میخانه دیگ سوراخ (دوئل)

همه با ترس و لرز وارد میخانه ی دیگ سوراخ شدند . اتاق بزرگ و دایره شکل و خالی بود , هیچ چیز انجا نبود و دیوار هایش سنگی بودند . نور زیادی از شمع هایی میتابید که به دیوار ها نصب بودند . بوی تند عود به مشام بچه ها رسید . همه مثل دفعه ی قبل که برای دوئل حاضر شده بودند هول بودند . صدای خرچ خرچی از دری در گوشه ی اتاق امد . در باز شد و فردی به داخل افتاد و نعره زنان بلند شد . چهار افسون از داخل در به سمت او خورد و او را در جایش خشک کرد .
مردی بود با موهای ژولیده و ژنده پوش . چشمان زاغش زیر نور شمعها برق میزد . و دهانش مانند یک خط بود . انگار که کسی واقعا جایی که قرار بود دهان و باشد را با چاقو بریده باشد تا دهان او باز شود ! سبزه بود و بینی عقابی داشت . هاله ای روی چشمانش را پوشانده بود .
_ خب , بچه ها .... شما میتونید تک تک با این زندانی ها تمرین کنید .... چه بهتر که افسونتون عمل کنه .... خب , نفر اول با این تمرین میکنه ....
مردی که این ها را گفته بود از داخل اتاق پشت در بیرون امد و روبروی بچه ها ایستاد . به چهره های انها نگاهی انداخت و گفت :
_ خب ,شما خانوم جوان شما اماده ای ؟!
دختری که از همه جلوتر ایستاده بود با تعجب به مرد خیره شد . مرد لبخندی زد و گفت :
_ حاضری ؟!
او چوبدستی اش را تکانی داد . دستان خشک شده ی زندانی از هم جدا شد و زنجیر هایی به مچ او وصل شد . این زنجیر ها نیز خود به دیوار وصل بودند . به پاهایش نیز توپ هایی مانند توپ بولینگ وصل شده بود . دختر جلوی مرد ایستاد .... ورد را به یاد داشت .... تنها مشکل این بود که دلش برای مرد میسوخت .... او هرچقدر هم گناهکار بود , مستحق مردن به دست او فقط برای تمرین درس نبود .... او چوبدستی اش را بالا گرفت ....
_ اوداکداورا !
نور سبز خیره کننده ای چهره های هراسان بچه ها را نورانی کرد .... لحظه ای به نظر رسید که زندانی مرده باشد .... اما بعد او تکانی خورد و چشمانش را باز کرد .... دختر با ناراحتی سرش را پایین انداخت . سه مرد دیگر به کمک مردی امدند که نام او را صدا زده بود و زندانی را , با تلاش شجاعانه ای بیرون از اتاق بردند .سکوت وحشتناکی بر فضا حاکم شده بود .... حتی موشی که ان لحظه از این طرف اتاق به ان طرف میرفت نیز سروصدایی نمی کرد ....

