شوالیه‌های سپید

کنتِ خسته با سرگیجه وارد اتاق بعدی شد اما با دیدن تمیزی اتاق و آرامشی که درش موج میزد با تعجب به اطراف نگاه کرد.تخت بیمارستان با ملافه ای سفید ظاهری نو گرفته بود.اما نکته ی عجیب دختری بود که روی تخت نشسته بود و با وجود درک حضور روح کنت همچنان به شونه کردن موهای بلند مشکیش مشغول بود.روح کنت که تا حالا هیچ کس تا این حد نا دیده نگرفته بودش با عصبانیت خواست بره سمت دختر جوان و جسمش را تسخیر کنه که دختر سرشو آورد بالا و با چشم های مشکیش با جدیت روح را نگاه کرد.کنت ایستاد.
_اینجا چیکار دارید؟

روح کنت واقعا اینجا چکار داشت؟جسم این دختر را تسخیر کند؟بیمارستانش را نجات دهد؟
_ام خب چیزه...
_بیکاری؟
_هم آره هم نه.
_اشکال نداره بی زحمت بیا موهای منو بباف.
_من روحم.
_خب باش فلج که نیستی مو هم نمیتونی ببافی؟

کنت فکر کرد این راه خوبی برای تسخیر روح این دختر باشه.از بقیه هم آروم تر بود پس میتونست بدون اینکه آسیب ببینه به کارش برسه اما خب اشتباه میکرد.به پروتی نزدیک شد.دستش از لای موهای براق پروتی رد شد و گفت:
_دیدی نمیتونم؟

قبل از اینکه پروتی جواب کنت را بدهد.کنت در جسم دخترجوان رسوخ کرد و شروع به کوبیدن بدن پروتی به دیوار کرد ،جینی ویزلی و هری که اتاق بغل بودند با شنیدن صداهای عجیب ازاتاق پروتی سراسیمه همراه باقی محفلیا خودشونو به پروتی رسوندند.پروتی برای مقابله با روح کنت سعی میکرد کنترل جسمش را به دست بگیره ولی نمی تونست.بقیه محفلی ها هم هاج و واج به دختر همیشه آرومی نگاه میکردند که حالا رسما دیوانه شده بود.پروتی یکدفعه به سمت جمعیت تجمع کرده جلوی در دوید؛هری جینی را عقب کشید اما پروتی در چندقدمی محفلی ها ایستاد.گوشه ی پیشانیش خون می اومد.یکدفعه موهای پروتی شروع به بلند شدن کردند و دور بدن باریکش پیچیدند.کم کم فشار موهاش زیاد شد.محفلی ها وحشت زده صورت سرخ پروتی را نگاه میکردند.روح کنت که توان تحمل این فشار زیاد را نداشت از بدن پروتی بیرون آمد و به قبل از هجوم محفلی ها به راهرو رفت تا طعمه ای دیگر پیدا کند اما پروتی بی هوش روی زمین افتاد.

روح کنت واقعا بدبخت بود. او از دست دیوانه ساز رهایی پیدا کرد اما دچار شد به یک نوع بدترش! جایی که او واردش شده بود شبیه بود به جایز سویینگ. چهار دیواری در سه محور ایکس، وای و زدمی چرخید و تازه داد هم می کشید " همین طوری که می چرخی تکون بده! "

روح کنت پس از مدت کوتاهی توانست طعم روده هایش را با زبانش پیدا کند و با قورباغه های سبز مرداب های اطراف همزادپنداری شکلی پیدا کرد.مرلین را شکر روح بودنش از عواقب بد رنگ سبز صورت و بالا آمدن مایعات بدن جلوگیری می کرد.

- تکون بده، همین طوری ویبره می ری تکون بده...تکون بده مگه خوابت میاد؟ تنکس ا لات پروف! از خفن تر مقرر گیر میاد جایگزین هَو اِور؟نریم پرابلی دیگه خونه ننه سیریوس ایون! هَو تلک انی مشکل ؟ بیگ و بزرگ، جا دار و کام فور تیبل!به این خوبی!

