میخانه دیگ سوراخ (دوئل)

میخانه دیگ سوراخ امروز شلوغ تر از هر روز دیگری بود.مدتها بود كه ميخانه چنين جمعيتي به خود نديده بود.همهمه اي بين جمعيت بود وتنها فرياد هوراس اسلاگهورن توانست آنرا ساكت كتد!
-ساكت!!!!!
بعد ازين فرياد سكوت آزاردهنده اي بر سالن ميخانه حاكم شد.
-امروز مي خوايم چند متهم رو به سزاي اعمالشون برسونيم.اگر كسي حرف بزنه با يك آواداكداورا ازش پذيرايي مي كنيم.
اين جادوگر جوان به اتهام قتل 3 نفر به مرگ محكوم ميشود.
بعد از اين حرف نگهبانهايي كه لباس خاكستري پوشيده بودند آن مرد ناشناس را بردند. البته آن مرد با فرياد هاي:نه.....منو نبريد. سكوت سالن را كه پس از حرف اسلاگهورن به وجود آمده بود شكست.

اسلاگهورن:اليته امروز مي خوايم از يك جادوگر وظيفه شناس كه اين مرد قاتل را معرفي كرد تقدير كنيم. سوروس اسنيپ.
صداي دست زدن هاي بلند جمعيت برخاست.
اسلاگهورن:درجه مرلين به شما اهدا مي شود!
اسنيپ:سلام به همه! از همه و به خصوص آقاي اسلاگهورن تشكر مي كنم.من كاري نكردم فقط وظيفه مو انجام دادم.
.........................................
بعد از اينكه درجه مرلين رو سينه اسنيپ مي درخشيد،باز هم فريادي از هوراس اسلاگهورن شنيده شد:
ختم جلسه اعلام مي شود.
مرد به طرف در خروجي حركت كردند و پس از چند دقيقه سالن خالي شد.
از دري كه آن مرد ناشناس را بردند نگهبان ها به سرعت وارد شدند و فرياد هاي آواداكداورا سالن را پر كرد....

یا لطیف

صدای برخورد زنجیر ها به زمین ، همهمه ی مردم را فروکش کرد . جادوگر جوان و درشت هیکل در حالی که در میان کاراگاهان وزارت احاطه شده بود ، وارد پاتیل درزدار شد ! مردم حاظر در سالن مسیر حرکت او را خالی می کردند . بارتی کراوچ که پیشاپیش همه در حال حرکت بود ، در حین حرکت با صدای بلندی گفت :
- لطفا ساحره ها و کودکان رو از این محل خارج کنید ! این مرد قراره به زودی مجازات بشه . پس کسانی هم که طاقت دیدن مرگ یه متهم رو ندارن برن بیرون !
سالن جنب و جوش خاصی به خود گرفت ، مردان ، ساحره ها و کودکان رو به سمت بیرون راهنمائی می کردند . چند پسر بچه ی 12-10 ساله زیر میز گوشه ی سالن مخفی شده بودند ! جمعیت سالن تقریبا به نصف رسید ! کراوچ دوباره شروع به صحبت کرد :
- این جادوگر به اتهام فرار از آزکابان به مرگ محکوم شده ! برای مجازاتش بدترین نوع ، یعنی اعدام به وسیله ی آواداکداورا در نظر گرفته شده !
صدای همهمه ی مردم بلند شد . پسرک های زیر میز نگاه موذیانه ای به یکدیگر انداختند . پیر مردی از وسط جمعیت با عجله بوسیله ی عصایش راه خود را به سمت در خروجی باز می کرد. بارتی کراوچ به طرف متهم رفت و او را به کنار پیشخوان برد ، بعد به کاراگاه جوانی که شنل سرخ رنگی پوشیده بود اشاره کرد . کاراگاه جوان به آرامی روبروی مرد قرار گرفت ، با دست لرزانش چوب دستی اش را بیرون آورد و ایستاد . کراوچ سرش را به نشانه ی تایید تکان داد . سالن در سکوت فرو رفته بود ! کاراگاه جوان ، لب های سفیدش را به آرامی تکان داد : آواداکداورا ...
طلسم سبز بی رمقی از سر چوب دستی او خارج شد ، سکوت سالن با صدای فریاد مرد شکسته شد . چهره ی بی روحش بی حرکت ماند ، چشمانش در عمیقی را نشان می داد !
صدای برخورد زنجیر ها به زمین همهمه را به پاتیل درزدار بازگرداند !

