پاسخ به: یک جرعه چای در فنجان هافلپاف (تک پستی) / آزمایشی
ارسال شده در: چهارشنبه 3 اردیبهشت 1399 15:34
الیور ریورس
از شیون آوارگان
ماگل
- تولد نقش
- 1398/02/06
- آخرین ورود
- پنجشنبه 11 اردیبهشت 1399 00:28
- عضویت
- 1398/01/31
- پستها
- 44
یک روز معمولی هافلی.
الیور ناگهان از چرت نیم روزیاش پرید و به لکۀ بزرگ جوهری که روی کاغذ پوستی افتاده بود نگاه کرد. زیر لب زمزمه کرد:
_لعنتی.
کاغذ پوستی را لوله کرد و مشغول تمیز کردن قلمش شد. آن روز هم چیز خاصی اتفاق نیفتاده بود که ارزش نوشتن داشته باشد. در تالار هافلپاف باز شد و کسی آمد تو. الیور وسایلش را زیر بغلش زد تا آنها در خوابگاه بگذارد. کسی در تالار نبود به جز خودش و یک سال آخری که مشغول خواندن چیزی بود. میخواست از پلههای خوابگاه بالا برود که متوجه تازه وارد شد. دخترک سال اولی نگاهی به اطراف انداخت و چهرهاش وا رفت. باید میدانست این وقت روز همه یا خوابیدهاند یا در محوطه با دوستانشان گردش میکنند.
اسمش را از مراسم گروهبندی به یاد داشت. هاروکا. یادش مانده بود چون به نظرش عجیب و کمی هم با نمک بود. خوش به حالش که سال اولی بود. هنوز هفت سال وقت داشت. الیور راهش را کشید و وارد خوابگاه شد. تنها سدریک آن جا بود. بعد از مرگ دورا در انشایش، سدریک دیگر خیلی حال و حوصله نداشت.
_سدریک خوبی؟
سدریک سر تکان داد و گفت:
_آره. ممنون.
-نمیای بریم یه هوایی بخوریم؟
_نه حالا که تالار خلوته میرم تکالیفم رو بنویسم.
_خیلی خب.
مکالمه تمام شده بود. راستش خیلی طولانیتر از اکثر مکالمههای الیور بود، هر چند باز هم چیزی نداشت که ارزش نوشتن داشته باشد. الیور فکر کرد: هیچ چیز در زندگی خودش ارزش نوشتن ندارد. به هر حال شاید زندگی یک سال اولی هیجان انگیزتر باشد. درست بود. سال اولی ها بودند که از حرکت پلهها میترسیدند و با تعجب به قابهای بزرگ نگاه میکردند.
الیور ناگهان از چرت نیم روزیاش پرید و به لکۀ بزرگ جوهری که روی کاغذ پوستی افتاده بود نگاه کرد. زیر لب زمزمه کرد:
_لعنتی.
کاغذ پوستی را لوله کرد و مشغول تمیز کردن قلمش شد. آن روز هم چیز خاصی اتفاق نیفتاده بود که ارزش نوشتن داشته باشد. در تالار هافلپاف باز شد و کسی آمد تو. الیور وسایلش را زیر بغلش زد تا آنها در خوابگاه بگذارد. کسی در تالار نبود به جز خودش و یک سال آخری که مشغول خواندن چیزی بود. میخواست از پلههای خوابگاه بالا برود که متوجه تازه وارد شد. دخترک سال اولی نگاهی به اطراف انداخت و چهرهاش وا رفت. باید میدانست این وقت روز همه یا خوابیدهاند یا در محوطه با دوستانشان گردش میکنند.
اسمش را از مراسم گروهبندی به یاد داشت. هاروکا. یادش مانده بود چون به نظرش عجیب و کمی هم با نمک بود. خوش به حالش که سال اولی بود. هنوز هفت سال وقت داشت. الیور راهش را کشید و وارد خوابگاه شد. تنها سدریک آن جا بود. بعد از مرگ دورا در انشایش، سدریک دیگر خیلی حال و حوصله نداشت.
_سدریک خوبی؟
سدریک سر تکان داد و گفت:
_آره. ممنون.
-نمیای بریم یه هوایی بخوریم؟
_نه حالا که تالار خلوته میرم تکالیفم رو بنویسم.
_خیلی خب.
مکالمه تمام شده بود. راستش خیلی طولانیتر از اکثر مکالمههای الیور بود، هر چند باز هم چیزی نداشت که ارزش نوشتن داشته باشد. الیور فکر کرد: هیچ چیز در زندگی خودش ارزش نوشتن ندارد. به هر حال شاید زندگی یک سال اولی هیجان انگیزتر باشد. درست بود. سال اولی ها بودند که از حرکت پلهها میترسیدند و با تعجب به قابهای بزرگ نگاه میکردند.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
با سختکوشی و امید قدم به قدم قلهها را فتح میکنیم تا پرچم افتخار خود را در آسمانها فرو نهیم.


و برای این که با سبک نوشتنم اشنا بشید






!lost
اگه راست میگی یه اقدامیم بکن خب!




هست توی امضام