دژ مرگ

من نمي دونم بالا خره كدوم رو ادامه بدم ولي از اونجايي كه پست آناكين مونتاگ عزيز و گل(يوهاهاهاها)ديروز زده شده و پاك هم نشده من استدلال كردم كه مجازه!!!
---
هدويگ به سرعت به سمت كشو رفت و به چپ و راستش نگاهي انداخت تا مطمئن شود كه كسي آن اطراف نيست ، سپس با نكش يكي از چوبدستي ها را برداشت ولي در همين هنگام همهمه ي وحشتناكي او را از جا پراند،بعد از كمي دقت متوجه شد كه صداي جيغ جيغي سارا هم در ميان همهمه به گوش مي رسد و بعد از كمي ديگر دقت متوجه شد كه همه مي گويند اول چوبدستي خودشان را به آنها بدهد هدي كه گيج شده بود بعد از حدود نيم ساعت تفكر و تامل خود را به شكل قبلي اش درآورد وهمه ي چوبدستي ها را يكجا برداشت و داخل سلول انداخت بعد دوباره گفت:
- جغديوس
و با كمك بلر به داخل سلول رفت .

زمان همهمه ي محفلي ها، طبقه ي بالا،اتاق مونتاگ و سامانتا:

- مي دوني چيه سامي؟ اين محفلي هاي كودن هيچ وقت نمي تونن ياد بگيرن كه يكي يكي قصه تعريف كنن ! بعد چون خجالت مي كشيد بگويد شكنجه اش تاثيري نداشته ادامه داد: آدم بشو نيستن!
سامانتا با بي حوصلگي گفت:
-آره ولي من مي خوام بخوابم برو زبونشونو بكش بيرون كه انقدر ويزويز نكنن !
- باشه ولي زبون سارا بسه مي دوني؟ همون يه نفر صداش مثه دهه تا گچ شكسته نشدست كه روي تخته كشيده مي شه!
-هر كاري مي خواي بكن فقط خفشون كن!
مونتاگ به سمت سلول به راه افتاد

بعد از كار هدويگ،داخل سلول:
بلر گفت:خوب حالا بهتر شد ، هدي تو چرا اومدي تو؟ برو بيرون ببين كسي نياد!
هدويگ دوباره بيرون رفت تا نگهباني بدهد صداي جيغ جيغي سارا آرامشش را به هم مي زد او مي گفت:
-بذار من بازش كنم ديگه!
بعد از حدود سه دقيقه آنها به اين نتيجه رسيدند كه شايد بهتر باشد قفل را منفجر كنند و بالا خره با اين كار از سلول بيرون آمدند، وهمگي به سمت در راه افتادند ولي در همين حين كه داشتند مي دويدند به مونتاگ برخورد كردند كه با آرامش به سمت آنها به راه افتاده بود!

---
اگر ناظر اينا رو پاك نكرد:ادامه دارد!

من اومدم پست های ملت رو بخونم یه نمه خوندم حوصلم سر رفت بعدش هم که این پیتر جیگر سارا اونز هی کل کل ارزشی میکنن حوصله یآدم سر میره

عزیزانم فرندشیپ رو بچسبید که ارزشی بازی خز شد

من یه داستان جدید با توجه با آخر پست لرد و بدون توجه به پست های زیرش شروع میکنم

فوقش ناظر پاک میکنه دیگه

________________________________________________

نقل قول:

سارا و بلر و هدی و جسی و ... نشستن تو سلولشون

سارا: خوب با این قصه گوی سر اینا و گرم کردیم ها یه فکری برای چوب دستی ها بکیند

بلرویچ میره تو فکر( چه جلب)
همینطور که داشت فکر میکرد و در حال فکر اطراف اتاق رو نیگا میکرد چشمش افتاد به پنجره یکوچیکی که روی در سلول بود ومیله های فلزی داشت
بعد چشمش افتاد به هدویگ
در این لحظه یه فکری به ذهن بلرویچ رسید

بلر: هدی جان تو چطوری تبدیل به جغد میشدی؟

هدی: با یه ورد ساده

بلر: چوب دستی میخواد؟

هدی: نه

بلر: یه جغد برو

(طرف جانور نماس دیگه )
هدی: جغدیوس

یه دفعه یه جغد سفید وسط سلول ظاهر میشه
اینقدر کوچیک هست که میشه با یه مقدار فشار از لای میله ها ردش کرد