آسمان مي­غريد و قطرات باران بر شيشه­هاي خاک گرفته­ی ميخانه تازيانه ميزد اما هيچ چيز نمي­توانست از صداي همهمه و غوغای حاضران بکاهد؛ حکم مجازات يک زنداني آن­ها را به وجد آورده بود!
ناگهان درهاي ميخانه باز شد و دو مرد قوی هيکل، جادوگر جوانی را کشان کشان به طرف صندلي ميان سالن هدايت نمودند.
موهاي خيس و سياه، صورت رنگ پريده­ی پسر را مي­پوشاند با اين حال چشمان گود رفته و نگاه هراسانش به وضوح قابل تشخيص بود. چندان هوشيار به نظر نمي­رسيد؛ قدم­هاي نامتعادل و گردن آويزانش اين حقيقت را برملا مي­ساخت. ظاهر او حتي تماشاچياني که تا چند ثانيه قبل از خشم فرياد بر مي­آوردند را نيز به ترحم واداشت!
دو جادوگر مجرم را بر روی صندلي نشاندند، گردن پسرک بر روی شانه­اش افتاد و صداي نفس­هاي بريده­اش اوج گرفت.
درست هنگامي که زمزمه­ی ساحره­ها و جادوگران آغاز شد در تيره و بزرگ ميخانه برای دومين بار باز گشت؛ جادوگري با ردای سياه، بدون اندکي مکس به سمت جايگاه گام برداشت.
او پس از اينکه نگاه رقت­انگيزی به مجرم انداخت صدايش را صاف کرد و شروع به سخن گفتن نمود...
- خانم­ها و آقايان! امروز سايمون ديويس، محکوم به جرم خيانت به وزارت سحر و جادو در برابر ديدگان شما مجازات خواهد شد، تا عبرتي شود برای همگان!
سپس چوبدستش را از غلاف بيرون کشيد و با دست لاغر و استخوانيش قلب پسر را نشانه گرفت.
تماشاچيان با سر دادن شعار ناخشنودي خود را ابراز داشتند و به انتظار اجرای حکم ايستادند.
- آواداکداورا!
برقی در آسمان درخشيد؛ همزمان چشمان خاکستري پسرک بر هم رفت و صدای نفس­هاي مقطعش ديگر به گوش نرسيد!

عصر بود و هوا رنگي غمگين به خود گرفته بود و در ميخانه ديگ سوراخ كه تازه تأسيس نشده بود شور و هيجاني بر پا بود ... كه در با لگد باز شد و دو ديوانه ساز كه معلوم نبود چجوري لگد زدن وارد شدند و به دنبال آنها زنداني كه پاي در بند بوده و به دنبال او دو ديوانه ساز ديگر وارد مي شوند و همه جا را سردي فرا مي گيرد و در به آرامي با نسيمي كه از پنجره ي زوار درفته وارد شده وبد بسته مي شود و ايگور كاركاروف از آنطرف ميخانه مي آيد و مي گويد :
- چه عالي شد . خوبه !!! بالاخره رسيدن .
و چوبدستي را به هنجره ي خود چسباند و وردي را زير زبان گفت و شروع كرد به صحبت كردن :
- خب . همه برين اون طرف جمع بشين ( در همين هنگام دستش را به سمت ته ميخانه سوق مي دهد و به آنطرف اشاره مي كند ) . ديوانه سازها برن .
و ديوانه سازها مي روند و گرماي دلنشين ميخانه دوباره از نو باز يم گردد و او ادامه مي دهد :
- ما به يك فروند جادوگر يا ساحره نيازمنديم كه توانايي به زبان آوردن و عملي كردن ورد آوداكاداورا را داشته باشد . كسي هست كه داوطلب باشه ؟
- ما !!!
- شما ؟ اسمتون ؟
- من لي اسكاور هستم .
- بله ؟ شما كي هستين ؟
- من لي اسكاور بدست آمده از لي جردن و اسكاور هستم و مي خواهم با وردي كه گفتيد اين زنداين را به سزاي اعمالش برسانم .
- باشه . پس لي اسكاور عزيز در برابر آنتونيون دالاهوف مرگخوار قرار مي گيرد . اي واي !!! اين مرگخواره كه فرار كرده . چرا هيشكي جلوشو نگرفته ؟
لي اسكاور گفت :
- يعني دوئل بي دوئل ؟ واي مامان !!!
برادر حميد از ته ميخانه فرياد كشيد :
- ايول ققي فرار كرد .
- استاد اون آنتوني بود .

