نام:لیلی اونز { پاتر نباشه چون من اصولا فمینیست هستم و ترجیح میدم که بعد از ازدواج هم از فامیل خودم استفاده بشه}
گروه: گریفیندور
تاریخ تولد:4/10/1960
سن: در زمان مرگ 20 سال داشتم
چوب جادو: 27 سانتی با پر ققنوس از چوب درخت راش
دسته جارو: هیچوقت علاقه ای به کوئیدیچ نداشته و ندارم
رنگ چشم: سبز
رنگ مو: قرمز تیره
شوهر: کردم
فرزند: یک پسر به نام هری
مشخصات کلی: بسیار خوش قیافه و جذاب با موهای لخت و بلند قرمز و چشمهای خیره کننده سبز زمردی.ماگل زاده هستم ولی از لحاظ هوش و استعداد همونطور که پروفسور اسلاگهورن میگفت از هزارتا جادوگر و ساحره بهترم.در زمانی که 11 ساله بودم از طریق پست یه نامه عجیب غریب به دستم رسید که نام من روش نوشته شده بود خواهرم پتونیا فضولی کرد و سعی کرد که نامه رو به دست بیاره ولی من چنین اجازه ای بهش ندادم و وقتی از محتوای نامه خبردار شدم اولش فکر کردم شوخی یکی از دوستام هستش. من و جادوگری؟؟ هر چند بعضی اوقات اتفاقهای عجیبی میفتاد ولی دلیل نمیشد که من ساحره باشم .خلاصه اینکه با چندبار تکرار اون نامه ها فهمیدم که قضیه جدی هستش و به این ترتیب پای من به دنیای جادویی باز شد. اولین محلی که از دنیای جادویی همانند بقیه ماگل زاده ها دیدم کوچه دایاگون بود و وقتی وسایل های مدرسه رو میخریدم هنوز هم باور نمیکردم که واقعیت داشته باشه. خلاصه اینکه به مدرسه رفتم و کلاه گروه بندی رو روی سرم گذاشتم و به این ترتیب وارد گروه گریفیندور شدم .. البته خودم انتظار داشتم که برم به ریونکلا ولی کلاه شجاعتم رو به هوشم ترجیح داد . دوران مدرسه سپری میشد تا اینکه به سال پنجم رسیدم. از اون دوران یه پسره به اسم جیمز پاتر هی سعی میکرد که خودشو به من بچسبونه ولی دریغ از یک نگاهی که من بهش بندازم ولی روش زیادتر از این حرفها بود چون وقتی من در جلسات کلوب اسلاگ{ کلوبی که پروفسور اسلاگهورن دانش آموزای مورد علاقه ش رو بهش دعوت میکرد} شرکت میکردم تمام تلاششو میکرد تا جلوی چشم من باشه و وقتی دید که من دعوتش نمیکنم خودش پیش قدم شد و ازم برای گردش هاگزمید دعوت کرد ولی من دست رد به سینه ش زدم . نمیدونم چی شد که از سال هفتم بهش علاقه مند شدم فکر میکنم به خاطر این مثلی باشه که میگه تنفر نشان عشق هستش ..خلاصه اینکه از سال هفتم باهم میرفتیم بیرون و وقتی بهم پیشنهاد ازدواج داد قبول کردم و اینطوری شد که بعد از اتمام هاگوارتز وقتی که 18 ساله بودم ازدواج کردیم .در اون دوران لردولدمورت در اوج قدرت قرار داشت و من و جیمز هم به تشویق پروفسور دامبلدور برای مقابله باهاش به عضویت محفل ققنوس در اومدیم ..