کارگاه داستان‌نویسی

تصویر شماره 3: شب بودو همه خواب بودن اسنیپ با عجله از اتاقش خارج شدو به سمت اتاق پروفسور آلبوس دامبلدور رفت، میانه راه بود که در انتهای یکی از راه رو ها نور چوبدستی توجه او را جلب کرد که با سرعت داشت دور میشد .
اسنیپ وارد راه رو شد و به دنبال نور راه افتاد ، افرادی که داخل تابلوها بودند بیدار شده بودند و غرغر می کردند .
بعد از چند ثانیه تعقیب ، نور ناپدید شد و اسنیپ ایستاد و خود را در تالاری دید که در آن آینه نفاق انگیز بود.
خواست باز گردد اما چیزی در آینه توجه اورا جلب کرد .
چیزی که همیشه آرزوی اسنیپ بود ، آرزوی بر باد رفته اسنیپ ، اشک در چشمان اسنیپ حلقه زده بود و بغض بزگی گلویش را گرفته بود ، خاطرات گذشته لحظه ای در ذهنش تدایی شد ، باخودش گفت : ((اگر...)) و بغضش شکسته شد و روی زمین افتاد و اشک چشمانش به آرامی جاری شد.

درود بر تو فرزندم.

نمایشنامه ای که نوشتی بسیار کوتاه هست. مشخصه که سوژه رو با عجله بسیاری پیش بردی. از روی موقعیت ها و سوژه به شدت پریدی. لطفا یک نمایشنامه دیگه بنویس، اینبار بدون عجله و با راحتی تمام. روش قشنگ وقت بذار. توصیفاتت رو بیشتر و بهتر بنویس.

فعلا تایید نشد!

چشمانش را آرام آرام باز کرد،باورش نمیشد که هنوز هم در همان رویا قوطه ور است.پتو را که مانند طنابی به دور خود پیچیده بود را باز کرد و به سمت پنجره حرکت کرد.
صبح زود بود ، هیچ کس بیدار نشده بود از دیدین منظره صبحگاهی لذت میبرد ، اما وقتی چشمش به صحنه رو به رویش افتاد از شگفتی دهانش باز بامند ، آسمان طیفی از رنگ آبی بود و همچنان ستاره ها در آن میدرخشیدند و خودنمایی میکردنند دریاچه ی وسیع مانند لکه ی رنگی آبی، بر روی زمین سبز ریخته شده بود.جنگل های ممنوعه از همیشه زیباتر به نظر میرسیندند و در دوردست ها دیوارهایی نامتقارن و سنگی قد علم کرده بودند .
با دیدن آن صحنه ی جادویی خواب از سرش پریده بود دیگر به خواب نبودن این رویا باور داشت،می خواست از خوشحالی جیغ بکشد اما ترس از اینکه در همان اولین روز همه را بر علیه خودش کند مانع این کار شد . دستی به مو های قهوه ای و پیچ و تاب دارش کشید جلوتر رفت و پنجره را آرام باز کرد نسیم صحبگاهی آرام صورتش را نوازش میکرد ، چه کسی باورش میشد دیروز تک دختر یک خانواده معمولی در شرق آمریکا و حالا ساحره ای در خوابگاه گریفیندور.
از خوشحالی در پوست خودش نمیگنجید کم مانده بود از پنجره به پایین پرت شود،خوشبختانه از اویزان شدن از پنجره طبقه ی هفتم یک برج دست برداشت و دوباره خواست که به تختش برگردد . چندباری به این طرف و آن طرف قلط زد اما نه مثل اینکه خواب هیچ جوره دعوت مهمانی چشمان عسلی وایولت را نمی پذیرفت . دیگر به ستوه در آمده بود از جایش بلند شد و کتاب درس معجون هایش را برداشت و راه سالن گریفیندور را به پیش گرفت.
با دیدن صحنه رو به رویش کمی تعجب کرد پس مثل اینکه او تنها سحر خیز گروه نبود ، پسری با موهای تیره و ریز جسه بر روی یکی از کاناپه ها پشت به وایولت لم داده بود و مشغول نوشتن چیزی بود.
به او نزدیک شد و بر روی نزدیک ترین صندلی به او نشست ، پسرک که از دیدن وایولت خیلی تعجب کرده بود سریع دفترچه ای را که در آن مینوشت بست و زیر دستهایش قایم کرد .
-سلام...ببخشید نمیخواستم بترسونمت.
-نه مشکلی نیست، نترسیدم
-خوبه...ترم چندمی؟
-اول
-چه جالب من هم ترم اولم،اسمت چیه؟
-آرتور وارنر،وشما؟
-وایولت بودلر هستم
-خوشبختم
-منم همینطور
از زیر دستان استخوانی اش دفترچه مشخص بود جلدی چرم به رنگ سبز تیره به نظر می امد که دفتر خاطرات باشد.
-اون دفترخاطرات برای توئه؟میتونم بخونمش؟
با لحنی که استرس و عجله درش معلوم بود گفت:اممم...نه ...مال من نیست از...یکی از دوستام اونو بهم داده...هنوز توش هیچی ننوشتم
ولی دروغ میگفت چشمانش واضح حرف دلش را بازگو میکردند و دستان جوهری اش هم در تایید آنها نقش مهمی را ایفا گر بودند
کسی چه میدانست شاید آن سال هم حادثه ای دیگر رخ میداد...