میخانه دیگ سوراخ از همیشه شلوغ تر شده بود و همهمه بیشتری بر جو آن جا حاکم بود ! از صمیمیت و آرامشی که هر روزه آنجا را احاطه کرده بود خبری نبود ، ولی اینک نفرت و خشم بر جای آنان آرامیده بود و نقش اساسی و مهمی در رفتار و گفتار حاضران میخانه ایفا میکرد !
جادوگران و ساحره های زیادی در سالن اصلی میخانه حضور داشتند و با کینه و نفرت به جایی در انتهای سالن چشم دوخته بودند ؛ پلاکارد بزرگی در بالاترین بخش سالن اصلی میخانه نصب شده بود :

بازگشت همه به سوی اوست ، ولی ما مجرمان را به زور به سوی او بر میگردانیم

میخانه دیگ سوراخ با حمایت بخش مجازات مجرمان وزارت سحر و جادو ، و با رسیدگی هوریس اسلاگهورن ، یکی از تبهکار ترین مرگخواران سیاهی را در ملا عام مجازات میکند !

بله ! جایی که همه به آن خیره شده بودند ، همان مکان حضور هوریس اسلاگهورن و یکی از مجرمان که گویا مرگخوار بوده ، بود ! جادوگر مسن و چاقی در حالیکه چوبدستی اش را مقابل ساحره ای گرفته بود ، روی یکی از صندلی های فکسنی سالن لمیده بود ! آن ساحره ... ساحره ... بلاتریکس لسترنج بود ، نفرت حاکم بر سالن از حضور او میرنجید ، ولی او بی تفاوت به هزاران نگاه خیره در برابر همگان ایستاده بود .

هوریس اسلاگهورن با صدای بم و خشکی ناگاه ، لب به سخن گشود : بلاتریکس لسترنج ، در برابر همگان اعدام خواهد شد ؛ و بازگشت ، لحظه ای به چهره تکیده بلاتریکس نگاهی کرد ، چوبدستی اش را محکم تر گرفت و فریاد زد : آواداکداورا !
پرتو باریک و سبز رنگی به سمت سینه بلاتریکس هجوم برد ، بلاتریکس لسترنج مرده بود ؛ همه با دهان باز به جسم بی جان او چشم دوخته بودند ، پرتو سبز رنگ تنها به سینه او اصابت کرده بود ، ولی حضار غافل بودند از اینکه پرتو سرخ رنگ قلب و روح او را از درون دریده بود !

