پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

152
نفر همین الان آنلاین‌اند 43 نفر در «انجمن»
1 عضو 151 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

42 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

چوبدستی‌سازی لوموس

نوع تاپیک: فروشگاه

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/03/15
آخرین ورود
چهارشنبه 10 تیر 1405 23:35
عضویت
1403/11/11
پست‌ها
190
کچل تام!

در این یکی چند روز ماجرای خوف و خفن زیاد خوندم، ولی این یکی با اختلاف خوف و خفن‌ترین ماجرایی بود که خوندم و احساس می‌کنم تحسین خالی توانایی ارزش‌گذاری لایقانه این نوشته رو نداره. خیلی جالب و هیجان انگیز بود و نتونستم از ابتدای خوندنش تا به انتها چشم رو هم بذارم و منتظر بودم که این بید سیاه کی کاشته میشه؟ ترکیب یه ماجرای بسیار مرموز با کاشت درخت بدون دونه‌ی اصلی خلاقیت بسیار زیادی می‌خواد که صد البته که شما از پسش براومدید!

تایید شد!
چوب درخت بید سیاه، چوب خلق شده با هزینه ۷ گالیون برای شما ثبت شد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/05/22
آخرین ورود
شنبه 25 بهمن 1404 20:57
عضویت
1403/05/22
پست‌ها
338
مرحله اول
چوب بید سیاه



خواندن این پست به افراد زیر 18 سال به هیچ وجه توصیه نمی‌گردد.


زن سوپ آبکی را در کاسه ریخت و در حالی که پکی به سیگارش می‌زد، کاسه را روی میز گذاشت و با بی‌حوصلگی به سمت پسر هل داد. سوپ در کاسه تکانی خورد و چند قطره‌اش به بیرون ریخت. پسر روی کاسه خم شد، مایع زردرنگ بیمارگونه‌ای درونش پیچ می‌خورد و خاکستر سیگار زن درون این تلاطم می‌چرخید.

چشم‌های سبز گودافتاده‌اش را از کاسه گرفت و به زن خیره شد. زن همچنان سیگار می‌کشید و چیزی را در روزنامه می‌خواند. بعد از چند ثانیه سکوت، سرش را از روی روزنامه بلند کرد و با بی‌حوصلگی گفت:
-چرا کوفت نمیکنی؟

پسر از صدای زن متنفر بود. صدایش، مانند فریاد بادکنکی بود که می‌ترکید، جیغ‌مانند و کش‌دار. زیرپوش لکه‌دارش، بوی تند الکل خونش، موهای زرد شانه نکرده‌اش و آن آرایش غلیظ منظوردارش حال پسر را بهم می‌زد. همه چیز در مورد زن اشتباه بود.

جوابی نداد. از پشت میز بلند شد. لباس کهنه فرم‌اش بر تنش زار می‌زد و کیفش جسم لاغر و نحیفش را به عقب می‌کشید. بی هیچ حرفی به سمت در رفت و موقعی که می‌خواست در را پشت سرش ببند، صدای زن را شنید که جیغ می‌زد:

- نمک نشناس بی‌مصرف! باید می‌ذاشتم تو شکم اون مادر هروئینی‌ات بمیری! دلم برات سوخت و تو...

در را بست و بی آنکه چیزی در حالتش تغییر کند، به راه افتاد. این دروغ‌ها هزار بار شنیده بود. او برای زن یک پوشش بود. یک تصویر از یک مادر تنها و یک پسر کوچک که دل هر کسی را به رحم می‌آورد. تصویری خوب برای پوشاندن لجن‌زاری از مراجعین هوس‌ران.

او گریه کردن را بلد نبود. حتی بلد نبود که شاد باشد. صورتش یک تصویر زجرآور از کودکی کم وزن و گرسنه و بی‌حس بود. البته او واقعاً بی‌حس نبود. فقط همیشه آرام بود. صداها با او حرف می‌زدند و آرامش می‌کردند. شاید به همین علت هم بود که در این زندگی دوام آورده بود.

به مدرسه رسید. جایی که فرقی با آن فسادی که در آن می‌زیست نداشت. پسرک آرام،زیرنقش و لاغر بود با مادری که اصلاً به کبودی‌های بدنش و شکستگی‌های استخوانش اهمیتی نمی‌داد و این یک هدف عالی برای شیطان‌صفت‌های کوچکی بود که از خود جهنم زاده شده بودند و در هیبت کودکان به مدرسه می‌رفتند.