درود بر تو فرزندم.

متنی که نوشتی به خودیِ خود، خوب هستش. اما به هیچ یک از تصاویر ارتباطی نداره. لطفا یک نمایشنامه دیگه، با توجه به یکی از تصاویر بنویس.

فعلا تایید نشد.

تصویر شماره 10

کوچه دراگون...
همیشه از شلوغی اش متنفر بودم؛ بامغازه هایی که بی دلیل شلوغ اند!

پنجه هایم را روی شانه هری سفت میکنم. هواسرد است. میدانم... اما نمیتوانم حسش کنم. سال هاست که با سرما هم خانه ام. به هم عادت کرده ایم. او به من ، من به او!

افکاربی هدفم را باصدای ترق ترق چرخ گاری که از کنارمان می گذرد کنارمیزنم ،اینبار صدای هاگرید توجهم را جلب میکند .

هاگرید:
_ هری،من باید برم به کارم برسم. می دونی که... همون کاری که براش اومدم.

درذهنم می گویم :
(برای کاری آن هم کاری که به هری مربوط نیست؟او چرا پس همراه هاگرید امده است؟)


هری لبخندی میزند و سرش را تکان می دهد.
_باشه،همین جا منتظرت باشم.

هاگرید یکی پشت هری میزند که باعث میشود تعادلم را از دست بدهم سریع به حالت اولم برمیگردم .

هاگرید میگوید:
_کمی بگرد ولی دور نشو.

نزدیک تر میشود و دوباره میگویید:
_میدونی که اون برگشته .

چپ نگاهش میکنم و او دست بزرگ زبرش را روی سرم میکشد.
_مراقب هری باش تا من بیام .

در ذهنم میگویم :
(یک مراقبتی نشونت بدم کف کنی)

هاگرید میرود و من لبخند میزنم، حالا میتوانم پیامم را بهش بدهم ، پیام اربابم ، پیام او.

هری آرام در کوچه دراگون قدم میزند ، نمی دانستم هری انقدر اینجا را دوست دارد، بی سلیقه است .

دیگر وقت تلف کردن بس است ،بال هایم را باز میکنم و از شانه هری بلند میشوم و روی جعبه سیاهی که روی جعبه های دیگر جلوی عطاری اسلاگ و جیگرز که رو به روی هری قرار دارد مینشینم . نگاهش میکنم ، پر از ابهام است .نگاه میگیرم و نگاهی به مغازه میکنم ؛ تنها قسمت زیبای این کوچه همین مغازه است . رویم را برمی گردانم و دوباره به هری نگاه میکنم . هنوز نگاهش زوم شده روی من است ، چرا چیزی نمی گوید ؟زیاد مهم نیست ، حالا وقتش است.

خیره می شوم در چشمان هری. زمان متوقف میشود.کم کم سیاهی جای روشنایی نور افکن های بازار را میگیرد.

میدانم در اینجا قطعا هوا سرد تر است نه برای من، برای هری. نگاهم را از هری میگیرم و به اطراف نگاه میکنم .همان جا هستیم ولی همه مغازه ها بسته اند و زمین پر است از روزنامه هایی که تنها یک چیز مشابه روی همه انها نوشته است"او برگشته ".


ماه تنها روشنایی را در فضا ایجاد کرده است .
پر سفیدی که از هدویگ روی لباسم مانده را برمیدارم و پایین می اندازم.

هری روبه رویم بدون هیچ حرکتی ایستاده .
شک ندارم او همان هری پاتر معروف است. نترسیده ، شاید هم نشان نمی دهد .
صدای کفش های سیاه پاشنه بلندم سکوت را میشکند .نزدیکش میشوم از من چشم بر نمیدارد.