روح کنت هنوز سلامت بدنیش را به دست نیاورده بود که عقلیش رو هم از دست داد. هیچی از جملات گفته شده نفهمید حتی توی شناسایی زبانش هم ماند.ولی مطمئن بود که از صد سال قبل از ساخته شدنش هم به این مکان " خونه ننه سیریوس " نمی گفتند. همچنین کلمه ی "نریم " مشکوک بود. این جایز سویینگ زرد مو فرفری مشخصلا از این جا خوشش آمده بود.

روح بیچاره برای اولین بار فکر کرد اگر آنها هیچ وقت اینجا را ترک نکنند چی می شود؟ تا الان که به جای اینکه آنها از او بترسند کم کم او داشت از آنها می ترسید. آیا آنها خانه اش را برای خودشان برمی داشتند و او را از اینجا بیرون می کردند؟

وقتی برعکس داری می لرزی و ویبره می ری، جواب پیدا کردن بهترین کاری نیست که می توانی انجام دهی. روح سعی کرد از جایی که آمده است برگردد. دیوانه ساز هرچی بود به این لرزش دیوانه وار می ارزید. وقتی که برعکس داری می لرزی، جهت یابی هم فکر خوبی نیست!

کنت قصد داشت از توی دیوار عبور کند نه رز. اما خیلی هم به ضررش نشد چون سردی رد شدن روح از درون رز زلزله ی 8 ریشتری او را موقتی تمام کرد.

- شیخ کیبر رو شکر که دو دقیقه آروم گرفتیم!
- عه! تو کجا بودی تا حالا؟ تو کودوم نقطه ی دنیا؟ تو حقیقتی یا رویا؟

قبل از اینکه روح دهانش را باز کند تا جوابی دهد. پنجره ی هوایی ای باز شد و ایشون با عصبانیت حق کپی رایت رو یادآوری کردند.
روح کنت با تعجب به پدیده ی جلویش نگاه کرد. به حق شیوخ ندیده ولی شنیده! چیزایی جدید کشف می شد اینجا.

- گیو می مای پالاجایز! نمی دونستم که هستی تو هم تو اتاق الان. دادی تکون تا کی ؟

از اونجایی روح خیلی چیزی از حرف های رز نفهمیده بود جواب های خودش را داد:
- معلومه وقتی این طوری می چرخی هنگ می کنی یه جمله هم نمی تونی درست بگی. خوب مگه مجبوری؟
- همیشه می زنم 8 ریشتری زلزله . بعدشم نهنگیدم که. عین همیشه صحیح و سالم. بخواد جیگر و دلتم زلزله این طوری با جمله ی خفن!

روح کنت به این نتیجه رسید که با این دختر به جایی نمی رسد. پس از دیوار او هم رد شد و اجازه داد تا او به زلزله بودنش و گفتن جملات بی سر و ته ادامه دهد.

روح ها انواع مختلفی دارند، یکی از آن انواع، روح های بدبخت هستند.
کنت یک روح بدبخت بود.

وی پس از آن که اتاق جیسون را ترک گفت، لغزان لغزان به سمتی نامعلوم در بیمارستان رفت، جایی تا دوباره افکارش را جمع و جور کرده و به خباثتش ادامه دهد. او یک به یک از در و دیوار ها می گذشت تا این که تختی دید.

تخت بزرگ و پر بود. هیچ چیز به اندازه آزار دادن یک شخص خفته برای یک روح بدبخت مفرح نبود. کنت جلو و جلو تر رفت، لبخندی شیطانی زد و با تمام توان روی تخت نشست.
روح بدبخت، خنگ بود و نمی دانست جسم ندارد...

- الان دل و روده اش یخ می کنه!

خیلی هم خنگ نبود.
اما خوش باور... شاید؟

- بر جایگه اینجانب چه می کنی ای بی رنگ!

کنت هل کرد، نگاهی به اطرافش انداخت، کسی آنجا نبود. یعنی این شخص چه کسی می توانست باشد؟

- این سوی را نگر.