آزاری نبود که پسرک ندیده باشد.
زندانی‌اش کرده بودند، لختش کرده بودند، سرش را کاسه توالت فرو کرده بودند و آنقدر کتکش زده بودند که مسئولان مدرسه مجبور شده بودند اورژانس را خبر کنند. اما در تمام این عذاب‌ها، پسر ساکت مانده بود. نه برای نجات فریاد زده بود و نه از کسی شکایت کرده بود. نه اینکه درد را نمی‌فهمید یا اینکه از آن خوشش می‌آید، بلکه صداها بودند که به او می‌گفتند که باید ساکت بماند و زجر بکشد. چون این زجرها برای رشدش لازم بودند. او هم همین کار را کرده بود.

اما آن روز فرق می‌کرد. حس عجیبی داشت.
زنگ اول که به صدا درآمد به سراغش آمدند. یقه‌اش را گرفتند و دوره‌اش کردند و به زور او را با خودشان به دستشویی بردند.

پسر قدبلند قوی هیکلی که سرگروهشان بود، او را روی زمین هل داد و گفت:
- هوی! احمق لال! بهت گفتم یه پنجاه تا برام بیاری ولی تو خیلی احمقی و حرفمو گوش نمی‌کنی!

بعد کیف پسر را که همراه خودش آورده بود، برعکس کرد و محتوایاتش را روی زمین خالی کرد. خبری از پول نبود.

- اه! دوباره نیاوردی؟.... تو خیلی احمقی!... زود باش کف زمینو لیس بزن! این مجازاتته!

پسران اطرافش مانند گوسفندانی مطیع حرفش را تکرار کردند و با چشمان سرشار از هیجان به پسرک خیره شدند. کف زمین لزج، مرطوب و کثیف بود. پسرک دلش نمی‌خواست این کار را بکند.

ناگهان اتفاق افتاد.

صداها گفتند:
- میخوای بمیرن؟ میخوای بمیرن؟ میخوای بمیرن؟

پسرک برای اولین بار ذوق را تجربه کرد. به آرامی سرش را تکان داد.

- سرتو مثل الاغ تکون نده! زود باش و...

حرف پسر نیمه تمام ماند. صورتش مانند گچ سفید شد و بعد انگار عروسکی باشد که باطری تمام کرده، به زمین افتاد. پشت سرش، همه افراد گروه مانند برگ‌های زرد پاییز به زمین افتادند.
بلند شد. جلو آمد و به قیافه پسر نگاه کرد. صورتش روی سرامیک‌های لزج افتاده بود. حالا او بود که زمین را لیس می‌زد.

برای اولین بار خوشحال شد.

از دستشویی بیرون رفت و به اتاق معلم‌ها رفت. آن بی‌مسئولیت‌هایی که به آزارش بی‌توجه بودند و به خاطر مشتی پول چشم‌هایشان را روی حقیقت بستند.

-میخوای بمیرن؟ میخوای بمیرن؟ میخوای بمیرن؟

بدن‌های بی‌جانشان روی زمین افتادند. بدون خون، بدون فریاد، بدون زخم. تنها در یک لحظه مرده بودند.

کارش که با همکلاسی‌های شرورش تمام شد، قدم زنان از مدرسه بیرون آمد. پشت سرش همه جیغ می‌کشیدند، به پلیس زنگ می‌زدند و کمک می‌خواستند. اما برای او مهم نبود. هیچ وقت قرار نبود به آنجا برگردد.

به خانه برگشت. در را که باز کرد، مردی در کنار زن روی کاناپه لم داده بود. هردو عریان و غرق در کثافت بودند.

- می‌خوای بمیرن؟ می‌خوای بمیرن؟ می‌خوای بمیرن؟

مرد در جا مرد. سرش به عقب افتاد و کنترل تلویزیون از دستش به زمین افتاد. زن با تعجب از جایش پرید و آن وقت بود که متوجه حضور پسر شد.

- تو؟... چی...

لازم نبود چیزی بگوید. صداها می‌دانستند.
چشم‌های زن گشاد شد. بدنش صاف ایستاد و با قدم‌های مرتب و آرام به سمت کاسه سوپی رفت که هنوز روی میز بود. سرش را در کاسه فرو کرد و همانجا ماند. آنقدر در این حالت ماند که بدنش شل شد و بر روی زمین سقوط کرد. با سوپ خفه شده بود.

پسرک به سمت میز رفت و کاسه را برداشت.

• بید رو بکار! بکار! بکار!

کاسه را برداشت و به سمت جنگلی که چند خانه بعدتر شروع می‌شد، به راه افتاد. آنقدر رفت که صداها قطع شدند.
با دستانش حفره کوچکی درست کرد و محتویات سوپش را در آن ریخت. با خاک رویش را پوشاند.

همانجا روی زمین ماند.

- حالا چی میشه؟

- ما رشد می‌کنیم! رشد می‌کنیم! رشد می‌کنیم!

- من چی کار کنم؟

- به ما ملحق شو! ملحق شو! ملحق شو!.... ما گرسنه ایم!

