هافلپاف و اسلایترین
_درست بازی کن
این صدای پیوز بود که هم سعی می کرد خود را بر روی جارویش نگه دارد و هم بر سر لورا، دروازه بان جدید هافل فریاد بزند. پیوز با عصبانیت رو به لورا گفت:خیلی دست و پا چلفتی هستی! از این 10 تا توپ تو حتی سعی نکردی یکی اش را بگیری. نمی دونم چرا قبول کردم تو توی تیم باشی. اگه دیر نشده بود تو رو...
_پیوز!
این صدای ریتا بود که باعث قطع حرف پیوز شده بود. ریتا ادامه داد: می تونم باهات صحبت کنم؟
پیوز رویش را از لورا، که هر لحظه سرخ تر می شد بر گرداند و گفت: همه می تونند برند. فردا روز بزرگیه. موفق باشید!
تمام اعضای هافلی با ناراحتی به طرف رختکن رفتند. حتی لورا در حالی که سعی می کرد اشک نریزد با سرخوردگی به دنبال آن ها به راه افتاد. تنها کسانی که هنوز نرفته بودند ریتا و پیوز بودند. پیوز سعی کرد به ریتا لبخند بزند. ریتا بدون این که نگاهی به او بیندازد گفت: خب، فکر می کنم تو زیادی داری خودت رو برای تیم اذیت می کنی!
پیوز در حالی حالت صحبتش سرد شده بود پرسید: من دارم خودم رو اذیت می کنم اونوقت شما ها شکایت می کنید؟ این به شما ها ربطی داره؟
ریتا به طرف پیوز رفت و گفت: تو در واقعیت ما رو بیشتر از خودت اذیت می کنی. اگه من جای لورا بودم از توی تیم بودن استعفا می دادم. تو اونو جلوی پنج نفر تحقیر کردی!
پیوز که کنترلش را از دست داده بود پوزخندی زد و گفت:آسپ هم همین بود. یادم نمی ره چقدر این جوری می کرد اما آخرش دیدی که جامو بدست آوردیم.
ریتا بر سرش فریاد زد:برای همین خوش حالم که اون موقع نبودم.
سپس در حالی که بدنش از خشم می لرزید با سرعت به طرف رختکن به راه افتاد.
آن شب لورا خیلی زود به رختخواب رفت. نمی دانست چرا آنقدر بد بازی کرده بود. دوست نداشت به حرف های پیوز، بهترین هافلی که تا به حال دیده بود فکر کند. آرزو می کرد که آن حرف ها از دهن کس دیگری بیرون آمده بود. حرف های پیوز در ذهنش هزاران بار تکرار شد "خیلی دست و پا چلفتی هستی" آیا او چنین بود؟ " اگه دیر نشده بود تو رو.." او را بیرون می انداخت؟
نمی توانست بخوابد. آرزو می کرد ای کاش یکی از ذخیره ها به جای او بازی می کرد ولی هر دو ذخیره به جای سپتیما و نیمفا بازی می کردند.
پاسی از شب گذشته بود. همه ی هافلی ها خواب بودند. ناگهان لورا از جایش بلند شد. تصمیمش را گرفته بود. او باید می رفت! هرگز نباید آن جا می ماند. با سرعت چمدانش را برداشت. به طرف در دوید ولی پایش محکم به تخت ریتا خورد. لورا نفسش را در سینه حبس کرد ولی ریتا فقط کمی تکان خورد.
صبح زود
صبح همگی با صدا ی رعد آسای پیوز بلند شدند. کسی از خالی بودن تخت لورا تعجب نکرد. خیلی موقع ها می شد که اعضا برای پیاده روی بیرون بروند. نگرانی وقتی به سراغ اعضا آمد که جای لورا، دروازبان هافل در رختکن خالی بود. صدای همهمه درون رختکن بسیار زیاد بود. پیوز در حالی که صورتش مثل گچ سفید شد بود از جایش بلند شد و گفت: من هرگز فکر نمی کردم که این رو بگم. ولی ما باید کناره گیری کنیم. ببخشید بچه ها. ببخشید!