روح پایین را نگریسته و سری را دید که از کنار تخت بیرون زده بود. روح از دیدن سر بدون تن ترسید. این امر کاملا طبیعی بود.
-آآآآآآآآآآ!

اما چون شوک زده گشته بود، نتوانست از جایش تکان بخورد. سر از پایین تخت بیرون آمده و تنش نمایان شد. کنت دستی بر دهان و دستی بر قلب خویش نهاد و نفسی از سر آسودگی کشید.
- مردم روی تخت می خوابن آ! نه زیرش... اون زیر چی کار می کردی؟
- زیر تخت بودیم و انتظار می کشیدیم.
- خب روش انتظار می کشیدی...
- امکانش نبود.
-واسه چی؟
- زیرا جناب مون بر روی تخت می باشند.

روح کنت بسیار قدیمی بود. اما در عین حال باکلاس بوده و چند کلمه ای زبان می دانست، پس سرش را بر گرداند و از پنجره نگاهی به ماه و نورش که بر تخت افتاده بود انداخت، چه طعمی رمانتیکی را انتخاب کرده بود...
- هممم، چه جالب، به خاطر ماه رفته بودی زیر تخت؟
- خیر.

کنت ابرویی را که روزگاری پرپشت و زبان زد خاص و عام بود را بالا داد و پرسید:
- پس چی؟
- عرض نمودیم، هوای گرم بود و ز جناب مون تقاضای نمودیم تختمان را سرد نمایند.

سر شنل پوشی از زیر پتو بیرون آمده و دست لزج و خوفناکش را برای شبح تکان داد و حتی می شد گفت که لبخند زد:
- سلام روووووو...

دیوانه ساز این را گفته و هوا را هورت کشید.
همانطور که می دانید دیوانه ساز ها، روح را از جسم بیرون می کشند و می بلعند. روح بی جسم را چون میوه پوست کنده می پندارند. روح ها نیز این موضوع را می دانند.

کنت روح بدبختی بود، ولی عاقل هم بود. با تمام وجود به سمت دیوار رفته و با صدای "پاب" ضعیفی از آن عبور کرد. صدای ضربان قلبش در گوشش می پیچید و از اتاق دور شد.
شاید در سایر اتاق ها شانس بیشتری می آورد...

اتاق جیسون:

جیسون خواب بود. خیلی هم خواب بود. اون اونقدر خواب بود که تا حالا 9 بار کاپیتان تیم "خواب آلود های آبادان" شده بود!
در همین حال کنت تونست با آپشن روح بودنش از سوراخ کلید خودش رو وارد اتاق کنه. یک نگاه به اتاق انداخت و با فرمت evil نگاهی به جیسون.
کنت جلو اومد که وارد بدن جیسون بدبخت بشه اما به این علت که کارگردان برای خفن کردن سکانس چراغ هارو خاموش کرده بود کنت پاش رو روی تعداد زیادی از اینا گذاشت. بر طبق قانون هشتاد و ششم نیوتون:
نقل قول:
ولی کنت از قانون نیوتون خبر نداشت. بنابراین بر اثر برخورد کنت به این ها صدای خش خشی به وجود آورد که به سرعت جیسون رو بیدار کرد.
- کی؟! چی؟! کجا؟!...کی به بلیط های من دست زده؟!

جیسون متوجه کنت شد و به سرعت به سمت بلیط هاش حمله ور شد.
- از بلیط های من دور شو!

اما دیگه دیر شده بود و کنت وارد بدن جیسون شد. جیسون به سمت کشو رفت. یک فندک که معلوم نبود از کجا اومده بود رو از اونجا برداشت و به سمت بلیط ها رفت. چند تای اونها رو برداشت و فندک رو نزدیک اونها برد.
- اینکار...اینکارو نکن.

جیسون به سختی در حال تقلا بود که خودش رو عقب بکشه اما موفق نمیشد.
- اون..اونا مالِ اهوازه...میدونی قیمتشون...چقدره؟!

