دره گودریک

بلاخره راهروی سمت چپ را برگزیدند. پس از مدتی آنها به همان اتاق چند در رسیدند.
اعضا به درها چشم دوختند
سینیسترا گفت: دیر رسیدیم. اونا رفتن ما نمیتونیم بهشون برسیم
ویولت که بسیار با دقت در ها و دیوار رانگاه میکرد گفت: بچه ها! تمام درها با فاصله هم اندازه، قرار گرفتن اما اونجا. اونجا انگار یک در ناپدید شد
سپس به سمت آن قسمت از دیوار رفت. اما وقتی به دیوار آن قسمت دست زد تنها حس عجیبی بدنش را فرا گرفت و او را به عقب راند
ویولت گفت: ویکتور. یادته چه خصوصیتی داشتی؟؟ از اون خصوصیت استفاده کن
ویکتور با تعجب پرسید: اما چجوری. اینجا که چیزی نیست. چرا باید شکست بخوریم؟؟
سینیسترا گفت: اگه نتونیم از اینجا بگذریم شکست خوردیم
ویکتور جلو رفت. جلو و جلوتر و به مقابل در رسید.اما ناگهان از حرکت ایستاد. چیزی او را وادار کرد که فکر کند:
من میخواهم از اسکلت در برابر سیاهان محافظت کنم
ناگهان در مقابل چشم های بهت زده 3 عضو دیگر دری پدید آمد
- اما چطوری؟؟؟
- نمیدونم. یهو به ذهنم خطور کرد. فقط به این فکر کردم که میخوام از اسکلت در برابر سیاهان محافظت کنیم. البته خودم نکردم. یه چیزی... یه چیزی به اجبار منو وادار کرد
- حالا دیگه مهم نیست باید سریع بریم
ویولت اول از همه وارد شد اما در همان هنگام در بسته شد و دوباره نامرئی.
لارتن گفت: بزار من امتحان کنم.
در برای او نیز باز شد
2 عضو دیگر نیز در را باز کردند و اکنون آنها نیز در آن اتاق عحیب و غریب بودند.
بسیار سریع شروع به دویدن کردن. البته گاهی با شنیدن صدایی می ایستادند و دور و اطراف را نگاه میکردند
بلاخره چند سایه شنل پوش از دور هویدا شدند.
لارتن با صدایی نه چندان آرام گفت: پرفسور دامبلدور
اعضای محفل با شنیدن صدای لارتن بلافاصله برگشتند.
بله درست میدیدند
4 عضو، با خصوصیت های بد در آنجا ایستاده بودند

خب ریموس عزیز پستت در حد متوسط بود , اشکالات پستت یکی استفاده بیش از حد مکالمه و دیگری فضاسازی کم بود.سعی کن در این دو مورد بیشر کار کنی.موفق باشی.

در راستای پست زدن بدون استفاده از اسم خودم.

ریموس عزیز تقصیر من هست برق میره؟

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ویولت نگاهی به اطراف کرد:حالا از کجا شروع کنیم بچه ها؟
ویکتور : فعلا که نمی تونیم کاری انجام بدیم. بای بریم تا با جاهایی که ممکنه اسکلت رو مخفی کرده باشن رو برو بشم یا اینکه اگه خیلی شانس بیاریم میتونیم دامبلدور اینار پیدا کنیم و بعد به ان سه نفر نگاه کرد که در تاریکی فقط چشمهایشان برق میزد.

هر سه نفر به علامت تائید سرهایشان را تکان دادن و موافقت خود رو اعلام کردن.

در طول راهرو جز صدای پا و نفسهای انها که در ان هوای سرد به پشت گردنشان میخورد صدای دیگری شنیده نمی شد واین بر ترسشان اضافه میکرد.

ویولت که از همه جلوتر بود ناگهان گفت: بچه ها اونجا رو نگاه کنین به دوتا راهرو رسیدیم.

همه به ان دو راهرو که اخر ان معلوم نبود نبود نگاه میکردند. راهرویی که نگاه کردن به ان باعث ترس انها میشد.

سینیسترا: ما حالا باید برگردیم یا یکی از این راهرو ها رو لنتخاب کنیم و به راه ادامه بدیم. نظر شما چیه؟

لارتن:شما رو نمی دونم اما خودم اگه شما نیاین یکی از این راهروها رو انتخاب میکنیم .

ویکتور: ما این همه راهو نیومدیم که حالا برگردیم . من برنمیگردم .

ویولت:من هم همین طور.

سینیسترا: خوب کدوم یکی راهرو رو انتخاب کنیم در ضمن باید بگم که تا نیمه شب بیشتر فر صت نداریم.

در طرف دیگر دژ دامبلدور و افرادی که با او بودند سعی میکردند فکر ها و همچنین هدفعهایشان را یکی کنن تا بتوانند از ان در عبور کنند.