مدتی میگذرد ، چشم هایش را از من برمیدارد وبه اطراف نگاه می کند و بالاخره حرف میزند .
هری:
_انجا کجاست ؟

دوباره به من نگاه میکند و میگوید :
_و تو کی هستی ؟

می گویم :
_فکر نمی کنم کی بودن من مهم باشه ؟

باصدای کفش هایم نزدیک ترش می شوم . دستم را زیر چانه اش میگذارم عقب نمیرود
قدش از من کوتاه تر است . ناخن های بلندم را کمی زیر چانه اش می کشم دردش نمی گیرد؟!پس چرا چیزی نمی گوید؟

می گویم :
_مهم اینه که باهات چکار دارم.

چوب دستی اش را در می اورد و قبل از اینکه کاری کند می گویم :
_اکسپلیارموس.

خلع سلاح میشود و پشتم را بهش میکنم ، نگاهم به صندلی روبه رو است.

دوباره میگویم:
_شک نکن ، قطعا نمی کشمت.

بلافاصله میگوید :
_خب، بگو چی میخوای؟، باهام چکار داری؟،لردولدمورت فرستادتت مطمئنم، از طرفه اون هستی، نه؟

روی صندلی می نشینم و پاهایم را روی هم میگذارم و با ناخن های سیاه و بلندم ور میروم
و اون به طرف چوب دستی اش می رود و اونو رو به من میگیرد و میگویید.

هری:
_بگو می شنوم .

نگاهم بین چوب دستی و نگاهش میچرخد ، خیلی نترسه، فکر نمی کردم در این حد شجاع باشد !

می گویم:
_سیاهه، سیاه سیاه ، سیاه تر از چیزی که فکرش را بکنی ، اونقدر سیاه که وقتی بهش نگاه کنی غرق میشی خودتو گم میکنی نابود میشی.

هری:
_لردولدمورت ؟

با خود میگویم :
(بقیه حتی اسمش را هم نمی آورند، پس ازش نمی ترسد ، حداقل از اسمش )

بدون جواب به سوال قبلیش می گویم :
_گفت که بهت بگم .

سریع میگوید:
_چیو؟

و بعد چوب دستی اش را در دستش محکم میکند . بلند میشوم و به سمتش می روم . نزدیک تر می شوم . چوب دستی اش را پایین می اورم . نزدیک تر میشوم دستم را پشت گردنش می گذارم . خم می شوم و دهانم را به گوشش نزدیک می کنم . لرزشش به خاطر سرماست یعنی؟قطعا از من نترسیده .
ارام میگویم :
_یاتو.

مکث می کنم صدای آرومم کنار گوشش قلقلکش داده .

ودوباره میگویم:
_یا اون.

و شنل بلند نقره ایم را روی سرم میکشم و ،ماموریت انجام شد.
___________________________________
کوچه دراگون:
هری خودش را میان همهمه جمعیت میبیند،انگار نه انگار لحظه ای پیش کجا بود و الان کجاست، هنوز روبه روی عطاری اسلاگ و جیگرز است و چشمش روی جعبه سیاه ثابت است .

صدایی اورا از خیال بیرون می آورد.هاگرید است و میگوید :
_هری،هری، کجایی پسر تو؟

هری به هاگرید خیره میشود و بعد چشمانش را به جغد سفیدش که روی شانه هاگرید است میدوزد ، هاگرید رد نگاهش را میگیرد و میگوید :
_فکر میکردم پیشه توعه ولی ظاهرا گم شده بود

هری چشم بر میدارد از آن دو، و بدون حرف و در سکوت با هاگرید راهی هاگوارتز می شود

ناگهان صدایی در ذهنش میگوید :
هههههری پاتر

درود فرزندم.

سوژه‌ات جدید بود و این خیلی خوبه که از یه دید دیگه به تصویر نگاه کردی و صحنه‌های جدیدی رو خلق کرده بودی.
اما میدونی، رولت خیلی مبهم بود. یعنی خب... کی بود که هری رو تهدید کرد؟ اصلا چجوری بهش نزدیک شد؟ بال داشت؟ هدویگ بود؟ اینا چیزایی بود که من نفمیدم. یا حالا مغز این کلاه پیر خسته‌اس یا واقعا مبهم بود.

توصیفاتت هم میتونستن بیشتر باشن. مخصوصا صحنه‌هایی که شخص راوی با هری مواجه میشد و تهدیدش میکرد.

با همه‌ی این‌ها، مطمئنم اشکالاتت توی فضا ایفای نقش حل میشن...

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

به نام خدا

این برای بار سوم بود که دراکو به دستشویی دخترونه می امد و گریه میکرد.هر بار هم میرتل گریان خودش را مخفی کرد تا دراکو او را نبیند.اما این بار نتوانسته بود که جلوی خودش را بگیرد.