میخانه دیگ سوراخ امروز شلوغ تر از هر روز دیگری بود شاید ماه ها و سال ها می گذشت اما این چنین جمعیتی در این روز برفی آنجا جمع نمی شدند مردم دسته دسته وارد میخانه دیگ سوراخ می شدند و دور تا دور آن ایستاده بودند .در وسط میخانه صندلی مخصوصی که طلسم های فراوانی بر روی آن اجا شده بود قرار داشت که باید امروز فردی که محکوم به مرگ بود آنجا بنشیند،به فاصله چند متر دور تر از آن سکویی کوچک قرار داشت که مجری قانون انجا قرار می گرفت.
مردم منتظر ورود افراد وزارت خانه و فرد محکوم بودند که ناگهان در باز شد و در حالی که جوانی را که حتی در ان وضعیت وخیم لبخند شیطانی بر لب داشت را با خود به درون میخانه آوردند و او را بر روی صندلی نشاندند.د همین لحظه جادوگری که به همراه عده ای دیگر که از لباس هایشان معلوم بود مطعلق به وزارت خانه اند وارد شدند.پس گذشت مدتی همه در جای خود مستقر شدند و مجری حکم به جایگاه رفت اما انگار احساس ناخوشایندی داشت طوری که نمی توانست به محکوم که در حالی که به وی نگاه می کرد و لبخند بر لب داشت نگاه کند.
بلاخره یکی از اعضای وزارت به حرف آمد و شروع به قرائت متنی کرد.
-کراوچ به جرم مرگخوار بودن و قتل حداقل 40 جادوگر و صد ها ماگل بی گناه امروز توسط مامور وظیفه شناس وزارت خانه آقای بارتی کراوچ کشته خواهد شد تا به مجازات کار های خود برسد.از افرادی که حضور دارند خواهشمندیم سکوت را رعایت کرده و فرزاندان خود را به بیرون انتقال دهند.هم اکنون از آقای کراوچ می خواهیم حکم را اجرا نمایند.
اما مثل اینکه کراوچ هیچ یک از این جملات را نمیشنید او قرار بود فرزند خود را بکشد کار راحتی نبود کاری که صد ها برابر از فرستادن فرزندش به آزکابان سخت تر بود.مامور وزارت خانه اینبار با صدای بلند تکرار کرد.
-آقای بارتی کراوچ خواهشمندیم حکم را اجرا نمایید.
کراوچ به خود آمد.به سختی چوبدستی اش را به بالا گرفت.در همین حال سعی میکرد اندوه و اضطراب خود را پنهان کند،لحظه ای بعد چوبدستیش را به طرف فرزندش گرفت و فریاد زد.
-آوادا.....
صدای هیاهوی جمعیت بلند شد اما کراوچ نتوانسته بود حکم را اجرا نماید.هرچه می کوشید تصویر های گذشته را از مقابل چشمان خود پاک کند نمی توانست.انگار محکوم به دیدن آنها بود.دوباره صدای مامور وزارت به گوش رسید.
-از افراد حاضر خواهشمندم اجازه دهند آقای کراوچ با آرامش حکم را اجرا نمایند.
کراوچ اینبار سعی کرد به هیچ کدام از تصویر ها توجه نکند.و فعالیت های فرزندش یاد آور شود.نفرت به ورزندش لحظه ای وجودش را فرا گرفت دوباره چوبدستی را بالا برد و رو به فرزندش پایین آورد و فریاد زد" آواداکداورا"
لحظه ای بعد نور سبز رنگی از چوبدستی خارج شد و کراوچ پسر بر خورد کرد و او را به کام مرگ کشاند.صدای هیاهوی جمعیت و فریاد های انها که کراوچ را تشویق می کردند به گوش رسید .همه ی انها خوشحال بودند که در مقابل چشمانشان مجرمی کشته شده ،اما هیچ کدام به این موضوع فکر نکردند که احساس پدری که فرزندش را کشته چیست و در آن هوای برفی به کجا رفت.

