دژ مرگ

در تاریکی دژ ، در جایی که زمانی لرد بلرویچ ، زنده و سرحال به دوستش نگاه می کرد و از دستور لرد سرپیچی کرد ، همان جایی که الان جسدش افتاده بود ، شخصی با قیافه ای بهت زده به جسد بلرویچ نگاه می کرد .
او ، هر که بود طوری به جسد خیره شده بود که انگار اولین جسدی است که می بیند . ولی این طور نبود. هر چه باشد ، او مرگ خوار بود ، در جنگ های زیادی شرکت کرده بود . نباید این طور برایش این جور چیز ها عحیب باشد . ولی دیدن بهترین دوستش در حالتی که خیلی آرام به خواب ابدی رفته بود ، برایش خیلی سخت بود . هنوز باورش نمیشد .
در طبقات دیگر دژ صداهای مختلفی به گوش می رسید . صدای فریاد های همراه با درد ، ضجه های جادوگران و نعره های گرگینه ها ، با وجود سرمای دیوانه سازان ، ترس و نا امیدی را دوچندان می کرد .
مدتی می گذشت و از لرد خبری نبود . او این جنگ را رها کرده بود . گرگینه ها به طرز فجیعی کم شده بودند و پیروزی سفیدان هر لحظه به واقعیت نزدیک تر می شد .
در جایی نه چندان دورتر از جسد بلرویچ ، دوستش که حالا هوشیار شده و قصد گرفتن انتقام داشت دیده می شد . فقط به کشتن قاتل دوستش فکر می کرد . فقط ...

چندی بعد

جنگ هم چنان یک طرفه بود . با بودن دامبلدور و نبود لرد ، جبهه ی سیاه کمی ناقص به نظر می رسید ولی عجیب هم چنان توان مبارزه داشتند . هر کس به فکر ضربه زدن بود ، فرق نمی کرد به چه شکل . فقط می خواست ضربه ای وارد کند .
ماروولو در حالی که با خشم به آرتیکوس که زیر پایش بود و در حال شکنجه شدن ، نگاه می کرد ، چوبدستی خودش را بالا گرفت . مدت ها به انتظار اجرای این طلسم روی افراد سفید بود . حالا وقت اجرای آواداکداورا بود . با خشمی دو چندان ، با به یاد آوردن دوستش و قولی که برای انتقام به خودش داده بود ، چشمانش را بست . فریاد زد :
- آوارا کداورا !
وقتی این طلسم را اجرا کرد ، عبور چیزی را از جلوی صورتش حس کرد . چشمش را باز کرد و دامبلدور را روبرویش دید . او طلسم را منحرف کرد .
در همان لحظه در پشت سر دامبلدور ، کسی ظاهر شد که شاید برای سفید ها زیاد خوشایند نبود ، لرد ولدمورت . حالا میشد به برگشتن نتیجه به نفع سیاهان امیدوار بود .
دامبلدور و ولدمورت ، به هم چشم دوخته بودند و در همین حال سعی داشتند طلسم های یکدیگر را دفع کنند . دامبلدور به وضوح ضعیف شده بود .
ولدمورت با سختی گفت : کارت تمومه ، آلبوس .
آلبوس با روحيه بالایی که همیشه به همراه داشت به لرد خیره شده بود .
نفرت در چشمان هر دو موج میزد !
لحظه ای نگذشته بود که همه چیز تغییر کرد ...
آرتیکوس فرياد زد : " گرگینه ها ، غولها ، سانتورها ... "
تمامی سرها به سمت مکانی که موجودات در حال جنگ بودند تغییر جهت داد .
موجودات جادویی به شدت در حال جنگ با یکدیگر بودند و از کنترل خارج شده بودند ؛ هر کدام وحشیانه به همنوعان خود صدمه میزد .
گرگینه ها و غولها به سختی رم کرده بودند و هیچ چیزی جلودار اونها نبود ... سانتورها در موجی از خون به روی زمین افتاده بودند و ديمنتورها هم از کنترل خارج شده بودند !
همگی این موجودات به طور وحشیانه ای به سمت جایی که اکنون اعضای محفل و وزارت در کنار مرگخواران ایستاده بودند حمله میکردند .
لرد نگاهی به ديمنتورها انداخت اما خبری از سر دسته اونها نبود !
دامبلدور فرياد زد : همگی آماده باشید ...
نجات یافتن از این موجودات امری غیرقابل امکان بود .
لرد : همگی به سمت داخل دژ فرار کنید ... همگی !! همین حالا

تق ... تق .... تق
صداهای پشت سر هم به گوش رسید . هر لحظه سفید ها کمتر می شدند .
مرگخواران به داخل دژ پناه میبردند و اعضای محفل پشت سر هم ناپدید میشدند .
دامبلدور سنگ رو در دستانش گرفت و فرياد زد :
- دراکو ما همگی برمیگرديم !
لحظه ای بعد هیچ خبری از اعضای سه جبهه نبود ؛ همه جا در سکوت محض فرو رفته بود .

