لیلی در حالی که سعی می‌کرد با چیدن بشقاب‌های بیسکویت، دست‌های لرزانش را پنهان کند، با خودش فکر کرد: «کاش اون لامپ بیچاره حداقل قبل از سقوط، یه ایده برای خلاص شدن از دست این زامبی صورتی بهم میداد.

آمبریج که حالا با رضایت تمام روی صندلی مخملی‌ صورتی اش لم داده بود، گفت:
- می‌دونی لیلی عزیز؟ مهمونی خیلی خوبی میشه. فقط امیدوارم مهمون‌ها رعایت کنن. مثلاً... اگر کسی وسط بازجویی بخواد بره دستشویی، باید قبلش فرم تقاضای خروجِ موقت از حوزه‌ی بازجویی رو پر کنه. اون هم با مرکب آبی تیره. چون آبی روشن توهین به وزارت‌خونه‌ست.

لیلی با چشم‌های گرد شده پرسید:
- خانم، فکر نمی‌کنید... خب... کمی برای یه مهمونی ساده، فرم‌ها زیاد باشن؟

آمبریج از خود در آورد که شبیه صدای برخورد قاشق نقره‌ای به ظرفِ چینی بود:
- ساده؟ عزیزم، هاگوارتز از وقتی که من یادم میاد، هیچ‌وقت ساده نبوده. تازه! من یه سورپرایز ویژه برای وسط مهمونی دارم. مسابقه‌ی «کی از همه بیشتر میتونه با قلم پر من بنویسه » و البته جوایزش هم با خودمه؛ هر کی برنده بشه، اجازه داره یک هفته بدون چک کردن تکالیفش، به کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه من بیاد و فقط به دیوار کلاس نگاه کنه البته اگه تا اون موقع زنده مونده باشه!

در همین موقع، در کافه با شدت باز شد و
رون ویزلی در حالی که یک تکه کیک شکلاتی توی دهانش بود، با سرعتی که فقط از یک گرسنه‌ی حرفه‌ای برمی‌آمد وارد شد و فریاد زد:
- لیلی! کی گفته اینجا مهمونی مجانیه؟ من کل راه رو دویدم تا... .

حرف رون در دهانش خشک شد و کیک در گلویش پرید.
چشمانِ ریز و آبی آمبریج مستقیماً روی رون زوم شد. آمبریج با لبخندی که لرزه به اندام همه می انداخت گفت:
- اوه، آقای ویزلی! چه مهمان به‌ موقعی خیلی وقت بود که منتظر بودم.
بفرمایید بشینید. صندلی شماره‌ی یک، دقیقاً روبه‌روی من!

رون نگاهی به لیلی انداخت که داشت با التماس به او نگاه می‌کرد: «فرار کن، احمق! فرار کن!» اما رون که انگار هنوز متوجه وخامت اوضاع نشده بود، گفت:
- فقط اگه مزه کیک‌هاش اندازه که ظاهرشون نشون میده خوب باشه.

آمبریج دفترچه‌اش را باز کرد و با خودکارِ پرِ‌اش (که داشت با کمالِ میل نوکش را تیز می‌کرد) نوشت: «مورد شماره‌ی اول: ویزلی. انگیزه: شکم‌پرستی. احتمالِ اعتراف به خرابکاری‌های سال اول: ۹۹ درصد.»

خلاصه:
دلورس آمبریج کافه ریونی ها رو پلمپ کرده و برای بازگشایی مجدد، براشون شرط میذاره که بشینه توی کافه و تمام مشتری‌ها رو بازجویی کنه. اما پس از گذروندنِ یک سری اتفاقات تصمیم میگیره یه مهمونی برگزار کنه؛ با این تفکر که هرچی مهمون بیشتر داشته باشن، افرادِ بیشتری هم برای بازجویی گیر میاره و حالا ریونی ها باید کلِ هاگوارتز رو دعوت کنن...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
لیلی به آشپزخانه پناه برد و به دیوار تکیه داد. مجدد فکرهایش را جمع و جور کرد. به راستی به کدامین روش می توانست آمبریج را منصرف کند؟
فکر کرد و فکر کرد و فکر کرد تا زمانی که واقعا نزدیک بود یک لامپِ پرمصرف و نورانی به این شکل بالای سرش پدیدار شود؛ اما تا لامپِ قصه ی ما تصمیم به ظاهر شدن گرفت، آمبریج با لحنی به ظاهر دلنشین صدایش زد:
-لیلی پس کجا رفتی؟ فکرش رو هم نکن که بتونی از دستِ بازجوییم در بری! تازه شانس آوردی قلم پرِ افسانه ایم رو نیاوردم!