همه مانند سری پیش به وسیله ی رمز تاز به اتاقی بزرگ و خرابه منتقل شدند . اتاق نیمه تاریک بود و بوی تعفن از آن می آمد . وقتی همه د انش آموزان داخل اتاق افتادند روحی که قیافه اش اصلا دوستانه به نظر نمیرسید از دیوار وارد شد . ابتدا نگاهی به دانش آموزان کرد و بعد سرفه ی خفیفی کرد (مگه ارواح هم میتونن سرفه کنن ؟) و شروع کرد به حرف زدن :
اول از همه باید بگم من یه روح هستم ! پس لال شید و خوب به حرفام گوش کنید ! وگرنه میتونم متخلف رو به خوبی ادب کنم ! من خانم روح هستم و ...
دختری از آن ته در گوش بغل دستی اش پچ پچ کرد : هه هه یه نیگا بهش کن ! با اون کله ی کچلش معلومه که زنه !
روحه که انگار از این حرف عصبانی شده بود در حالی که سعی میکرد سرخی چهرهاش نمایان نشود فوری به طرف دخترک پرواز کرد (وقتی میگم پرواز کرد فکر نکنید که خانم روح بال داشته !) و لبخند مرموزی به لبش نشست :
خوب خانم کوچولو مثل اینکه به داشتن موهای بلندت خیلی مینازی نه ؟ تو هیچ میدونی که من سال های درازی به حسرت مو در آوردن آینه ای رو جلوی صورتم نگه میداشتم ؟!
تو هیچ از دردهایی که من در دوران زندگی کردنم کشیده بودم خبر داری ؟ تو میدونی که من چه شکنجه های روتحمل کردم و طعم چه زجر هایی رو چشیدم ؟ تو دختر ناز پرورده اصلا از این ها خبری داری ؟ هان ؟!
از وقتی برای اولین بار چشمام رو باز کردم مو نداشتم ! تا یه سال دیگه هم مویی رو سر من رشد نکرد ! دو سال گذشت اما من هنوز در حسرت یه تار مو میسوختم ! سه سال اندی و نیمی گذشت ! اما هنوز هم چشم انتظار یک تار مو ! من تا 11 سالگی کچل بودم ! یه کچل مادر زاد ! اما وقتی یازده ساله و یک روزه شدم یه تار مو رو سر من سبز شد ! این خونواده ی منو امیدوار کرده بود ! تا یه سال دیگه سرم پر شد از موهای رنگارنگ و زیبا !!! من واقعا خوشحال بودم . اون سال یکی از بهترین سال های عمر من بود . اما سال بعد من رو به جرم دزدیدن پرهای طاووس دستگیر کردند و موهام رو از ته تراشیدن ! از اون به بعد من امیدم رو به زندگی از دست دادم .
فضای اتاق پر شده بود از غم . دخترکی که به خانم روح اهانت کرده بود واقعا از خودش شرمنده شده بود . اشک در چشمان همه حلقه زده بود . همه ی دانش آموزان از متخلف متنفر شده بودند . معلوم نبود که کی آهنگ غم ناکی را مینواخت . یکی از بچه ها به احترام خانم روح سه دقیقه سکوت اعلام کرد . وقتی ثانیه شمار دقیقا زمان 2 دقیقه و 59 ثانیه و چهارپنجم صدم ثانیه را نشان داد خانم روح دماغش را بالا کشید و سکوت را شکاند !( همون شکست !) : خوب بچه ها دیگه هق هق کردن بسه با این مسخره بازیها مویی برای من سبز نمیشه ! بهتره سخنرانیم رو ادامه بدم ! .......
خوب همون طور که گفتم من خانم روح هستم و به استاد درس طلسمات شما لطف کردم و اجازه دادم که شما ها کوچولو ها آوداکداورا رو رو این زندانی ها تمرین کنید . فقط یادتون باشه که این زندونی ها از جونم واسه من عزیزترن ! اگه بلایی سرشون بیاد من میدونم و موهای شما !!!
روح بشکنی زد و تعدادی قفس حاوی چند تن مرد ژنده پوش در اتاق ظاهر شد . روحه در قفس را باز کرد و مردان غل و زنجیر شده بیرون ریختند ! (این یه جمله ی ضد انسانی بود نه ؟)
روح خانم : خب نفر اول بیاد و یکی از اینا رو بکشه ! پسری قد بلند و هیکلی جلو اومد و فریاد زد :آوداکداورا !
نور سبز رنگی که بسیار خیره کننده بود از نوک چوبدستی خارج شد و به سمت یکی از آن رجال ( بلا به دور !!! یعنی شما نمیدونستید رجال یعنی مردان ؟ بد نیست آدم یه کم هم عربی بلد باشه !) حرکت کرد . مردی که مورد حمله قرار گرفته بود به عقب پرت شد . نور سبز رنگ بدنش را احاطه کرده بود . مرد روی زمین پرت شد و گردنش به طرفی خم شد . ( اگه بخواید فیلمش رو ببینید حتما این قسمت رو با حرکات آهسته به نمایش میذارن !) خون از سرش جاری شد . ولی نمرد ! اون زنده موند . به خاطر همین پسرکی که طلسم را انجام داده بود کچل نشد !
چند نفر دیگه هم تمرین خود را کرده و موهایشان جان سالم به در برده بودند !
آخر سر روح مونث -بشکن دیگری زد و تعدادی اجنه ی خانگی برای بیرون بردن زندانی ها حاظر شدند .
در همان لحظه پسرکی ریزه و قد کوتاه به دوستش گفت : هی کریس ! اینجا انگاری باغ وحشه ! من که اینجا هم روح دیدم هم جن ! فقط مونده یه چند تا مرغ و خروس هم ظاهر بشن تا باغ وحش کامل بشه !
خانم روح وقتی این زمزمه را شنید فوری به طرف پسرک شیرجه رفت و گفت : تو هیچ از دردهایی که من در دوران زندگی کردنم کشیده بودم خبر داری ؟ تو میدونی که من چه شکنجه های روتحمل کردم و طعم چه زجر هایی رو چشیدم ؟ تو پسر ناز پرورده اصلا از این ها خبری داری ؟ هان ؟! ...