سارا و جسی و بقیه دارن بل رو نیگا میکنن
بلر از جاس بلند میشه و پس کله یهدویگ رو میگیره او میبرش سمت میله ها

سارا: میخوای چیکار کنی؟

بلر: صبر کن میبینی

بعد بلر کلهی هدویک رو وسط دو تا میله قرار میده و به یه فشار نصف بدن هدویک رو از وسط میله ها رد میکنه
با فشار دوم هدی از اون ور میله ها می افته بیرون

حالا هدی مونده و یه کشو پر از چوب دستی که مونتاگ گیج یادش رفته درش رو ببند

___________________________

حال کردین چطوری سوژه رو خراب کردم
سوژه ی جدید

محفلی های ندانی قصد دارند از دژ فرار کنن و با مرگخوار ها در گیر میشن

بعد از 6 ساعت وندن درس اصول مواد پلیمر از این بیشتر از من انتظار نداشته باشین

سارا خیلی خون سردانه میگه:
_دشمنان عزیز مرگ خوار! ببینید خودتون که می دونید من خفنزم! یه پخ کنم همتون می میرید!
مرگ خوارا هم چنان باصدای بلند می خندیدند و هیچ توجهی به حرف های سارا نداشتن!
_گوش کنید! یه بار دیگه تکرار میکنم! مواظب باشید ! به زودی خواهید مرد!
اما مرگ خوارا هم چنان به این گونه می خندیدند... سارا که دید اونها دیگه گوششون به این حرف ها بدهکار نیست گفت:
_خیلی خب باشه! من تسلیمم!
و چوب دستی شو گذاشت روی میز!
مرگ خوارا که بسیار خوش حال بودند بالاخره سارا رو گیر آوردن و تقاص همه کاراشو ازش می تونن بگیرن چوب دستی ها رو به طرف اون نشانه رفتن! سارا که اولین بار از قیافه های آنان ترسیده بود هیچ نمی گفت! آخه می دونید چیه! اونها مثله اربابشون سالی یک بار هم حموم نمی رفتن. ریشاششون دو برابر سرژ بلند شده بود و ابروها اومده تا روی چشما! دندون های زرد مایل به سبز لجنی و از همه بدتر قیافه ماروولو گانت بود که از همه سه در چهار تر بود!
خلاصه اونا می رفتن که اولین طلسم رو بگن که ناگهان در اتاق با شدت باز شد!
_نه صبر کنید! بقیه عکسا هنوز پیششه!
مرگ خوارا با تعجب برگشتن و دیدن ولدی در آستانه در ایستاده و با حالتی نگران به اونها و سارا نگاه می کنه!پیتر قدیمیه! همون اولده می گه:
_عکس ها؟ کدوم عکس ها؟
ولدی به این حالت میگه:
_ هیچی موضوع رو فراموش کنید! شماها برین بیرون من یه خرده حسابی با سارا دارم.....زود باشید! زود باشید!
سارا نگران از اینکه سامانتا کجاست! آخه اون طرف نمی دونست و متوجه نشده بود که وقتی سارا میره توی اون دره سامانتا میره بالا و میره پیشه داداشش! بعد با خودش فکر می کنه که آره دیگه مرگ خوارا همین جورین دیگه! اگه اینطوری نبودن که نمی اومدن مرگ خوار بشن! و پیش خودش برای ولدی تاسف خورد!
مرگ خوارا رفتن بیرون! اما همین که می خواست پیتر اولده بره بیرون سارا فریاد زد:
_ببین صبر کن جواب سوالتم بدم! دوستام چون کسی رو سر راهشون ندیدن با خیال راحت رفتن بیرون! فکر میکنم تو پستم همه چی رو خوب توضیح داده بودم!
پیتر اولده که ضایع شده بوده یکی می زنه تو سر اون پیتر جدیده می گه:
_همش تقصیر توئه! تو هی من رو گمراه میکنی!
و بعد همون طور که افتاده بودن به جون هم می رن بیرون!
ولدی در رو می بنده و میگه:
_زود باش بقیه عکس ها رو رد کن بیاد! وگرنه همین جا خودم یه آواداکدورا نثارت می کنم!
سارا پوزخندی می زنه و میگه:
_ولدی جون آدم که پست رو قشنگ نخونه همین می شه دیگه! من اصلا توی اتاق تو نبودم! من اصلا نباید اینجا باشم! من الان باید کافه باشم! و می خواستم با اجازه خودم رفعه زحمت کنم!
ولدی یکی می زنه تو پیشونیش و میگه:
_اِ راست می گی! پیش اون دوستات بود! اوه خدای من سوسک های عاشقانم! همه بر باد رفت!
بعدش می شینه رو صندلی و شروع میکنه به گریه کردن!