جلوی هر دانش آموز قفس دایره شکل متوسطی بود.پس از آن که هر دانش آموز جای مناسبی برای خود پیدا کرد بالا بر ها تعدادی زندانی را همراه با خود بالا آوردند.
پرد از دیدن زندانی مقابل خود وحشت زده شد.جلو رفت تا نام روی قفس را بخواند.
_رونالد دارکتون ،مرگ خوار ،قتل 9 نفر ....
پرد حاضر نشد حتی کلمه ای دیگر را بخواند.عقب رفت و در جایگاه خود مستقر شد.هر دانش آموز به بقل دستی اش خیره شده بود و همه نگران بودند.بالاخره آخرین زندانی نیز با شکنجه های متعدد به همراه بالا بر ها از زیر زمین به بالا آمد .قفس ها بالا رفتند و هر دانش آموز در مقابل زندانی ای که جلویش بود ایستاده بود.ابزارهای دفاعی از زندانی ها گرفته شد و مورد بازرسی قرار گرفتند.
پرد با خود اندیشید:بهتره اول یه کم زجرش بدم اون وقت برای مرگ دردناکش آماده میشه.اما اول چی رو به کار ببرم؟
دارکتون به سمت پرد شیرجه رفت تا چوب دستی او را بگیرد اما پرد فریاد زد:آسندیو.و به بالا پرت شد و از بالا بار دیگر فریاد کشید:کروشیو.
دارکتون به خود می پیچید و ناله سر می داد.
پرد چند لحظه به دارکتون آن جانی تبهکار فرصت داد تا بتواند برای شکنجه ی دیگر خود آماده شود.سپس فرود آمد و درست در مقابل بدن کوفته ی دارکتون ایستاد.
_بلند شو!آقای دارکتون!درسته من یه دانش آموز هستم ولی مطمئنن من برنده خواهم بود.
دارکتون تا زانوی اولش را بلند کرد پرد فریاد زد:ایپیریو
پرد دارکتون را به اختیار خود به هر طرف می کشاند سپس دارکتون را تا بالاترین نقطه ی ارتفاع سالن برد و سپس اجرای ورد را ول کرد.
دارکتون با شدت زیادی به زمین خورد و از دهانش خون بیرون پاشید.
دارکتون به التماس افتاده بود:قول میدم .خواهش میکنم خانم نکنید.
پرد دلش به حال او سوخت و برای چند دقیقه به او فرصت داد.به راستی اخرین فرصتی بود که دارکتون می توانست داشته باشد چون پردفوت قصد داشت بعد از آن چند دقیقه استراحت او را خلاص کند.
اما دارکتون با چالاکی با او ارتباط چشمی برقرار کرد اما قبل از آن که بتواند ارتباطش را کامل کند ناکام ماند.هنوز صدای فریاد پرد در گوش خودش می پیچید:آواداکداورا!آوادا کداورا!آوادا کدا......
دارکتون با چشمانی باز به سقف خیره شده بود پرد جلو رفت و پلک های دارکتون را به جلو کشید.مرد برای همیشه به خواب رفته بود.

ياهو


عصر يك روز دل انگيز تابستاني بود ! ... زندان بود ! اينجا آزكابان بود ! خفن بود ! ... پر از ديوانه ساز بود !! ... با توجه به اينكه همه چيز بود ، و امكانات فراوان بود ، يكي از ديوانه سازان در حالي كه پشت تريبون ايستاده بود ، گفت:
- زنداني شماره ي 909 ملاقاتي داري !! ( صداي گرفته )
زنداني مجهول الحال با نام "بوقي چشم ارزشي " در حالي كه از شدت هيجان دهانش كج شده بود و درجا سكته ي خفيفي را از سر شادي زده بود ! لنگان لنگان به از سلولش بيرون ميجهد و به سمت ايستگاه ملاقات كه سالها رنگ نظافت را به خود نديده بود ميره !

.:. چند لحظه بعد .:.
دوربين بوقي چشم ارزشي رو نشون ميده كه داره اشك شوق ميريزه و با يكي از لباسهاي پاره اي كه روي زمين افتاده بود اشكهاي(!) خودش رو پاك ميكنه !
- غيييييژژژژ !
در اتاق با صداي گوش خراشي باز ميشود و بعد از نشان دادن پاها و غيره به چهره ميرسيم ، صاحب صداي كفش كسي نبود جز ؟ جز ؟ آفرين كسي نبود جز ؟ ... آهان جز؟
استاد خطاب به نويسنده :
بله عرض ميكرديم ملاقات كننده كسي نبود جز لرد ولدمورت !
بوقي بعد از فيني طولاني نگاهي به ولدي ميكنه و همونجا سكته ي كامل رو نشون جان ميكنه ، و از حال رفت!
ولدي به سمت اون مياد و لگدي به شكم بوقي ميزنه و ميگه :
- ننگ بر تو باد اي سيه روزگار !! ... حالا ديگه اسمت رو عوض ميكني فكر ميكني من نميشناسمت موش عوضي !( براي درك بهتر خواننده ، بوقي چشم ارزشي همان پيتر پتي گرو ، خادم ولدمورت است )! !... در همين حال ولدي چوب دستي ش رو از ضامن بيرون مياره و در حالي كه بالاي سر پيتر نشسته بود ميگه:
- حالا ديگه به من پشت ميكني ؟! منو ميفروشي !؟ ... پس تو بودي كه كاري كردي تا هري پاتر بعد از مسابقه ي جام آتش زودتر دستش به رمزتاز برسه !؟ ... تو به اون كمك كردي چون دوستت رو كشتم ! ... اي خائن ! كمترين كار براي تو مرگه !!!
و بدين ترتيب پيتر براي سزاي كار خود توسط اربابش طلسم آواداكداوا را پذيرفت و به ديار باقي شتافت !!