همین یک دیالوگ کافی بود تا حواسِ لیلی پرت شود و در نتیجه، دیگر لامپی هم نیاز نباشد؛ اما دیگه دیر شده بود. لامپ که می خواست با خوشحالی دورِ خودش بچرخه و بالای سرِ لیلی پدیدار بشه، با شنیدنِ این دیالوگ تعادلش رو از دست میده و توی گنجه ناپدید کننده ای پدیدار میشه که یه بار کاپیتانِ کوییدیچ اسلیدرین توش گیر کرده بود؛ همین موضوع باعث میشه بپره بالای سرِ کاپیتانِ تیمِ اسلیدرین و سریع اون رو از گنجه بیرون بیاره. این طوری آقای مالفوی هیچ وقت نمی تونه چیزِ خاصی متوجه بشه و دامبلدور رو هم بالای اون برجه تنها گیر نمیندازه؛ خلاصه که توی یک حرکتِ ساده مسیرِ تاریخ عوض شد!

چه داستان ها که لیلی از قلم پرِ آمبریج نشنیده بود؛ برای همین با صدایی که سعی در پنهان کردنِ لرزشش داشت، گفت:
-اوم... اومدم.

بیرون از کافه، باد سرد پاییزی شاعرانه می‌وزید و گرمای داخل کافه به شیرینی کلوچه بود.

پشت پنجره‌ی کافه، خانم و آقای عنکبوت روی تار خود نشسته بودند و چای عصرانه می‌نوشیدند و برنامه سفر عیدشان را می‌ریختند. خانم عنکبوت پیشنهاد داد که برای تعطیلات به مستراح بروند، چون از خواهرش شنیده که آب و هوای خوبی دارد و سرگرمی در آنجا بسیار است. آقای عنکبوت هم به او تشر زد که عجب زن خل و زودباوری گیرش آمده و بهتر است برگردد به همان دهات خودشان. خانم عنکبوت هم بسیار توی ذوقش خورد و لب ‌ورچید و تمام خواستگارانی که می‌توانست انتخاب کند اما به جایشان با این بدعنق شکم‌گنده وصلت کرده بود را با غم و حسرت و دل‌آزدگی توی ذهنش مرور کرد. اینجا بود که آقای عنکبوت شروع کرد به تاب‌دادن سبیلش و خانم عنکبوت با دیدن این صحنه دلش غنج رفت و فنجان چای او را دوباره پر کرد و مجدداً گرم گفتگو شدند.

جوزفین روی چهارپایه‌ی بلندی چمباتمه زده بود و از پشت دوربین شکاری‌اش این صحنه را با لبخندی حاکی از تأثر شاهد بود و از کوه کلوچه‌ای که لیلی با بدبختی و هول‌هولکی آماده کرده بود با حواس‌پرتی دانه‌دانه کلوچه برمی‌داشت و به نیش می‌کشید و کف کافه را پر از خرده‌های شیرینی می‌کرد.

اصلاً هم حواسش نبود که لیلی با موهایی که از داغی اجاق پف کرده و از عصبانیت سیخ شده بودند، با وردنه پشت سرش ایستاده و هرلحظه ممکن است او را به ضربه‌ی مغزی دچار کند.

لیلی که دید از این خبرها نیست، با نوک انگشتش سیخونکی به جوزفین زد.
جوزفین سرش را برگرداند و با لپ‌هایی پر از کلوچه و خرده‌های شیرینی دور دهانش، با لیلی‌ای مواجه شد که موهایش از داغی اجاق پف کرده و از عصبانیت سیخ شده بودند.
- موهات خوشگل شده.

و تا «شده» از دهانش درآمد، لیلی وردنه را در حلق جوزفین فرو کرد تا دهانش پر شود و دیگر کلوچه‌ها را نخورد و سپس به آشپزخانه برگشت.

مهمونی!

نه این که آمبریج آدمی باشه که بویی از شادی با خوش‌حالی کردن در کنار دیگران برده باشه، نه. همه می‌دونیم شادی آمبریج تنها در اذیت کردن و تنبیه دیگران خلاصه می‌شه. اما چیزی که آمبریج فرای نام مهمونی می‌بینه، جمعیت زیادیه که توش حضور پیدا می‌کنن و این یعنی... افراد بیشتری برای بازجویی!