ما برای محفل ماموریتهای مختلفی رو انجام میدادیم ولی این دلیل نمیشد که از زندگی شخصی خودمون دور بمونیم به همین دلیل سال بعد پسرم به اسم هری که قربونش برم به دنیا اومد. از همون نوزادیش شباهت عجیبی به جیمز داشت ولی چشمهاش چشمهای خودم بود.. ما سیریوس یکی از بهترین دوستهای جیمز رو به عنوان پدر خونده هری انتخاب کردیم ولی وقتی میخواستیم رازدار خونه مون توی دره گودریک رو تعیین کنیم در آخرین لحظات جای سیریوس رو با پیتر { یکی دیگه از دوستای شوهرم جیمز} عوض کردیم .. و این بزرگترین اشتباه عمرمون بود. وقتی در یک شب معمولی تابستانی در زمانی که هری یک ساله شده بود در خونه از جا کنده شد و لرد ولدمورت به دیدار ما اومد جاسوسی که این همه به دنبالش بودیم پیدا شد .باور کردن اینکه اون پیتر بی عرضه طرف ولدمورت رفته باشه برای ما عجیب و حتی باور نکردنی بود. در اون موقع بود که فهمیدم مرگ به دیدارمون اومده ..کسی نمیتونست در برابر نفرین آواداکدورا سالم بمونه. جیمز مردونه با ولدمورت مقابله کرد و منو تشویق کرد که فرار کنم ولی چطور میتونستم شوهرم رو تنها بذارم ؟؟ وقتی عمر جیمز با درخشش نور سبزی به پایان رسید فهمیدم که مرگ خودم هم نزدیکه ..ولی ..نه ...ولدمورت فقط به دنبال پسرم هری بود ولی چطور انتظار داشت که من از جلوی پسر یکی یک دونه م کنار برم و مرگ بچه م رو ببینم؟؟ به این ترتیب من خودم رو انداختم جلو تا پسرم زنده بمونه .بعدا پسرم هری به همین نام معروف شد : پسری که زنده ماند
---------------------------------------------------
من این پستو تقریبا دو هفته پیش زدم ولی به نظر میاد که چون عقب رفته لوپین ندیدتش
لوپین جان خودت که در جریان بحث های دو هفته پیش هستی رسیدگی کن
اگه کریچر عزیز هم تایید کنن من مشکلی نمی بینم
گروه: گریفیندور
تاریخ تولد:4/10/1960
سن: در زمان مرگ 20 سال داشتم
چوب جادو: 27 سانتی با پر ققنوس از چوب درخت راش
دسته جارو: هیچوقت علاقه ای به کوئیدیچ نداشته و ندارم
رنگ چشم: سبز
رنگ مو: قرمز تیره
شوهر: کردم
فرزند: یک پسر به نام هری
مشخصات کلی: بسیار خوش قیافه و جذاب با موهای لخت و بلند قرمز و چشمهای خیره کننده سبز زمردی.ماگل زاده هستم ولی از لحاظ هوش و استعداد همونطور که پروفسور اسلاگهورن میگفت از هزارتا جادوگر و ساحره بهترم.در زمانی که 11 ساله بودم از طریق پست یه نامه عجیب غریب به دستم رسید که نام من روش نوشته شده بود خواهرم پتونیا فضولی کرد و سعی کرد که نامه رو به دست بیاره ولی من چنین اجازه ای بهش ندادم و وقتی از محتوای نامه خبردار شدم اولش فکر کردم شوخی یکی از دوستام هستش. من و جادوگری؟؟ هر چند بعضی اوقات اتفاقهای عجیبی میفتاد ولی دلیل نمیشد که من ساحره باشم .خلاصه اینکه با چندبار تکرار اون نامه ها فهمیدم که قضیه جدی هستش و به این ترتیب پای من به دنیای جادویی باز شد. اولین محلی که از دنیای جادویی همانند بقیه ماگل زاده ها دیدم کوچه دایاگون بود و وقتی وسایل های مدرسه رو میخریدم هنوز هم باور نمیکردم که واقعیت داشته باشه. خلاصه اینکه به مدرسه رفتم و کلاه گروه بندی رو روی سرم گذاشتم و به این ترتیب وارد گروه گریفیندور شدم .. البته خودم انتظار داشتم که برم به ریونکلا ولی کلاه شجاعتم رو به هوشم ترجیح داد . دوران مدرسه سپری میشد تا اینکه