دامبلدور: ریموس – استر- سارا اماده اید. روی چیزی که باید تمر کز کردید وادامه داد بچه ها باید یکم عجله کنیم تا نیمه شب بیشتر فرصت نداریم.

هرسه نفر با هم گفتند اماده ایم.

دامبلدور: پس با هم داخل اتاق میریم.

انها به راحتی توانستند وارد اتاق شوند.

داخل اتاق وسایل عجیبی بود که حتی دامبلدور هم نمی توانست حدس بزنن چه کارهائی میتوانند انجام دهند.

استر: خدا رو شکر تونستیم به راحتی وارد اتاق بشیم.

لوپین: اره. ولی اینجا یکم مشکوکه.

سارا: نمیدونم. به نظر شما اینا چی هستند؟

دامبلدور: بچه ها خونسرد باشین .

در این لحضه صدای وحشتناکی که تا مغز استخوان ادم نفوذ می کرد گفت........

نه! تقصیر شما نیست
حالا بریم سر نقد:
فضاسازی ضعیفی داشتی. دیالوگ هات هم زیاد جالب نبود. داستان رو خیلی زیاد جلو نبرده بودی اما قسمتی رو خراب کردی اینکه همه اعضا وارد بشن خیلی بده چون اگه اون 4 نفر بر حسب اتفاق وارد بشن خیلی عجیب میشه
آخرشم خوب تموم کردی
در ضمن همیشه سعی کن از توصیف حالات استفاده کنی
مثلاه به جای
سارا:....
بنویسی:
سارا در حالی که شگفت زده به وسایل اتاق نگاه میکرد گفت:....
میبینی که اینجوری چقدر جمله ات قشنگ تر میشه
به هر صورت
3.5 از 5 به همراه D در کل 5.5

لارتن زیر لب غر غری کرد و به دنبال آنان وارد دژ وحشت برانگیز مرگ شد.
سینیسترا که به وضوح تحت تاثیر پلیدی دژ قرار گرفته بود به آرامی زمزمه کرد:چه نام با مسمایی!دژمرگ.بوی مرگ رو احساس میکنم.
ویولت نجوا کرد:خوش به حالت!تو بوی مرگ رو احساس میکنی.ولی من خود مرگ رو.
ویکتور که از همه بهتر روحیه خود را حفظ کرد بود به زور خنده ای کرد:اه!اینقدر مرگ و بوی مرگ نگید!هرکی ندونه خیال میکنه اومدید اینجا سلاخی بشید.
لارتن که با یک آب نبات نارنجی ور میرفت گفت:خب همینه دیگه.از ما گنده تراش اینجا جون دادن.چه برسه...
ویکتور قاطعانه گفت:بس کنید.شما ها واقعا لایق محفل نیستید.نه اراده دارید و نه شجاعت.میشه بگید واسه چی اومدید اینجا؟مخصوصا تو یکی ویولت!
ویکتور راست میگفت.آنها نیابد اینقدر راحت خود را ببازند.زندگی یک شانس بزرگ است.نباید براحتی آن را تقدیم دشمن کرد.باید حرکت کرد.جنگید و ... پیروز شد!
ویولت با خجالت سرش را پایین انداخت:حق با توئه ویکتور.ما نباید اینقدر راحت تسلیم شیم.ما اومدیم برتری خودمون رو ثابت کنیم.نه برتری لرد ولدمورت رو.
با این اسم هر سه اندکی به خود لرزیدند که ویولت گفت:ای بابا!شمادیگه چه جورشید!اومدید باهاش مبارزه کنید ولی از شنیدن اسمش میترسید!
سینیسترا لحظه ای درنگ کرد.سپس با قدرت یک قدم جلو آمد:برای شکست دادن ولدمورت.
و کف دستش را رو به پایین جلو آورد.
ویولت هم دستش را بدون هیچگونه تردیدی به روی دست سینیسترا گذاشت:برای شکست دادن ولدمورت.
ویکتور با آسودگی لبخندی زد:برای شکست دادن ولدمورت.
و تعداد دستها به سه رسید.
لارتن هم جلو کشید:برای شکست دادن ولمدمورت.
و بعد از این که دستش را روی دست آنه سه گذاشت با شیطنت اضافه کرد:و البته:نارنجی رو هم به خاطر بسپار!
ویولت نگاهی به اطراف کرد:حالا از کجا شروع کنیم بچه ها؟...