آمبریج با چشمایی که حالا مردمکش به شکل دستبندی در اومده بود که به دست قربانیان احتمالی در آینده بسته می‌شد، به سمت ریونکلاوی‌ها برمی‌گرده.
- زود باشین کاری که اون دختر گفتو انجام بدین.

ریونکلاوی‌ها که اول تعجب کرده بودن، ولی بعد با لبخند آمبریج هوش ریونکلاویشون به کار افتاده بود و تا ته ماجرا رو خونده بودن، به سرعت "اون دختر" که کسی نبود جز گابریلا رو از پنجره به بیرون پرتاب می‌کنن تا بتونن خودشون رو به کوچه هری چپ بزنن.
- کدوم دختر؟

آمبریج تکونی به سرش می‌ده تا مردمکای دستبند شکلش به حالت عادی برگرده و به جاش موشکافانه نگاهشو بین جمعیت ریونکلاوی می‌گردونه. واقعا خبری از اون دختر نبود! ولی آیا این قراره مانع گلاب‌ریزی آمبریج بشه؟ خیر!
- حالا هرکی! فراخوان برگزاری یه مهمونی تو کافه ریون، از ساعت 5 عصر تا ساعت خاموشی رو می‌دین و کل هاگوارتزم دعوت می‌کنین!

لاکرتیا بلافاصله اخمی می‌کنه.
- ولی کل هاگوارتز که اینجا جا نمی‌شن!
- جا بشن هم فرصت نمی‌کنیم مقدماتشو مهیا کنیم که.

آمبریج خیلی ریلکس رو صندلی گرم و نرمش بیشتر فرو می‌ره و در حالی که پا رو پا می‌ندازه جواب می‌ده:
- این دیگه مشکل خودتونه.

لونا پاکوبان از کافه خارج شد؛ ولی باز هم امبریج خم به ابرو نیاورد و با لبخندی گشاده رو به لیلی کرد.
-
-
-
-
-
- بیا بشین دیگه!

لیلی برای اخرین بار، نگاهی به دوستانش کرد. اما به جز گابریلا که در حال لیسیدن بستنی زیبایش بود، همه قیافه ها در این حالت مانده بود.
لیلی ناچار با قیافه ای اویزان به سمت صندلی راه افتاد. قبل از نشستن، دوباره به دوستانش و بعد به در کافه نگاه کرد اما بعد که دید هیچ کس وارد کافه نمیشود، و از بقیه ریونکلاوی ها هم کاری ساخته نیست، با قیافه ای اویزان رو به روی امبریج نشست:
-
- خب خب... بزار ببینیم اینجا چی داریم... ایا تو اینجا رو اداره میکنی؟
-خب... تنهایی که نه همه ما ریونکلاوی ها ای....
-مهم نیست... تو هاگوارتز درس میخونی؟
- اره فق...
-مهم نیست...اگه...
- خب نمیزاری جواب سوالاتو بدم که!
-خب مهم نیست. اگه تو هاگوارتز درس میخونی پس باید بدونی دامبلدور داره چه کاری انجام میده!
-اره میدونم!

چشم های امبریج برق زد و بدون توجه به باقی ریونکلاوی ها که نفس هایشان را فرو خورده بودند،به لیلی نزدیک تر شد:
- اعتراف کن! سریع!
-به چی؟
-دامبلدور داره چی کار میکنه؟
-هاگوارتز رو مدیریت میکنه!
- منظورم این نبود!
-تا جایی که من میدونم دامبلدور مدیر هاگوارتزه دیگه! نیست؟

-خیلی وقته اینجا مهمونی نبوده مگه نه؟

همه سر ها به سمت گابریلا برگشت که بی ربط ترین چیز ممکن را گفته بود. خیلی ها تعجب کرده بودند، خیلی ها عصبانی بودند ولی چیزی که عجیب بود لبخند عجیب امبریج بود که انگار فکری به سرش زده بود...
حالا ان فکر چه میتوانست باشد؟

وقتی،از بیمارستان برگشتم،دیدم که امبریج کار خودش را شروع کرده امبریج داشت از همه ی مشتری ها دونه دونه بازجویی می کرد.
به لیلی نگه کردم و پرسیدم:چی شده؟

_امبریج،شرط گذاشت گفت اگر که اجازه بدهیم،که از مشتری ها بازجویی کنه،کافه را پلمپ نمی کنه.