- تُف بريزين رو سرش تا بيدار شه !!!... اينجا آب قطعه ! ... يكي اينو بيدار كنه داره خودشو خيس ميكنه !!!
و پيتر در حالي كه به شدت احساس بدي (!) داشت با صداي فريادي از خواب بيدار شد !!!

.:. چند لحظه بعد تر .:.
يكي از ديوانه سازان در حالي كه پشت تريبون ايستاده بود ، گفت:
- زنداني شماره ي 909 ملاقاتي داري !! ( صداي گرفته )
پيتر : !

فلور: لوسیوس بوقی!چیکار به راجر داری!!!!!!!!(با حالت جیغ جیغی!)

راجر یه جاخالی می ده و می ره که منوی مدیریت رو از توی جیبش در بیاره!

لوسیوس با چهره ای تعجب زده: ای عشق من فلور زیبای من!خوبه دو دقیقه پیش با چکش زدی توی سر این یارو!

فلور:می گم دست نگه دار!باید تقریبا سه هفته ی دیگه من کیس مناسب رو انتخاب کنم!حالا برای من تو وراجر در یک سطحین!البته راجر یکم بالاتره!(در ذهن فلور:آه ای راجر تو درک نکردی منو من هنوز هشت سال دفاع را یادم هست اما تو.... تو ... چشم مرا دور دیده ای من به خاطر تحصیل روانه ی پاریس شدم اما تو ... تو ... بوووق!)

هدویگ: فلور منم هستما!

لوسیوس: آه ای گاد منو دریاب!نگذار در عشقم شکست بخورم!

فلور: راجر امشب توی تالار ریون می بینمت!

راجر:ها!

فلور: خیلی پر رو شدی من قبل از انتخابم باید حساب تو رو برسم!بوقی بوقی بوق بوق بوق!

راجر:من پشیمونم!

فلور:بازم تیکه های الکسا!بوقیییییییییییییییییییییییییییتو آدم نمی شی!
و چکش رو برمی داره که یکبار دیگه حساب راجر رو برسه!در این هنگام مرگخوارها از بی هوشی در می یان و کافه به شدت شلوغ می شه و فلور راجر رو در این جمعیت گم می کنه!


**************************************

هوووم من وقت زیادی نداشتم شرمنده حالا شما ادامه بدین بعد کنکور می یام خودمو سر سامون می دم! پستم خیلی بد شد اون چیزی که می خواستم نتونستم در بیارم!


پنج گالیون

در یک حرکت ناگهانی، دو عاشق خشانت پیشه در اندرون پشمهای مک گم میشن و در اندوه فراق از هم دیگه فرو میرن...!

که در میخانه باز می‌شه و راجر وارد می‌شه و می‌ره در جهت کاملا اون سمتی!! جایی که نه مرگ‌خواره نه مکه! نه هوریسه نه ولدیه نه کچله، نه هدیه
اهه اون ور دیگه
(به دلیل تمام سیاست‌های مخالفت با بی‌ناموسی و ... اون تیکه از میخانه کلا سانسور بود!)