گرگینه های پشمالو و انسانهای چهارپا

ناگهان در شکنجه گاه باز شد و لشکری از سانتورها با سرعت وارد شدند و در حالی که روی چهار پای خود می دویدند بارانی از تیر را بر روی مرگخوارها فرستادند. لرد سیاه و سالازار فورا غیب شدند ولی بقیه مرگخوارها در زیر باران تیرهای جادویی و زهرآلود سانتورها یکی یکی از پای درآمدند.
---------****---------
در جایی دیگر در گوی بزرگ و سبز رنگ که در آسمانی جادویی معلق بود دامبلدور در حال مبارزه با ارباب دیوانه سازها بود. دامبلدور به زحمت از طلسمهایی که به سویش فرستاده میشد جا خالی میداد. طلسمهای دامبلدور به نظر بی تاثیر بودند چون حتی با برخورد به ارباب دیوانه سازها اثری روی او نداشتند. دامبلدور فکری به خاطرش رسید، بهترین کار در این لحظه فقط فرار بود. پس فورا به سمت دیواره های گوی گرفت و با وردی که خواند یک قایق بادبانی روی دیواره گوی ظاهر شد و دامبلدور از راه آن فرار کرد.
--------****---------
دراکو و فایرنز به همراه لشکر سانتورها به سمت گرگینه ها حمله کردند این حمله تمام گرگینه ها را دچار شک روحی کرد زیرا همه میدانستند که گاز گرگینه ها روی سانتورها بی تاثیر است. تیرهای سانتورها سینه گرگینه ها را می شکافت و جسد بی جان گرگینه ها در زیر سمهای قدرتمندشان له می شد. حالا تقریبا تمام نیروهای خیر و شر در این مکان در حال مبارزه بودند.

درود بر یاران اتحاد اسلیترین ، قدرت از آن ماست .
جان من نگاه کنین ، جنگ رو اسلیترنی ها می چرخونن . ایول به هر چی اسلیترینی .

------------------------------------------------------

غم و اندوه آرتیکوس را در بر گرفت . هجوم خاطرات بد و بوجود آمدن محیطی به آن سردی ، هر قدرتمندی را از پا در می آورد . آرتیکوس تلخترین لحضات زندگی اش را می گذراند . خاطرات تلخی از کودکی تا به حال ، از زمانی که بیاد داشت . سیاهی ذهنش را در بر می گرفت . آرتیکوس دامبل دور ، بر روی زمین افتاد ؛ او حتی تقلا هم نمی کرد . دیمنتورها در اطرافش حلقه زدند . یکی از آنان سرش را به دهان آرتیکوس نزدیک کرد . بله ... این بوسه دیمنتور بود .

" در اتاقی تاریک ( شکنجه گاه دراکو )

- تو چرا مانند پدرانت به سیاهی وفادار نبودی ؟ تو لیاغت قدرت را داشتی ! ولی حالا این حال و روزه تویه . کروشیرو ...

سالازار می خندید ، شیطانی میخندید . او شکنجه برایش لذت بخش بود . بدون شک او قصد کشتن دراکو را نداشت . ضجه های دراکو برای او دلنشین بود . دراکو مالفوی آرزوی مرگ میکرد و فنا را برای خود شیرین می دانست . سالازار بی رحمانه شکنجه میداد . ناگهان صدایی مانع ادامه کارش شد . لرد وولدمورت با صدای پاقی در اتاق ظاهر شد و بلافاصله گفت :

- سالازار کبیر . بهتره کار این بی لیاغت رو تموم کنیم . من با شما کار مهمی دارم . ما باید شخصا وارد جنگ بشیم .

سالازار با ناراحتی ، سرش را به نشانه تایید حرف لرد سیاه تکان داد و بسمت او رفت . لرد سیاه رو به یکی از مرگخوارانش کرد و گفت :

- بلرویچ ... کار مالفوی رو تموم کن .

بلرویچ بدون درنگ و با چهره ای بدور از احساس به سمت دراکو رفت . چوبدستی اش بطرف دراکو گرفت . او زمانی دوست دراکو بود . در چشمان دراکو نگاه کرد . چشمانی که خاطرات شیرینی را از زمان تحصیل در هاگوارتز و تالار اسلیترین تداعی میکرد .

لرد : پس چرا تمومش نمی کنی ؟!

بلرویچ نمی توانست . آری ... او قدرت کشتن دوستش را نداشت . او سرش را به نشانه سرپیچی از دستور پایین انداخت .

- آودا کاداورا .

این طلسم لرد سیاه بود ولی نه بسمت دراکو .

لرد : خائنین باید بمیرند . این است جزای سرپیچی از دستور لرد .

بلرویچ مرده بود .

----------------------------------------

این جنگ آدم رو یاد بازی وارکرفت میندازه . یکدفعه منجنیق و تاور و .... بسازین دیگه .
من فیلم هندیش کردم