کنت درحالی که فکر میکرد "الان هوا تو اهواز 50 درجس. کی الان میره اونجا؟!" بالاخره دست جیسون رو اونقدر جلو برد تا بلیط ها آتیش بگیره.
- آتی...آتیش گرفتن...میدونم باهات چیکار کنم!

اراده جیسون اونقدر قوی شد تا بتونه کنترل خودش رو به دست بگیره. اون حاضر بود هر کاری بکند تا کنت رو به خاک و خون بکشه و از اونجایی کنت در بدن جیسون بود، جیسون خود زنی رو انتخاب کرد.
جیسون خودش رو به در و دیوار کوبوند. رو خودش فن کشتی کج اجرا کرد و در حرکت آخر هم به سرعت به سمت دیوار رفت و کلش رو به دیوار کوبوند.
کنت که به شدت دردش گرفته و پوکرفیس شده بود با خودش گفت "این داداشمون قبل از اومدن من هم مشکل داشته!" و از بدن جیسون درحالی که روی زمین افتاده بود پشت سرهم کلمات بلیط، مسافرت و زیگ زایر را تکرار میکرد بیرون رفت.

دامبلدور از بالای قاب عینکش نگاهی به فنگ کرد، سپس نگاهی به محفلی هایی که آمده بودند منظومه ی سالازار و گودریک را گوش بدهند کرد، سپس نگاهی به خود منظومه کرد و کتاب را بست. جالب اینجاست که همه ی این کارها را از بالای قاب عینکش انجام می داد و هیچکس نمی دانست که کاربرد این عینک چیست.
-چی شده فنگ؟
-واق واق عوووو!
-این چرا با لهجه عربی واق واق می کنه؟

کنت دوهزاری اش افتاد که علاوه بر بخش سیما، در بخش صدا هم هیچ استعدادی در سگ بودن ندارد. به همین دلیل ترجیح داد شروع به عمل بکند و فنگ را وا داشت که بپرد روی تخت دامبلدور و فنگ پرید روی تخت و شروع کرد به لیسدین صورت دامبلدور و همینطور آمد پایین به سمت شکم ولی پایین تر از شکم نرفت.به هیچ وجه!
دامبلدور که شوکه شده بود، شروع کرد به دفاع از خود با نزدیک ترین سلاح که منظومه ی سالازار و گودریک بود.همینطور که کتاب را می کوبید روی سر فنگ، به موازاتش وارد مذاکره هم شد:
-چی...چیکار می کنی...
-فلیـــش.فلیشــ.
-ولم کن فنگ...چت شده؟
-فلـــیــش.
-برو اونور فنگ... دلیران ققنوس... به دادم برسید!

و محفلی ها که مدت ها بود ندای دامبلدور را نشنیده بودند، ندای دامبلدور را شنیدند... این شد که ریختند روی سر فنگ تا جلوی لیس زدن های خبیثانه اش را بگیرند و برای اینکار، هر یک به سبک خودشان، تا می خورد زدندش. فنگ هم فروگذاز نکرد و در آخرین لحظات، پرید روی صورت دامبلدور و در حالی که جوارحش توی حلق دامبلدور بود، کلاه پیرمرد را که خیس عرق و بزاق شده بود برداشت و خورد و افتاد روی زمین و در حالی که زبانش افتاده بود بیرون حلقش،روح کنت از توی چشم هایش زد بیرون و پا به فرار گذاشت.
دامبلدور که خورده شدن کلاهش را فرصت مناسبی دید که رو کند به محفلی ها و با لبخند توضیح دهد که از ناقص کردن شخصیت هایشان نترسند و کمی با شخصیتشان ور بروند، از روی تخت بلند شد تا سخنرانیش را شروع کند که ناگهان دستگاه شوک لیز خورد روی قسمت بزاقی شکمش و مقاومت بدنش پایین آمد و دامبلدور را برق گرفت و روح کنت برگشت و رفت توی جلد دامبلدور و شروع کرد به ویبره رفتن و رقصیدن وسط اتاق عمل. محفلی ها هم که دیدند پروفسورشان دارد حسابی آن وسط زجر می کشد و ناخواسته بندری می رود، به فکر چاره ای افتادند. از آن طرف هم دامبلدور که جادوگر بزرگی بود و می توانست بعضا بدون چوبدستی هم طلسم اجرا کند، به روح کنت فایق آمد و رقصان گفت:
-بزنید دلیران... من رو بزنید تا این روح فرار کنه.