لونا توی ذهن اش،گفت امبریج فقط اخاذی بلدی

_ساکت.

امبریج سرش را برگرداند،و وقتی مرا دید پوزخندی شیطانی زدبلند شد و به سمت من امد و گفت:

خوشحالم که،حال تو خوبه، دلم تنگ شده بودمی خواهی نفره بعدی ازت باز جویی کنم، به دونه تو خوش نمی گذره.

_پپپپففففففف

امبریج بازجویی خودش را تمام کرد،و به سمت من امد.

_بفرما،بشین فقط قبل از بازجویی،چیزی هست که بخواهی بگی.

_راست اش را بخواهی،آره.

_راحت باش،بگو.

_حالم ازت بهم می خوره.

_مشکلی نیست.

و به سرعت،چیزی را یادداشت کرد،امبریج دیوانه است از من یکبار بازجویی کرده،بود مگر اینکه نقشه ای توی سر داشته باشه.

لیلی اول با امیدواری به در ورودی کافه نگاه می‌کنه بلکه مشتری بعدی سر برسه و یه بار نجات پیدا کنه. اما وقتی خبری از مشتری نمی‌شه، با نگاه مظلومانه‌ای به هم‌گروهیاش نگاه می‌کنه. شاید اونا راهکاری تو آستینشون داشتن که با رو کردنش، دنیا دوباره به لیلی لبخند می‌زد.

اما از این خبرا نبود. ریونکلاوی‌ها هرچی تو چنته داشتن ریخته بودن و بیرون هربار اوضاع بدتر از قبل شده بود! دیگه داشتن به هوش ریونکلاویشون شک می‌کردن واقعا.

حالا که آه حسرت جملات به هوا برخاسته بود و حتی اثری قطره‌چکانی از امید دیده نمی‌شد، لیلی هم آهی می‌کشه و با ناامیدی آماده می‌شه تا به سراغ آمبریج بره. تو راه چند ثانیه وقت داشت تا به آمبریج برسه و این یعنی کلی فرصت تا هوش ریونکلاویش رو به کار بندازه و راهی برای گرخیدن از مخمصه پیدا کنه.

اما درست زمانی که لیلی اولین گام رو برمی‌داره، نسیم حاصل از عبور شخصی از بغلش رو احساس می‌کنه.

این گابریلاس که به جای لیلی به سمت آمبریج حرکت می‌کنه. صحنه اسلوموشن می‌شه و دوربین رو چهره‌های ریونکلاوی‌ها می‌ره که از تعجب، چشماشون در حال گشاد شدن و دهناشون در حال باز شدنه. گابریلا اما؟ قدم‌هاش محکم‌تر از هر زمان دیگه‌ای به نظر می‌رسه طوری که با هر قدم، کل کافه ریون در نظر همگان به لرزه در میاد.

نویسنده حتی فراتر از این می‌ره و شنلی مناسب ابر قهرمان‌ها به گابریلا می‌پوشونه و قدم برداشتنش به سمت آمبریج رو به پرواز به سمت آمبریج تغییر می‌ده. گابریلا در حین حرکت سرشو برمی‌گردونه و نه‌تنها چشمکی به هم‌گروهیاش می‌زنه، بلکه بوسه‌ای پریزادگونه هم راهیشون می‌کنه که باعث می‌شه نصف جمعیت از هوش برن.

بعد از یه عالمه فرو ریزی تخیلات از ذهن نویسنده، صحنه به سرعت عادی برمی‌گرده و گابریلا رو می‌بینیم که نه حرکت و نه تیپش بهره‌ای از ابرقهرمانا نبرده بود و بدتر از اون، از کنار آمبریج عبور می‌کنه و به سمت بستنی‌ای که پشت سر آمبریج و در سر در کافه ظاهر شده بود حرکت می‌کنه و شروع به خوردنش می‌کنه.

ریونکلاوی‌ها حالا با چهره‌هایی پوکرفیس به هم خیره می‌شن و دوباره لیلی می‌مونه و آمبریجی که منتظرش بود.

- سلام!
این صدای جینی بود. بی توجه به امبریج به سمت پیشخوان رفت.

رو کرد به سیبل و گفت:
- یه شیشه نوشیدنی کره ای و شیرینیجات می خوام.