موج سرمای آشنایی تمام سفیدان را در برمی گرفت تنها دامبلدور و چند نفر دیگر بودند که در کمقابل این سرما مقاومت می کردند آرتیکو س که تا به حال این همه دیوانه ساز را یک جا ندیده بود با
صدای بلندی فریاد زد:چه جوری می خوایم باهاشون بجنگیم؟
اما دامبلدور توجهی به اطرافش نداشت او به دیوانه سازی که بر خلاف سایر دیوانه سازان ردایی مندرس بر تن نداشت خیره شده بود
دامبلدور گفت:ارباب دیوانه سازها همراهشونه
آنیتا گفت:چی؟ارباب دیوانه سازها؟؟؟
دامبلدور ترجیح داد پاسخی ندهد و فقط رو به اعضای محفل گفت:موضع بگیرید ما باید تا آخرین قدرت بجنگیم مگر نه کشته شدنمون حتمیه.
هنگامی که دیوانه ساز ها نزدیک می شدند تمامی اعضای محفل چوب دستی هایشان را به طرفشان هدف گرفته بودند و به خوش ترین خاطراتشان فکر می کردند
دیوانه سازهابا حرکتی عقاب مانند به سمت ارتش روشنایی هجوم بردند در جای جای میدان جنگ می شد ارواحی را دید که خیلی سریع توسط دیوانه سازها بلعیده می شدند حامیان تنها می توانستند دمنتورهای ضعیف را فراری دهند که البته همانها هم با انگیزه تر از قبل بازمی گشتند
ارباب دیوانه ساز ها به آهستگی به سمت دامبلدور می آمد
آرتیکوس فریاد زد:اکسپکتو پاترونیوم
ببر نقره ای رنگی از چوب دستی اش بیرون پرید و به سمت ارباب دیوانه سازها حرکت کرد ارباب دیوانه سازها با متانت ضربه ای به ببر وارد کرد ببر نقره ای به ناگاه از هم دریده شد و همزمان با این اتفاق چوبدستی آرتیکو س نیز به طرز ناامید کننده ای سرخ می شد آرتیکوس دوباره سعی کرد اما این بار اثری از حامی ببر شکل نبود
دامبلدور به توجه به ارباب دمنتور ها فریاد زد:تو تو نباید اون کا رو می کردی ارباب دمنتور ها حامی تو رو به اسارت اون دیگه هیچ وقت نمیادش تو در برابر دمنتورها ضعیف شدی فرار کن پسرم
آرتیکوس با صدای نا امید فریاد زد:شما هم باید بیایید نباید با او..
آرتیکوس نتوانست صحبتش را به پایان برساند دیوانه ساز ها که به نظر می رسید بی دفاعی او را حس کرده اند با سرعتی خارق العاده آرتیکوس را مورد هجوم قرار می دادند ارتیکوس به گفته ی پدرس عمل کرد و فرار را به مبارزه ترجیح داد پس با شتاب زدگیشروع به دویدن کردند ولی دیوانه سازها به هیچ وجه حاضر به رها کردن او نبودند
دامبلدور نگاهی به ارباب دیوانه سازها انداخت که جادویی به سمت او می فرستاد دامبلدور ضد طلسمی که به نظرش برای این ورد ناشناخته بود را اجرا کرد اما جادوی ارباب دیوانه سازها یک جادو ی کشنده نبود بلکه محیط را امن می کرد
گوی سبز بزرگی دامبلدور را در خود قرار داد و به سمت آسمان برد ارباب دیوانه سازها هم اوج گرفت و وارد گوی شد گوی محیطی مناسب برای دوئل می ساخت
ارباب دیوانه ساز ها با صدایی که دامبلدور انتظار شندیدنش را نداشت گفت:من ارباب دیوانه سازها با تو ای سردسته ی ارتش روشنایی دوئل خاهم کرد که البته نتیجه ای معلوم خواهد داشت

کمی آن طرف تر از میدان
آرتیکوس سراسیمه می دوید تعداد دمنتورهایی که به دنبالش بودند بدون شک بیشتر از بیست عدد بود مدت ها بود که می دوید اما سرمایی که کم کم اورا از پا در می آورد به او می فهماند که به آخر خط رسیده پس پاهایش سست شد و تنها چیزی که احساس می کرد و می دید شبح نقره ای رنگ خودش بود که به سوراخ زیر کلاه دمنتور ها می رفت

_ خواهش میکنم... خواهش میکنم...
اما وند سالازار همچنان به سمت دراکو نشانه رفته بود. در آن اتاق تاریک که تنها نوری سبز روشنایی بخش آنجا بود، دراکو در مقابل سالازار به زانو در آمده بود و چشمانش را بسته بود و منتظر بود که جدش، بیرحمی خود را به رخش بکشد. لبخندی تلخ بر لبان سالازار نقش بسته بود. دلش می خواست دراکو رو به هزاران قطعه تقسیم کند، اما...
اما فکر کرد که زجر دادن دراکو بیشتر لذت بخش است. پس فریاد زد:
_ ایزینایوس سیتالاموس کروشیو...
و ناگهان نوری قرمز از وندش خارج گشت و هنگامی که به دراکو رسید، مانند گویی شد و او را در بر گرفت. دراکو از درد فریاد میزد، اما صدایش بیرون نمی آمد. گویی ده ها نفر همزمان کروشیو را روی او انجام می دادند. چشمان سفید سالازار درخشید. چقدر شکنجه دادن لذت بخش بود...

****
_ تو یه ترسوی عوضی هستی.
_ چی گفتی؟؟!
لوسیوس با عصبانیت به سمت آنیتا رفت. آرتیکوس بر روی زمین افتاده بود و از درد ناله میکرد. آنیتا پوزخندی زد و گفت:
_ گفتم تو یه ترسوی بزدلی!
لوسیوس وندش را به طرف او گرفت و فریاد زد:
_ کروشیو!
طلسم به آنیتا برخورد کرد و او از درد به هم پیچید. لبخند شومی بر لبان لوسیوس نقش بسته بود. اما آنیتا زهر خندی زد و گفت:
_ تو... اینقدر بزدل هستی که فقط آدمایی رو که دست بسته هستن رو طلسم میکنی...
لوسیوس خواست تا دوباره او را طلسم کند که آنیتا گفت:
_ تو جرئت نداری با من دوئل کنی!
با این حرف، لوسیوس در جایش خشک شد. نه! او ترسو نبود! دلش نمی خواست کسی چنین چیزی به او بگوید. پس فکر کرد که آنیتا که مجروح است، پس می تواند حسابش را برسد. بنابراین گفت:
_ نه! من فقط نمی خواستم همسر پسرم به دست من کشته بشه! اما اگه خیلی مایلی...
_ آره، مایلم!
_ پس... آزادیوس!
دستان آنیتا باز شد، با تمام توانش بلند شد و وندش را از لوسیوس گرفت. با گرفتن چوبدستش، نوری طلایی از چوبدستش خارج شد و از راه دستش به جان او نفوذ کرد. و آنیتا که انگار جانی دوباره گرفته بود، چشمانش را باز کرد و تعظیم کرد! لوسیوس با همان پوزخندی که همیشه بر لب داشت، به جای این که تعظیم کند، ورد خلع سلاح کردن را روی او اجرا کرد! آنیتا به یکباره خلع سلاح شد! اما هنوز هم لبخند بر لب داشت! لوسیوس فریاد زد:
_ سکتوم سمپرا!
طلسم قرمز رنگ، به سمت آنیتا در حرکت بود. اما آنیتا نترسید؛ دستانش را در هم کرد و باز بیرون کشید. بخاری نقره ای رنگ در دستانش بود و بعد، طلسم به آن بخار برخورد کرد. کم کم، رنگ نقره ای، جایش را به قرمز داد. لوسیوس بسیار تعجب کرده بود. آنیتا به یکباره دستانش را عقب برد و بخار قرمز رنگ را به طرف لوسیوس پرتاب کرد. توده به لوسیوس برخورد کرد. گویی هزاران شمیر نامرئی او را زخمی میکردند. او در خون خود غوطه ور شده بود!
آنیتا وندش را برداشت و سریع دست آرتیکوس را گرفت و گفت:
_ پاشو پیرمرد!!... وقت رفتنه!
آرتیکوس که به این کلمه خیلی حساس بود، وندش را که در دستان آنیتا بود را با عصبانیت گرفت و گفت:
_ بابات پیر مرده!!... بریم!

****
_ آرتیکوس!... آنیتا!!... کجا بودین از اون موقع؟؟!
دامبلدور با شک و تردید به آن دو نگاه می کرد. آنیتا گفت:
_ پدر!... آرتیکوس براتون تعریف میکنه!.... درک کجاست؟!
آرتیکوس داشت شکم خودش را می دوخت!!! دامبلدور در آن بهبوهه لبخندی زد و گفت:
_ رفته لای اون درخته که توی...
و آدرسش را به آنیتا داد تا او را پیدا کند. آنیتا هم رفت تا او را پیدا کند!
****
اژدها ها تقریبا رام شده بودند. ولدمورت بسیار عصبانی شده بود. پس گوی را برداشت و چوبش بر آن نهاد و گفت:
_ خاک تو سریوس حذفیوس!!
و ناگهان تمام اژدهایان غیب شدند و غولها بر روی زمین افتادند! ولدمورت فریاد زد:
_ ای دیوانه سازها و ای گرگینه ها، کار این انسانهای زمینی و ابله را تمام کنید! باشد تا رستگار شوید! بدویین دیگه!
****
_ پروفسور... اون ابرهای سیاه چی هستن؟؟!
دامبلدور به همراه سریوس به آسمان خیره شد و زمزمه کرد:
_ تمامی دیوانه سازها اومدن...خیلی زیادند!

و قهقه ی ولدمورت بود که ترس را بر دل سپیدها می انداخت.

غول ها قویترن یا اژدها مسئله این بید !

-------------------------

سنگ دامبلدور از دستانش افتاد و به صورت اسلومشن بر روی زمین فرود آمد و به دو قسمت مساوی تقسیم شد .
بلافاصله پنجره های بزرگ به صورت خوف انگیزی شکستند و چند موجود بزرگ سیاه وارد شدند ....

در همون لحظه اتاق ولدمورت
ملت سیاه به دور لرد جمع شده بودند و داشتند به اتفاق به آشفتگی سفید ها نگاه میکردند و میخندیدند .

میدون جنگ
ملت سفید که کپ کرده بودند بلافاصله شروع به فرستادن انواع و اقسام طلسم ها به سمت اژدها ها کردند . اما گویا فایده ای نداشت . چرا که طلسم ها پس از برخورد با غول ها کمانه میکرد .
آلبوس که در میان جمعیت همچون ماه میدرخشید فریاد زد :
- غول ها فعلا برن عقب . ارتش سفید ، سریعا در صف های منظم دربیایید . باید به یک باره به سمت آنها یورش ببریم . سیریوس ، تو گروه اول رو هدایت کن . آرتیکوس برو صف دوم ، توماس ....
سیریوس فریاد زد :
- باید فرار کنیم . نمیتونیم مقاومت کنیم !
بلافاصله آلبوس فریاد زد :
- نه همین که گفتم .
پنج اژدها برای بار دیگر به سمت ارتش سفید ها یورش بردند . آلبوس در حالی که در راس ارتش ایستاده بود فریاد زد :
- آنها رو نشونه بگیرید !
بلافاصله پنجاه دست مسلح به سمت اژدها ها نشونه رفتند . پنج اژدها دهانشونو باز کردند تا ملت سفید رو در زیر سیلی از آتش مدفون کنند . اما قبلش آلبوس فریاد زده بود :
- آتششششششششش !
بلافاصله اتاق پر از پرتوهای نورانی شد . پرتوها مانند بارانی از گلوله بر روی سر و روی پنج اژدها فرو میامدند . هر چند که باز هم بازتاب میشدند اما به نظر میرسید . کمی بر روی اژدها ها اثر کرده اند .
آلبوس فریاد زد :
- باید اژدها ها رو رام کنیم . باید از غولها استفاده کنیم !
ملت : ایول ارزشی بازی
آلبوس روبه هاگرید کرد و گفت :
- جریان رو برای دوستانت توضیح بده .
بلافاصله هاگرید به سمت صف غول ها رفت . پنج اژدها بار دیگر برگشتند تا به سمت جمع سفید روی بیارن .....

در همون لحظه :
لرد و دوستان داشتند حیران به نتیجه کار نگاه میکردند .

میدون جنگ
آلبوس برای بار دوم فریاد زد :
- آتش !!
دوباره اتاق پر از پرتو شد . اما اینبار به نظر میرسید که این طلسم ها بیشتر روی پنج اژدها اثر کرده اند چرا که اژدهاها تلو تلو میخوردند و درست نمیتونستند راه برن .
سیریوس فریادی از سر شوق کشید و روبه آلبوس گفت :
- خوبه همین الان باید بی هوششون کنیم .
اما آلبوس بر خلاف نظر سیریوس برگشت و روبه هاگرید فریاد زد :
- الان وقتشه ! ملت سفید از اژدهاها فاصله بگیرید .
ملت سفید با آشفتگی از سر راه اژدهاها کنار رفتند . بلافاصله هاگرید غرش بلندی کرد و غول ها در یک حرکت شهادت طلبانه به روی اژدهاها پریدند . اژدهاها که رم کرده بودند بلافاصله شروع به جفتک انداختن کردند . اما فایده ای نداشت چرا که غول ها مثل سیریش به گردنشان چسبیده بودند .

اتاق ولدمورت :
ولدمورت که متوجه شده بود حربه هاش هم بر ملت غیور سفید اثر نداره در یک حرکت انتحاری گویش را بر سر یکی از مرگخواران فرود آورد . ( مرگخوار بیچاره جان به جان آفرین تسلیم کرد ) سپس با خشم فریاد زد :
- چرا منتظرید . برید نزاریید که اژدهاهامونو رام کنن وگرنه معلوم نیست چه بلایی سرمون میاد .
بلافاصله ملت ضایع سیاه به سمت در هجوم بردند ...

عزیز دلم من قبلش توی چت باکس رزرو کرده بودم . زحمت نکش !!!

لازم به ذکر میباشد که فکر اولیه پست زیر از آخرین پست سالاز گرفته شده
-__________________________________________
سالاز: اون زندانی شد بیا این هم سنگ که همراهش بود

ولدمورت کماکان روی صندلی خودش نشته بود و داشت به از دور به جنگ نظارت میکرد
سالاز: بهتره من برم و مراقب این پسره باشه

ولدمروت جواب نداد سخت مشغول فکر کردن بود جادو های باستانی تاثیر خوبی داشت ولی کافی نبود با وجود غول ها کار خیلی سخت شده بود
پس ولدمرت چاره ای نداشت جز اینکه از آخرین برگ برندش استفاده کنه

با چوب دستی به گوی بلورینی که جلوش بود ضربه زد . چهره ی مردی که نیمی از صورتش به شکل عجیبی سوخته بود توی گوی نمایان شد

ولدمرت: دیگه وقتشه فوییاس چهار تا از اون ها رو آزاد کن
فوییاس که فقط صدای ارببش رو میشنید فورا تعظیم کرد ولی این کارش ولدمرت رو به خنده اند اخت چون درست به سمت مخالف میدان دید اربابش تعظیم کرده بود
فوییاس: چشم ارباب تا پنج دقیقه ی دیگه اون ها میرسن

ولدمرت باز با چوبدستی به گوی بلورین ضربه زد

ولدمرت: تمام خاندمان سیاهی فورا به توی زیر زمین دژ موضع بگیرن آتیش بارزی داریم

این صدا در تمام دژ پیچید مرگخوار ها و گرگینه ها بعد از شنیدن این صدا فورا ناپدید شدند دود سیاهی اطراف بدن اون ها رو میپوشوند و وقتی که دود ناپدید میشد دیگه اثری از اون ها نبود

جنگ برای لحظاتی متوقف شده بود توی تالار فقط نیروهای سفید باقی مونده بودند در همون لحظه دامبلدور و سیریوس هم به جمع محفلی ها پیوستن

دامبلدور: شما هم صدای ولدمرت رو شنیدین
توماس: بله بعدش یه دفعه همه ی مرگخوار ها ناپدید شدن

دامبلدور سنگ رو در آورد تا با دراکو تماس بگیره:

دامبلدور: دراکو تو کجایی؟

ولی وقتی به جای دراکو به چهره ی ولدمرت مواجه شد کم مونده بد از تعجب سکته کنه

ولدمورت: سلام دامبلدور . میخوام یه هدیه بهت بدم
دامبلدور با تعجب به ولدمورت نگاه میکرد

ولدمرت: دامبلدور گوشت غول کباب شده دوست داری؟

قبل از اینکه دامبلدور فرصت جواب دادن داشته باشه یک زبانه ی آتیش از یکی از پنجره ها به درون تالار شلیک شد که بیشک از دهن یه آزدها خارج شده بود

دامبلدور فریاد زد: قبل از اینکه اینجا کباب بشیم به سمت پایین فرار کنید

برای رسیدن به زیرزمین دژ فقط یه راه باریک وجود داشت که قول ها از اون نمیتونستن رد بشن