پیتر بعد از این که به طبقه ی بالا میره ، تو راه میفهمه که اصلا سارا نفهمیده منظورش از ارباب ، ولدمورت بوده ، چون سامانتا و سارا اون پایین ، تو زیر زمین بودن !
کلی به این موضوع می خنده و پیش خودش میگه که همه ی محفلی ها همین طوری هستن ، پس بی خیال ! از این بیشتر هم انتظار نداشتم ازشون !!

همه به سارا نگاه می کنن و در فکر این هستن که حالا چی کار کنیم ؟
ناگهان صدایی شبیه به صدای پیتر در سالن می پیچه و میگه :
- اهای سارا ! ای ارزشی ! منم پیتر پتی گرو old !! خجالت نمی کشی ؟ این ژانگولر بازی ها چیه در آوردی ؟ چه طوری دوستات رو آزاد کردی رفتن ، ها ؟
سارا که نمی دونست به کجا باید نگاه کنه و جواب بده ، گفت :
- برو باب ! چی میگی تو ؟ من کارم خیلی خفنه !
سرش رو میندازه پایین و رو به مرگ خوارها داد می زنه و میگه : زود باشین ! برین اون گوشه ی اتاق ! زود ! زوووود !

مرگ خوار ها همه به گوشه ی اتاق میرن و سارا نمی دونه توهم زده یا واقعا حس کرده که اونا دارن می لرزند ! ( نکته ی مهم : توهم بوده ! از سارا بعید نیست ! )

همون لحظه ، صدای قدمهای کسی به گوش می رسه و در اتاق ، بدون صدا باز میشه !! ( این در تازه تعمیر بوده ! )
یکی وارد میشه که صورتش رو سیاهی پوشونده ولی بعد از دو قدم که میاد جلوتر ، سارا از دیدن اون کف می کنه !
سارا : چی ؟ ماروولو گانت !؟
ماروولو : آره ! تعجب کردی ؟
سارا : نه ! فقط اگر تو ماروولوئی پس این کیه ؟
و به پیتر پتی گرو اشاره می کنه !
ماروولو : اونم منم ! هیچ فرقی نداریم !!

دوباره صدای قدمهایی به گوش می رسه و در باز هم بدون صدا باز میشه . این بار همه کف کردن !
شخصی با قدم هایی محکم وارد میشه که همه رو متعجب می کنه !
سارا و ملت : زاخی ؟
زاخی ! : آره منم ! نشناختین ؟
سارا : چرا شناختیم ولی چرا این قدر شبیه این یارو شدی ؟
و با سر به پیتر پتی گرو اشاره می کنه !
زاخی : خب این درکش برات سنگینه ! می دونی ، موضوع خیلی ثقیله ! انتظار ندارم تو درک کنی ! ولی بقیه ی بچه ها درک می کنن !
سارا : نمی دونم ! حتما شما درست میگی !

مرگ خوارا از این فرصت استفاده می کنن و چوبدستی هاشون رو بر میدارن ! حالا هم مرگ خوار ها هستن و هم سه تا ماروولو گانت ، ولی هر کدوم در شکل های مختلف !
سارا اون وسط گیر افتاده !

------------------------------------------------------------------
خیلی حال میده ارزشی پست زدن ! البته بعد از اون پست ، بیشتر از این نمیشد تلاش کرد و خوب زد !!