-دراکو..آهای دراکو چیزی شده؟میتونم کمکت کنم.

دراکو فورا برگشت.

-من به کمک تو نیازی ندارم روح مسخره.فقط من رو تنها بزار.

-اما من میتونم بهت کمک کنم.دراکو به....

اما دراکو اجازه نداد که میرتل حرفش را ادامه دهد

-استوپر فای

میخواست با طلسم او را دور کند اما طلسم از درون آن روح گذشت.

میرتل بدون اینکه حرفی بزند آن جا را ترک کرد.چند دقیقه بعد سر و کله هرمیون گرنجر پیدا شد.دراکو به محض دیدن او تصمیم گرفت که فرار کند.اما هرمیون در ورودی را بست.دراکو چوب دستی اش را محکم چسبیده بود

-از من دور شو دورگه کثیف.

-استوپر....

-اکسپلیارموس

هرمیون او را خلع سلاح کرد.او آماده بود تا انتقام تمام بدجنسی های دراکو را از او بگیرد.اما با ورود اسنیپ مجبور شد آن جا را ترک کند.

درود بر تو فرزندم.

نکته ای که باید بگم بهت، در مورد ظاهر پست هست، بین دیالوگ و شخص گوینده ش فاصله ننداز.
نقل قول:

دراکو فورا برگشت.

-من به کمک تو نیازی ندارم روح مسخره.فقط من رو تنها بزار.

در این قسمت فقط یک اینتر کافی بود.
دراکو فورا برگشت.
-من به کمک تو نیازی ندارم روح مسخره.فقط من رو تنها بزار.

سوژه ت زیاد بد نبود. خیلی سریع از روش پریده بودی فقط. ولی به نظرم وقتی وارد ایفای نقش بشی، مشکلاتت حل میشن.
تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

هوالحق
تصویر شماره 4
سرش رو توی کتاب جینی می کنه و با نفرت و صدایی که توش خنده موج می زنه می گه:
-باز هم یه ویزلی دیگه که به دنبال کسب رتبه ی جادوگر برتره! هه! چطوری تهی دست اصیل؟
جینی همونطور که دندوناشو روی هم فشار می ده می گه:
-اوه دراک! می دونی که چقد دلم می خواد یکی از اون انگشتر های قاچاقی پدرت رو داشته باشم!
دراکو عصبی از این که به این دختر اجازه داده اسمش رو مخفف کنه، فک جینی رو تو دستاش می گیره و شروع به حرف زدن می کنه که صدای آشنایی اون رو از ادامه دادن منع می کنه.
- می دونی ویزلی حقیر...
- هی دراکو! این چه کاریه؟ مگه قرار نبود تو الان مشغول مطالعه در رابطه با معجون ها باشی؟ نکنه همین ویزلی هوش و حواس تو رو از مسابقه ی جادوگر برتر پرت کرده؟
درسته! اون اسنیپ بود! کسی که مادر دراکو در حین همکاری با ولدمورت دراکو رو به اون سپرده بود. جینی با تعجب به دراکویی که به چند قفسه ی کتاب خیره شده و معذرت خواهی می کنه، نگاهی می اندازه. دراکو چش شده بود؟ اون با خودش حرف می زد؟ اون دراکو بود؟!

درود بر تو فرزندم.

سوژه ت بد نبود...
اما در مورد ظاهر پست، باید به شکل زیر نوشته بشه دیالوگ ها و توصیفات بعدشون:

جینی همونطور که دندوناشو روی هم فشار می ده می گه:
-اوه دراک! می دونی که چقد دلم می خواد یکی از اون انگشتر های قاچاقی پدرت رو داشته باشم!

دراکو عصبی از این که به این دختر اجازه داده اسمش رو مخفف کنه، فک جینی رو تو دستاش می گیره و شروع به حرف زدن می کنه که صدای آشنایی اون رو از ادامه دادن منع می کنه.

مطمئنم که بقیه اشکالاتت هم در ایفای نقش برطرف خواهد شد.
تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

تصویر شماره پنج


همهمه و هیجان در سالن اصلی در اوج خودش بود ولی این از نگرانی تازه واردان چیزی کم نمیکرد. دانش اموزان قدیمی با لبخند اطمینان بخش از تازه واردان پذیرایی میکردند و تمامی پروفسور ها در جلوی سالن حضور داشتند و مدیر مدرسه کلاه گروه بندی معروف را در دستانش داشت و ان را ارام روی جای مخصوصش گذاشت.