داستان اصلا پیش نرفته بود. فضاسازی نداشتی .دیالوگ هات هم، هم به جا نبودن هم خوب نبودن
طوری نوشتی که نفر قبلی هم میتونست همه اینها رو بنویسه.
پستت به هر صورت خوب نبود
معلومه وقت زیادی روش گذاشته نشده.
فکر میکنم نیازی به زدن این پست نبود اما چون داستان رو خراب نکرده بود نادیده نمیگیرمش
1 از 5 به همراه یه E در کل 2

...دامبلدور هم به طرف یکی از در ها رفت...
دامبلدور به در و حكاكي هايي كه در چهارچوب آن بود نگاه مي كرد و گاهي چشمانش را تنگ مي كرد و گاهي نيز آنها را گشاد مي كرد و با تعجب به آنها نگاه مي كرد ، گاهي صدايي از خود خارج مي كرد كه نمي شد تشخيص داد از روي تعجب، دانستن، رد كردن و يا تصديق نوشته ها است . ديگر افراد همراه او نيز در سكوت مطلق به حركات دامبلدور كه تنها اميدشان در برابر تله هاي لرد بود خيره خيره نگاه مي كردند و هيجان و استرس در وجودشان بي داد مي كرد. سرانجام سارا سكوت را شكست و گفت :
ببخشيد پرفسور ... چه نتيجه اي گرفتيد؟
-: هوم ..سارا خيلي عجله داري! اينها تله هاي لردولدمورته .. ولي من يه چيزهايي از اينها دستگيرم شد .. مي تونم بگم كه اين نهايت زرنگي و موذي گريه اونو مي رسونه ..
سارا كه با شنيدن نام لرد زبانش گرفته بود گفت:
مي ..مي .. مي شه بي .. بيشتر توضيح بديد ..قربان؟
-: چرا كه نه سارا ..اون مي خواد مارو از هم جدا كنه و براي اينكار از سلايق مختلف ما كمك مي گيره ..
دامبلدور كه با ديدن نگاه هاي متعجب و در عين حال وارفته ي آنها فهميده بود كه آنها منظور او را درك نكرده اند لبخندي به پهناي صورتش زد و مثل معلمي مهربان* دوباره اينچنين توضيح داد:
-: ببينيد ..اين بار لرد از تجربه هاي گذشته اش درس گرفته ... اون اين درهاي تفرقه انداز رو جلوي ما قرار داده كه ما رو گمراه كنه و بايد بهتون بگم كه اگه من به يكي از اين درها وارد بشم شما نمي تونيد دنبال من بيايد مگر اينكه مثل من فكر كنيد و هدف منو دنبال كنيد و بايد بهتون دوباره بگم كه اين كار به راحتي صورت نمي گيره ..
با رسيدن حرفهاي دامبلدور به اينجا استر كه گويا همه چيز رو درك كرده بود گفت:
-: يعني يه چيزي مثل آينه ي نفاق انگيز ريونكلائه؟؟
-: بله .. ولي به جرئت مي تونم بگم كه اين يه چيزي فراتر از اونه ..
بار ديگر سكوت شومي بر همراهان دامبلدور حاكم شد و مي شد در چشمان بعضي از آنها برق هيجان و لرزش ترس را ديد. ترس از اينكه آيا به آن حدي رسيده اند كه بتوانند از پس لرد برآيند يا نه و اگر نرسيده اند چه بلايي بر سرشان مي آيد؟
در اين سكوت مرگبار دامبلدور به سمت يكي از درها رفت و كمي مكث كرد سپس برگشت و رو به همراهان از جان گذشته اش گفت :
من اگه الان وارد اين در بشم ..اگر شما با من يكرنگ و همدل باشيذ اين در براي شما باز مي شه و اگر نباشيد ناپديد مي شه و من مي خوام كه براي هيچ كدوم از شما اين اتفاق بيفته پس الان بهتون ميگم كه بايد چه كار كنيد،‌تنها راه عبور اينه كه شما از ته دلتون بخوايد كه از اون اسكلت محافظت كنيد ..
ريموس كه لباسش مثل هميشه كهنه و رنگ و رو رفته بود و رنگ صورتش هم دست كمي از لباسش نداشت گفت :
ولي ما كه نمي خواهيم واقعا اونو حفظ كنيم .. مي خوايم؟؟
-: چرا ما مي خوايم اونو از شر كساني كه ازش سو استفاده مي كنند حفظ كنيم!
خيلي دورتر از ديوارهاي دژ
ويولت، لارتن ،سيني و ويكتور با حداكثر سرعتي كه مي تونستند در امتداد جاده ي خاكي و زير آسمون ابري و سياه شب راه مي رفتند و همزمان لارتن چيزهايي را كه شنيده بود براي بقيه تعريف مي كرد و در جواب از آنها صورتهاي كنجكاو و هيجان زده اي را تحويل مي گرفت و بر هيجان دروني خودش مي افزود.
سينسترا: يعني واقعا اون اسكلت فكستني اين قدر قدرتمنده؟
ويولت : حتما هست و گرنه اسمشو نبر اونو پيش خودش نگه نمي داشت ..
لارتن :‌ نگاه كنيد ..فكر كنم ديگه رسيديم ..
سه نفر ديگر با هم : پناه بر خدا !
واضح بود كه با ديدن برج و باروهاي دژ مرگ احساس ترس توام با هيجاني بر آنها غلبه كرده بود به طوري كه نفسهايشان صدادار و تند شده بود. آن چهار نفر ديگر براي گفتن جملاي كه احساسشان را بيان مي كرد صبر نكردند و با كمترين صدايي كه از خود مي تونانستند بروز دهند به سمت در عظيم دژ رفتند و هر لحظه شوق رسيدن به انجا طوري درونشان فوران مي كرد كه گويا از تبعيد بازگشته اند. سرانجام انتظار به پايان رسيد و خود را در جلوي در آهنين دژ يافتند ..
ويولت: سيني .. چه جوري بايد اينو باز كرد؟
لارتن : شايد يه گوشه اي كليد مخفي داشته باشه .. بذار امتحان كنم .
سپس دستش را بر روي برجستگي هاي در كشيد و در كمال تعجب ديد كه در به درون دژ باز شد ..
-: ديديد بازش كردم ...
-: آفرين .. خودش باز بود ..جناب نارنجي ..
لارتن لبخندي زد اما تا خواست چيزي بگويد ديد كه بقيه بي توجه به او وارد دژ شده اند...