همهمه اعتراض بچه ها بالا گرفت ...
_اما..
_ما نباید...
پیوز بدون توجه به بچه ها به طرف خانم هوچ رفت. صدای هافلی ها در جایگاه از همه بیشتر بود. پیوز که اشک در چشمانش جمع شده بود به پیش خانم هوچ رفت. برای آخرین بار به چهره ی پر از خواهش بچه های تیم نگاه کرد. سپس به خانم هوچ گفت: ما بدون دروازه بان شروع می کنیم!
نور امیدی درچشمان بچه ها نمایان شد.
هنگام بازی
پیوز با این که می دانست مهمترین قسمت کار، یعنی دروازه خالی است سعی می کرد امید را به تیمش باز گرداند. روحیه ی بچه ها بهتر شده بود. آنها از این که بالاخره بازی می کنند خوش حال بودند. وقتی وارد زمین کوئیدیچ شدند صدای جردن دوباره به گوش رسید.
_و این هم از بچه های سختکوش هافل. می شه گفت حداقل مثل اسلیترین چماغو تو سر یار های خودشون نمی کوبند!
صدای پرفسور مک گوناگل از پشت میکروفن به گوش می رسید : جردن ! فکرکنم که باید از کارت خداحافظی کنی.
صدای کشمکشی از پشت میکروفن به گوش می رسید که همه را به خنده وامی داشت ...
شروع بازی
بالاخره پیوز و بلاتریکس به طرف هم رفتند که دست بدهند. بلا پوزخندی زد و به پیوز گفت: می بینم کارو برای ما راحت کردید. این دروازه بانتون از دست تو فرار کرده؟
پیوز تنها چشم غره ای به او رفت...
بالاخره سرخگون و کوافل و از همه مهم تر گوی زرین رها شد. فلورنس با سرعت به طرف توپ رفت و قبل از ایگور کارکاروف توپ را گرفت و آن را با سرعت به طرف ریتا فرستاد اما قبل از این که ریتا کوافل را بگیرد بلاتریکس با یک ضربه آن را به مورگانا پاس داد. مورگانا در حالی که حرکت زیبایی انجام می داد کوافل را به راحتی وارد دروازه ی خالی کرد. پیوز فکر کرد اگر لورا بود حتما می توانست این ضربه ی آرام را بگیرد.
بعد از بیست دقیقه بالاخره کوافل به دست ریتا افتاد. او با سرعت سرسام آوری از کنار لرد ولدمورت گذشت. و کوافل را به پرفسور اسپراوت پاس داد. پرفسور ضربه ی محکمی به کوافل زد و کوافل از لای انگشتان گریندل والد گذشت!
_ گل! گل شد. حالا امتیاز ها 70-40 باز هم به نفع اسلیترین عوض شد.
بازی ادامه پیدا کرد. پیوز و دراکو دو جستجو گر با سرعت به هر طرف می رفتند. کوافل در دستان بلیز بود. او آن را محکم به طرف سیپتما پرتاب کرد. سیپتما موفق به گرفتن توپ نشد. ریتا و بلا هر دو به طرف توپ هجوم بردند. بلا زودتر رسید و کوافل را با محکمترین حالت ممکن به طرف دروازه پرتاب کرد. پیوز نمی خواست گل خوردنشان را ببیند برای همین رویش را برگرداند و ناگهان فریاد پر از شور و هیجان هافلی ها. پیوز با سرعت برگشت و وقتی دختری را در دروازه دید نمی دانست باید خوشحال باشد یا ناراحت. ناگهان کوافل را در دستان لورا دید. لورا توانسته بود محکمترین ضربه را بگیرد. همه بچه های خوش حال بودند.
دقایقی بعد، بازی 180-40 به نفع اسلایترین بود و هرلحظه ممکن بود دراکو گوی زرین را ببیند. اما پیوز خوش شانس تر بود، چیزی در کنار جایگاه گزارشگر میدرخشید ...
