شاید میشد گفت که استیو در طول زندگی خود، هزاران مکان فلاکت بار دیده بود، اما تابحال، درمکانی که جو افسردگی در آن اینقدر زیاد باشد، پای نگذاشته بود.
ققی، او را روی یک صندلی گذارد و خود پشت بار رفت، شیشه ای خاک گرفته درآورد و چوب پنبه ی آن را کند. صدای یک مرد از آشپزخانه ی پشت بار رسید که:
ـ زیادی دست و دلبازی به خرج ندی.
در پی این صدا، شخصی با ریش دراز نمایان گردید که در دستمال کثافتی را به لیوانها میکشید و آنها را پاک میکرد.
ققی رو به او کرد و پاسخ داد:
ـ نترس سرژ. حالش خوب شه بسمونه.
مرد ریشو که سرژ نام داشت، و به نظر میرسید رییس آنجاست، روبروی راه پلّه ایستاد و فریاد زد:
ـ هوووووووووووو بود هنوز نیومده؟؟
صدای شخصی آمد:
ـ من هنوز نمیبینمش.
سرژ، پیش استیو به کنار شومینه آمد و دستانش را به هم مالید.
در حالی که تشعشع آتش روی ریشهای مجهول الرنگش افتاده بود، از استیو پرسید:
ـ بچه ی سلطان آبادی؟
استیو حس کرد او آدم خوبیست، جواب داد:
ـ نه. من نمیدونم پدر و مادرم کیه؟
خشانت ذاتی از صدایش رخت بربسته بود. مانند مرلین عاجزانه حرف میزد
سرژ، سیخ شومینه را برداشت و آتش را به هم زد.
ناگهان صدای غژ در باز شدن آمد و سوزی سرد وارد بارِ میخانه شد.
یک سگ در حالی که له له میزد، وارد میخانه شده بود.
در پی آن، یک روح وارد میخانه شد و همان موقع، یک شخص با اورکت آبی از طبقه ی بالا پایین آمد.
سرژ پرسید:
ـ مذاکراتتون به جایی نرسید؟
روح پاسخ داد:
ـ حتی اجازه ی حرف زدن به من نمیده.
ـ پس فردا میاد مالیات رو بگیره؟
ـ آره... هرچقدر التماس کردم که حداقل جریمه ی حذبی رو نگیره قبول نکرد... فردا صبح ساعت هفت.
استیو احساس کرد حتی اگر فردا بمیرد، باید به این اشخاص کمک کند.
ناگهان شیشه ی میخانه شکست و یک جغد سفید بال بال زنان وارد مغازه شد.
ققی دستمالش را روی زمین انداخت و داد زد:
ـ چی شده؟
هدویگ چیزی مثل کلمه ی جنگ...پناه... را بر زبان آورد و بیهوش برزمین ماند.
ادامه دارد...
ققی، او را روی یک صندلی گذارد و خود پشت بار رفت، شیشه ای خاک گرفته درآورد و چوب پنبه ی آن را کند. صدای یک مرد از آشپزخانه ی پشت بار رسید که:
ـ زیادی دست و دلبازی به خرج ندی.
در پی این صدا، شخصی با ریش دراز نمایان گردید که در دستمال کثافتی را به لیوانها میکشید و آنها را پاک میکرد.
ققی رو به او کرد و پاسخ داد:
ـ نترس سرژ. حالش خوب شه بسمونه.
مرد ریشو که سرژ نام داشت، و به نظر میرسید رییس آنجاست، روبروی راه پلّه ایستاد و فریاد زد:
ـ هوووووووووووو بود هنوز نیومده؟؟
صدای شخصی آمد:
ـ من هنوز نمیبینمش.
سرژ، پیش استیو به کنار شومینه آمد و دستانش را به هم مالید.
در حالی که تشعشع آتش روی ریشهای مجهول الرنگش افتاده بود، از استیو پرسید:
ـ بچه ی سلطان آبادی؟
استیو حس کرد او آدم خوبیست، جواب داد:
ـ نه. من نمیدونم پدر و مادرم کیه؟
خشانت ذاتی از صدایش رخت بربسته بود. مانند مرلین عاجزانه حرف میزد
سرژ، سیخ شومینه را برداشت و آتش را به هم زد.
ناگهان صدای غژ در باز شدن آمد و سوزی سرد وارد بارِ میخانه شد.
یک سگ در حالی که له له میزد، وارد میخانه شده بود.
در پی آن، یک روح وارد میخانه شد و همان موقع، یک شخص با اورکت آبی از طبقه ی بالا پایین آمد.
سرژ پرسید:
ـ مذاکراتتون به جایی نرسید؟
روح پاسخ داد:
ـ حتی اجازه ی حرف زدن به من نمیده.
ـ پس فردا میاد مالیات رو بگیره؟
ـ آره... هرچقدر التماس کردم که حداقل جریمه ی حذبی رو نگیره قبول نکرد... فردا صبح ساعت هفت.
استیو احساس کرد حتی اگر فردا بمیرد، باید به این اشخاص کمک کند.
ناگهان شیشه ی میخانه شکست و یک جغد سفید بال بال زنان وارد مغازه شد.
ققی دستمالش را روی زمین انداخت و داد زد:
ـ چی شده؟
هدویگ چیزی مثل کلمه ی جنگ...پناه... را بر زبان آورد و بیهوش برزمین ماند.
ادامه دارد...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
I Was Runinig lose
ببین من با کیا همکار بودم !
!
؟
؟
!!
! "
!