فضاسازی خوبی داشت. گروه دوم رو دقیقا به موقع رسونده بودی.
پست بسیار فوق العاده ای بود. مخصوصا قسمت اول پستت مربوط به درها که خیلی عالی روش کار شده بود
دیالوگ های خیلی خوبی هم داشتی
4.5 از 5 به همراه یه A در کل 9.5

آقا نمیدونم قبل از ویرایش پست قبل اجازه دارم پست بزنم یا نه ولی راستش توی قوانین قبلی که اجازه این کار رو داشتیم من پست رو میزنم اگه قبول بود شما نقدش کنید ولی اگر نه پاکش کنید
------------------------------------------------------------------------------
ریموس و استر با چوبدستی های آماده به طرف راهرویی که از آن آمده بودند ایستاده بودند و دامبلدور هم به طرف یکی از در ها رفت........
ولی نه بر سرعت از آن در به دور شد و زیر لبی کلمات نامفهومی را زمزمه میکرد. هیچ یک از اضای محفل نمیدانست که دامبلدور چکار میکند او به سرعت به سمت یک در می رفت همانطور به سرعت از آن در دور میشد. پس از ده دقیقه رو به اعضا کرد و گفت: فهمیدم. این مثل یک بازی میمونه و ما باید بازی کنیم.
اعضا نگاه هایی با هم رد و بدل کردند و نمیدانستند که داملبدور در چه مورد سخن میگوید به همین دلیلی فقط به لبان پرفسور نگاه میکردند که چه کلمه ایی از آن خارج میشود که پرفسور گفت: ریموس و استر شما باید مراقب باشید که کسی نیاد. سارا تو هم با من بیا و هر وقت از دری فاصله گرفتم هاله قرمز رنگی روی دسته آن بکش ولی مواظب باش به در نخوره چون صدای زنگ به همه اطلاع میده وممکنه که درها طلسم شده باشن.
در آنطرف در جایی که چهار عضو فداکار باهم در حال حرکت بودند و لارتن همینطور صحبتهای ایگور و سوروس را برای آنها تعریف می کرد.
سینسیترا: خب دیگه رسیدیم
ویولت: پس بهتره مراقب باشیم چون خیلی اینجا خوفناک و ساکت هست
همه به داخل پا میگزارند. در آنطرف ریموس و استر صدایی می شنوند و چوبدستی های خود را به سمت جلو میگیرند و آماده اجرای طلسم میکنند
که صدایی به گوش انها میرسه و میگه: ما از شماییم
استر این صدا رو میشناسه و با سرعت میگه: ویکتور....... اینجا چه کار میکنید؟
همه اعضای محفل با عصبانیت به آنها نگاه میکنند. هیچکس نمیداند چه کار کند تا اینکه دامبلدور رو به همه میکنه و میگه خب شما هم که اومدید بهتره به ما کمک کنید همگی برن سرجاهاشون و دامبلدور ادامه میده : خب بچه ها مسئله اینطوره که هفت در داریم و فقط توی یکی از اونها اسکلت مورد نظر هست در ضمن شش در مابقی انواع و اقسام طلسم ها روش بکار برده شده وشاید همان در مورد نظر هم طلسم شده باشه حالا ما ازچه راهی باید به آن دست پیدا کنیم
همه در حال فکر کردن بودن که سینیسترا گفت: بخشید پرفسور نمیشه ما از طریق طلسم اکسیو استفاده کنیم و ببینیم اون کجاست؟
دامبلدور: خب درها بسته هستند و ما نمیتونیم بفهمیم که توی اون اتاق چه طلسمی هست
استر: ولی پرفسور حداقل اینطوری میفهمیم که کدوم اتاقه
دامبلدور : فکر خوبیه... ولی ریسک بزرگیه... ولی باشه اونو امتحان میکنیم..فقط اگر اشتباه شد آماده جنیگیدن با مرگخواران باشید
دامبلدور رو به دها میکنه و با صدای بلند فریاد میزنه : اکسیو اسکلت.
نوری از انتهای چوبدستی خارج میشه و بعد از آن بوووم... صدایی بلند میشه... و زنگ اخطار شروع به صدا میکنه. دامبلدور رو به اعضا میکنه و ادامه میده : آماده مبارزه باشید.
همگی به سمت همان راهروی سیاه و تاریک که تنها راه ورود و خروج انجاست میروند... صدا هایی از دور دست به گوش میرسد. آیامرگخوران متوجه و جود افراد غریبه در دژ مرگ شده اند؟
که صدایی به گوش میرسه و مگیه : کی اونجاست شما در محاصره هستید
حال در این دژ خوفناک محفلی ها چه میکنند در صورتی که آنها کاملاً دور تا دورشان مرگخوارانی وجود دارند که به این دژ آشنایی کاملی دارند...