پیوز با تمام سرعت به سمت جایگاه گزارشگر هدف گرفت و حرکت کرد، لحظاتی بعد دراکو با فاصله ای نه چندان زیاد به او پیوست و سعی کرد به او نزدیکتر شود ... هیاهوی تماشاگران بالا گرفت و صدای جردن پر از هیجان شد ، دست دو جستجوگر دراز شد و دستان پیوز به دور گوی زرین مشت شد !!! هافلپاف پیروز شده بود، نتیجه 190-180 شده بود ... در همین لحظه زاخاریاس به جای توپ محکم به سر ایگور کوبید.
صدای ناامید جردن بلند شد: اه! نه! با اینکه هافلپاف گوی زرین رو گرفته اما خانم هوچ پنالتی گرفت. اگر این گل بشه بازی مساوی میشه ...
پیوز با ناراحتی به کنار لورا رفت و گفت: امیدوارم وسط پنالتی دوباره در نری.
ایگور کوافل را گرفت و محکم پرتاب کرد. نفس ها در سینه حبس شده بود. و...
_گل نشد. اگه گل می شد قشنگ ترین چیزی بود که دیده بودم. لورا مدلی چنان خودش رو پرت کرد که یک لحظه از روی جارو پرت شد. عالی بود.
فریاد های خوشی هافل مثل همیشه بلند شد. آن ها برده بودند. پیوز با سرعت به طرف لورا رفت و با خجالت گفت: خوش حالم که این قدر دیر شده بود که تو رو عوض نکردم.معذرت می خوام ... !
لورا با خنده گفت: فکر می کردم که دست پاچلفتی ام.
ولی ناگهان لبخندش به بغض تبدیل شد. محکم پیوز را بغل کرد و با گریه گفت: متاسفم که اونقدر ظعیف بودم. منو ببخش و ازت هم ممنونم ...
_درست بازی کن
این صدای پیوز بود که هم سعی می کرد خود را بر روی جارویش نگه دارد و هم بر سر لورا، دروازه بان جدید هافل فریاد بزند. پیوز با عصبانیت رو به لورا گفت:خیلی دست و پا چلفتی هستی! از این 10 تا توپ تو حتی سعی نکردی یکی اش را بگیری. نمی دونم چرا قبول کردم تو توی تیم باشی. اگه دیر نشده بود تو رو...
_پیوز!
این صدای ریتا بود که باعث قطع حرف پیوز شده بود. ریتا ادامه داد: می تونم باهات صحبت کنم؟
پیوز رویش را از لورا، که هر لحظه سرخ تر می شد بر گرداند و گفت: همه می تونند برند. فردا روز بزرگیه. موفق باشید!
تمام اعضای هافلی با ناراحتی به طرف رختکن رفتند. حتی لورا در حالی که سعی می کرد اشک نریزد با سرخوردگی به دنبال آن ها به راه افتاد. تنها کسانی که هنوز نرفته بودند ریتا و پیوز بودند. پیوز سعی کرد به ریتا لبخند بزند. ریتا بدون این که نگاهی به او بیندازد گفت: خب، فکر می کنم تو زیادی داری خودت رو برای تیم اذیت می کنی!
پیوز در حالی حالت صحبتش سرد شده بود پرسید: من دارم خودم رو اذیت می کنم اونوقت شما ها شکایت می کنید؟ این به شما ها ربطی داره؟
ریتا به طرف پیوز رفت و گفت: تو در واقعیت ما رو بیشتر از خودت اذیت می کنی. اگه من جای لورا بودم از توی تیم بودن استعفا می دادم. تو اونو جلوی پنج نفر تحقیر کردی!
پیوز که کنترلش را از دست داده بود پوزخندی زد و گفت:آسپ هم همین بود. یادم نمی ره چقدر این جوری می کرد اما آخرش دیدی که جامو بدست آوردیم.
ریتا بر سرش فریاد زد:برای همین خوش حالم که اون موقع نبودم.
سپس در حالی که بدنش از خشم می لرزید با سرعت به طرف رختکن به راه افتاد.