خانم روح خواست تا حرفش را ادامه بده ولی پسر جوانی از آن طرف داد زد : آهای بچه ها وقتی گفتم سه همه به سمت رمز تاز بدوین من که دیگه حوصله ی گریه کردن ندارم ! بچه ها همه سر تکان دادند . (یعنی تایید کردن!)
پسر جوان : یک ، دو ، سه ! الفرار !!!

همه در میخانه جمع بودند ... افراد غریبه ای هم که به نظر تماشاگر بودند حضور داشتند ... سر و صداهایی از بیرون به گوش میرسید ... گویا بالاخره زندانی رو داشتند به داخل می آوردند ... صورت زندانی با پارچه ای سیاه رنگ پوشانده شده بود ... نگهبانان او را به میان میخانه بردند و سپس یکی از آنها کاغذی را از داخل جیبش در آورد و مشغول مطالعه شد :

_بدین وسیله به اطلاع میرسانیم که زندانی فوق محکوم به اعدام است ولی به درخواست پروفسور ایگور کارکاروف زندانی به اینجا منتقل شده است تا دانش آموزان هاگوارتز ورد آواداکداورا را بر روی او امتحان کنند ...

او کاغذ را لوله کرد و در جیبش گذاشت ... سپس به یکی از دانش اموزان اشاره کرد که به جلو بیاد .... او کسی نبود جز استر ... راجر که دید استر جلو نمیره با یک دست اونو به جلو پرت کرد

استر در روبروی زندانی قرار گرفت و چوب دستیشو به سمت اون گرفت و گفت:
میشه من اجرا نکنم ؟؟؟

مامور گفت:خب در واقع نمیشه ولی چون میدونم شما نمیتونی و یک کاری میکنی زندانی فرار کنه بهتره شما بری عقب و شما بیای جلو ...
این بار انگشت نگهبان راجر رو نشون میداد

استر اومد کنار راجر و گفت:
منو پرت میکنی ؟؟؟

ولی انگار زیر پاهای راجر چسب ریخته بودن اصلا جلو نرفت که بخواد چوب دستیشو در بیاره .... نگهبان که کم کم داشت عصبانی میشد تک تک بچه ها رو نشون داد ولی هیچ کس جلو نرفت ... صدای خنده ی زندانی به گوش میرسید ...

_اواداکداورا ....