سیبل شروع کرد به اماده کردن سفارش و همه نفس راحتی کشیدند. جینی به سادگی زیر بار حرف زور نمی رفت.

جینی با ارامش به تمام معنا سفارشش را گرفت، مبلغش را پرداخت کرد و به سمت میزی در گوشه ی کافه رفت.

امبریج هم مثل دمی که به جینی چسبیده باشد، دنبالش رفت و روی صندلی روبرویش نشست. جینی کتابش را دراورد و حتی سرش را هم بلند نکرد.
امبریج شروع کرد:
- اهم... اهم... دختر جون

جینی همچنان سرش در کتابش بود و هیچ توجهی به جینی نداشت.

امبریج شیوه ی دیگری را امتحان کرد
- خانم جینی ویزلی!

جینی بی اعتنا به او در نوشیدنی اش را باز کرد و اندکی نوشید.

- دوشیزه ویزلی!

افراد حاظر در کافه به جینی چشم دوخته بود. که داشت تا حدی روی امبریج را کم می کرد.

امبریج فهمید باید چه کند. با لحنی مهربانانه پرسید:
- جینی! داری چه کتابی می خونی؟

جینی سرش را بلند کرد:
- دارم درباره ی خوناشام ها مطالعه ی ازاد می کنم.

ریونیا ناله کردند. غیر ممکن بود که جینی به همچین سوالی پاسخ ندهد.

امبریج پرسید:
- برای مدرسس؟
- نه از کتابفروشی گرفتمش

امبریج چشمانش را بست:
- اومم... تاحالا شده توی مدرسه خلافی انجام بدی؟

وقتی صدایی نشنید، چشمانش را باز کرد. جینی دم پیشخوان بود. مقداری انعام سر پیشخوان گذاشت و رو به لیلی گفت:
- فردا میبینمت

سپس از کافه خارج شد.

امبریج با عصبانیت به ریونکلاویا نگاه کرد. چشمش به لیلی افتاد و گفت:
- بیا بشین، وقتشه بازجوییت کنم.

خلاصه:
دلورس آمبریج کافه‌ی ریونی‌ها رو پلمپ کرده و برای بازگشایی، براشون شرط میذاره که بشینه توی کافه و تمام مشتری‌ها رو بازجویی کنه، چرا که معتقده هر آدمی بالاخره یک ریگی به کفش داره و میتونه به ملت گیر بده! و تا الان از تعدادی از افراد بازجویی کرده مثل سالازار، دابی، هرمیون،لونا و...
--------------------------------------------



- من دیگه نمیتونم تحمل کنم!

این صدای ریونکلاوی ها بود که با چشم های پر از خشم به دلورس امبریج خیره شده بودند.
- نمیتونین بزاریم همینجور ادامه بده.
- اگرم بده کل مشتریامونو از دست میدیم.

قیافه تک تک ریونی هایی که حالا به سمت امریج راه افتاده بودند، خشمگین، سرخ و عصبانی بود. گابریلا شروع کرد:
-اهم اهم...

ولی امبریج کوچک ترین واکنشی نشون نداد.
-اههم اههم...

ولی امبریج همچنان درحال برسی کاغذ جلوی رویش بود.
-اههههم اههههم...

حالا دیگر بقیه هم شروع کردند به جلب توجه از امبریج.
-هی!
-کری؟
-میشنوی؟
- زنده ای؟
-امبریج!
-خانم محترم!

همین که این کلمه از دهان لیلی خارج شد، امبریج با لبخندی وزق وار، و به نظر خودش مهربان سر برگرداند.
-اهااان... حالا شد! باید بگم که من فقط کلمات مودبانه رو میشنوم! بله؟

لیلی اهی کشید و گفت:
-حس نمیکنی اینجا جای بازجویی نیست؟
-چرا نیست؟
-چون اینجا کافه ماست و تو داری مانع کسب و کار ما میشی!
-اتفاقا هست! کجا بهتر از کافه ای که روزانه افراد زیادی داخلش رفت و امد میکنن؟
- نمیتونی یکسره بشینی اینجا و فقط از مشتریا سوال جواب کنی!
-چه پیشنهاد خوبی! به جای اینکه از بازجویی از مشتری ها دنبال اطلاعات برای پلمپ کردن اینجا باشم از خود شماها میپرسم!