ویکتور عزیز پستت قشنگ بود ولی مشکل عظیمی داشت و آن هم ناشی از عدم خواندن پست خودتان بود! شما در حالی که در اوایل پست گفتید دامبلدور راه ورود به درها را باز کرده است(هاله قرمز به دور دستگیره در) پس از ورود گروه دوم گفته اید دومرتبه دنبال چاره می گردید تا در را باز کنند و ریسک را به جان بخرند.دقیقا به همین دلیل متاسفانه مجبورم این پستم شما را به دلیل تناقض کامل نادیده بگیرم.اعضای محفل لطفا از پست قبل ادامه دهند.

با این حرف لبخندی بر لبان 4 محفلی نقش بست. آنگاه لارتن با گام های بلند و استوار به سمت دیوار گام برداشت و در حالی که با دست از صورتش محافظت می کرد از آن گذشت و با منظره روبرویش مواجه شد.
جنگلی که در آن تاریکی سیاه رنگ بود و جاده ای که از وسط آن به دژ می رسید. دژی که از دور هم هولناک بود و مطمئنا هیچکس برای رفتن به طرفش وسوسه نمی شد!
چند قدم به جلو برداشت و خوب به اطراف نگاه کرد...اما....اما بچه ها!...آنقدر دژ مرگ حواسش را پرت کرده بود که همراهانش را از یاد برده بود. یعنی چه اتفاقی افتاده بود؟ آیا دروازه بسته شده بود؟
همینطور که به دیوار نگاه می کرد و تصمیم می گرفت که برگردد یا نه، صدای خنده ای شیطانی را از طرف دیوار شنید و سریع پشت یک بوته پناه گرفت.
ایگور کارکاروف و سوروس اسنیپ از دیوار بیرون آمدند و همچنان در حالی که با هم صحبت می کردند، قهقهه می زدند و به طرف دژ می رفتند.
لارتن با خود اندیشید:
- نکنه بچه ها رو دیده باشن....ولی نه، اگه دیده بودن حالتشون فرق می کرد.
بعد گوش هایش را تیز کرد:
- هه هه هه ه!....امشب کار تمومه! اگه همه چیز درست پیش بره امشب شب پیروزی ماست! وقتی که اون مرگخوار زنده بشه می تونیم......
دیگه دور تر از آن بودند که صدایشان شنیده شود. بعد ویولت و سینیسترا و ویکتور با چوبدستی های آماده از دیوار رد شدند. سینیسترا گفت:
- خطر از بیخ گوشمون گذشت. اگه ما رو دیده بودن کارمون همینجا تموم بود!
ویکتور رو به سینیسترا گفت:
- شلوغش نکن! ما چهار نفریم و اونا دو نفر. اگه کار به درگیری می کشید برتری با ما بود.
سینیسترا به سرعت چوبدستی اش را بالا آورد و گفت:
- ویکتوسمپرا!
و ویکتور نقش زمین شد. بعد گفت:
- تو در مقابل این طلسم ساده نتونستی دفاع کنی. بعد می خوای با مرگخوارا درگیر بشی!
بعد سعی کرد که به ویکتور در بلند شدن کمک کند که ویکتور به شدت دست او را پس زد و با عصبانیت چوبدستیش را بالا آورد.
ویولت فریاد زد:
- بس کنین! با جفتتون هستم! ما برای این بچه بازیا نیومدیم!
لارتن هم در حالی که به طرف دژ نگاه می کرد گفت:
- راست می گه. تمومش کنین. باید زودتر راه بیفتیم. تو راه براتون می گم چه چیزایی شنیدم......