-خوش امد میگم به تازه واردانمون، سفر طولانی داشتن و بیشتر از این معطلشون نمیکنم فردا هم اولین روز سال تحصیلیه جدیده و توقع دارم همه حاضر باشن. ارنست با خودش فکر کرد : اوه بهتر از این نمیشه.


-ارنست پرنگ! نزدیک تر بیا مرد جوان.

ارنست روی صندلی روبه روی کلاه نشست و کلاه در یک لحظه کله ی اورا بلعید و ناپدید کرد.

-اوووه. چه بوی بدی. مطمئنم تا حالا یک بار هم این کلاه رو نشستن.

کلاه خودش را بیشتر روی سر ارنی جا کرد. کاملا جلوی گوش های ارنست را گرفته و نمیگذاشت صدایی از خارج به گوش او برسد. گویا زمان متوقف شده بود ارنست قبل از اینکه بفهممد در افکار بی پایان ذهنش قوطه ور شد و خاطره ای را به یاد اورد.

-گریفیندور

ارنست از خاطراتش بیرون کشیده شد و هوای تازه را با نبودن کلاه احساس کرد به عقب برگشت و به میز گریفیندور خیره شد که برای او دست میزدند و هورا میکشیدند.

درود فرزندم.

روند سوژه سریع بود، میتونستی به بعضی صحنه‌ها بیشتر بپردازی و درباره‌شون بنویسی، اگرچه ضربه آنچنانی به رولت وارد نکرده.

بعضی جاها هم علامت نگارشی رو فراموش کردی. یادت باشه که علامت‌های نگارشی توی رول خیلی مهمن و یکی از عناصر اصلی محسوب میشن.

از اعضای قدیمی هستی؟ به سبک جادوگران نوشتن رو بلدی و فاصله‌ها و اینتر‌ها رو هم رعایت کردی.
اگه شناسه داشتی، دیگه نیازی به گروهبندی نیست، یه سره معرفی شخصیت کن و البته لینک شناسه قبلیت رو هم بذار.

درهرحال...
تایید شد!

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره هشت

دامبلدور در اتاق تنها بود.مثل همیشه دستی به ریش هایش کشید،شمشیر گودریک گریفیندور را برداشت و به سراغ نامه ای رفت که ققنوس خودش برایش آورده بود.او میخواست نامه را باز کند اما متوجه مهر سیاه رنگی روی آن شد.آن مهر،مهر مخصوص مرگ خواران بود.
به آرامی اما با شمشیر در نامه را باز کرد که ناگهان نامه در هوا معلق شد و شروع کرد به حرف زدن

نامه : آلبوس دامبلدور..دوران تو دیگر تمام شده است لرد ولدمورت باز خواهد گشت.
دامبلدور : حتی اگر هم باز گردد،توان نابودی من را ندارد.من صاحب چوب دست کهن هستم.
نامه : تو و آن چوب مزخرفت نمیتوانید در مقابل ارباب بزرگ تاریکی قد علم کنید.همه شما خواهید مرد.
دامبلدور کمی عقب تر رفت و شمشیر را محکم تر گرفت
دامبلدور : نه تو و نه آن ارباب پستت نمیتوانید با قدرت و نیروی خوبی مبارزه کنید.ما از نور هستیم و این را بدان که نور همواره بر تاریکی برتری دارد.
نامه : دوران این سخن های مزخرف به اتمام رسیده است.بهتر است دیگر این همه یابه نگویی و خودت را برای مردن آماده کنی.
دامبلدور : اما من بعید می دانم.
سپس در کمتر از یک صدم ثانیه،با شمشیر نامه را به دو قسمت پاره کرد و خود نیز رفت تا برای نبرد با ولدمورت آماده شود.

درود بر تو فرزندم.

اول از همه باید بگم که سوژه رو خیلی خیلی سریع پیش بردی و تمومش کردی. سعی کن از موقعیت هایی که توی سوژه پیش میاد، استفاده کنی.
مورد دومی که هست، اینه که دیالوگ ها رو به صورت محاوره ای بنویسی که رستگار شوی.
و مورد سوم، در مورد ظاهر پست و دیالوگ ها هست که باید به این شکل باشه:

نامه :
- دوران این سخن های مزخرف به اتمام رسیده است.بهتر است دیگر این همه یابه نگویی و خودت را برای مردن آماده کنی.

دامبلدور :
- اما من بعید می دانم.

سپس در کمتر از یک صدم ثانیه،با شمشیر نامه را به دو قسمت پاره کرد و خود نیز رفت تا برای نبرد با ولدمورت آماده شود.

فعلا تایید نشد!

