمون اطلاعات بدی.

سوسک به حالت پوکرفیس درآمد.
-

هری حشره را از دست یوآن گرفت و نگاه دقیقی به آن انداخت. سپس، گفت:
- این ریتا نیستش.

هری و یوآن سوسک را آزاد کردند؛ مجددا پنهان شدند و به انتظار نشستند. این بار سوسک ماده ای که موهای طلایی آراسته داشت، از سوراخی بیرون آمد و به سمت حشره ی نر رفت. یوآن با هیجان گفت:
- خودشه!

هری با شتاب جلوی سوسک ماده پرید؛ او را گرفت و داخل محفظه ای شیشه ای انداخت. ریتا شروع کرد به جیغ و داد؛ قلم پر سبزش از داخل کیف پوست ماریش بیرون آمد و الفاظ نه چندان مودبانه ای را روی دیواره ی حفاظ نوشت. هری با تحکم گفت:
- من به یه سری اطلاعات راجب دامبلدور نیاز دارم. بهم بگو تا آزادت کنم.

اسکیتر با حالتی پیروزمندانه گفت:
- اتفاقا یه سری اخبار دسته اول راجب آلبوس دارم. به جغد نامه برش پول دادم و اونم حاضر شد چن تا از یادداشت های دامبلدور و عشقشو بهم بده.

خبرنگار چند تکه کاغذ را از کیفش درآورد و آن ها را از طریق روزنه ی موجود در محفظه به پاتر داد. هری و یوآن با هیجان مشغول خواندن اولین یادداشت شدند:

- پشمک عزیزم
دوست دارم بازم ریشای گیسو کمندتو بپیچی دور کمرم. دلم واست یه ذره شده.
عاشق تو گِلی

عکسی از گریندلوالد به انتهای نامه ضمیمه شده بود. موهایش به رنگ خاکستری درآمده و قسمتی از آن ها هم ریخته بود. لبخند پت و پهنی بر لب داشت و دندان های کرم خورده اش نمایان بود.

هری و یوآن مشغول خواندن یادداشت دوم شدند:

- گِلی عزیزم
خیلی ممنون از عکسی که برام فرستادی. برق دندونات سوی چشامو گرفت و آبشار طلایی موهات هوشو از سرم پروند. منم دیگه طاقت دوریتو ندارم. امشب ساعت یازده تو کوچه ی ناکترن منتظرتم.
پشمک تو آلبوس

هری در حالی که لبخندی شیطانی بر لب داشت، گفت:
- باید یه کاری کنیم موقعی که دامبلدور و گریندلوالد همو می بینن، توده ی محفلی ها هم اون جا باشن.

یوآن همان طور که با لذت موهای پرکلاغی و چشمان زمردی هری را می نگریست، سرش را به نشانه ی تأیید تکان داد.

هرماینی بعد از سومین بچه یخورده به مشکل خورد. بلاخره باید یه کار کلی می کرد چون وارسی تک تک وقت گیر بود و دنبال یوآن هم باید می گشتن. به هر حال علامه دهر محفل بود و چشم ملت بهش دوخته شده بود.
سرانجام، دو تا کاغذ برداشت و روی یکی آواداکداورا و روی اون یکی اسم لاورن د مونتمرسی رو نوشت. طولی نکشید که همه بچه ها از سرتاسر اتاق به روی آواداکداوراهجوم آوردن و قیافه پوکرفیس محفلیاتشدید شد.
_ آقا قاعدتا یکی از اینا مال شما باید باشه دیگه!