......داخل دژ.............
همه محفلی ها با چوبدستی های آماده منتظر دستور دامبلدور بودند. هفت در.یعنی کدام در آنها را به اسکلت مورد نظر می رساند؟
دامبلدور به آرامی گفت:
- زیرکانست! این یه کلک قدیمیه! فقط یکی از این درها در اصلیه. بقیه مثل زنگ خطر عمل می کنن.
ریموس و استر با چوبدستی های آماده به طرف راهرویی که از آن آمده بودند ایستاده بودند و دامبلدور هم به طرف یکی از در ها رفت........


----------------------------------------------------
درباره پستی که ویکتور بعد از من زده: بهتر بود گروه دوم محفلی ها تو یه جای حساس به گروه اول می رسیدن و کلا از این دو دسته بودن استفاده بهتری می شد!


فضاسازیت متوسط بود. دیالوگ هات هم خوب بود. داستان رو جلو برده بودی. قسمت درها هم خوب بود. قسمتی رو هم که اعضای دیگه محفل رو شرح داده بودی خوب بود و در واقع یه سوژه جدید داده بودی از حرف های اسنیپ
به هر حال پستت خوب بود
3 از 5 به همراه یه B در کل 7 امتیاز

هوایی سرد... پر از نفرت... پر از کینه و پر از سیاهی و تاریکی
دژ مرگ
تنها چیزی که در آن به چشم میخورد اینها بود. انگار دل لرد ولدمورت را تبدیل به دژ کرده بودند
اعضای شجاع محفل گام برمیداشتند. بسیار آرام. هیچ صدایی شنیده نمیشد.
صدای نفس های سرد تنها منشأ صدا در آن دژ خوفناک بود.
انگار در آن دژ تنها شب وجود داشت و روز بی معنی بود
بلاخره راهرو تمام شد و اعضای محفل وارد یک اتاق دایره شکل شدند. در طرفی از اتاق 1 راهرو قرار داشت و در دیگر گوشه های اتاق در های اتاق های مختلف.
دامبلدور به تمام درها خیره شد. انگار چیزی را در میان آن درهای سیاه رنگ جستجو میکرد.....

هزاران کیلومتر آن طرف تر 2 محفلی راه دژ مرگ را پیش گرفته بودند. ویولت و لارتن. اعضای محفل به دلایل خاصی آنان را به مأموریت نبرده بودند.
- لارتن این 2 راهی رو میبینی؟؟؟ هیچ تابلویی نداره. تو پیشنهاد میکنی از کدوم طرف بریم؟؟؟
- نمیدونم. ولی حسی از درون به من میگه به سمت اون دیوار وسط بریم
- چی؟؟؟ مگه عقلتو از دست دادی؟؟؟ میخوای کلمونو بشکونی؟؟
- نه! نمیدونم چرا ولی یه حسی بهم میگه اون در یه چیزی شبیه....
اما حرفش را ناتمام گذاشت. صدای خش خشی که از پشت سرشان شنیده شده بود آنان را وحشت زده کرد. هراسان به پشت درخت ها نگاه میکردند.
لارتن با صدای آرامی از ویولت پرسید: فکر میکنی مرگخواران؟؟؟
ویولت زمزمه وار پاسخ داد: نمیدونم ولی شاید.....
- نترسید ماییم
لارتن با تعجب به منشأ صدا خیره شد و گفت: کرام؟؟؟
- آره ماییم
این بار ویولت نیز متعجب شد. 2 محفلی دیگر نیز به آنها پیوسته بودند.
سینیسترا گفت: ما حرف های شما رو شنیدیدم شاید لارتن درست بگه و اون دیوار مانند سکوی نه و سه چهارم باشه
با این حرف لبخندی بر لبان 4 محفلی نقش بست. آنگاه لارتن با گام های بلند و استوار به سمت دیوار گام برداشت.......

خب ریموس جان پستت تا اواسط خوب بود یعنی تا قبل از ورود کرام به صحنه .به نظر من باید کمی از عصبانیت موجود در پست قبلی را در این پست منتقل می کردی و برای این صحنه به فضاسازی بیشتری می پرداختی.به هر صورت امیدوارم موفق باشی