-=-=-=-=-==-=-=-=-===--
نیروهای هر دوطرف سخت مشغول درگیری بودند! منظره دژ از دور طوری شده بود که گویی در آنجا جشنی بر پاست و آتش بازی میکنند! سیاه و سفید در هم آمیخته بود هر دو گروه از تمام نیروهایشان استفاده کرده بودند! هیچ یک دیگر تکی برای رو کردن در آستین نداشتند! نبرد به جنگی فرسایشی تبدیل شده بود! تمامی اعضای محفل کمر بر آزادی دراکو بسته بودند! و همزمان با هجوم غول ها و از بین رفتن پتی گرو توانستند دراکو را فراری دهند!
* - * - * - * - * - *
دراکو همچنان در جنگلی که پشت دژ قرار داشت می دوید!درخت بلوط تناوری پیدا کرد و داخل آن پنهان شد!
نفسش بند آمده بود و بدنش درد میکرد! طلسمهای شکنجه گر مرگخواران موجی از نفرت را در چشمان دراکو برجای گذاشته بود! چند نفس عمیق کشید و خود را آرام کرد! سپس سنگ سالازار اسلیترین بیرون آورد و سعی کرد که با دامبلدور تماس گیرد! پس از چند لحظه صورت دامبلدور آشفته و خسته و در حالی که از سرش کمی خون جاری بود نمایان شد! دامبلدور با نگرانی به دراکو نگاهی انداخت
- دراکو! تونستی فرار کنی! الآن کجایی؟
دراکو در حالی که سعی میکرد لحنش آرامش بخش باشد جواب داد
- من از در پشتی ساختان به داخل جنگل پناه بردم و الآن هم داخل این بلوط پیر پنهان شدم!
داملبدور اهی حاکی از رضایت کشید
- همون جایی که هستی بمون تا درگیری تموم بشه بعد میفرستم دنبالت
پس از گفتن این حرف ناپدید شد!
-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-==-==
ولدمورت در مخفی ترین سالن دژ نشسته بود و از درون گوی بلورین بزرگی بر احوالات جنگ نظارت داشت! و مهره های خود را در نقطه مناسب جای میداد! محفلی ها همه جا بودند! با وجود غول ها که جادو اثر زیادی در آنها نداشت کار یاران لرد سیاه مشکل تر شده بود! ولی برگ برنده لرد سیاه در جادو های باستانیی بود که در تمام دژ سرگردان بودند! در خیلی از قسمت های دژ نیروهای محفلی مقلوب این جادو ها میشدند! ولدمورت لبخند همیشگی اش را بر لب داشت ، با آرامش بر روی صندلی اش نشسته بود و فقط نظارت میکرد! در این بین متوجه شد ملفوی گریخته! (کیلومتر ها آنطرفتر هری از شدت سر در بر زمین افتاد) مشتی بر میز کوبید ! خواست که مرگخواران را فرا بخواند!اما صدای سرد با آرامش خاصی او را از این کار باز داشت
- تاریکی ، مارا به سوی او رهنمون خواهد کرد!
سالازار اسلیترین درست پشت سر او ایستاده بود! ردای سبز رنگش با وجود اینکه بادی نمیوزید به رقص درآمده بود! ولدمورت مکثی کرد و به او پیوست!
* * * * *
ملفوی در حالی که از شدت سرما شنلش را به دور خود پیچیده گوشهایش را تیز کرده بود به امید اینکه صدای از نجات دهندگانش بشنود! همه جا را تاریکی شب فرا گرفته بود صدای جیغ ها و قهقهه های شیطانی آرمش جنگل را بر هم میزد! هر از چند گاهی فضای تاریک بین درختان توسط طلسمهای رنگارنگ روشن میشد! ملفوی در حالی که با چوبدستی ایش گوشش را میخواراند در این فکر بود که حقوق آئورور هارا زیاد کند!
ناگهان زمین به لزر در آمد! ریشه های درخت از خاک بیرون زدند و دست و پای دراکو را بستند شکاف درخت به آرامی بسته شد و صدای فریاد دراکو در آن محبوس شد!
*-*
دراکو نمیدانست چه اتفاقی افتاده است بار دیگر سعی کرد از سنگ استفاده کند! به سنگ خیره شد ولی اینبار چهره پیرمردی ظاهر شد که او نمیشناخت همانند دامبلدور ریش سفیدی داشت ولی بسیار بلند تر، با تعجب به ملفوی نگاه کرد و گفت :
مرلین : فریک ! خودتی؟ چرا قیافه ات اینطوری شده!
ملفوی در حالی که سنگ را تکان میداد گفت اشتباه گرفتید جناب!
مرلین نا امیدانه آهی کشید و ناپدید شد!
*-*
دو باره زمین به لرزه در آمد دراکو لحظه ای آزاد شد! سپس خود را در میان اتاقی خالی یافت! اتاق خالی خالی بود و فقط نشان بزرگ اسلیترین بر سردر آن خود نمایی میکرد! ملفوی سنگینی نگاهی را بر روی خود احساس کرد، برگشت و به پشت سرش نگاه کرد و خود را مقابل سالازار اسلیترین دید! سالازار با نگاهی نافذ و صدای سرد گفت :
- هرچیزی قیمتی داره!

به سمت دراکو رفت و سنگ اسلیترین را با خشونت از او گرفت و در حالی که ناپدید میشد گفت
- باید قیمت زندگی رو پرداخت کنی!ملفوی جوان!