نیم ساعت بعد

دامبلدور هی اصرار می کرد که بزنندش اما محفلی ها خیلی ارادت داشتند و از روی احترامی که به دامبلدور می گذاشتند، جرئت نداشتند کاری کنند. ناگهان هری از آن انتها با دستکش بوکس ظاهر شد و خودش را انداخت روی جسم نحیف پیرمرد و شروع کرد به هوک زدن روی دماغ استخوانی و چشم های درخشان دامبلدور و همزمان فریاد میزد:
-خودتون... خودتون گفتید که بزنمتون پروفسور...باید تحمل کنید... فقط یه مشت دیگه.
-

فنگ هم که به هوش آمده بود، از آنجایی که سگ بود، شعور نداشت و خواست تلافی ضربه های دامبلدور را در بیاورد به همین دلیل به هری پیوست و شروع کرد به گاز گرفتن پاچه ی پیرمرد. که البته این اقدامش موثر واقع شد و روح کنت که حسابی دردش گرفته بود در رفت.
دامبلدور که بدنش کشش این حجم از فعالیت بدنی را نداشت، همانجا دم به دم جان داد و ارثیه اش پخش شد و به هری، اسنیچ طلایی رسید.هری هم اسنیچ را ماچ کرد و سنگ مرده زنده کن از آن در آمد و با آن ، دامبلدور را زنده کردند.
محفلی ها جشن تولد دوباره ی دامبلدور را اجرا کرده و وقتی تمام شد، بلند شدند رفتند توی اتاق هایشان و روح کنت، سرگرم چیدن نقشه ای تازه برای کرم ریختن روی محفلی ها شد. خیلی کرم ریختن را دوست داشت.

قبل از اینکه روح خلیفه فلش بک بزنه به بیست و خورده ای سال پیش، صدای افتادن چیزی شبیه به قوطی نوشابه در راهروی منتهی به اتاق به گوش رسید و توجه شان را جلب کرد. کنت به همراه خلیفه دو تایی در جایی نزدیک به سقف اتاق تاریک شناور شدند و پس از تحویل نگاه هایی مشکوک به همدیگر، در حرکتی هماهنگ کله هایشان را در دیوار پشت راهرو فرو بردند.

«یـــــاه! »
«هوووووع! »

پس از در آوردن اصوات مسخره، کله های دو شبح شفاف بیرون زده از دیوار بار دیگر با کمال تعحب به سمت همدیگر چرخیدند و در نهایت به اتفاق به سگ خسته ای که گوشه ای از راهرو بی تفاوت لم داده بود، خیره شدند.

کنت: «سرورم! این سگ شون هست. اینم حتی ترس و واکنشی نداره.»
خلیفه: «هوووم. شاید اصلا نمی بینه مارو؟»

کنت ابروانی میندازه بالا ولی زیادی میندازه بالا از کادر لوکیشن رول میزنه بیرون و عوامل و کورممدین به سختی برش میگردونن روی پیشونیش. کله اش رو بیشتر میده بیرون از توی دیوار و به صورت سگ سیاه و خسته نزدیک میشه...

«خروخرولف..ووفیس. فلیش...فلیششش فلیششش فلیششش »

ترکیب خرناس و لیس باعث میشه روح به عقب بپره و با انزجار آثار آب دهن سگ رو از روی صورتش تمیز کنه.