آن شب لورا خیلی زود به رختخواب رفت. نمی دانست چرا آنقدر بد بازی کرده بود. دوست نداشت به حرف های پیوز، بهترین هافلی که تا به حال دیده بود فکر کند. آرزو می کرد که آن حرف ها از دهن کس دیگری بیرون آمده بود. حرف های پیوز در ذهنش هزاران بار تکرار شد "خیلی دست و پا چلفتی هستی" آیا او چنین بود؟ " اگه دیر نشده بود تو رو.." او را بیرون می انداخت؟
نمی توانست بخوابد. آرزو می کرد ای کاش یکی از ذخیره ها به جای او بازی می کرد ولی هر دو ذخیره به جای سپتیما و نیمفا بازی می کردند.
پاسی از شب گذشته بود. همه ی هافلی ها خواب بودند. ناگهان لورا از جایش بلند شد. تصمیمش را گرفته بود. او باید می رفت! هرگز نباید آن جا می ماند. با سرعت چمدانش را برداشت. به طرف در دوید ولی پایش محکم به تخت ریتا خورد. لورا نفسش را در سینه حبس کرد ولی ریتا فقط کمی تکان خورد.
صبح زود
صبح همگی با صدا ی رعد آسای پیوز بلند شدند. کسی از خالی بودن تخت لورا تعجب نکرد. خیلی موقع ها می شد که اعضا برای پیاده روی بیرون بروند. نگرانی وقتی به سراغ اعضا آمد که جای لورا، دروازبان هافل در رختکن خالی بود. صدای همهمه درون رختکن بسیار زیاد بود. پیوز در حالی که صورتش مثل گچ سفید شد بود از جایش بلند شد و گفت: من هرگز فکر نمی کردم که این رو بگم. ولی ما باید کناره گیری کنیم. ببخشید بچه ها. ببخشید!
همهمه اعتراض بچه ها بالا گرفت ...
_اما..
_ما نباید...
پیوز بدون توجه به بچه ها به طرف خانم هوچ رفت. صدای هافلی ها در جایگاه از همه بیشتر بود. پیوز که اشک در چشمانش جمع شده بود به پیش خانم هوچ رفت. برای آخرین بار به چهره ی پر از خواهش بچه های تیم نگاه کرد. سپس به خانم هوچ گفت: ما بدون دروازه بان شروع می کنیم!
نور امیدی درچشمان بچه ها نمایان شد.
هنگام بازی
پیوز با این که می دانست مهمترین قسمت کار، یعنی دروازه خالی است سعی می کرد امید را به تیمش باز گرداند. روحیه ی بچه ها بهتر شده بود. آنها از این که بالاخره بازی می کنند خوش حال بودند. وقتی وارد زمین کوئیدیچ شدند صدای جردن دوباره به گوش رسید.
_و این هم از بچه های سختکوش هافل. می شه گفت حداقل مثل اسلیترین چماغو تو سر یار های خودشون نمی کوبند!
صدای پرفسور مک گوناگل از پشت میکروفن به گوش می رسید : جردن ! فکرکنم که باید از کارت خداحافظی کنی.
صدای کشمکشی از پشت میکروفن به گوش می رسید که همه را به خنده وامی داشت ...
شروع بازی
بالاخره پیوز و بلاتریکس به طرف هم رفتند که دست بدهند. بلا پوزخندی زد و به پیوز گفت: می بینم کارو برای ما راحت کردید. این دروازه بانتون از دست تو فرار کرده؟
پیوز تنها چشم غره ای به او رفت...
بالاخره سرخگون و کوافل و از همه مهم تر گوی زرین رها شد. فلورنس با سرعت به طرف توپ رفت و قبل از ایگور کارکاروف توپ را گرفت و آن را با سرعت به طرف ریتا فرستاد اما قبل از این که ریتا کوافل را بگیرد بلاتریکس با یک ضربه آن را به مورگانا پاس داد. مورگانا در حالی که حرکت زیبایی انجام می داد کوافل را به راحتی وارد دروازه ی خالی کرد. پیوز فکر کرد اگر لورا بود حتما می توانست این ضربه ی آرام را بگیرد.