همه مثل چوب شده بودن و رنگ صورتشون پرید ... خود نگهبان چوب دستیشو در آورده بود و به سمت زندانی گرفت بود...اکنون دیگه زندانی ای باقی نمانده بود که بخواد وایساده باشه ... او نقش زمین شده بود .... نگهبانان میخانه رو سریع ترک کردند ... دانش آموزان کلاس همچنان به زندانی مرده نگاه میکردند ...

در میخانه باز شد و نور آفتاب به داخل تابید. در تلالو آفتاب چهره مردی که در آستانه در ایستاده بود مشخص نبود. مرد قدم به داخل گذاشت و در روی به روی پرتو های طلایی رنگ خورشید بست. میخانه دوباره در تاریکی غم انگیزش فرو رفت. مرد وارد شد و همه توانستند او را ببینند : استابی مک کلی مامور مجازات بالاخره آمده بود.
ایگور کارکاروف در گوشه ای ایستاده بود. مک کلای از او دعوت کرده بود تا بیاید و به جای استابی مرد مجرم را بکشد !
مک کلای بالاخره به وسط میخانه دیگ سوراخ رسید. مردی با صورت ژولیده و مو های کثیف و در هم پیچیده ، بدنی کثیف و با شلوارکی گشاد و پارچه ای ایستاده بود.
استابی مک کلای گفت : « مورفین گانت ، به جرم کشتن سه ماگل به نام ریدل ! »
سپس سیلی مجکمی به گوش مورفین زد و گفت : « خوبه ! بگو ببینم چه احساسی داری ؟ »
مورفین فسفسی کرد. استابی شانه بالا انداخت و گفت : « ایگور ، بیا ترتیبش رو بده ! »
ایگور کارکاروف جلو آمد و درست روبروی مورفین ایستاد. چوبدستی اش را کشید و به سمت پیشانی مورفین نشانه رفت و فریاد زد : « آواداکداورا »
نفس همه در سینه حبس شد. نوری سبز رنگ از انتهای چوبدستی ایگور حرکت کرد و مستقیم به سمت مورفین رفت. مورفین پوزخندی زد و چشمانش را بست. لحظاتی بعد نور به شدت به پیشانی مورفین خورد و او ناگهان لخت شد و از طنابی که دستانش را بسته بود آویزان ماند. همه آهی از وحشت و تعجب کشیدند ... مورفین گانت به سزای اعمالس رسیده بود !
<*><*><*><*><*><*><*><*><*><*><*><*><*>
من نمیدونم چرا دوست دارم خودم همش قربانی باشم ، اما این مهمه که من از آواداکداورا حتی اگه بر ضد خودم هم باشه خوشم میاد

خورشيد از بلنداي ساختمان عظيم بانك جادويي گرينگوتز كه جلوه اي خاص به گوچه ي قديمي دياگون داده است بر آن كوچه ي هميشه شلوغ و پر رفت و آمد، به صورت عمود ميتابيد. با وجود گرماي هوا در ظهر يك روز تابستان، مثل هميشه جادوگران و ساحره ها، كوتوله ها و جن ها و... از سويي به سويي ديگر در حركت بودند و دياگون مثل هميشه شلوغ به نظر ميرسيد.
عده اي در مغازه ها و عده اي جلو ويترين ها. در جاي جاي كوچه ي شلوغ و طويل دياگون مردم به چشم ميخوردند.. اما كمي آنطرف تر درست در جايي كه ساختمان قديمي ميخانه ي ديگ سوراخ وجود دارد، برعكس هميشه رفت آمدي به چشم نميخورد!
اين امر براي من بسيار عجيب به نظر ميرسيد!!! چرا در چنين روز گرم و طاقت فرسايي هيچ كس به ميخانه رفت و آمد نميكند؟!
همين موضوع باعث شد تا كنجكاو شوم و تصميم گرفتم قبل از خريد جارويي جديد كوييديچ، به ميخانه بروم.
هنوز چند قدمي برنداشته بودم كه چشمم به كاغذ روي ديوار افتاد. كه روي آن در كنار عكس متحرك صاحب ميخانه كه در حال تعظيم بود نوشته شده بود: "ديگ سوراخ امروز تعطيل است."
با كمي دقت تازه متوجه شدم كه مشابه اين اعلاميه در جاي جاي دياگون به چشم ميخورد!
ولي اين مطلب از اشتياق من براي رفتن به ميخانه كم نكرد و در حالي كه حسي عجيبي در درون داشتم مجددآ به سمت ميخانه حركت كردم...