پسرک لبخند زد. حالا خیالش راحت بود.ناگهان زمین دهان باز کرد و پسرک را بلعید.

پلیس هیچ علتی برای مرگ‌های مرموز پیدا نکرد. همه مدرسه از پسری حرف می‌زدند که عامل قتل‌ها بود، اما پسری وجود نداشت. پسری با آن مشخصات هرگز به دنیا نیامده بود. هرگز به آن مدرسه نرفته بود.

همه چیز در آن منطقه عجیب بود. از آدم‌ها گرفته تا درخت بید عجیب کاملاً سیاهی که در میانه جنگل رشد می‌کرد. درختی که میگفتند خود شیطان آن را کاشته است.

پرونده قتلها هیچ وقت حل نشد.
پرونده قتل‌ها هیچ وقت حل نشد.
پرونده قتلها هیچ وقت حل نشد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
THERE IS NO GOOD OR EVIL.THERE IS ONLY POWER, AND THOSE TOO WEAK TO SEEK IT
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/03/15
آخرین ورود
چهارشنبه 10 تیر 1405 23:35
عضویت
1403/11/11
پست‌ها
190
شناسنامه‌ی چوبدستی

ساحره‌ی برگزیده، سیبل تریلانی!

دیدن این پیام به معنی این است که شما توانسته‌اید با موفقیت از سه مرحله ساخت چوبدستی بگذرید و صاحب چوبدستی شوید. در ادامه شناسنامه چوبدستی شما خواهد آمد که نشان از مالکیت دائمی، تمام و کمال شما خواهد بود.

تصویر تغییر اندازه داده شده

کد ثبت چوبدستی: ۱۶۷ک۳۰۳

جنس چوب: چوب درخت سرخدار سوخته

طول چوب: ۶۷ سانتی‌متر

انعطاف‌پذیری: کم (انعطاف ناپذیر)

هسته چوب: موی روحِ پیشگو و پودر استخوان شیشه‌بین

مالک: سیبل تریلانی

ارزش چوبدستی: ۱۱ گالیون

توجه: این شناسنامه دارای اعتبار قانونی و مادام العمر می‌باشد. لطفا در حفظ و نگهداری آن علی الخصوص کد ثبت چوبدستی کوشا باشید.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/03/15
آخرین ورود
چهارشنبه 10 تیر 1405 23:35
عضویت
1403/11/11
پست‌ها
190
شناسنامه چوبدستی


جادوگر برگزیده، سالازار اسلیترین!

دیدن این پیام به معنی این است که شما توانسته‌اید با موفقیت از سه مرحله ساخت چوبدستی بگذرید و صاحب چوبدستی شوید. در ادامه شناسنامه چوبدستی شما خواهد آمد که نشان از مالکیت دائمی، تمام و کمال شما خواهد بود.

تصویر تغییر اندازه داده شده

کد ثبت چوبدستی: ۱۳۸ب۱۰۲

جنس چوب: چوب درخت چوب‌مار

طول چوب: ۳۸ سانتی‌متر

انعطاف‌پذیری: بالا

هسته چوب: شاخ باسیلیسک

مالک: سالازار اسلیترین

ارزش چوبدستی: ۷ گالیون

توجه: این شناسنامه دارای اعتبار قانونی و مادام العمر می‌باشد. لطفا در حفظ و نگهداری آن علی الخصوص کد ثبت چوبدستی کوشا باشید.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/03/15
آخرین ورود
چهارشنبه 10 تیر 1405 23:35
عضویت
1403/11/11
پست‌ها
190
شناسنامه چوبدستی


ساحره‌ی برگزیده، گابریلا پرنتیس!

دیدن این پیام به معنی این است که شما توانسته‌اید با موفقیت از سه مرحله ساخت چوبدستی بگذرید و صاحب چوبدستی شوید. در ادامه شناسنامه چوبدستی شما خواهد آمد که نشان از مالکیت دائمی، تمام و کمال شما خواهد بود.

تصویر تغییر اندازه داده شده

کد ثبت چوبدستی: ۳۲۷ب۳۰۱

جنس چوب: چوب درخت آراویلا

طول چوب: ۲۷ سانتی‌متر

انعطاف‌پذیری: بالا

هسته چوب: پیله پیکسی

مالک: گابریلا پرنتیس

ارزش چوبدستی: ۱۵ گالیون

توجه: این شناسنامه دارای اعتبار قانونی و مادام العمر می‌باشد. لطفا در حفظ و نگهداری آن علی الخصوص کد ثبت چوبدستی کوشا باشید.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/03/15
آخرین ورود
چهارشنبه 10 تیر 1405 23:35
عضویت
1403/11/11
پست‌ها
190
نق نقو و وق وقو لیمویی!

