پس از پياده روي فراوان در ميان شاخه هاي تيز و برنده كه حاصل آن چند خراش سطحي و عميق بر روي صورت بچه ها بود ناگهان صدا ي امواج خروشان دريا به گوش جسيكا خورد.جسيكا كه ظاهرا اولين نفري بود كه صداي دريا را مي شنيد در حالي كه مشغول خوردن شكلات بود با دهان و پر و هراسان گفت:
بچههصداي درياميشنيد؟
استرجس كه از طرز حرف زدن جسيكا خنده اش گرفته بود گفت:جسي چيزي گفتي؟
جسي با آخرين سرعتي كه مي توانست شكلاتش را قورت داد.و تكرار كرد:
صداي دريا رو مي شنويد.
با گفتن اين جمله همه از حركت ايستادند و گوش دادند.پس از آنكه جهت صدا شناسايي شد همگي با سرعت به راه افتادند.پس از نيم ساعت حركت ، پهناي بيكران و آبي درياي مگنوليس در حالي كه امواج آن با صداي دلنشين خود پهناي ساحل را خيس مي كرد و شن و ماسه ها ي آن را با خود مي برد در مقابل چشمان خسته ولي تواناي اعضاي محفل پديدار شد.
آنيتا كه سرازپا نمي شناخت با خوشحالي گفت:رسيديم.اينجا درياي مگنوليسه.
كم كم ديگر آفتاب در حال غروب كردن بود و بچه ها در حالي كه بر روي شن و ماسه ها ي ساحل نشسته بودند و صداي امواج دريا گوش هاي آنها را نوازش مي داد ، با چشماني خيره به اين منظره ي زيبا و الهي كه هر روز در افق هاي دور دست آسمان تشكيل مي شد نگاه مي كردند.استرجس در حالي كه خستگي از چشمانش مي باريد گفت:امشبو اينجا استراحت مي كنيم و فردا به جستجو ادامه مي ديم.
و چشمان خسته ي بچه ها در حالي كه در درون كيسه هاي خواب خود دراز كشيده بودند به آرامي بسته شد.
_پاشين ديگه صبح شده.زودباشين تنبلا.
اين صداي مالي ويزلي بود كه مانند هر روز صبح سرحال و شاداب آنها را از خواب بيدار مي كرد.
رون در حالي كه خميازه مي كشيد گفت:مامان من مي خوام بخابم.
خانم ويزلي كه داشت كمكم عصباني مي شد گفت:زود باش رون همين الانشم خيلي دير شده.
همگي بعد از صبحانه كه چند دقيقه اي بيشتر طول نكشيد آماده ي حركت شدند.پس از يكساعت پياده روي بدون وقفه سرانجام غار بزرگي در جلوي چشمان همه پديدار شد كه قطر دهانه ي آن به بيش از سه متر مي رسيد.
همگي با فرمان استرجس به طرف غار حركت كردند.هيچ يك از آنها حتي كوچكترين ترسي براي مقابله با آنچه كه در پيش بود نداشتند و قدمهاي استوار و حالت چهره آنها به خوبي بيانگر اين مطلب بود.
دهانه ي غار پوشيده از تارهاي عنكبوت بود ولي جاي پاهايي كه تازه به نظر مي رسيدند نشان از ورود كسي به درون آن غار مخوف و ترسناك مي داد.
كمي جلوتر رفتند و همه ي آنها با منظره ي عجيبي كه هيچ يك انتظار آن را نداشتند روبرو شدند.يك غول غارنشين بسيار بزرگ در حالي كه خرناس مي كشيد چماق بدست بر روي زمين خوابيده بود و لبخند ابلهانه اي بر لب داشت.كمي آن طرف تر پيكر بيهوش دامبلدور در حالي كه خون سرخ رنگي از لبانش جاري بود با طناب بسته شده بود.
.................................................................................................
خارج از رول:
1.ببخشيد كه هيجان نداشت مجبور بودم داستان رو خيلي پيش ببرم.
2.چون طنز نويسي زياد بلد نيستم جدي نوشتم البته با اجازه ي ناظران عزيز.
3.من تا اومدم بپستم ديدم ليو عزيز پستيدن مال من زياد بي ربط نيست ولي ببخشيد كه ربطي به نامه ي دامبلدور نداره يعني بچه ها بدون نامه درياچه رو پيدا مي كنن.
4.و اما مطلب چهارم ليو عزيز من اسمي از اعضايي كه تا حالا پستيدن تو پستم نياوردم(البته به غير از رون)در نتيجه اسم شما هم تو پستم نيست تا بخوام اونو اشتباه بنويسم فقط در قسمت خارج از رول اسم شما رو آوردم كه فكر نمي كنم درست يا غلط نوشتن ام شما زياد مهم باشه.
بچههصداي درياميشنيد؟
استرجس كه از طرز حرف زدن جسيكا خنده اش گرفته بود گفت:جسي چيزي گفتي؟
جسي با آخرين سرعتي كه مي توانست شكلاتش را قورت داد.و تكرار كرد:
صداي دريا رو مي شنويد.