دهن ریونکلاوی ها باز ماند.
-ها...؟
-چی...؟
-چرا...؟

چشمان امبریج برق زد.
- خودت گفتی چرا فقط از مشتریا بازجویی میکنم!
-من گفتم... من اینو نگفتم... گف... گفتم نمیتون...
-حالا دیگه من میگم. بدو بشین!

لیلی خواست دهن باز کند تا چیزی بگویید اما تنها چیزی که از دهانش درامد، من منی نامفهوم بود. پس ارام ارام به سمت صندلی رو به روی امبریج رفت.
- از زیر بارون رفتیم زیر ناودون.
- از چاله افتادیم تو چاه.
-سیس! ساکت شید دیگه!

امبریج گلویش را صاف کرد و گفت:
-اهم اهم... خب...

اما امبریج نرسید تا حرفی بزند چون در باز شد مشتری تازه ای وارد شد و امبریج را از جا پراند.
-خب... خب... خب... فعلا تا من برم سراغ مشتری جدید وقت داری ولی مطمئن باش بعدش میام سراغت!


ایا امبریج دوباره سراغ لیلی می امد؟ یا ان را فراموش میکرد؟ یا حتی اتفاق غیر منتظره دیگری می افتاد؟
مشتری جدید که بود و انجا چه میکرد؟

وارد کافه شدم. ناگهان چشمم به دلورس آمبریج خورد سرم را پایین انداختم و به راه خودم ادامه دادم.گوشه ای نشستم آمبریج بالای سر من ظاهر شد و پرسید:تو دانش اموز هاگوارتز هستی؟
سرم را ارام و با کمی ترس بالا اوردم البته که هر کی من را می شناسد می داند که من کمتر زمان مضطرب و نگران میشه اگر هم مضطرب باشم در چهره ام دیده نمی شود گفتم:بله،
خوبه از سوال دارم.
از من؟مگه من کاری کردم و خودم خبر ندارم؟
اینجا من سوال می پرسم و تو جواب می دهی.
باشه.
توی ذهنم گفتم چه عصبانی و روی مخ.
ادامه داد:دامبلدور اونجا چیکار می کنه؟
چی کار می کنه؟مدیریت هاگوارتز.
او را که خودم می دانم به غییر از ان.
مگه مدیر به غییر از مدیریت کار دیگه ای هم می کنه؟
دیگه داری من را عصبانی می کنی.
و بلند داد زد:ارتش تشکیل می ده علیه وزارتخونه.
بعد که متوجه شد توجه همه را جلب کرد خود را معمولی نشان داد و صدایش را صاف کرد و ادامه داد:حالا که می دونی در مورد چی سوال می پرسم بگو.
خب واقاً چیزی برای گفتن ندارم من خبر ندارم.
باشه یک سوال دیگر می پرسم این کافه را دانش اموزان ریونکلا اجاره کردن یا نه؟
چیزی نگفتم چون من ترجیح می دهم جواب ندهم تا اینکه دروغ بگویم.
خب پس داری با من بازی می کنی؟!!! درسته؟
بعد کیف اش را روی میز گذاشت و چیزی در اورد یک معجون حقیقت.
بخور.
اما شما اجازه ندارید به دانش اموزان معجون حقیقت بدهید.
چرا خیلی خوب هم می توانم اول عمل می کنم بعد به وزارتخانه جواب پس می دهم.
مجبور شدم معجون را بخورم خیلی طمع خوبی نداشت ولی مجبور بودم.
دوباره می پرسم دانش اموزان این کافه را اجاره کردند یا نه.
نمی خواستم بگم ولی کنترلی نداشتم اره دانش اموزان این جا را اجاره کردند.
خوبه چیزی را که می خواستم را گرفتم اینجا پلمپ است.
ناگهان پروفسور مک گونگال امد و گفت:دلورس دوباره چیکار کردی؟
یک نفر گفت:به خورد لونا معجون حقیقت داده تا از لونا اعتراف بگیره که دانش اموزان این کافه را اجاره کردند یا نه الان هم می خواد اینجا را پلمپ کنه.
دلورس معجون حقیقت به یک بچه داده ای؟
به تو ربطی نداره مینروا.
و اینجا را پلمپ کرد و رفت در حالی کی پروفسور مک گونگال مرا به بیمارستان می برد به خودم گفتم حتماً الان تمام دانش اموزان از من متنفر می شوند من تازه امده ام اینجا ولی یک روزه همه از من متنفر شدن.