بعد از بیست دقیقه بالاخره کوافل به دست ریتا افتاد. او با سرعت سرسام آوری از کنار لرد ولدمورت گذشت. و کوافل را به پرفسور اسپراوت پاس داد. پرفسور ضربه ی محکمی به کوافل زد و کوافل از لای انگشتان گریندل والد گذشت!
_ گل! گل شد. حالا امتیاز ها 70-40 باز هم به نفع اسلیترین عوض شد.
بازی ادامه پیدا کرد. پیوز و دراکو دو جستجو گر با سرعت به هر طرف می رفتند. کوافل در دستان بلیز بود. او آن را محکم به طرف سیپتما پرتاب کرد. سیپتما موفق به گرفتن توپ نشد. ریتا و بلا هر دو به طرف توپ هجوم بردند. بلا زودتر رسید و کوافل را با محکمترین حالت ممکن به طرف دروازه پرتاب کرد. پیوز نمی خواست گل خوردنشان را ببیند برای همین رویش را برگرداند و ناگهان فریاد پر از شور و هیجان هافلی ها. پیوز با سرعت برگشت و وقتی دختری را در دروازه دید نمی دانست باید خوشحال باشد یا ناراحت. ناگهان کوافل را در دستان لورا دید. لورا توانسته بود محکمترین ضربه را بگیرد. همه بچه های خوش حال بودند.
دقایقی بعد، بازی 180-40 به نفع اسلایترین بود و هرلحظه ممکن بود دراکو گوی زرین را ببیند. اما پیوز خوش شانس تر بود، چیزی در کنار جایگاه گزارشگر میدرخشید ...
پیوز با تمام سرعت به سمت جایگاه گزارشگر هدف گرفت و حرکت کرد، لحظاتی بعد دراکو با فاصله ای نه چندان زیاد به او پیوست و سعی کرد به او نزدیکتر شود ... هیاهوی تماشاگران بالا گرفت و صدای جردن پر از هیجان شد ، دست دو جستجوگر دراز شد و دستان پیوز به دور گوی زرین مشت شد !!! هافلپاف پیروز شده بود، نتیجه 190-180 شده بود ... در همین لحظه زاخاریاس به جای توپ محکم به سر ایگور کوبید.
صدای ناامید جردن بلند شد: اه! نه! با اینکه هافلپاف گوی زرین رو گرفته اما خانم هوچ پنالتی گرفت. اگر این گل بشه بازی مساوی میشه ...
پیوز با ناراحتی به کنار لورا رفت و گفت: امیدوارم وسط پنالتی دوباره در نری.
ایگور کوافل را گرفت و محکم پرتاب کرد. نفس ها در سینه حبس شده بود. و...
_گل نشد. اگه گل می شد قشنگ ترین چیزی بود که دیده بودم. لورا مدلی چنان خودش رو پرت کرد که یک لحظه از روی جارو پرت شد. عالی بود.
فریاد های خوشی هافل مثل همیشه بلند شد. آن ها برده بودند. پیوز با سرعت به طرف لورا رفت و با خجالت گفت: خوش حالم که این قدر دیر شده بود که تو رو عوض نکردم.معذرت می خوام ... !
لورا با خنده گفت: فکر می کردم که دست پاچلفتی ام.
ولی ناگهان لبخندش به بغض تبدیل شد. محکم پیوز را بغل کرد و با گریه گفت: متاسفم که اونقدر ظعیف بودم. منو ببخش و ازت هم ممنونم ...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!


~~~~~ 

. فقط ميخواستم بگم مسابقه ي فرداي شما با تيم گريفندور توي يك ورزشگاه به نام آزادي در تهران در ايران برگذار ميشه.
.
!











!












دفعه ي بعد ما بدون هيچ مرگي مي بريم...
به همدیگر نگاه کردند و دست هایشان در هم فرو رفت و با تمام قوا شروع به فشار دادن دست یکدیگر کردند. تا اینکه هردو جان به جان آفرین سپردند 