كاغذي با مضمون "تعطيل است" جلوي درب معلق بود.
به دستگيره نگاهي كردم، اما دستم را كه به سمت آن برده بودم برگرداندم و به صورت تراشيده ام كشيدم!
پس از نگاهي به اطراف، خودم را به پنجره ي ميخانه رساندم؛ اما پرده ها محكم كشيده شده بودند و هيچ چيز ديده نميشد. حتي وقتي تلاش كردم كه صدايي از دورن بشنوم؛ تلاشم بي پاسخ ماند!
پنجره ي ديگر؛ آن هم همين وضعيت را داشت... آها! پيدا كردم! يك شكاف كوچك بين دو پرده باز مانده بود... چشمم را به شيشه چسباندم و اعورانه داخل را نظاره كردم...
پيشخوان چوبي و كهنه ي ميخانه را ميديدم كه هيچ كس پشت آن نبود. هيچ چيز هم روي پيشخوان به چشم نميخورد... كمي سرم را به چپ و راست چرخاندم تا زاويه ديدم عوض شود... ميز هاي ميخوانه كه صندلي ها روي آن برگشته بودند. به نظر واقعآ ميخانه تعطيل بود!
كم كم داشتم به اين نتيجه ميرسيدم كه بي دليل كنجكاو شده ام و حتمآ براي صاحب ميخانه مشكلي پيش آمده كه امروز تعطيل است... با گذر اين فكر در ذهنم تصميم گرفتم كه براي تهيه ي جاروي كوييديچ مورد علاقه ي خود كه به همين قصد هم به دياگون آمده بودم به مغازه ي ورزشي كوييديچ بروم..
اما در همين لحظه حركت جسمي توجه من را داخل ميخانه به خود جلب كرد!
آري، كسي داخل ميخوانه بود! فردي با قامت كشيده كه شنلي بلند و مشكي بر تن داشت.
تنها ميتوانستم نيمي از قامت وي را آن هم به سختي و در حالي كه در منتها عليه زاويه ي ديدم قرار داشت ببينم. پشتش به من بود و چهره اش را نيز نميديدم...
چندي نگذشت كه متوجه شدم وي تنها نيست! شايد دو يا سه نفر ديگر و شايد هم بيشتر داخل ميخانه حضور داشتند.

در همين لحظه بود كه با ديدن صحنه اي ناگهان غالب تهي كردم!
دو تن از آن مشكي پوشان فردي را كه چهره اش غرق خون بود روي زمين ميخانه ميكشيدند! تمام لباس هايش چاك چاك بودند و چهره ي فرد به شكلي بود كه به نظر ميرسيد صورتش سوخته است!
با فاصله اي كه من داشتم و وضع چهره ي آن فرد، هرگز نميتوانم ادعا كنم كه آيا وي را قبلآ ديده ام يا خير! چرا كه در واقع چهره اي برايش نمانده بود!!
آن دو وي را روي زمين رها كردند... از حركات آنان به نظر ميرسيد مكالماتي در آن بين صورت ميگرفت! به نظر فرد مجروح نيز چيزهايي ميگفت.
چشمانم ديگر داشت ذوق دوق ميكرد! چرا كه نگاه كردن مداوم با يك چشم آن هم از داخل شكاف باريك دو پرده و با آن زاويه ي تنگ كار بسيار طاقت فرسا و مشكلي بود!
چشمان خود را براي لحظاتي ماليدم و بلافاصله براي ديدن ادامه ي ماجرا چشم بر شيشه نهادم؛ اما درست در همان لحظه نوري سبز رنگ و خيره كنند چشمانم را به شدت زد!