تصویر شماره4

جینی ویزلی در کتابخانه در حال درس خواندن بود آن هم به دو دلیل:اول اینکه اینجوری جای هرمیون گرنجر را برای بچه ها پر می کند و دوم اینکه با درس خواندن به قولی که به هری پاتر داده است، عمل می کند.

ولی دراکو مالفوی هیچ وقت اهل کتابخانه نبوده است ولی امروز به کتابخانه آمده است.

دراکو: هی ویزلی میشه اینجا بشینم.

جینی: اول باید مؤدبانه تر بخوای، دوم چی شده که تو اومدی کتابخونه و سوم این همه میز اینجاست چرا اینجا؟

دراکو: با خودت کار دارم.

جینی:اگه مؤدب میشی،بشین.

دراکو نشست و پرسید: چرا داری ادای اون گندزادهه رو در می یاری.

جینی: قرار شد مؤدب باشی! حق نداری هرمیون رو به اون اسم صدا کنی. اولاً من ادای اونو در نمی یارم و ثانیاً دوست دارم و به تو ربطی نداره.

جینی ویزلی بلند شد که برود، دراکو دستش را گرفت و گفت:
معذرت می خوام.

جینی بدون توجه به او دستش را کشید و شروع به جمع کردن وسایلش کرد. دراکو با عجله گفت: من دوست دارم.

جینی از کار دست کشید وگفت: چی؟

دراکو: من دوست دارم و ازت خواهش میکنم شنبه با من بیای بریم هاگزمید.

جینی نشست و گفت:چی؟ تو از یک خائن به نسب خوشت اومده؟

دراکو: از اولم خوشم می اومد، فقط از ترس خوانواده ام جرئت گفتنش رو نداشتم.

جینی: پس چرا الان داری میگی؟

دراکو: دیگه اونا برام مهم نیستند.

جینی: ولی برای من مهمه، اگه دوستم داشتی سال دوم که بابات اون بلا رو سرم میاورت، نجاتم می دادی؟

دراکو: من از جریان خبر نداشتم، بابام هیچ وقت نمی ذاشت به اون دفترچه نزدیک بشم که بفهمم چیه. میشه بیای؟

جینی: نه، به هیچ وجه من به هری خیانت نمی کنم.

دراکو:با اینکه اون به تو پشت کرد، اون الان کجاست؟ چه طور اون گرنجر رو با خودش برده، تورو نمی تونست ببره.

جینی: به تو ربطی نداره. این یه چیزی بین من و هریه.

دراکو: اون تورو ول کرد.

جینی با گری گفت: اون بعد از اینکه اربابتو کشت، بر می گرده. حتی اگه هری به من خیانت کنه، من تا ته عمر عاشقش می مونم و بهش خیانت نمی کنم.

بعد قبل از اینکه خانم پینس به سمتشان بیاید، رفت.

درود فرزندم.

سوژت جدید بود، اگرچه به خوبی پروروشش نداده بودی. توی رولت جای فضاسازی و توصیف خیلی خالیه. این عناصر هستن که به خواننده کمک میکنن تا خودشو جای شخصیت ها بذاره و از رول لذت ببره.

دیالوگ ها رو هم این طوری بنویس:
نقل قول:

جینی بدون توجه به او دستش را کشید و شروع به جمع کردن وسایلش کرد. دراکو با عجله گفت: من دوست دارم.

جینی از کار دست کشید وگفت: چی؟

دراکو: من دوست دارم و ازت خواهش میکنم شنبه با من بیای بریم هاگزمید.

جینی بدون توجه به او دستش را کشید و شروع به جمع کردن وسایلش کرد. دراکو با عجله گفت:
- من دوست دارم.

جینی از کار دست کشید وگفت:
- چی؟

دراکو گفت:
- من دوست دارم و ازت خواهش میکنم شنبه با من بیای بریم هاگزمید.

با این که رولت جای کار زیادی داره، اما مطمئنم اشکالاتت تو فضای ایفا نقش حل میشن...