_هان؟ چی میگی؟ چی می خوای؟
پیتر:
_هیچی فقط می خواستم بپرسم اگه کارتون تموم شده اون ماله رو لطف کنید بیاد!
_نخیر تموم نشده! به سلامت!
و در را محکم پشت سرش بست! پیتر یه نگاهی به اطراف انداخت و با خودش گفت:
_خب حتما تموم نشده دیگه! خداییش!
و بعد به راه افتاد تا به طبقه بالا رود. برود تا ببیند اربابش سامانتا کاره دیگری ندارد!

از آن سو در سلول

بلرویچ:
_گرفتمش! بروبچس بریم که خیلی دیر شده!
و در سلول رو باز کرد و همه ریختن بیرون!
جسی:
_ای ول....از اول هم می دونستم سارا بچه پایه ایی! بچه با مرامیه! بچه باحالیه!
رومسا:
_آزادی چه کیفی می ده ها! جای ولدی خالیه!
هدویگ همان طور که پرواز می کرد گفت:
_آره...ولی چقدر بچه ساده اییه! نازی! تا عکس ها رو گرفت رفت! آخی!
بچه های کوچیک که همشون رفتن! حال چجوری؟ برید از ولدی بپرسید چجوری آوردشون! بعد بدونید همون جور هم رفتن!
می مونه اون 4 تا! اونها توی طول سالن به راه افتادن! از این در از اون در گذشتن....ولی هیچ کس رو ندیدن! در آن سو که ولدی دید اونها فرار کردن پرید تو سالن و بلند فریاد زد:
_بی عرضه ها کجایید؟ زندانی ها در رفتن!زود باشید برید دنبالشون!
دید هیچ صدایی نمی آد! یه خرده شک کرد که نکنه سارا سر همه رو زیر آب کرده باشه! بعد چون آدم مثبت اندیشی بود با خودش گفت نه نمی شه! سارا بچه خوبیه! آدما رو الکی نمی کشه!
بعد بهتر دید اون ها رو ول کنه! بعد در اسرع وقت هم یه شکنجه درست و حسابی برای مرگ خواراش راه بندازه! غافل از اینکه اون طرف سارا داره براشون جک می گه و اونا رو سرگرم کرده تا رفقاش در برن!
خلاصه اون 4 تا با آسودگی و آرامش وقتی چوب دستی هاشونو برداشتن!( حالا اینکه چجوری برداشتن برید از ولدی بپرسید! هر جوری که اون ازشون گرفته اونها هم همون طور برداشتن!) از دژ مرگ میان بیرون! البته اونها فکر می کردند که سارا هم اومده بیرون وگرنه اینقدر نامرد نبودن!
یه آپارات و جلوی در محفل!
از آن سو
سارا بعد از اینکه مطمئن شد همه چی ردیفه و وقت کافی بهشون داده تا در برن ناگهان چوب دستی شو در میاره و رو به مرگ خوارا:
_زود باشید.....چوب دستی ها همه رو میز!
اونها هم که فکر می کردن این همه یه بازیه دیگه ست با خیال راحت اونها رو می زارن رو میز و به این حالت میرن می شینن! حالا بقیه داستان رو کسی تعریف میکنه که به احتمال زیاد می گه هیچی نشد!

این داستان ادامه دارد...........................

با رفتن سارا از درون زندان ، همه جا را سکوت عمیقی در بر گرفته بود !
سارا و سامانتا ، در اتاقی کاملا مهرو موم شده و در بسته ، با هم صحبت می کردند و پیتر پشت در گوش وایساده بود !
صدایی که به نظر سامانتا می رسید ، گفت :
- آره ! نگران نباش حالشو میگیریم !
- می دونم حالشو میگیریم ، ولی ممکنه خراب کاری کنه ها !
- نه ! فعلا داره ماله کشی می کنه !

صدای قدمهایی تند و بدون توازن به گوش رسید . انگار دو نفر همزمان به در نزدیک میشدند . در با صدای غیژ و غیژ همیشگی ناشی از فرسودگی ، صدایی کرد و باز شد .
چهره ی سامانتا و سارا که در آستانه ی در ورودی ایستاده بودند در حالی که نوری از پشت سرشان می تابید ، سیاه و مبهم دیده میشد . صدایی شنیده نمیشد ، مگر صدای نفس نفس زدن پیتر در اثر کار زیاد !!