که فلور در پشم‌های مک! بوی راجرو می‌شنفه! و تمام خاطرات 8 سال دفاع مقدس و چکش زدن و چوب خوردن و زدن و زدن و زدن! یادش میفته و برحسب تصادف تمام خاطرات اخیر یادش می‌ره

فلور: برو خوشم نیومد!
و می‌ره دنبال راجر اون سمت!

اون سمت از اون‌جایی که نقش اول رفته، دوربین هم می‌ره!
راجر و الکسا و مگورین و اندرومیدا و لونا و آوریل (و تمام ادد لیستای دخترش) در حال گپ زدنن
راجر: نه
مگورین: آره
راجر: هرچی تو گفتی
(سانسوره)

و این چرخه برای همه اتفاق میفته

الکسا: مسواکت فرفری باید باشه!
راجر: عوض می‌کنم!
(سانسوره)

و....

فلور که اینا رو می‌بینه دوباره همه‌ی خاطرات از همین‌شکل رو در حافظه‌ش میاره و می‌بینه راجر چقد ماهه ! و راجر رو صدا می‌کنه
راجر: جونم؟
فلور؟
فلور به چوبدستیش گل ظاهر می‌کنه و می‌گه: برات گل گرفته بودم
راجر و فلور : :bigkiss: و ملت نظاره می‌کنن!
الکسا: اهم!
راجر: مگه نمی‌دونستی الکسا از گل بدش میاد؟ و گل رو پودر می‌کنه
در بازه‌ی زمانی که به صفر میل می‌کرد، این چند دقیقه آخر در میخانه چند دور در ذهن فلرو عقب‌جلو می‌ره و تصمیمش رو می‌گیره و بنگ!!!!!
با چکش می‌زنه سر راجر و راجر می‌ره که دست به بلاک شه که اون ور لوسیوس می‌گه: اکسپلیارموس....!

---------
* بوووق! خجالت بکشین بابا این آخرین پستمه تا 11 روز خفتون می‌کنما!!!


پنج گالیون

جرررر...!!

یقه ولدی در اثر نیرو های متقابل و پیوندهای کوالانسی و زیاد بودن نیروی وارده از طرف فلور پاره میشه و کله ولدی که همگام با یقه بالا اومده بود، بومب میخوره زمین!

فلور:

مرگخوارا برای نجات ولدی میرن که دوباره شیرجه بزنن روش، ولی چون به طور ذاتی روش قرار دارن، در نتیجه یکی یکی دوباره میپرن بالا و میفتن رو کمر ولدی! ولدی که لباسش از بالا پاره شده بود، از پایین هم پاره میشه، از بین تیکه پارچه های لباس پاره شده، فردی پدیدار میشه که کوچکترین شباهتی به ولدی نداره!

مرگخوارا: لوسیوس!؟
لوسیوس:
مرگخوارا:

لوسیوس به طور جدی احساس خطر میکنه و عقب عقب میره و میره...تا میفته تو بغل فلور!

فلور:
لوسیوس:

در یک نگاه عشق در قلب فلور جوانه می زند و نهال وجودش با شور و نشاط بارور می شود...مرگخواران گل های سرخ را از سبدها بیرون می آورند و بر سر و روی فلور و لوسیوس پرتاب میکنند و ناقوس کلیسا به صدا در می آید!(با تشکر از سرور خانواده جغد های سفید...هدویگ هدویگ زاده!)

لوسیوس: اه این خاله بازیا چیه گل سرخ چیه بوق بوق بوق بوق!
فلور: آوه چه تفاهمی لوسیوس از نظر من تو برازنده ترین مرد روی زمینی!
لوسیوس: راست میگی....!؟

در این بین ناگهان صدای فریادی به گوش ملت میرسه و همه مک رو میبینن که درحالی که دسته ریش هوراس از تو پشماش بیرون اومده داره به طرف فلور و لوسیوس غلت میخوره! در یک حرکت ناگهانی، دو عاشق خشانت پیشه در اندرون پشمهای مک گم میشن و در اندوه فراق از هم دیگه فرو میرن...!
------------------
پستی بود بعد از ماهها...!!