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

-اسكايرس ونتوس
با شنيدن نامش ترسش ده هزار برابر شد.ميترسيد.ميترسيد تمام خوانواده اش از تنها فرزندشان نااميد كند.ميترسيد گريفيندوري شود.ترس در وجودش زبانه ميكشيد.يكي از بچه در گوشش زمزمه كرد:
-"برو جلو منتظر چي هستي؟من حتم دارم كه كلاه انتخابتو در نظر ميگيره.اين تو هستي كه انتخاب ميكني!"
و اسكايرس را به جلو هل داد.اسكايرس به پشت سرش نگاه كرد اما زود دوباره به جلو پايش نگاه كرد.
با خودش گفت:
-"يا بخت يا اقبال."
و بعد با قدم هايي لرزان اما محكم به جلو رفت.در آن لحظه از حرف هاي پسرك اميد گرفته بود و مقداري از ترسش زايل شده بود.به جلو رفت و روي صندلي نشست و كلاه روي سرش قرار گرفت.
كلاه گفت:
-"اوممممممم.اين سخت ترين انتخابيه كه تو اين چند سال داشتم.هم تو گريفيندور و هم تو اسلايترين به جاهايي ميرسي كه حتي تو خواب هم نميبيني.اما تو گريفيندور يه امتياز ديگه هم نصيبت ميشه.دوست!"
اسكايرس تا كلمه دوست را شنيد گفت:
-"نه من هميشه تنها بودم و خواهم بود.من هيچ دوستي نياز ندارم!"
كلاه گفت:
-"خيلي خب.تنها راهي كه جلو پامه اينه!اسلايترين!"
اين كلمه آخر را با صداي بلند گفت.
تصوير شماره پنج.

درود بر تو فرزندم.

بهتر شد... بسیار بهتر شد.
اما در مورد ظاهر پست یک تذکری بهت بدم:

نقل قول:

اسكايرس تا كلمه دوست را شنيد گفت:
-"نه من هميشه تنها بودم و خواهم بود.من هيچ دوستي نياز ندارم!"
كلاه گفت:
-"خيلي خب.تنها راهي كه جلو پامه اينه!اسلايترين!"
اين كلمه آخر را با صداي بلند گفت.

این قسمت باید در واقع به شکل زیر نوشته بشه:

اسكايرس تا كلمه دوست را شنيد گفت:
- نه من هميشه تنها بودم و خواهم بود.من هيچ دوستي نياز ندارم!

كلاه گفت:
- خيلي خب.تنها راهي كه جلو پامه اينه!اسلايترين!

اين كلمه آخر را با صداي بلند گفت.

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

تصویر شماره ۶

صدای محکم باز شدن در سکوت حاکم بر دستشویی رو شکست. مارتل گریان از جاش پرید، انگار یک نفر با خشم فراوان اومده تا به او آسیبی برسونه هرچند که یک روحه. از ترس خشمی که حس میکرد پشت یکی از در ها قایم شد و دزدکی نگاه کرد. اما این خشم نبود که وارد شده بود، یک حالت عجیب، چیزی که معمولا دیده نمیشه ولی هنوز ترسناک. دراکو مالفوی، با اون موهای زرد و غروری غیر قابل وصف، شخصیتی که گویا ضعف در اون نفوذی نداره وارد دستشویی شد. از طرز راه رفتن بریده بریده اش میشد تردید و ترس رو حس کرد. "چشم های خیس! خدای من دارم چی میبینم؟ دراکو مالفوی داره گریه میکنه؟" چنین شخصیت سفت و بی روحی قاعدتا طرفدار چندانی نداشت، مارتل گریان هم از آن قاعده مستثنی نبود. برای همین آروم شروع کرد به مسخره کردن دراکو. صدای خنده های ریز و آزاردهنده اش بلند شد.چیزی نگفت، فقط به راه رفتن دراکو نگاه میکرد و زیر لبی میخندید. اما دراکو انگار گوش هایش کر شده بودند، انگار اصلا در این دنیا نبود. بدون ذره ای توجه حتی به حضور مارتل با همان حالت خودش را به یکی از شیر های آب رساند، شیر را باز کرد اما حتی آنقدر انرژی برایش نمانده بود که دست های خودش رو خیس کنه، نگاهی توی آینه روبرو کرد، همه چیز از آن چشمان جذاب قابل فهم بود. ترسی عمیق همراه با تردیدی ترسناک. نمیتوانست به خودش اجازه گریه دهد، فقط چشمانی خیس با هق هق، "چی دارم میبینم؟ دراکو چش شده؟" اون خنده های آزاردهنده قطع شد. دل مارتل به رحم اومده بود هرچند از اون شخص تنفری بی اندازه داشت. هنوز میترسید ولی به دراکو نزدیک تر شد. با اون صدای دخترونه و مظلومانه پرسید: "چی شده؟" و دراکو همچنان در دنیای دیگری بود، گویی اصلا نمی شنید. فقط به تصویر خودش توی آینه نگاه میکرد،تصویری که به شدت ازش متنفر بود، یک شخصیت ضعیف و داره به زور جلوی گریه خودشو بگیره. "این منم؟" از خودش پرسید. میدونست توی این شرایط باید قوی باشه. حتی اگه وزن کل دنیا روی شونه هاش باشه نباید نشون بده. مارتل سوالشو دوباره پرسید: "حالت خوبه؟" این بار دراکو به خودش اومد، همون شخصیت محکم قدیمی. "آخرین چیزی که لازم دارم احوال پرسی یه روحه، گورتو گم کن." آبی به صورتش زد و اشکاشو پاک کرد. شیر آب رو بست و برگشت. این بار محکم قدم برمیداشت، سرش بالا بود و جلو رو نگاه میکرد. انگار دیگه ترسی تو وجودش باقی نمونده. ولی چه کسی نمیدونست که درون مالفوی هنوز شک و تردید وجود داره، تردیدی اونقدر بزرگ که هر آدمی رو از پا درمیاره. بر ترسش غلبه کرده بود ولی تمام این ها حفظ ظاهر دراکو بود. در داخل وجود دراکو چیز دیگری میگذشت. و مارتل گریانی که شاهد تمام این صحنه ها بود و آنقدر خنگ که فکر میکرد دیدن تصویر خودش در آینه باعث از بین رفتن غم هایش میشود. به سمت آینه رفت و شروع به شکلک درآوردن روبروی آینه شد. دیگر فقط صدای قدم های محکم و مطمئن دراکو بود که داشت دور میشد. در را باز کرد و با همان وقار خارج شد و در را رها کرد تا خودش بسته شود. صدای بسته شدن در باعث شد مارتل نگاهی به پشت سرش کند و به همان حرکات احمقانه اش روبروی آینه ادامه دهد. اما از آن جمع دونفره فقط دراکو میدانست درون دراکو چه میگذرد.