رون دستی به چونش کشید.
_ میگم پروفس! مطمئنین یوآن بوده؟ یه وقت پای کس دیگه ای که آواداکداورا دوست داره وسط نبوده؟
یکهو پروفسور انگار دچار تشنج شده باشه دستشو گرفت به کمرش و عربده زد.
_ آااااااای کمرم! واااااای کمرم!
همه به جز رون که هنوز درگیر پروفس و گلرت و یوآن بود به طرفش دویدن.
_ چی شد پروفس؟
_ خوبین؟
_ بازم اون دردای همیشگی؟
پروفسور از بین بچه ها نگاهشوبه سمت رون سوق داد و وقتی دید هنوز دست به چونه داره به بچه دامبلیا نگاه میکنه دوباره دچار تشنج عمیق شد.
_ آااااااخ رون! رون! وای خیلی درد میکنه! رووون!
رون هم کلا پیمانه تفکراتش به اندازه قاشق چایخوری بود بیخیال جریان شد و به سمت پروفسور اومدتا ببرنش سنت مانگو و جریان بچه دامبلیا کلا منتفی شد و اونا به توده شون پیوستن.

*****
_ جواب نداد که. الان دامبلدور کاملا خودشو تبرئه کرد و ترفند بچه های ریشو جواب نداد. باید چیکار کنیم؟
یوآن اینو گفت و با عصبانیت یه گوشه نشست. هری یکم هرماینی طور فکر کرد اما هرماینی طور فکرکردن واقعا کافی نبود و اون به هیچ نتیجه ای نرسید.

_ با تواما!
_ خوب نمی دونم باید چیکارکنیم. دامبلدور آدم زرنگیه. اگه نبود که راحت از زیر روابطش با گریندلوالد در نمی رفت.
_ میگم چطوره بریم سراغ یه آدم کاربلد؟
_ منظورت چیه؟
_ ببین، ما احتیاج به کسی غیر از خودمون داریم که انقد تعطیل نباشه. بتونه اون اسراری که ما محفلیا شکسته بسته ازش می دونیم رو آشکار کنه و اینجوری از شر دامبلدور خلاص شیم!
_ آفرین یوآن خیلی فکر خوبی بود! فقط... اون آدم کاربلد کی می تونه باشه؟
_ خوب... شاید... شاید ریتا اسکیتر!

دامبلدور بلندشد، قلنج کمرش را با ترق تروقی شکست و به طرف فرزندان رفت تا نگاه دقیق تری بیاندازد. چندبار دور میز چرخید. فرزندان سرخ روی و سفیدموی با چشمان قلبی شکل به دامبلدور نگاه می کردند و جیرینگ جیرینگ گالیون هارا از درون ریشش می شنیدند.

فرزندان ریش دار می توانستند به آغوش روشنایی بپیوندند و نسل جدید محفلیون ریش سفید را بسازند... اما خانه گریمولد قبلا با ویزلی ها اشباع شده بود. پس دامبلدور دستی به ریش پربرکت اش کشید تا چاره ای بیابد.
-

در همین لحظه دست دخترانه ای از میان جمع محفلیون بلند شده بود و سعی داشت با بلندتر شدن، توجه پروف را جلب کند.

-اوه هرماینی. بگو فرزند روشنایی.
-پروفسور! من میتونم تو شناسایی کمکتون کنم. اونجور که تو کتاب وراثت خوندم... .
-خوبه خانوم گرنجر. بیا و کمک کن.

هرماینی با خوشحالی به کنار میز آمد و از سمت راست شروع به معاینه کرد. ریش بچه ی اولی را کشید. ریش مصنوعی کش آمد و از صورت بچه جدا شد.
-خب، مسلما این نبود.

هرماینی به طرف بچه ی بعدی رفت. او لبخند زیرکانه ای بر لب های غنچه ای اش داشت.
-پروف شما آب نبات لیمویی با خودتون دارید؟
-آه، این لازمه؟
-البته، باید بتونم شناسایی کنم دیگه.

دامبلدور با اکراه دستش را در ریشش فرو برد و آب نبات لیمویی باارزشی را از آن بیرون آورد. هرماینی آن را گرفت و به طرف بچه دومی برد. بچه با کنجکاوی به آب نبات نگاه کرد. باز هم نگاه کرد که هرماینی بچه را بلند کرد و به طرف رون انداخت.
-به اندازه کافی مشتاق نبود. اینم نه. بعدی!