ماجرای بسیار گرمی بود! دوستش داشتم. انقد گرم بود که در طول کل ماجرا آب شدم. مطمئنا چوب زالزالک فقط میتونه مناسب چوبدستی تو باشه و غیر از اون، هیچ چوبی نمی‌تونه خاصیتی مناسب ویژگی‌های تو رو داشته باشه و انتخاب هوشمندانه‌ت رو تحسین می‌کنم. باشد که هوشمندانگی رو سرلوحه زندگیت قرار بدی و در همه‌جا ازش استفاده کنی.

تایید شد!
چوب درخت زالزالک، چوب کتاب با هزینه ۳ گالیون برای شما ثبت شد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
مرگخوار شاغل وزارت سحر و جادو جادوگر مدیر دیوان جادوگران جادوآموخته
تولد نقش
1403/11/12
آخرین ورود
امروز ساعت 02:10
عضویت
1403/11/10
پست‌ها
282
مرحله سوم:

هسته: موی روحِ پیشگو + پودر استخوان شیشه‌بین
(خلق شده)


من از آن شب چیزی به خاطر ندارم. نه آغازش را، نه مسیرش را، نه حتی تصمیمی که برای رفتن گرفتم. فقط آن تصویر... آن تصویر لعنتی که در گوی شکسته‌ی پیش‌گویی ظاهر شد... مثل ترک افتادن بر روی استخوان.

لحظه‌ای پیش از آن، در آزمایشگاه تاریک و بخارآلودم نشسته بودم. چراغی نمی‌سوخت. تنها روشنایی، از ته‌مانده‌ی نوری بنفش درون گوی ترک‌خورده می‌آمد که آن را از یک انبار خالی، بی‌نام و بی‌صدا بیرون کشیده بودم.

تصویر درون آن گوی، نه چهره بود، نه صحنه‌ای از آینده... فقط صدای یک زمزمه. نه‌چندان بلند، نه کاملاً مفهوم. مثل صدای قدم‌هایی روی خاک شیشه‌ای. و بعد، تصویر به صدا پاسخ داد:
اگه آینده‌ای هست، درون تو داره می‌میره.

نمی‌دانم چرا باور کردم... اما باور کردم!

من راه افتادم. نه با پا، که با ذهن. نه از هاگوارتز، بلکه از یک درز در میان لحظه‌ها. زمان اطرافم خمیده شده بود؛ مثل قاشقی که در آتش خم می‌شود اما نمی‌شکند.

دره‌ای بود. مکان نداشت، اما شکل داشت. یک فضای بی‌جهت که مرزهای آن را تار و پودی سوخته مشخص می‌کرد. خاکش شیشه بود. خرده‌شیشه‌هایی نازک و درهم‌تنیده، که زیر قدم‌هایم ناله می‌کردند. نه چون می‌شکستند، بلکه چون یادشان می‌آمد که قبلاً شکسته‌اند.

درختی نبود. هیچ چیز نرمی در آن سرزمین وجود نداشت. نه سبزه، نه صخره، نه سایه. همه‌چیز نور بود و زخم.و در دل آن فضای گمشده، استخوانی ایستاده بود. نه افتاده، نه دفن‌شده، بلکه ایستاده! مارپیچ و بلند، و در عین حال چنان ظریف که می‌ترسیدی با نگاهت هم بشکند.

لحظه‌ای که نگاهم به آن افتاد، حس کردم کسی در من بیدار شده. خودم نبودم. چیزی قدیمی‌تر. صدایی که مدت‌ها خاموش مانده بود.

و او ظاهر شد... یک زن، شفاف و بی‌رنگ، با چشمانی مه‌آلود و صدایی که در گوش نمی‌پیچید، بلکه در استخوان می‌لرزید. گفت:
- تو از من آمده‌ای.

و من جواب دادم:
- تو، من نیستی.

او لبخند زد. دستی بالا آورد. در میان انگشتانش، یک تار مو معلق بود. نه خاکستری، نه سفید، نه نقره‌ای... بلکه چیزی میان نور و غبار.

گفت:
- این موی من نیست. این، آینده‌ای‌ست که تو نمی‌بینی. اما من دیده‌ام.
دست دراز کردم تا بگیرمش، اما باد وزید... نه از بیرون، بلکه از درون. تار مو چرخید، و در هوا با استخوان تلاقی کرد.

هیچ نور خیره‌کننده‌ای نبود. فقط لحظه‌ای سکوت شدید، چنان فشرده که پوست صورتم را سوزاند. و بعد، آن دو، یکی شدند. هسته شکل گرفته بود.

چشمانم باز شد. به سقف نگاه کردم. سقف آزمایشگاهم... مه بنفش آرام در هوا می‌چرخید، و شیشه‌های نیمه‌سوخته مثل ستاره‌هایی در نور شبکه سقف برق می‌زدند.

در دستانم، هسته‌ای می‌تپید. واقعاً تپید. نه مانند قلب، بلکه مانند خاطره‌ای که زنده‌مانده و هنوز گم نشده بود. موی روح پیشگو و پودر استخوان شیشه‌بین حالا در هم تنیده شده بودند، و در سکوتی عمیق، انتظار چیزی را می‌کشیدند.

چوب هنوز همان‌جا بود؛ در قفسه‌ی چوب‌های خام، آرام، کشیده، و خشک. اما وقتی هسته را نزدیکش بردم، ترک نازکی روی سطحش شکل گرفت. نه از آسیب، که از پذیرش...

چوبدستی دهان باز کرد. بی‌صدا. مثل آینه‌ای که خودت را می‌بلعد. هسته را درون آن گذاشتم، و لحظه‌ای حس کردم زمین در زیر پایم می‌لرزد. نه از نیرو، بلکه از سکون.

و همان‌جا بود که دانستم:
چوبدستی‌ام کامل شد.

بلند است، چون فاصله را بلد است. چون نمی‌خواهد نزدیک باشد، بلکه دور بماند تا ببیند. سخت است، چون هر نرمی، انعکاس یک آینده‌ی مشکوک است. و درونش؟ درونش نه قدرت، که حافظه است. نه خون، که زخم. نه زندگی، بلکه بازمانده‌ی زندگی.

هر بار که در دستانم می‌چرخد، صدای پیش‌گویی نمی‌دهد. نه جیغ، نه زمزمه. فقط چیزی می‌گوید که انگار از درون استخوان برخاسته:
- تو هنوز زنده‌ای، چون هنوز آینده‌ای هست که ندیده‌ای.

و من با این چوبدستی، نه جادو می‌کنم، بلکه زمان را گوش می‌دهم.

چوب سرخدار سوخته با هسته موی روحِ پیشگو و پودر استخوان شیشه‌بین انعطاف ناپذیر به طول 67 سانتی متر

تصویر تغییر اندازه داده شده

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط سیبل تریلانی در 1404/4/13 23:28:30
تویی که داری این پیام رو میخونی... برات مرگی دردناک پیشگویی میکنم! مرگی با سوراخ شدن انگشتت با دوک... نه چیزه... با اولین چیزی که بهش دست میزنی!
جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/22
آخرین ورود
امروز ساعت 01:41
عضویت
1384/09/08
پست‌ها
1083
مرحله سوم:


هسته: شاخ باسیلیسک


نقل قول:
از میان بسیاری از جانوران و هیولاهای ترسناکی که در سرزمین ما پرسه می‌زنند، هیچ‌کدام کنجکاو‌تر یا کشنده‌تر از باسیلیسک، که به پادشاه مارها نیز شناخته می‌شود، نیست. این مار که ممکن است به اندازه‌ای غول‌آسا برسد و صدها سال زندگی کند، از تخم مرغی که توسط وزغی پرورش داده شده باشد، متولد می‌شود. روش‌های کشتن او شگفت‌انگیز است؛ زیرا افزون بر نیش سمی و مرگبارش، باسیلیسک نگاهی کشنده دارد، و هر کسی که با پرتو نگاه او روبه‌رو شود، بی‌درنگ خواهد مرد.

منبع: کتاب هولناک‌ترین هیولاهای دهشتناک




در اعماق تالار اسرار، در جایی که نور از میان دهان سنگی مار عظیم می‌گذشت و بر کف مرمری تالار سایه‌هایی لرزان می‌افکند، سالازار اسلیترین ایستاده بود. هوای تالار مثل نفس‌های آهسته و خزنده‌ی ماران، سنگین و رازآلود بود. سکوت در فضا جاری بود، سکوتی که از حضور چیزی بزرگ‌تر از کمبود صدا زاده شده بود. در برابر سالازار، تخم مرموز و تیره‌رنگی آرام بر بستری از جلبک‌های جادویی می‌درخشید، گویی در دل خود، نیرویی خاموش و پرشکوه را پنهان کرده بود. سالازار دست‌هایش را بلند کرد و با زبان ماری، وردی را زمزمه کرد که در پیچ‌و‌تاب دیوارهای تالار طنین انداخت؛ وردی که از دل تاریکی‌های تاریخ آمده بود، وردی برای آفرینش.

پوسته‌ی تخم با صدایی عمیق و آرام ترک برداشت. ترک‌ها گسترده‌تر شدند، همان‌گونه که طلسم‌های باستانی بر سقف تالار می‌درخشیدند. انرژی سرخ و سبز در هوا جریان پیدا کرد، و مه سرد و ضخیمی سراسر فضا را فرا گرفت. در میان این مه، حرکتی دیده شد؛ حرکتی نرم و خزنده، اما با وقاری سلطنتی. باسیلیسک دوم، با طولی نزدیک به پانزده متر، از تخم خارج شد. فلس‌هایش به رنگ سبز تیره با زیرشکمی سبز روشن‌تر می‌درخشیدند، چشمانی زرد و پرفروغ داشت، و دو شاخ محکم و پیچ‌خورده بر سرش نمایان بود. خزیدنش بی‌صدا بود، اما حضورش زمین را می‌لرزاند.

در گوشه‌ای از تالار، باسیلیسک اول نیز حضور داشت؛ همان مخلوق کهن، وفادار به ارباب خود. حضورش بر خلاف ظاهر، نوعی آرامش را در فضا پراکنده می‌کرد. سرش را به آرامی بر زانوی سالازار سایید، چشمانش بسته، و زبان دوشاخه‌اش آرام از دهان بیرون می‌آمد. سالازار دستی بر سر آن کشید و نگاهی آکنده از مهربانی و احترام میان‌شان رد و بدل شد؛ گویی میان آن دو، پیوندی قدیمی‌تر از کلمات و مفاهیم وجود داشت.

در همان حال، باسیلیسک دوم، هنوز تازه به دنیا آمده، با حرکتی آرام به‌سوی اربابش آمد. چشمانش از نوعی معصومیت موج می‌زد که شاید فقط سالازار میتوانست آن را درک کند. سالازار، به زبان ماران، با صدایی آرام گفت:

— فرزند تاریکی، تو را آفریدم برای یک هدف، خدمت به من و خانواده اسلیترین و در همین ابتدا دستوری برایت دارم. چوبدستی‌ام برای کامل شدن، به هدیه‌ای از تو نیاز دارد.

باسیلیسک جوان بدون هیچگونه مکثی سرش را خم کرد. شاخ سمت چپش با نوری سبز درخشان شد، سپس با ترک‌خوردنی نرم، از بدنش جدا شد. باسیلیسک تکانی آرام خورد، اما صدایی از او برنخاست. شاخ را با دهانش برداشت و در برابر سالازار گذاشت. سالازار آن را با دو دست گرفت، چشمانش برای لحظه‌ای بسته شد، و به نشانه تشکر، دستی بر صورت باسیلیسک جوان کشید و با زمزمه طلسمی، شاخ مصنوعی جدیدی به وجود آورد.



چند روز بعد، در دوردست‌ترین نقطه‌ی جهان، جایی میان آتش و فولاد، هفائستوس کار خود را تکمیل کرد. چوب مار، در کنار شاخ باسیلیسک، به چوبدستی جدیدی بدل شد: چوبدستی سالازار اسلیترین، کامل‌تر از همیشه. بدنه‌ای بافت‌دار و تاریک، طولی برابر با سی‌وهشت سانتی‌متر، و انعطافی بی‌نظیر. درخشش آن، همچون سحر خفته‌ای بود که تنها با اراده‌ای الهی بیدار می‌شد.

چوبدستی جدید، زاده‌ی قدرت، آفرینش، و اراده بود؛ هم آماده ویرانی و هم برای هدایت تاریکی. سالازار آن را در دست گرفت، و جهان برای لحظه‌ای مکث کرد.


تصویر تغییر اندازه داده شده

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/11/30
آخرین ورود
پنجشنبه 28 آبان 1405 02:07
عضویت
1403/11/27
پست‌ها
536
« مرحله سوم »
پیله‌ی پیکسی بعنوان هسته‌ی چوبدستی
(خلق‌شده - 8 گالیون)


* برگرفته از مرگ لینی وارنر *

گابریلا روزها و شب‌های زیادی را در خانه‌ی ریدل‌ها سپری کرده بود. به نقاط زیادی از خانه سرک کشیده بود و همه جا را هم‌چون کف دستش می‌شناخت.

اما آن شب متفاوت بود. خبری از انرژی زیادی که همیشه در درونش در حال جوشیدن بود نبود. انگار کسی کنترل بدنش را در اختیار گرفته باشد و روح دیگری درونش دمیده شده باشد.

گابریلا ناخودآگاه در حرکت بود. نیرویی نامرئی او را به سویی می‌کشید.

می‌دانست کجا.

اما نمی‌دانست از کجا این را می‌داند.

گویی به او الهام شده باشد.

یا شاید تناسخ برگرفته از یک حقیقت علمی بود و آن‌چه که او احساس می‌کرد، در واقع تصویری از گذشته‌ای بود که در آن زندگی کرده است؟

او داشت می‌رفت به نقطه‌ای که خود قبلی‌اش آرمیده بود.

رهسپار جایی بود که پایانش، پایان پیکسی را رقم زده بود.

زمانی که لرد به سفری طولانی‌مدت رفت و لینی نتوانست دوری‌اش را تحمل کند، انتخابش پیوستن به او بود.

پس به او پیوست.

پیله‌ای به دورش شکل گرفت و آغازِ پایانی که تا ابدیت ادامه داشت را برایش رقم زد.

اما سوال مهم‌تر این بود که چرا؟ چرا گابریلا باید به آن‌جا می‌رفت؟

حالا گابریلا آن‌جا بود. در انباریِ متروکه‌ای که وسایل قدیمی لرد را به آن‌جا انتقال داده بودند. جایی که پیله‌ی لینی باید در میان سایر عتیقه‌جات جا گرفته باشد و گرد و خاک عظیمی رویش را پوشانده باشد.

با این که گابریلا هرگز پیش از این به آن انباری نیامده بود، اما حتی نیازی به گشتن برای یافتن آن‌چه که او را به آن‌سو کشانده بود نداشت. به محض ورود، مستقیما به جایی رفت که زمانی پیله را در آن‌جا قرار داده بودند. قفسه‌ای در انتها.

جلوی آن را جعبه‌ای کهنه گرفته بود. گابریلا جعبه را برمی‌دارد و نگاهی به محتوای درونش می‌اندازد. گلی سیاه‌رنگ که غلی‌رغم مصنوعی بودنش پژمرده شده بود.

و یک عروسک پیکسی آبی‌رنگ.

لینی نبود، اما پیکسی بود. به یاد او و برای لرد.

گابریلا گل و عروسک را سرجایشان در جعبه برمی‌گرداند. سپس، خم می‌شود و جعبه را روی زمین قرار می‌دهد. حال وقت آن بود که برخیزد و با پیله‌ای که پشت جعبه پناه گرفته بود رو به رو شود.

- هه.

صدای تمسخر نبود. صوتی بود که از شدت شگفتی از آن‌چه می‌دید، ناخودآگاه از دهانش خارج شده بود.

او هرگز پیش از آن پیله‌ی لینی را ندیده بود. اما همه‌چیز در ذهنش گرفته بود و این... این پیله‌ای نبود که بخواهی ببینی!

پیله‌ای که زمانی سالم و اندازه‌ی کف دست بود، حالا در خودش جمع شده بود و اندازه‌ی فندقی بیش نبود. گذر زمان به پیله رحم نکرده بود و هم‌چون میوه‌ای خشک شده، چروکیده و کوچکش کرده بود.

حدس آن که چه چیز ممکن است از پیکسی داخلش باقی مانده باشد سخت نبود.

احتمالا دیگر جسمی برایش باقی نمانده بود و درون پیله‌ی در هم فرو رفته شکسته بود.

گابریلا دستان لرزانش را بلند می‌کند و پیله را برمی‌دارد. پیش از این سابقه نداشت که در هیچ موقعیتی به این حالت دچار شده باشد. اما آن انباری، آن احساسی که درونش شروع به زبانه کشیده کرده بود، او را متفاوت کرده بود.

به محض تماس پیله با انگشتان دستش، انگار تمامی الهاماتی که او را تا آن لحظه به آن‌جا کشانده بود کامل می‌شود.

حالا تصویری را می‌دید که پیش از آن ندیده بود. نه درون ذهنش، بلکه پیش رویش.

پیله همان‌چیزی بود که به آن نیاز داشت.

هسته‌ی چوبدستی!

هسته‌ای که مدت‌ها پیش لینی در آن خفته بود و پایان خود را برگزیده بود.

شاید انتظار داشت آن پیله خانه‌اش باشد. خانه‌ای که برای همیشه از جسمش محافظت می‌کند تا هرگاه بخواهد، دوباره چشم بگشاید، قلب کوچکش به تپش بیفتد و نفس‌هایش از سر گرفته شود.

اما زمان به هیچ‌کس رحم نمی‌کند، نه حتی به یک پیکسی کوچک.

یا شاید هم از ابتدا همین هدف را به دنبال داشت؟

تا در زندگی بعدی، خودش را پیدا کند؟

نه‌تنها خودش را پیدا کند، بلکه برای همیشه همراه خودِ بعدی‌اش باشد. در اولین یاور هر جادوگر. در چوبدستی.

چیزی که گابریلا می‌دانست این بود که تار و پود بدن لینی درون پیله‌ی پژمرده باقی مانده بود و همین برایش کافی بود. شاید این یادگاری لینی برای او بود. هدیه‌ای از طرف خودش، برای خودش.