درود فرزندم.

با این که خود موضوع چیز زیادی برای پردازش نداشت، اما تو خوب از پس سوژه بر اومدی. توصیفاتت خوب بودن و احساسات کاراکترها رو به خوبی نوشته بودی.

فقط کاش لحن رولت رو محاوره‌ای انتخاب نمیکردی. این جور رول ها نیاز به جملات ادبی و کتابی دارن و لحن محاوره‌ای زیاد ملموس نیست.

ظاهر رولت جای کاری خیلی زیادی داره. یادت باشه که پاراگراف ها رو با دوتا اینتر هم جدا کنی. بعد دیالوگ هات هم اینتر بزن تا از توصیفاتت جدا شن. اینطوری:
نقل قول:

از طرز راه رفتن بریده بریده اش میشد تردید و ترس رو حس کرد. "چشم های خیس! خدای من دارم چی میبینم؟ دراکو مالفوی داره گریه میکنه؟" چنین شخصیت سفت و بی روحی قاعدتا طرفدار چندانی نداشت، مارتل گریان هم از آن قاعده مستثنی نبود. برای همین آروم شروع کرد به مسخره کردن دراکو. صدای خنده های ریز و آزاردهنده اش بلند شد.چیزی نگفت، فقط به راه رفتن دراکو نگاه میکرد و زیر لبی میخندید. اما دراکو انگار گوش هایش کر شده بودند، انگار اصلا در این دنیا نبود. بدون ذره ای توجه حتی به حضور مارتل با همان حالت خودش را به یکی از شیر های آب رساند، شیر را باز کرد اما حتی آنقدر انرژی برایش نمانده بود که دست های خودش رو خیس کنه، نگاهی توی آینه روبرو کرد، همه چیز از آن چشمان جذاب قابل فهم بود.

از طرز راه رفتن بریده بریده اش میشد تردید و ترس رو حس کرد.

- چشم های خیس! خدای من دارم چی میبینم؟ دراکو مالفوی داره گریه میکنه؟

چنین شخصیت سفت و بی روحی قاعدتا طرفدار چندانی نداشت، مارتل گریان هم از آن قاعده مستثنی نبود. برای همین آروم شروع کرد به مسخره کردن دراکو. صدای خنده های ریز و آزاردهنده اش بلند شد.چیزی نگفت، فقط به راه رفتن دراکو نگاه میکرد و زیر لبی میخندید.

اما دراکو انگار گوش هایش کر شده بودند، انگار اصلا در این دنیا نبود. بدون ذره ای توجه حتی به حضور مارتل با همان حالت خودش را به یکی از شیر های آب رساند، شیر را باز کرد اما حتی آنقدر انرژی برایش نمانده بود که دست های خودش رو خیس کنه، نگاهی توی آینه روبرو کرد، همه چیز از آن چشمان جذاب قابل فهم بود.

با همه‌ی اینها، مطمئنم اشکالاتت در فضای ایفای نقش حل میشن.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی