سختکوشان هافلی، شیردلان گریفی
- لیلی، لیلی، فردا مسابقه کی شروع میشه؟
- ساعت 9 بگیر بخواب فردا باید بیدار شیم.
- آخه خوابم نمیبره استرس دارم، اولین مسابقه منه، لیلی! با تواما.
- همممم.
- به نظرت میتونم فردا گوی زرین رو بگیرم؟
-
- ایششش، چقدر لوسه اینا، خب دارم باهاش حرف میزنم گرفت خوابید. اه.
صبح روز بعد ساعت هفت و نیم
همه ی اعضای تیم کنار زمین کوییدیچ، جمع شده بودند و با هم صحبت میکردند. استر کمی بالاتر روی یک چهار پایه ایستاده بود و به بقیه نگاه میکرد. ملت تیم(همون اعضا) توی یه ردیف جلوی اون نشسته بودند. خورشید همه جا رو روشن کرده بود و صاف توی چشم استر بود.
- خب بچه ها، این ترم ما تازه وارد زیاد اریم پس باید حواسمون رو جمع کنیم و کم نیاریم. برای ما خیلی مهمه که توی اولین مسابقه پیروز بشیم، تیم هافلپاف تیم خوبیه، پس سعی کنید همه تلاشتون رو بکنید.
آبر: اسی جون من یه چی بگم؟
- هین؟
احساس نمیکنی چشات داره میاد تو دهنت؟
- هین.
- خو فکر کنم یه ذره بچرخی حله.
- اهین
بعد از یک ساعت نطق و سخنرانی، بالاخره استر از روی چهار پایه پایین اومد. همه را صدا زد تا آماده گرم کردند شوند. به صف شدند تا نرمش را آغاز کنند.
گرابلی: استر این چه حرکتیه؟ من دامن پامه ها! نمیتونم.
آبر: استر...آخخخ ریشم ،ریشم، یکی بیاد پای منو از تو ریشام در بیاره.
نوبت به حرکات کششی دست رسید، استر دستهاش رو به سمت بالا کشید که ناگهان:
- جیــــــــــــــــــغ.
- چته بچه؟
- عمو استر، بند یویوم موند زیر پام کنده شد. عرررررر
بالاخره پس از یک ساعت و اندی کار نرمش تموم شد و همگی برای آماده شدن به رختکن رفتند.
گرابلی: استر لباساتون همش شلوار داره؟ دامن دار ندارین؟
جیمز: عمو استر این نهنگ من تو جیب لباس جا نمیشه.
استر:
همه تماشاچیان در ورزشگاه جمع شده بودند و آماده دیدن یک مسابقه عالی و جذاب بودند. هوای معتدل و خوبی بود و باد نمی وزید، همه شرایط برای یک بازی عالی محیا شده بود. شجاعان گریفی، آماده شده بودند تا وارد زمین شوند.
ناگهان گزارشگر اسم بچه های گریف رو خوند و همگی با چوب های جادوشون وارد زمین شدند و در برابر هافلپافی ها قرار گرفتند.
یک روح مزاحم در برابر گرابلی ایستاده بود و جاروی روحی اش را تکان میداد. انعکاس آفتاب بر سر کینگزلی چشمان استر را می آزرد. قلم پر ریتا گوشه ورزشگاه در حال نوشتن مسابقه بود و نیمفا موهایش را رنگ به رنگ میکرد.
سووووت
مسابفه آغاز شد و همهمه ورزشگاه را پر کرد. گرابی به سرعت به این طرف و آن طرف نگاه میکرد و یه دنبال گوی زرین میگشت.
ناگهان جیمز خودش را به گرابلی رساند و یکی از توپهای بازدارنده را دفع کرد.
-
تماشاچیان: ایول ایوله ایول، داش جیمزی یله ایول.
توپ به طرف پیوز پرتاب شد و از بدنش عبور کرد. ناگهان گرابلی صدای ویزی را در گوشش شنید، شتابزده به سمتش برگشت و آنرا دنبال کرد و پس از یک ربع تعقیب و گریز متوجه شد که آن یک زنبور بوده است() .
برد ورزشگاه نتایح مسابقه را اعلام میکرد.
گریفیندور 40، هافلپاف 50
گرابلی دوباره چشمانش را تیز کرد، باید گوی زرین را پیدا میکرد. کمی بالاتر رفت و توپ طلایی را دید، به سمتش شیرجه زد و آنرا دنبال کرد. پیوز هنوز به دنبال آن میگشت.
ناگهان صدای فریادی بلند شد. یکی از بازدارنده ها به کله کچل کینگزلی برخورد کرده بود. از هوش رفت و روی زمین افتاد.
تماشاچیان هافل چیغ و داد کردند. ناگهان اسپراوت با جارویش وارد زمین شد.
گرابلی هنوز به دنبال گوی میرفت. که ناگهان کوی ایستاد، گرابلی نیز ایستاد. اندکی تامل کرد اما ناگهان وظیفه اصلیش یادش آمد و گوی را در مشتش حبس کرد و دستش را بالا گرفت. همه گریفیندوری ها جیغ میزندند و خوشحالی میکردند.
او پیروز شده بود.
- لیلی، لیلی، فردا مسابقه کی شروع میشه؟
- ساعت 9 بگیر بخواب فردا باید بیدار شیم.
- آخه خوابم نمیبره استرس دارم، اولین مسابقه منه، لیلی! با تواما.
- همممم.
- به نظرت میتونم فردا گوی زرین رو بگیرم؟
-
- ایششش، چقدر لوسه اینا، خب دارم باهاش حرف میزنم گرفت خوابید. اه.
صبح روز بعد ساعت هفت و نیم
همه ی اعضای تیم کنار زمین کوییدیچ، جمع شده بودند و با هم صحبت میکردند. استر کمی بالاتر روی یک چهار پایه ایستاده بود و به بقیه نگاه میکرد. ملت تیم(همون اعضا) توی یه ردیف جلوی اون نشسته بودند. خورشید همه جا رو روشن کرده بود و صاف توی چشم استر بود.
- خب بچه ها، این ترم ما تازه وارد زیاد اریم پس باید حواسمون رو جمع کنیم و کم نیاریم. برای ما خیلی مهمه که توی اولین مسابقه پیروز بشیم، تیم هافلپاف تیم خوبیه، پس سعی کنید همه تلاشتون رو بکنید.
آبر: اسی جون من یه چی بگم؟
- هین؟
احساس نمیکنی چشات داره میاد تو دهنت؟
- هین.
- خو فکر کنم یه ذره بچرخی حله.
- اهین
بعد از یک ساعت نطق و سخنرانی، بالاخره استر از روی چهار پایه پایین اومد. همه را صدا زد تا آماده گرم کردند شوند. به صف شدند تا نرمش را آغاز کنند.
گرابلی: استر این چه حرکتیه؟ من دامن پامه ها! نمیتونم.
آبر: استر...آخخخ ریشم ،ریشم، یکی بیاد پای منو از تو ریشام در بیاره.
نوبت به حرکات کششی دست رسید، استر دستهاش رو به سمت بالا کشید که ناگهان:
- جیــــــــــــــــــغ.
- چته بچه؟
- عمو استر، بند یویوم موند زیر پام کنده شد. عرررررر
بالاخره پس از یک ساعت و اندی کار نرمش تموم شد و همگی برای آماده شدن به رختکن رفتند.
گرابلی: استر لباساتون همش شلوار داره؟ دامن دار ندارین؟
جیمز: عمو استر این نهنگ من تو جیب لباس جا نمیشه.
استر:
همه تماشاچیان در ورزشگاه جمع شده بودند و آماده دیدن یک مسابقه عالی و جذاب بودند. هوای معتدل و خوبی بود و باد نمی وزید، همه شرایط برای یک بازی عالی محیا شده بود. شجاعان گریفی، آماده شده بودند تا وارد زمین شوند.
ناگهان گزارشگر اسم بچه های گریف رو خوند و همگی با چوب های جادوشون وارد زمین شدند و در برابر هافلپافی ها قرار گرفتند.
یک روح مزاحم در برابر گرابلی ایستاده بود و جاروی روحی اش را تکان میداد. انعکاس آفتاب بر سر کینگزلی چشمان استر را می آزرد. قلم پر ریتا گوشه ورزشگاه در حال نوشتن مسابقه بود و نیمفا موهایش را رنگ به رنگ میکرد.
سووووت
مسابفه آغاز شد و همهمه ورزشگاه را پر کرد. گرابی به سرعت به این طرف و آن طرف نگاه میکرد و یه دنبال گوی زرین میگشت.
ناگهان جیمز خودش را به گرابلی رساند و یکی از توپهای بازدارنده را دفع کرد.
-
تماشاچیان: ایول ایوله ایول، داش جیمزی یله ایول.
توپ به طرف پیوز پرتاب شد و از بدنش عبور کرد. ناگهان گرابلی صدای ویزی را در گوشش شنید، شتابزده به سمتش برگشت و آنرا دنبال کرد و پس از یک ربع تعقیب و گریز متوجه شد که آن یک زنبور بوده است(
) .برد ورزشگاه نتایح مسابقه را اعلام میکرد.
گریفیندور 40، هافلپاف 50
گرابلی دوباره چشمانش را تیز کرد، باید گوی زرین را پیدا میکرد. کمی بالاتر رفت و توپ طلایی را دید، به سمتش شیرجه زد و آنرا دنبال کرد. پیوز هنوز به دنبال آن میگشت.
ناگهان صدای فریادی بلند شد. یکی از بازدارنده ها به کله کچل کینگزلی برخورد کرده بود. از هوش رفت و روی زمین افتاد.
تماشاچیان هافل چیغ و داد کردند. ناگهان اسپراوت با جارویش وارد زمین شد.
گرابلی هنوز به دنبال گوی میرفت. که ناگهان کوی ایستاد، گرابلی نیز ایستاد. اندکی تامل کرد اما ناگهان وظیفه اصلیش یادش آمد و گوی را در مشتش حبس کرد و دستش را بالا گرفت. همه گریفیندوری ها جیغ میزندند و خوشحالی میکردند.
او پیروز شده بود.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط پروفسور گرابلی پلنک در 1388/4/15 16:42:03
[color=FF0000][b]پس قدم قدم تا روشنايي از شمعي در تاريكي تا نوري پر ابهت و فراگير!
ميجنگيم تا آخ?
ميجنگيم تا آخ?
تو هم هِي گير بده.
~~~~~ 
) از همان جا می توانستم بازیکنان تیم گریفیندور را ببینم. همه ی بازیکنان آنها پشت سر استرجس پادمور حرکت می کردند.غوغای عجیبی در ورزشگاه شکل گرفته بود.
... خب دیگه ، میتونی بری ، اگه مادرت رو زنده میخوای ما باید برنده شیم .