گابریلا بدون هیچ حرفی پیله را با احتیاط درون جیب ردایش قرار می‌دهد و جعبه را به سرجایش بازمی‌گرداند. در حینی که به سمت خروجی انباری حرکت می‌کند، به خودش قول می‌دهد که هرگز احساساتی که در این اتاق تجربه کرده بود، دوباره به سراغش نیاید. این تنها خاطره‌ای از خودش بود که تصمیم داشت برای همیشه به فراموشی بسپارد. خاطره‌ای از لرزیدن دستانش و برانگیخته شدن احساساتش...

به محض خروج از اتاق، همه‌چیز به ناگاه به حالت همیشگی برمی‌گردد. او دوباره همان گابریلایی می‌شود که همیشه بود.

با این تفاوت که حالا آماده بود. آماده برای ساختن چوبدستی.

با هسته‌ای از پیله‌ی پیکسیِ آبی‌رنگ، مدفن لینی وارنر.

~~~~~~~

و این‌چنین می‌شود که چوبدستی گابریلا پرنتیس ساخته می‌شود! چوبدستی‌ای به شکل مار به خاطر سالازار و دارای بال به خاطر روونا، به رنگ سبز-آبی!

چوب درخت آراویلا با هسته‌ی پیله‌ی پیکسی، انعطف‌پذیر و به طول 27 سانتی‌متر
تصویر تغییر اندازه داده شده

افرادی که لایک کردند

🦅 Only Raven 🦅
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/03/15
آخرین ورود
چهارشنبه 10 تیر 1405 23:35
عضویت
1403/11/11
پست‌ها
190
فاز نامشخص دختر جهنم!

ماجرای آروم و در عین حال هیجان انگیزی بود. فکر می‌کردم خیلی حوصله نداشته باشی و بی‌قراری کنی اما تماشای مناظر اونم به مدت طولانی و همچنین بی‌حرکت نشستن صبر زیادی می‌خواد. خیلی خوب نوشته بودی و تونستی کلمات رو درست استفاده کنی. فکر کنم که محاوره نوشتن رو زیاد دوست داری، نه؟! بیا یکم چالشی ترش کنیم! هوم؟! مینی چالشت اینه که مرحله بعد رو به صورت کتابی بنویسی و از لحن محاوره استفاده نکنی. یادت باشه که انجام دادن یا ندادن مینی چالش توی روند کار تاثیری نداره.

تایید شد!
چوب درخت آراویلا، ۲۷ سانتی‌متر با انعطاف‌پذیری بالا برای شما ثبت شد.

مرحله بعد، ساخت هسته!


رنجور از مشکلات هورمونی سیبیل قشنگ!

وعو! واقعا وعو! نحوه به دست آوردن چوبتون یه‌جور خفن بود. تعیین اندازه و ابعاد طولیش که به غایت یک دسته بیل طولانی و مجهز است ما را بر این داشته که شمارا مرحبا گویان تشویق کنیم و درخواست عفو کنیم که بلکه مارا در این زمینه یاری رسانید. ببین، منم میتونم جوری بنویسم که نفهمم چی نوشتم! ولی این نوشته من رو نه خودم میفهمم، نه بقیه. نوشته تورو شاید در خوانش اول کسی نفهمه، ولی بعدها میفهمن که چه شاهکاری خوندن. با توجه به محدودیت هایی که داشتی برای طول و همچنین انعطافش، واقعا از پسش بر اومدی. ولی خب بیا جذاب‌ترش کنیم. نظرت مثبتت چیه؟ مینی چالشت اینه که، با توجه به اینکه یه پیشگویی و پیشگوها معمولا توی ذهن و افکار خودشون سیر می‌کنن، ازت می‌خوام که توی مرحله بعد در ذهن و افکار خودت سیر کنی و همچنین پستت از زاویه دید اول شخص باشه. یادت باشه که انجام دادن یا ندادن مینی چالش تاثیری روی روند کار نداره.

تایید شد!
چوب درخت سرخدار سوخته، ۶۷ سانتی‌متر و انعطاف ناپذیر برای شما ثبت شد.

مرحله بعد، ساخت هسته!




* اگر عکس چوبدستی خودتون رو دارید، پس اون رو به پست مرحله سومتون ضمیمه کنید و اون‌ها رو همراه هم به اشتراک بذارید که چوبدستی رو توی پروفایلتون بذاریم. اگر هم ندارید توی پست مرحله سوم اعلام کنید که عکسی ندارید تا ما براتون یه عکس بذاریم. پیشنهاد میشه از قبل از مرحله سوم برای پیدا کردن عکس چوبدستیتون اقدام کنید و همچنین در مرحله سوم، وضعیت عکس مورد نظر رو مشخص کنید تا ترجیحا کار به بعد از مرحله سوم نکشه. *

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.