«وانمود نکن که خیس شدی کنت! پسرم هر شب می باره روت وقتی خوابی. ما مُردیم!»
«بله سرورم! نمیدونم چرا احساس کردم یهو.»
«کنت! من یادم آمد یه قرارداد دارم باید برم توی یه رول دیگه برای مراسم احضار روح قرار بود یه چندتا افکت بندازم وسط، طرف رنک بهترین نویسنده رو ببره این ماه. پاشو روح این توله سگو بکش بیرون خودت برو داخلش قاطی شون شو ببین کی هستن این جماعت تازه وارد. احتمالاً باید بریم توی جلد خودشون تا بترسن از ما.»

خلیفه پیش از آنکه کنت لکنت کنان ابراز نظری کنه حتی، فلنگو می بنده موقتاً به مقصد دیوار دیگه ای در عمق تاریکی و اونو با سگ دایورتی که قلاده ای مزین به پلاک "فنگ" داره تنها میذاره. موسیقی اهرام ثلاثه مصر پخش میشه. سگ بی زبان توی شلوارش بارون میاد. البته به گواه کارشناسان ویزنگاموت فنگ سگ بی ناموسی بود و لباس نداشت هیچ وقت در نتیجه بارون همه جای راهروی تاریک بیمارستان متروک جاری میشه و تبدیل میشه به نهرهای روان وعده داده شده توسط آقای زرینی معلم دینی! (یه چهار پنج تا تیلور و جنیفر و کیم و ریحونه و شراره هم تصور کنید دو سمت نهر در نقش حوری موری که دارن انگور میخورن و رداهایی از جنس ابر تنشون کردن و خلاصه عمه فضاسازی رستگار میشه در این نقطه).

«عوووو ! هاااااااپ...وااا ق ق ق قوع! »

پیش از آنکه توله سگ مظلوم و بی زبان واق واق اش را تکمیل کند، چارلی میوفته وسط حوض شکلات فندقی مستقر در وسط کارخانه شکلات سازی و غرق میشه توش اصن و شبحی که کنت نام داشت، فرو میره توی چشمان فنگ!


در اتاق عمل

بر خلاف بیمارستان متروک و غرق در تاریکی، اتاق عمل با انوار الهی خارج شده از اخگر چوبدستی دامبلدور روشن مونده بود. دامبل در لباس خواب متشکل از شلوارک مامان دوز با طرح صورت گلرت، روی تخت جراحی لم داده. دستگاه شوک رو روشن گذاشته روی ولتاژ پایین روی شکمش و چربی نداشته اش رو آب میکنه و همزمان با کفترش ققنوس، داره منظومه عاشقانه گودریک و سالازار رو میخونه. بقیه ملت هم هر کدوم یه گوشه ای پهن شدند و تمرین عشق و اکسپلیارموس می نمایند. سکوت فراگیره تا اینکه قیژ قیژ باز شدن در اتاق توجه همه رو به سمت سگی جلب میکنه که عوض حالت چهار پا، روی دو پا مثل آدم ایستاده داره میاد داخل.

شبح رخنه کرده تازه از نگاه های معنی دار حضار دوزاریش افتاده بود که جایی سوتی داره میده و سگ بودن هم استعداد میخواد و کار هر ناسگی نیست سگ بودن...

- کنت خبر جدید چی داری برامون؟

شبح کنت که در حال پس و پیش کردن جمله ها بود تا به بهترین روش ممکن خبر فاجعه آمیز رو به خلیفه بگه با صدای آمیخته به خشونت شبح پسر خلیفه که به خلیفه معروف بود به خودش اومد.

- صدای ما رو نشنیدی؟زمزمه های عجیبی به گوشمون رسیده چه اتفاقی افتاده؟

- خب سرورم باید بگم گروهی به اینجا اومدن که رفتارهای عجیب غریبی دارن... البته قربان اصلا خاطرتونو مکدر نکنید فردا بیرونشون می‌کنم.