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
عزیزان گوگوری چند تا نکته رو رعایت کنید!
1- از اونجایی که رول پلی اینگ برای اعضای عضو آزاده این قانون زنبیل گذاری رو به هماهنگیه دوستانه تغییر بدهید!
2- از کشتن ملت و استفاده از انواع توپ و تانک و مسسل که دیگر اثر ندارد اجتناب کنید
3- ملفوی رو بکشید
4- تعظیم یادتون نره!
5- در آخر ببخشید میدونم پستها شدیدا ارزشی شده ولی خوب پیر شدم دیگه !
خوش باشید و موفق
یاحق!

-=-=-
پی نوشت : غول آوردین یا یگان زرهی ! حیف که قول دادم پستام ژانگولری نباشه وگرنه جادوی هسته استفاده میکردم! از آژدهام به عنوان اف 14 یاد میکردم!

اينجا است كه سفيد ميدرخشد!
به اميد اسكاچي شدن همه سياه ها!
---------------------------------------------------------------------------------------------------
ولدمورت بلافاصله بعد مشاهده غول به سرعت خود را تا فاصله اي كه از خطر گرز فرود آمده او در خطر باشد عقب كشيد.گرز آن غول با صداي بلندي بر روي سنگهايي كه چند لحظه قبل ولدمورت بر آنها ايستاده بود فرود آمد.ولدمورت بلافاصله از اين فرصت بدست آمده استفاده و چوبدستي اش را به سمت گلوي غول گرفت:
-سكتوم آركتام!
بلافاصله خون از گلوي بريده شده غول جهيدن گرفت و پس از تلو تلويي به اطراف با صداي وحشناكي بر روي زمين افتاد.توماس كه آن صحنه را ديده بود با صداي بلندي به هاگريد گفت:
-هاگريد!بايد...
ولي گويي هاگريد در آن هياهوي بوجود آمده صداي كسي را نميشنيد.
توماس پس از ديدن اين صحنه مشت محكمي با ساق پاي هاگريد براي متوجه كردن او كوبيد.هاگريد كه تازه متوجه توماس شده بود رويش را به او برگرداند.
-هاگريد!به غولها بگو كه چسبيده به هم،در يه رديف به جلو برند...در يك رديف!
هاگريد با حركت سر،شنيدن حرفهاي توماس را نشان داد و بعد با چند خر خر بلند كه در تمام محوطه شنيده ميشد با غولها حرف زد.توماس در دل خودش دعا ميكرد كه غولها هرچه هستند...كمي حرف گوش كن باشند!
دقايقي بعد،غولها در خطي تقريبا منظم،با چند تلنگر و دعوا و گيجي از دليل انجام اينكار،قرار گرفتند و به جلو حركت كردند.
مرگخوارها نيز سعي در پاشيدن رديف متزلزل با فرستادن طلسمهاي مختلف كردند ولي پوست كلفت و جادويي غولها هر لحظه طلسمها را به جهات ديگري منحرف ميكرد و بعضي از آن طلسمها نيز به خود مرگخواران برخورد ميكرد.
توماس كه از ديدن اين صحنه خوشحال شده بود با صداي بلند به سوي ارتش گفت:
-پشت غولها حركت كنيد...پشت غولها!
ارتش بر پشت غولها حركت ميكرد و در بعضي مواقع نيز از لاي پاي غولها طلسمي را به سمت مرگخوارها ميفرستادند.
لحظاتي بعد،گرگينه ها با تلاش بسيار توانستند چند غول را بر روي زمين بياندازند ولي حمايت افراد ارتش از آنها،از صدمه بيشتري جلوگيري ميشد.
لرد ولدمورت كه براي اولين بار موضع خود را خطير ميديد به سرعت به سوي قسمتهاي داخلي تر دژ عقب نشيني كرد.

×××

-آراكروم!
شمشيري نقره اي تيزي كه از اطراف آن بخارهاي سياهي برميخواست از سر چوبدستي لوسيوس بيرون آمد و يكراست در شكم آرتيكوس فرو رفت.خون از دهانش بيرون ريخت،چشمانش به سفيدي نزديك شده بود و تنش هاي كوچكي كه ناشي از وجود مقاوت باقي مانده اش كرد.مقاوتي كه فقط براي به انتظار كشيدن بوجود آمده بود.
...
---------------------------------------------------------------------------------------------------
پستي ارزشي كه براي شما اعضاي ارتشي!غولها هماهنگ شده اند و به درون مرگخوارها نفوذ ميكنند...آرتيكوس به حالت مرگ نزديك ميشود...دراكو به تنهايي دارد ميجنگد و ضعيف است...آلبوس و سيريوس به دنبال او ميگردند كه او را از مهلكه نجات دهند.
اينا يه فوق خلاصه از داستان در جريان حاضر است!كساني كه ادامه ميدند توجه به آلبوس و سيريوس كه من ادامه اي ازشون نزدم بكنند.
بعد آقا دو نكته مهم رو بگم:
1.افرادي كه شناخته شدند و داراي شخصيت در رول هستند نكشيد!كساني نيز كه پست زدند رو بلا سرش بياريد ولي نكشيد.طرف خودش ميدونه كه كشته بشه يا نه!با اين كارتون سوژه و شخصيت شهيد كردن باعث انتحاري عمل كردن هايي مثل زنده شدن دوباره هستيم كه اصلا جالب نيست!
2.ژانگولاري نزنيد يه طرف رو بكشيد راحت!از قدرت داشتن خودتون بگيد و بنويسيد ولي مسئوليت شما نيست كه موقعيت طرف مقابل را در حالت ضعف يا قوت توصيف كنيد.به كار طرفي كه هستيد برسيد و اون رو توصيف كنيد.در كل كمتر بگيد طرف مخالفتون فلان شد و و و!با اينكار طرف مقابل هم ژانگولاري كار ميكنه ميزنه توي پست بعدي،شما رو ناكار ميكنه!