با گفتن اين جمله همه از حركت ايستادند و گوش دادند.پس از آنكه جهت صدا شناسايي شد همگي با سرعت به راه افتادند.پس از نيم ساعت حركت ، پهناي بيكران و آبي درياي مگنوليس در حالي كه امواج آن با صداي دلنشين خود پهناي ساحل را خيس مي كرد و شن و ماسه ها ي آن را با خود مي برد در مقابل چشمان خسته ولي تواناي اعضاي محفل پديدار شد.
آنيتا كه سرازپا نمي شناخت با خوشحالي گفت:رسيديم.اينجا درياي مگنوليسه.
كم كم ديگر آفتاب در حال غروب كردن بود و بچه ها در حالي كه بر روي شن و ماسه ها ي ساحل نشسته بودند و صداي امواج دريا گوش هاي آنها را نوازش مي داد ، با چشماني خيره به اين منظره ي زيبا و الهي كه هر روز در افق هاي دور دست آسمان تشكيل مي شد نگاه مي كردند.استرجس در حالي كه خستگي از چشمانش مي باريد گفت:امشبو اينجا استراحت مي كنيم و فردا به جستجو ادامه مي ديم.
و چشمان خسته ي بچه ها در حالي كه در درون كيسه هاي خواب خود دراز كشيده بودند به آرامي بسته شد.
_پاشين ديگه صبح شده.زودباشين تنبلا.
اين صداي مالي ويزلي بود كه مانند هر روز صبح سرحال و شاداب آنها را از خواب بيدار مي كرد.
رون در حالي كه خميازه مي كشيد گفت:مامان من مي خوام بخابم.
خانم ويزلي كه داشت كمكم عصباني مي شد گفت:زود باش رون همين الانشم خيلي دير شده.
همگي بعد از صبحانه كه چند دقيقه اي بيشتر طول نكشيد آماده ي حركت شدند.پس از يكساعت پياده روي بدون وقفه سرانجام غار بزرگي در جلوي چشمان همه پديدار شد كه قطر دهانه ي آن به بيش از سه متر مي رسيد.
همگي با فرمان استرجس به طرف غار حركت كردند.هيچ يك از آنها حتي كوچكترين ترسي براي مقابله با آنچه كه در پيش بود نداشتند و قدمهاي استوار و حالت چهره آنها به خوبي بيانگر اين مطلب بود.
دهانه ي غار پوشيده از تارهاي عنكبوت بود ولي جاي پاهايي كه تازه به نظر مي رسيدند نشان از ورود كسي به درون آن غار مخوف و ترسناك مي داد.
كمي جلوتر رفتند و همه ي آنها با منظره ي عجيبي كه هيچ يك انتظار آن را نداشتند روبرو شدند.يك غول غارنشين بسيار بزرگ در حالي كه خرناس مي كشيد چماق بدست بر روي زمين خوابيده بود و لبخند ابلهانه اي بر لب داشت.كمي آن طرف تر پيكر بيهوش دامبلدور در حالي كه خون سرخ رنگي از لبانش جاري بود با طناب بسته شده بود.
.................................................................................................
خارج از رول:
1.ببخشيد كه هيجان نداشت مجبور بودم داستان رو خيلي پيش ببرم.
2.چون طنز نويسي زياد بلد نيستم جدي نوشتم البته با اجازه ي ناظران عزيز.
3.من تا اومدم بپستم ديدم ليو عزيز پستيدن مال من زياد بي ربط نيست ولي ببخشيد كه ربطي به نامه ي دامبلدور نداره يعني بچه ها بدون نامه درياچه رو پيدا مي كنن.
4.و اما مطلب چهارم ليو عزيز من اسمي از اعضايي كه تا حالا پستيدن تو پستم نياوردم(البته به غير از رون)در نتيجه اسم شما هم تو پستم نيست تا بخوام اونو اشتباه بنويسم فقط در قسمت خارج از رول اسم شما رو آوردم كه فكر نمي كنم درست يا غلط نوشتن ام شما زياد مهم باشه.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط دارن الیور فلامل در 1385/6/7 18:33:40
ویرایش شده توسط دارن الیور فلامل در 1385/6/7 18:37:41
ویرایش شده توسط دارن الیور فلامل در 1385/6/7 18:45:16
ویرایش شده توسط دارن الیور فلامل در 1385/6/7 18:50:57
ویرایش شده توسط دارن الیور فلامل در 1385/6/7 18:37:41
ویرایش شده توسط دارن الیور فلامل در 1385/6/7 18:45:16
ویرایش شده توسط دارن الیور فلامل در 1385/6/7 18:50:57
[i][size=small][color=3333CC]هيچ وقت نگوييد كه اي كاش زندگي بهتر �
حالا من خرابش نمی کنم بقیه شو می نویسم!
...) شنل پوش از تاریکی پرید بیرون:
من اومدم شما رو بخورم!
دنبال ما؟!؟! چطوری فهمیدی ما اینجاییم؟!؟!
( خیلی خودمو تحویل گرفتما!! 
چرا من!؟
صبر کن ببینم اگه تو اینجایی پس اون صدای چی بود؟؟
مامان !
) : آخ خ خ خ خ ؟! (@: آنیتا تو که این قدر خشن نبودی .
:banana: 