شبح خلیفه که ذهنش معطوف به عجیب بودن رفتار مردمان تازه وارد شده بود پرسید:
چه رفتاری؟چطور اجازه دادی تا الآن در بیمارستان تحت حکومت ما بمانند؟به چه جرأتی؟

شبح کنت که سرش اومد آنچه که میترسید بیاید با ویبره ی ضعیفی در صداش گفت:
قربان تصدقتان منو عفو کنید این آدما انگار نه انگار شبح دیدن جوری رفتار می‌کند انگار سالها با شبح ها زندگی کردن... اما من ترتیبشونو میدم شما آرامشتونو حفظ کنید.

خلیفه تکیه اشو از پشتی تخت شکسته ای که تخت پادشاهی خودش میدونست گرفت و گفت:
مردمانی با شجاعتی شگرف؟جالب است بسیار جالب قبل از پا به فرار گذاشتنشان می‌خواهیم خود نیز آنها را ببینیم فردا به بیمارستان سرکشی خواهیم کرد.

کنت با تعجب به صورت خلیفه که لبخندی مرموز به لب داشت نگاه کرد و سعی کرد آخرین باری کقه او به بیمارستان سرکشی کرد رو به یاد بیاره ؛ بیست و پنج سال پیش آخرین بار بود.

نیمه شب- اندرون راهروهای مخوف بخش زنان و زایمان!

روح سر خورده ی کنت در حالی که داشت به زمین و زمان بد و بیراه میگفت و به بخت بدش لعنت میفرستاد، یکی یکی از دیوارهای ترک خورده و دوده زده رد میشد. تا حالا تو تمام طول زندگی روحیش با همچین جماعتی برخورد نکرده بود. اقلا یکیشون نکرده بود دو گالیون خرج احترام به احساسات یه روح تنها و غمگین کنه. مگه ازشون چی خواسته بود جز یه جیغ بنفش و یه جمله "مامان! روح!؟" واقعا که مردم چقدر بی نزاکت و بی ادب شدن تازگیا!

روح کنت همینطور رفت و رفت تا آخر صدای نویسنده رو درآورد و تهدید به حذف از سوژه شد. کنت هم که میدونست زورش به نویسنده نمیرسه به همین اکتفا کرد یه فرمت برای نویسنده بیاد. بعد سریع از تو آخرین دیوار رد شد و پرید تو اتاق زایمان!

اتاق نیمه تاریک بود و یه لامپ مهتابی نیم سوخته که مرتب خاموش و روشن میشد به مخوفیت صحنه اضافه کرده بود. گروه کثیری از ارواح تو اتاق عریض و طویل داشتن برای خودشون رژه میرفتن. دیدن اون قیافه های درب و داغون نشون میداد که چه مرگ با زجر و مشقتی رو از سر گذروندن. در اینجا صحنه به دلیل داشتن خشانت بالای 50 سال توسط عوامل پشت پرده صحنه سانسور شد.

شبح کنت هم که انگار بار اولش نبود با این وضعیت رو به رو میشد، بی توجه رو هوا سر خورد و سعی کرد از میون جمعیت ارواح راهی برای خودش باز کنه. از بین یه دسته از اشباح به زنجیر کشیده شده عبور کرد و با خشونت و هل دادن، از میون یه عده از ارواح رد شد که داشتن با یه سر بریده خون آلود دست رشته بازی میکردن و اساسا گند زد به بازیشون! ولی چون اعصابش هنوز سرجاش نیومده بود، یه اردنگی هم زد به روح بچه ای که اون وسط داشت سرگردون واسه خودش میپلکید و روح بخت برگشته رو با فریاد آخه من چیکارم این وسط؟! از تو سوژه شوت کرد بیرون!

چند لحظه بعد خودش رو رسوند به تخت نیمه شکسته ای در انتهای اتاق. جایی در تاریکترین نقطه که انگار هرگز رنگ نور به خودش ندیده بود...
شبح کنت مقابل تخت زانو زد.
- سرورم!