سارا به پیتر که از ترس ( ) می لرزید نزدیک شد و ماله را از دستش گرفت . به قیافه ی گیج پیتر نگاه کرد و جواب داد :
- چیه ؟ می خوام برم منم یک کم کارهام رو ماله کشی کنم !!
و با حالتی از پیش تمرین شده ، چرخی زد و به سمت اتاقی ته سالن رفت !
در را پشت سرش بست و صدای سایش کلید در قفل به گوش رسید و بعد ... سکوت .
روی در اتاق نوشته شده بود ، شهر لندن ! ( !!)
پیتر سارا را همین جا ول کرد تا به کارش مشغول شود و با قدمهایی کوتاه و شمرده شمرده ، به سمت طبقه ی بالای خانه ی ریدل ها حرکت کرد .
طبقه ی بالا تاریک بود ولی او راهش را خیلی خوب بلد بود . مدت ها در آن جا بدون نور و گرما مانده بود و هم بدنش به این وضعیت عادت کرده بود و هم تک تک راه های خانه را می شناخت !
به اتاقی رسید که از درز کم بین در و چهارچوبش ، نوری سو سو میزد . نوری که هر لحظه می رفت تا خاموش شود .
با حالتی که انگار تمام دل و جرات خود را جمع کرده بود و سعی داشت این کار را انجام دهد ولی نترسد ، نفسی عمیق کشید و وارد اتاق شد .
در نظر اول نور اتاق چشمش را زد ولی به مرور عادت کرد و رو به مبلی که پشت به شومینه ی اتاق بود تعظیم کوتاهی کرد . ظاهرا تمام نور اتاق از آن شومینه تامین می شد . شومینه ای که نوری قرمز رنگ داشت .

- ارباب ، یک موردی پیش اومده که من باید به شما بگم .
صدایی که بارها و بارها به او دستور داده بود ، ولی همچنان لرزه بر اندامش می افکند ، گفت :
- بگو ... ولی عجله کن . کار دارم .
صدا سرد و بی روح بود .

اندکی بعد ، بیرون در اتاق .

پیتر با چرخشی در را پشت سرش بست و به این فکر می کرد که چگونه به نقشه ی خود برسد .
دوباره به زیر زمین خانه ی ریدل ها رفت . جایی در تاریکی مطلق .
به سمت دری رفت که سارا داخل آن شده بود . خیلی مودبانه (!) در زد و منتظر شد . صدای قدم های شخصی به گوش رسید و بعد ...
سارا با ماله ای به رنگ قهوه ای ( ) ازدر خارج شد و با چهره ای عصبانی به پیتر نگاه کرد ....

سارا به طرف در سلول حرکت کرد. اونجا یه پنجره کوچیک داشت که چند تا میله هم داشت! سارا از اونجا داد می زنه:
_هوی پیتر!! بیا اینجا بینم! زود باش! بدو پسر خوب!
پیتر دوان دوان می آد ولی وقتی به دو متری سلول میرسه می ایسته! خب بچه حق داشته داشته دیگه! می ترسیده دو قدم دیگه بیاد جلو بعد بمیره! سارا میگه:
_بپر برو سامی جون رو صدا کن بیاد! بهش بگو سارا کارت داره! زود باش بینم!
پیتر یه نگاهی به سارا میکنه و بعد با آرامش دور میشه! چند لحظه بعد سامانتا در حالی که بادی به قب قب انداخته بود میاد به طرف اتاق! همون طور که پیتر دنبالش میومد! وقتی به نزدیکی اونجا رسید گفت:
_کی با من کار داشت! زود تر بگه که باید برم! سریع!
سارا میاد تا جایی که سامانتا بتونه اونو ببینه جلو! بعد میگه:
_دیگه سامی جون ما با هم این حرف ها رو نداریم که!
سامانتا تا سارا رو می بینه میگه:
_اِ سارا تو اینجا چی کار میکنی؟ مگه این ماموریت ماله اون 4 تا نبود؟
سارا به این حالت میگه:
_از دست گلای اون داداشته دیگه! میاد تو کار محفل دخالت میکنه! الان من باید کافه محفل باشم! یه دفعه ما رو پروند وسط داستان! این داداشت هیچی.............!
سامانتا یکی می زنه به پیشونیش و بعد رو میگه:
_پیتر؟؟!
پیتر در حالی که داشت دو لا راست می شد و سرشو خم می کرد گفت:
_ارباب امر بفرمایند!
_برو اون کلید ها رو بردار بیار! بده مهمونو توی زندان نگه داریم!
پیتر هم چنان که خم و راست می شد از اونجا دور شد و لحظه ایی بعد با یه کیسه کلید برگشت!!!
سامانتا:
_این دیگه چیه؟ من گفتم یه کلید! نه اینکه بری همه اسراره اینجا رو بریزی رو آب!
بعد با چشم بسته دستش رو میکنه توی کیسه و یه کلید می کشه بیرون!
_آهان همینه!
بعد میاد به طرف در و بازش می کنه! سارا میاد بیرون و میگه:
_ای ول دمت گرم! حیف که الان کار دارم باید برم...بروبچس توی کافه منتظرن! وگرنه میومدن اون آلبومه که قرار بود نشونم بدی رو ببینم!
سامانتا میگه:
_حالا کجا با این عجله؟! بیا بریم یه قهوه ایی چیزی بخوریم! نمی زارم همین طوری بری که!
سارا که خیلی باحال بوده قبول میکنه! کلید رو از توی جیبه سامانتا کش می ره و میندازه برای بروبچس محفل و در حالی که دستشو به علامت دوستی و محبت به گردن سامی آویزون کرده بود از اون جا دور میشن!
در همین هنگام پیتر تنها در این فکر بود که چگونه با عجز و التماس پست آخری رو که زده ماست مالی کند!

چه وضعشه ؟ جدا متاسفام برای این تاپیک به این گلی که الان این طوری شده ! قبلا محفلی ها هم چیز بودنا ! خلاصه این طوری نبودن !

-----------------------------------------------------------------------

سارا با هیجان در حالی که آب در لب و لوچه هاش آویزنه ، می دوه طرف کیلید !!
کیلید رو برمی داره ، ولی راهی برای استفاده از اون به ذهن کوچکش نمی رسه !
بلر که احسای می کرده حالا کاره ای شده ، میگه : برین کنار باب ! من معاون محفلم ! من از شما ها واردترم ! برید کنار بوق بوق !
ملت محفلی با حرف شنوی کامل ، کنار میرن و راه رو برای بلر سگکش باز می کنن !
بلر با دقت و کنجکاوی که برای یک محفلی عجیب و خارق العاده بوده و فقط از یک مرگ خوار قدیمی برمیومده ، نگاهی به در می کنه و میگه :
- نچ !! این کیلید ماله این در نیستش ! این ولدی به ما کلک زده !

در همون حال ، صدای فکر کردن سارا اوانز به گوش می رسه ! ( حالا که شده برنامه کودک !! تیریپ آی کیو سان !!! )

بعد از مدت نسبتا" طولانی !

- یافتم ! یافتم !
- هووووم ؟ چی ؟ بگو آفرین سارا ! ما می دونستیم که تو می تونی ! آفرین ! آفرین !
- خب ، بسه دیگه ! حالا بگو ببینم چی کار باید بکنیم ؟
- باید بگردیم ببینم این کیلید ، کیلید کجاست ! شاید این وسط ها بتونیم از سامانتا هم کمک بگیریم !
ملت : سامانتا ؟ اون چرا دیگه ؟
سارا : بماند ، ولی اون به ما کمک می کنه !
ملت که از کمک های سارا خسته شدن و به شدت حس می کنن یکی این وسط داره دو تا نقش بازی می کنه ، میگن :
- برو باب ! سامانتا هم دستش با ولدی توی یک کاسه س ! چی میگی تو ؟

سارا در حالی که سعی می کرد صداش رو بالا نبره ، زیر لب می گفت :
- نه ... من ... اون .... اون چیزه ... اون خو .... اون با من دوسته !

ملت محفلی : چی ؟ این امکان نداره !
سارا : شما از کجا شنیدین ؟ من داشتم زیر لب می گفتم واسه خودم !
جسی از این همه مهارت محفلی ها کف کرده و بعد از مدتی کف کردن ، به سارا میگه :
- خب ، اون چیکار می تونه برای ما بکنه ؟ اصلا اون کی هستش ؟
- اون ... نخواین من بگم اون کیه ! ولی دوسته ! به هر حال ! شما ها می دونین اون خیلی روی ولدی نفوذ داره ها !
ملت به فکر فرو میرن و سارا خوشحال ، از این که تونسته اونا رو بپیچونه ، لبخندی شیطانی می زنه ! این طوری

-------------------------------------------------------------------
پستی ارزشی ، همچون گذشته !

-------------------------------------------------------------------
دوستان محفلی ، چون داره داستان جالب میشه ، خواهش می کنم تا این جا رو با داستان گویی و قصه گویی و این حرفا ادامه دادین ، از این به بعد با این نوع پست ها برخورد میشه .
نا سلامتی این جا خانه ی ریدل هاست .
الان گفته باشم ، نمی خوام بعدا دوباره یک محفلی بی حنبه بیاد و بگه چرا پست من رو پاک کردین ! همونی که ما رو همه جا بی جنبه نشون داد ! خود بی جنبه ش !!
پست با این تیریپ رو پاک می کنم ، ولی با اخطار قبلی !

خاله جسی بقیه داستان رو تک نفره این طور تعریف میکنه:
_خلاصه ما اومدیم که دیگه بیاییم بریم در بریم که دیدیم اینجاییم! البته حالا من نمی دونم شماها از کجا اینجا اومدید و این ولدی کچل چجوری شما ها را اغفال کرده بیایید اینجا ولی خب بهر حال جای باحالیه!
سکوت اتاق رو فرا گرفته بود!
در آن سو در اتاق ولدی!
ولدی در خواب بود! خواب یک راهروی تاریک را می دید که به یه در منتهی می شد. بار ها این خواب را دیده بود ولی هیچ بار نتوانسته بود از آن در بگذرد!
ناگهان صدایی از درون خوابش گفت:
_تو نمی دونی اینجا کجاست؟ خب چون چند تا طلبت بود من این بار بهت می گم کجایی! اینجا خونه مک گونگال ایناست دیگه!
و بعد این بار ولدی جلو می ره و می بینه که روی در اسم مینروا نوشته شده! با دیدن این اسم شروع میکنه به گریه کردن و بعد از چند لحظه تشنج می کنه و بعد یه دفعه از خواب می پره!
میبینه چند تا از مرگ خواراش به این حالت بالا سرشن. اون که دید الاناست ضایع بشه قضیه، داد زد:
_شماها چرا بالا سرمنید؟ زود باشید برید...برید هواستون به اون اسیرا باشه که یه دفعه در نرن!
مرگ خوارا هم چنان به این حالت . ناگهان مونتاگ می گه:
_ارباب داشتی تو خواب عله عله می کردی! موضوع چیه؟
سامانتا هم که اصلا از چیز هایی که از ولدی در خواب شنیده بود خوشش نیامده بود جلو آمد و گفت:
_چشمم روشن! چیزای جدید می شنوم! مینروا دیگه کیه؟
بعد چوب دستیشو بر می دوره و میزاره زیر حلقومه ولدی! ولدی دست پاچه میشه و میگه:
_هیچ کس! به جون سامی جون هیچ کس! تو رو خدا! راس میگم اون چوب دستی رو بزار کنار!
سامانتا نگاهی مرموزانه به ولدی میندازه و میگه:
_اینم ببرینش بندازید پیش همون محفلی ها! تا حالا من این همه رفتم براش خواستگاری! دخترای خوب یکی از یکی بهتر اون وقت این برای من مینروا مینروا میکنه! خجالتم نمی کشه!
مرگ خوارا اطاعت می کنن! در سلول باز می شه و ولدی رو پرت می کنن تو همون اتاقه!
ملت حاضر:
ولدی کم نمی آره می گه:
_جمعتون جمع بود گلتون کم بود!
هیچ کس هیچی نمی گه! ناگهان سارا از جا بلند میشه و میگه:
_جمعمون جمع بود کچلمون کم بود ! نه بچه ها؟ حالا زود باش اون کلید رو رد کن بیاد! وگرنه تو که می دونی من می تونم یه جوری در اون صندوقه که پر از چوب دستی رو هم باز کنم!
ولدی باز هم کم نمیاره و میگه:
_نه من نمی دم! هر کار خواستی بکن!
سارا جدی میگه:
_خیله خب باشه! خودت خواستی!
ناگهان بلرویچ بلند می شه و میگه:
_دوستان عزیز! اینجوری نمی شه که! ولدی هم مثل ما! اما می تونیم یه کاری بکنیم! یه معامله!
بعد عکس های مک گونگال رو از جیبش در میاره و میگه:
_ولدی جون من این ها رو بهت پس بدم تو هم باید بزاری ما از اینجا بریم!
ولدی تا عکس ها رو می بینه جو گیرز می شه و میپره عکس ها رو از تو دست بلرویچ می قاپه و میگه:
_باشه...باشه....من شما ها رو از این جا می برم بیرون!
ناگهان در سلول باز می شه و سامانتا داد می زنه:
_بی خود! تو به چه اجازه ایی اینومی گی! ببریدش!
ولدی رو میان تو ببرن ولی به محض اینکه ولدی داشته می رفته چون بچه نامرد نالوتی و بی مرامی نبوده یه کلید براشون میندازه و بعد می برنش!