به سال پنجم رسیدم. از اون دوران یه پسره به اسم جیمز پاتر هی سعی میکرد که خودشو به من بچسبونه ولی دریغ از یک نگاهی که من بهش بندازم ولی روش زیادتر از این حرفها بود چون وقتی من در جلسات کلوب اسلاگ{ کلوبی که پروفسور اسلاگهورن دانش آموزای مورد علاقه ش رو بهش دعوت میکرد} شرکت میکردم تمام تلاششو میکرد تا جلوی چشم من باشه و وقتی دید که من دعوتش نمیکنم خودش پیش قدم شد و ازم برای گردش هاگزمید دعوت کرد ولی من دست رد به سینه ش زدم . نمیدونم چی شد که از سال هفتم بهش علاقه مند شدم فکر میکنم به خاطر این مثلی باشه که میگه تنفر نشان عشق هستش ..خلاصه اینکه از سال هفتم باهم میرفتیم بیرون و وقتی بهم پیشنهاد ازدواج داد قبول کردم و اینطوری شد که بعد از اتمام هاگوارتز وقتی که 18 ساله بودم ازدواج کردیم .در اون دوران لردولدمورت در اوج قدرت قرار داشت و من و جیمز هم به تشویق پروفسور دامبلدور برای مقابله باهاش به عضویت محفل ققنوس در اومدیم ..ما برای محفل ماموریتهای مختلفی رو انجام میدادیم ولی این دلیل نمیشد که از زندگی شخصی خودمون دور بمونیم به همین دلیل سال بعد پسرم به اسم هری که قربونش برم به دنیا اومد. از همون نوزادیش شباهت عجیبی به جیمز داشت ولی چشمهاش چشمهای خودم بود.. ما سیریوس یکی از بهترین دوستهای جیمز رو به عنوان پدر خونده هری انتخاب کردیم ولی وقتی میخواستیم رازدار خونه مون توی دره گودریک رو تعیین کنیم در آخرین لحظات جای سیریوس رو با پیتر { یکی دیگه از دوستای شوهرم جیمز} عوض کردیم .. و این بزرگترین اشتباه عمرمون بود. وقتی در یک شب معمولی تابستانی در زمانی که هری یک ساله شده بود در خونه از جا کنده شد و لرد ولدمورت به دیدار ما اومد جاسوسی که این همه به دنبالش بودیم پیدا شد .باور کردن اینکه اون پیتر بی عرضه طرف ولدمورت رفته باشه برای ما عجیب و حتی باور نکردنی بود. در اون موقع بود که فهمیدم مرگ به دیدارمون اومده ..کسی نمیتونست در برابر نفرین آواداکدورا سالم بمونه. جیمز مردونه با ولدمورت مقابله کرد و منو تشویق کرد که فرار کنم ولی چطور میتونستم شوهرم رو تنها بذارم ؟؟ وقتی عمر جیمز با درخشش نور سبزی به پایان رسید فهمیدم که مرگ خودم هم نزدیکه ..ولی ..نه ...ولدمورت فقط به دنبال پسرم هری بود ولی چطور انتظار داشت که من از جلوی پسر یکی یک دونه م کنار برم و مرگ بچه م رو ببینم؟؟ به این ترتیب من خودم رو انداختم جلو تا پسرم زنده بمونه .بعدا پسرم هری به همین نام معروف شد : پسری که زنده ماند
---------------------------------------------------
من این پستو تقریبا دو هفته پیش زدم ولی به نظر میاد که چون عقب رفته لوپین ندیدتش
لوپین جان خودت که در جریان بحث های دو هفته پیش هستی رسیدگی کن
اگه کریچر عزیز هم تایید کنن من مشکلی نمی بینم
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
The Death Prophet is coming to U
Enemies of the heir beware
Enemies of the heir beware