صدای مخوفی از تو تاریکی گفت:
- کنت...خبر جدید برامون چی داری؟

قبل از هرگونه واکنش دفاعی از طرف شبح خبیث بخت برگشته یقه ی ردای او توسط مالی ویزلی کشیده شد و اون بنده خدای از همه جا بی خبر قریب به سه ساعت به عنوان نگه دارنده ی نخ کاموا استفاده شد.
در تمام این مدت که مالی مشغول کامواها بود آرتور سوال های عجیبی می پرسید که شبح بیچاره نه تنها جواب آنها را نمی‌دانست بلکه بیشتر به این فکر می افتاد که کاش مویی برای کشیدن داشت یا حتی اشکی برای ریختن...
بعد از اتمام کار مالی ویزلی شبح تمام شجره نامه ی خاندان او را از بر بود. آرتور با دعوت از شبح خبیث برای شب نشینی های مشابه او را تا در اتاق بدرقه کرد.
قبل از خروج شبح آرتور با لبخندی ویزلی مانند گفت:
اوه جناب فراموش کردم اسم شریفتون رو بپرسم شما امشب خیلی به ما لطف کردید و از دوستان عزیز ما خواهید بود شما رو چی باید صدا کنیم؟
شبح بدون حرفی اضافی در حالی که از اتاق خارج می‌شد گفت:
شبح خبیث کنت پنجم دورینکت...
آرتور که از اسم کاملا مشنگ مآبانه ی او خوشش اومده بود گفت:
چه اسم شیکی اگر اجازه بدید من شما رو شبح کنت صدا میکنم
شبح کنت پنجم دورینکت در حالی که با شانه هایی خمیده در راهرو پیش می رفت تنها سری تکان داد و با خود فکر کرد تا این روز مردمی به این شگفت انگیزی پا در این بیمارستان نگذاشتند.باید به سرورش درباره ی این جماعت میگفت؛ به شبح خلیفه که در این بیمارستان حکم فرمانی می‌کرد...

روح خبیث، سرگردان و آواره در خانه به گردش در آمده بود. هنوز نقشه های بسیاری در سر داشت که می توانست با آن ها قوی ترین و پر رو ترین موجودات را از این بیمارستان فراری دهد، یک مشت بچه و پیرمرد که کاری نداشت!

روح خبیث در حالی که طرح های مختلف برای به هم ریختن آرامش میهمانان جدیدش می ریخت، وارد اتاق بعدی شد. اتاقی که مالی ویزلی همراه با شوهر خود در حال بحث در مورد آینده ویزلی ها و چگونگی رسیدگی به هزاران ویزلی تولید شده در طی برنامه پنجم توسعه بودند.

- به نظرت آرتورو ویدال ویزلی امسال بازم تک میاره؟ 4 ساله هنوز تو اول ابتدایی مونده و نتونسته بره دوم!
- نظرت چیه یه پیاله سوپ پیاز به هری بدم و ازش بخوام که بهش درس بده؟ بالاخره هرچی نباشه سوپ پیاز های من حرف ندارن و خودمم می دونم.

دو ویزلی در حال بحث و حرف زدن خود بودند و کوچکترین توجهی به شبح سیاهپوش که به آن ها زل زده بود، نداشتند. شبح که به این بی اعتنایی ها عادت نداشت، بی تاب شد و شروع به حرکت در اتاق کرد تا بتواند توجه آن ها را به خود جلب کند...
و موفق شد!

- پناه بر ریش مرلین! این دیگه چیه؟ چقده چندشه.
- نمی دونم واللا عزیزم. ولی به نظرم موجود جالبی میاد. شاید یکی از این روپوت... نه، روموت... ، نه نه... آهان پیدا کردم! ریموت های مشنگیه که میگن مثل آدمه ولی از جنس آهنه! با یه پیچ گوشتی می تونم خیلی چیزا ازش بفهمم!
- بیخیال بابا! تو هم هر چیزی دم دستت می رسه، می خوای بزنی و داغونش کنی. بذار فعلا بیاد و این نخ کاموا رو نگه داره تا ببینیم بعدش چی میشه.

شبح خبیث تمام مدت با قیافه ای پوکر فیس خیره به مکالمه بین آن دو نفر ایستاده بود...