خب
به عنوان ناظر اینجا میتونستم گیر بدم که اینجا که شکنجه گاه هست باید پستای ایفای نقشی زده بشه که در این مکان اتفاق میفته!!!
ولی خوب دوستان محفلی اینجا رو کردن مکانی برای تعریف قصه های کودکانه!!..........خب میتونستم گیر بدم و همه پستا رو پاک کنم...نظر شخصی من این بود بهتر بود این پستا جای دیگه زده میشد

ولی چون نمیخوام بگن ولدی کم اورد!!!.....
-----------------

ادامه پست ماموریت محفل!!


لرد بلر ویچ:اره بچه گلم!...ولدی کچل از اینکه نامه های خصوصیش و عکساش لو رفته بود حسابی عصبی بود..............

هدویگ:در همون حال که داشتم چوبدستیمو با نوکم فشار میدادم!!..با دو بالم دو تا مرگخوارو کله هاشونو زدم به هم!! ..............

سارا اونز:بچه های قشنگم!!ولدی قیری کچل داشت با من دوئل میکرد که از ترس من چوبدستیش افتاد رو زمین ...........

رومسا:عزیزای دلم!ولدی کچل که از همه ما ترسیده بود رفته بود توی کمد قایم شده بود و قایم باشک بازی میکرد..اما رومسا اونو پیدا کرد و گفت ساک ساک!! ....................

یهو در اتاق باز میشه و سامانتا خشمگینانه به همه محفلیهایی که توی شکنجه گاه اسیر شده بودند نگاه میکنه و فریاد میزنه:ساکت!!........یکی داستان تعریف کنه بقیه گوش کنن!!!سرمون رفت از بس با هم داستان تعریف کردید!!

همه محفلیها:

در همون حال مونتاگ وارد میشه
سامانتا رو میکنه به مونتاگ و میگه:همش تقصیر توئه!!...اگه طلسم شکنجه دستجمعیتو درست اجرا کرده بودی!! اینا هم اینجور نمیشدن!!

سامانتا بعد از گفتن این حرف از اتاق خارح میشه

مونتاگ تو این فکر هست که اگه یه بار دیگه طلسم رو اجرا کنه شاید اینا از قصه گفتن دست بردارند!!!

بنابراین سعی میکنه یه بار دیگه طلسم رو اجرا کنه ولی هیچ اتفاقی نمیفته و اینا باز در حال تعریف قصه هستند!!!

مونتاگ بار دیگر طلسم ضد غیب شوندگی روی محفلیهای اسیر انجام میده و سپس در رو میبنده
نگاهش به کشویی میفته که تمام چوبدستیهای اعضای محفل توی اون کشو نگهداری میشد
به طرف کشو میره و مطمئن میشه که درش قفل باشه
سپس از زیرزمین خارج میشه