ویکتور که اعصابش به هم ریخته بود گفت:من نمیتونم بذارم این دوتا همینطوری دستی دستی خودشون رو بکشند.باید بریم.
سینیسترا با نگرانی به ویکتور که داشت آماده آپارات میشد گفت:اما...اما ویکتور.ما نمیتونیم که بر خلاف دستور دامبلدور رفتار کنیم...
ویکتور که به شدت از دست خودش عصبانی بود فریاد زد:چطور وقتی تو میخواستی میشد؟اون دوتا بچه ان!ویولت و لارتن یکی سر به هوا تر از اون یکی!باید این دوتا کلمه ای رو که میگم رو بفهمی من میرم!
مادامی که ویکتور و سینیسترا مشغول جر و بحث بودند دیگر یاران محفل در راه دژ مرگ بودند.
=:=:=:=:
سارا که به شدت خسته شده بود از دامبلدور پرسید:آلبوس میشه بگی چرا نمیتونیم آپارات کنیم؟همونطوری که از گریمولد تا اولای شاهراه دژمرگ آپارات کردیم.
دامبلدور که با آرامش خاصی پیش میرفت جواب داد:نه سارا!تحمل داشته باش.اگه آپارات کنیم از فضای پشت سر گذاشته مون غافل میشیم و ممکنه از پشت شبیخون بخوریم.
هو لحظه به لحظه سردتر میشد و صبر محفلیان هم لحظه به لحظه کمتر.اعصابشان به شدت تحریک شده بود و با شنیدن هر صدایی از جا میپریدند.هرکدام آماده یک تلنگر بودند تا با جار و جنجال احساسات خود بیرون بریزند.سارا به شدت نگران بود.او پیوسته در فکر چهار تازه واردی بود که در خانه شماره دوازده مانده بودند.استرجس هم دقیقا اندیشه سارا را در سر میپروراند.اگر آنها تحریک شوند که به دنبال بقیه بیایند چه؟اگر مرگخواران ناگهان به خانه حمله کنند چه؟اگر آنها پایگاه را برای تفریح رها کنند چه؟اگر...
_:رسیدیم!
دامبلدور این را با صدای بلندی اعلام کرد و در مقابل دژ همیشه خوف انگیز مرگ ایستاد.دژ مرگ که گویی گذار زمان در آن هیچ تاثیر نگذارده است با همان سیاهی و پلیدی قبل پا بر جا بود.از گوشه گوشه آن شرارت میبارید.سیاهی و کثیفی از سر و رویش بالا میرفت.گویی از روز ازل ساخته شده بود برای اینکه پایگاه پلیدی باشد.
دامبلدور به سمت دیگر همراهیانش برگشت:از اینجا به بعد باید خیلی موظب باشیم.اینکه تا حالا با هیچ مانعی برخورد نکردیم خیلی مشکوکه و بر خلاف روحیات تامه.اون دوست داره از لحظه اول سنگ جلوی پای طعمه اش بندازه.حالا همه ما وارد میشیم...
محفلیان شجاع و از جان گذاشته بدون هیچ تردیدی پا به مأمن اژدهای خفته گذاشتند...

فوق العاده بود
فضاسازی بسیار خوبی رو در پستت گنجانده بودی
دیالوگ هات بسیار عالی بودن
خیلی خوب داستان رو جلو بردی
قسمتی رو هم که نشون داده بودی بلاخره 2 محفلی دیگر به اجبار به دنبال ویولت و لارتن میرن خیلی عالی بود
همینجوری بنویسی از اینم بهتر میتونی بنویسی
4.5 از 5 به همراه یه A در کل 9.5

بعد شروع به قدم زدن رفت و برگشتی در اتاق کرد. ویکتور که اعصابش به هم ریخته بود گفت: نگران نباش اعضای محفل حواسشون بهش هست
در آن دور دست ها و پشت دیوارهای خانه های گریمولد در پشت دیوار های نارنجی رنگ دژ بزرگ و وسیع اعضای محفل در کنار هم در حال حرکت بودن که ریموس صدایی از پشت سرش میشنوه
ریموس: کی اونجاست
با گفتن این جمله شش چوبدستی به پشت سر ریموس نشانه میره و همه آماده مبارزه میشن که صدایی شنیده میشه : منم نارنجی
با شنیدن این جمله نگاه ها بین هم رد و بدل میشه و سارا با عصبانیت فریاد میکشه: مگه نگفتم شما نباید بیاید
و ان دو به جلو میان و ویولت ادامه میده : ما نمیخوایم بذدل باشیم شما ما رو نمیبرید چون فکر میکنید ترسو هستیم
دامبلدور که تا این لحظه فقط نگاه میکرد رو به سارا : اونا دیگه اومدن کاری نمیشه کرد حالا دیگه بزار بیان ولی مراقبشون باشید
لارتن و ویولت که از ترس اینکه نکند دامبلدور دستور برگشتنشون رو بده با خنده به دنبال اعضا رفتند تا اینکه به دیوارهای نارنجی و خون مانندِ دژ رسیدند
لارتن:
ویولت ک لارتن عزیز حالت خوبه؟ چی شدی؟ یکی باید کمک کنه
استر با یک حرکت انتحاری یه طلسم فرمان رو لارتن انجام میده و اونو مطیع خودش میکنه و بهش تذکرات لازم رو میده
در پشت در آهنی دژ اعضای محفل ایستاده و به آن نگاه میکنند هوا به طور وحشتناکی تاریک بود و باد شدیدی درحال وزیدن بود و هیچکس نمیدانست چگونه میتوان وارد این دژ خفتناک شود تا اینکه پرفسور دامبلدور گفت:.....