من همين ها رو بگم كه جنگ خوبي داشته باشيم.
خودم اگر اينكارها رو كردم معذرت ميخوام!

مرسي
آرتيكوس دامبلدور

ارزشی ، آزادی ، ملت جادوگر آسلامی !!!
به امید سرکوبی ارتش سیاه !!!

------------------------------
حلقه محاصره مرگخواران همچنان تنگ تر میشد . از طرفی وزارتی ها و محفلی ها هم تا آخرین توان مبارزه میکردند . اما گویا همه آنها با شکست فاصله ی چندانی نداشتند .
لوسیوس در حالی که جلوتر از همه داشت میدوید فریاد زد :
- همشونو قتل عام کنید .
سیاهان دوباره به سمت سفیدها هجوم بردند . برای چندمین بار ارتش سیاه و سفید در هم گره خوردند و منظره ای خاکستری را پدید آوردند ( خاکستری پر رنگ )
دامبلدور در حالی که ریش و پشمش رو از روی صورتش کنار میزد در یک حرکت انتحاری یکی دیگر از گرگینه ها رو از پای دراورد و بر روی تپه ای متشکل از گرگینه ها انداخت . اما فایده ای نداشت . چرا که تعداد آنها خیلی کم بود و در عوض تعداد سیاهان چندین برابر آنها . همه جا رو تاریکی فرا گرفته بود . سفید ها یکی پس از دیگری از پای درمیامدند و سیاهان همانطور که میدریدند پیشروی میکردند .
ناگهان نوری از میان تاریکی تابید . نوری که تمام امیدها رو در بین سفیدها زنده کرده بود .
تمام سفید ها صدای هاگرید رو از فاصله نچندان دور شنیدند که داشت فریاد میزد :
- دوستان غول من از این ور بیایید .
در همون لحظه صدای غرش های وحشتناکی از دور شنیده شد .
ملت سیاه
آلبوس : میدونستم ! میدونستم !
ولدمورت در حالی که سعی داشت موهایی که نداشت رو بکنه فریاد زد :
- اینا دیگه از کجا اومدن ... کی ... کی ... در دژ رو باز گذاشته بود ؟
مدتی سکوت برقرار شد سپس صدای پیتر از لا به لای جمعیت مرگخواران به گوش رسید :
- قربان فکر میکنم موقع ورود گرگینه ها و دیوانه ساز ها یادم رفت در رو ببندم .
هیچ وقت صدای فریاد کروشیو ولدمورت و جیغ های پیتر به گوش کسی نرسید . غول ها با تمام توان وارد سالن شدند و به جمعیت آشفته سیاه حمله کردند . بلافاصله سالن مملوء از پرتو هایی نورانی شد که به هر طرف کمانه میکردند . آری جنگی جدید روی داده بود . هاگرید خودش رو از میان جمعیت به دامبلدور رو سیریوس رسوند سپس در حالی که داشت به سفید ها کمک میکرد گفت :
- همه چیز مرتبه ؟
آلبوس بر روی دو پایش صاف ایستاد سپس گفت :
- نه فکر میکنم دراکو در خطره باید بریم کمکش .
هاگرید چند لحظه به آلبوس خیره شد سپس گفت :
- باشه ما اینجا میمونیم و مقاومت میکنیم .

غول ها به تمام مرگخواران حمله میکردند و یکی پس از دیگری سیاهان رو به طرز فجیعی نفله میکردند . لشکریان سیاه نیز سعی میکردند با طلسم هایی غول ها رو از خودشون برانند اما فایده ای نداشت چرا که طلسم ها پس از برخورد با آن ها کمانه میکرد و به سمت خودشان بر میگشت .
هیچ کاری از ملت سیاه برنمیامد . چرا که هیچ کدوم از آن ها رایای مقابله با غول ها رو نداشتند . عده ای از غول ها سعی میکردند که مرگخواران و گرگینه ها رو زیر پاشون له کنند و این گونه بین آنها فاصله ایجاد کنند . عده ای از آنها سرگرم خراب کردن دیوارهای دژ سیاهان بودند .
پیتر که میخواست وفاداری خودش رو به لرد ثابت کنه با یک جهش بر روی یکی از غول ها پرید . از قضا آن غول گراوپی برادر ناتنی هاگرید بود .
گراوپی : ای .... این پیت هست . هاگ .. گفت ..پیت آدم بد ...
گراوپ در یک حرکت انتحاری پیتر رو از پنجره به بیرون پرتاب کرد . و پیتر از نظرها ناپدید شد و بعد از آن نیز هرگز مشاهده نشد .
ولدمورت فریاد زد :
- ترسوها اینا فقط یک مشت غولن برین از من دفاع کنید .
در همون لحظه لرد جامعه احساس کرد که یکی از غول ها دارد او رو میپاید به همین دلیل با وحشت به پشتش نگاه کرد و وقتی که چشمش به یک غول بیست و پنج فوتی افتاد .....

آلبوس و سیریوس بدون توجه به جنگ برخاسته از سالن بیرون آمدند و سعی کردند تا در اون گیرواگیر نشانی از وزیر گیر بیارند و اونو نجات بدند
......