خب زیاد خوب ننوشته بودی معلومه کم روش وقت گذاشتی
داستان رو زیادی سریع پیش بردی
در ضمن هیچ وقت اعضای محفل از طلسم های نابخشودنی استفاده نمیکنن.
غلط املایی هم یک کلمه ی بزدل بود که نوشته شده بود بذدل
فضاسازی هم نداشتی
دیالوگ هات هم خوب نبود
کلا پست خوبی نبود
به دلایلی که در بالا ذکر کردم بدی های پستت بیشتر از خوبی هاش بود. به همین سبب این پست نادیده گرفته میشه
اعضا از پست قبل ادامه بدن.

ویکتور عزیز به دلیل اینکه این دومین باری است که داستان را خراب میکنی و اعضا مجبور به ادامه از پست قبلی می شوند , 5 امتیاز از شما کسر می شود.لطفا پستهای قبل را با دقت بخوان و قوانین دنیای هری پاتر را رعایت کن.
با احترام.

ویولت آپارات را اجرا کرد. بدون نقص. حالا او در دره گودریک بود و می دانست که باید به طرف جنوب آن برود. جایی که می گویند دژ مرگ بنا شده. ولی افراد کمی بودند که این دژ را از نزدیک دیده بودند. آن ها هم چیز زیادی از آن تعریف نکرده اند. یعنی چیز زیادی بخاطر نداشته اند که تعریف کنند. شاید بخاطر یک طلسم شوم یا شاید....
ویولت به جاده ناهموار پیش رو نگاه کرد. واقعا تاریک بود و نور چوبدستی شعاع کمی را روشن می کرد. حتی برای یک لحظه ترس بر او غلبه کرد. اما او تصمیم گرفته بود و نباید عقب می نشست. باید می رفت...صدایی از پشت درختان حاشیه جاده...یعنی چه صدایی بود... ویولت فریاد زد:
- کی اونجاست!
و چوبدستی خود را به آن سمت گرفت. صدایی از آنجا برخاست:
- نارنجی را بخاطر بسپار!

ویولت که خیالش راحت شده بود نفس راحتی کشید و گفت:
- لارتن! مگه تو نگفتی...
لارتن در حالی که با حرکت انگشت اشاره حرف ویولت را قطع می کرد، گفت:
- الان موقع این فکرها نیست. من ممکنه عاشق نارنجی باشم، ولی مرگخوار نمی شم! اینو بهت قول می دم! بعدشم اینکه هر چی فکر کردم نتونستم با خودم کنار بیام که مثل بزدلا بشینم تا تو تنها بری.
ویولت سری تکان داد و گفت:
- اما من هنوز فکر می کنم نباید میومدی!
لارتن با بی تفاوتی گفت:
- اگه من نباید میومدم، پس تو هم نباید میومدی. چون به هر حال تو هم به یه دلیلی نباید اونجا باشی.....بلاخره چیکار می خوایم بکنیم؟ تا صبح اینجا بحث کنیم یا بریم!

بعد هم یک شکلات نارنجی رنگ را به ویولت تعارف کرد! ویولت با دودلی و عصبانیت به او نگاه کرد و بعد از جابجا کردن کوله پشتی اش به راه افتاد. لارتن هم شانه هایش را بالا انداخت و در حالی که با او همراه می شد، شکلات را باز کرد....

در خانه شماره 12 گریمولد سینیسترا و ویکتور متوجه غیبت لارتن شدند. سینیسترا با حالتی آشفته و عصبی گفت:
- لارتن هم رفت! ای کم عقل! وقتی دیوارهای نارنجی رو ببینه....
بعد شروع به قدم زدن رفت و برگشتی در اتاق کرد. ویکتور که اعصابش به هم ریخته بود گفت:
- ..........................


------------------------------------------------------------------
می خواستم به وضعیت اعضای دیگه محفل هم بپردازم، ولی زحمتش افتاد به گردن نفر بعد!


بهتر بود به وضعیت اعضایی که با دامبلدور رفتن هم میپرداختی
بریم سر نقد
فضاسازی فقط در قسمت اول پست اونم به طور ضعیف دیده شد. دیالوگ هات عالی نبودن ولی خوب بودن

قسمتی هم که لارتن رو وارد کرده بودی خوب بود.
چیز دیگه ای نمیبینم

بازم میگم اعضا سعی کنن که اعضایی رو که با دامبلدور رفتن رو هم در نظر داشته باشن و کارهای اونا رو هم بنویسن


4 از 5 به همراه یه B در کل 8 امتیاز