شش گالیون

گوپس ژوپس دوپس اوپس(2)(صرفا برای هیجانی و تند کردن ِ ریتم ِ نمایشنامه!)

مرگخواران به سرعت پناهگاههایی پیدا می کنن و خودشونو به زور توشون می چپونن ... در این میان مک به دلیل اسکان دادن قریب به نود و پنج درصد ِ مرگخواران افزایش حجم چشمگیری پیدا کرده . باقی مرگخواران که همون لرد باشه از لوستر سقف آویزونه!

فلور وارد میخانه می شه و درو محکم می کوبه. چرت ِ مک پاره می شه و متوجه ِ وجود ِ شیئی خارجی در پشمهاش می شه و شروع به خاروندن می کنه.
- آخ چشم .
- آی کلم.
- آی بوووووووقم!
- آآآآآآآآآخ!

جرج : سلام خانم دلاکور ... به میخونه دیگ سولاخ! خوش اومدید ... هی جک ... یه نوشیدنی برا خانم بیار.
فلور : کسی راجرو ندیده؟

شعله های خشم بر صورت فلور زبانه می کشد و او بسیار عصبانی است و زمانی نمانده است که مهمانخانه بر اثر شعله های خشم او آتش بگیرد و حتی دریایی از اشک و شبنم نیز نتواند چاره ساز باشد. آآآآآآاه !

ملت پشت صحنه : ایول نویسنده ... شیره فضاسازی ... دمت گرم کلی فیض بردیم از این محفل ... چه احساساتی

مک که از صدای داخل پشماش خوشش اومده، مدام در حال ی خاروندن ِ پشماشه و داره کلی حال می کنه.

مک : ایول ... شپش سخنگو ندیده بودیم که دیدیم! ... چقدرم زیادن لامصبا ... ااااااه!

و با سرعت بیشتر مشغول خاروندن می شه.

- یه چیزی پیدا کردم!

دینگ!

- آآآآآآآآآاخ !

و در دستان ِ مک شاهد ِ یک تار سیبیل ِ بلند هستیم!

مک به دنبال منبع سیبیل ها می گرده تا باز هم از این حرکات خیرخواهانه انجام بده!

فلور همچنان که خشمگینه و خیلی خفن قاطیه تابی به موهاش می ده.

ولدی روی لوستر احساساتی می شه و یاد گذشته هاش میفته :
- من از همون موقعی که لوسیوس بودم عاشق ِ این خشانت های فلور بودم. ولی نمی دونستم چطوری بهش ابراز علاقه کنم. الان که قدرت ِ زیادی دارم و یه سری نوچه موچه دارم بهترین موقعیته تا پیشنهادمو بهش بدم. مطمئنم که قبول می کنه و آخ جون دو سه سال دیگه چند تا بچه قد و نیم قد دورمو می گیرن! ... آآآآآآآآاه فلور ِ عزیز ِ من!

لوسیوس دستهاشو برای در آغوش کشیدن ِ فلور باز می کنه و طرح قفلینگ ِ سایت باعث می شه تیرش به سنگ بخوره و با کله جلوی فلور به زمین بخوره.

فلور : این از کجا پیداش شد؟!

باقی مرگخواران برای نجات ارباب از داخل پشمای مک شیرجه می رن به سمت لرد و روش تلنبار می شن.
در این میان هوریس اسلاگهورن به دلیل اینکه سیبیلاشو دوست داره پیش مک مونده و داره التماس می کنه که مک سیبیلاشو ول کنه!

فلور : چشمم روشن ... اینجا چه خبره؟!

صدایی از زیر آوار(مرگخوارها با آوار هیچ تفاوتی ندارن بلکه حتی بی مصرف ترن!) : فلور ... من ... من می خوام ... من می خوام با تو ازدواج کنم!

تمام ملت ِ حاضر در کافه و حومه : چیییی؟!

فلور : جیییییییییییییییییغ!

و با دستاش یقه ولدی رو می گیره از زیر جمعیت می کشدش بیرون ........

====

نشد که بشه که کوتاه بشه ...


ایول هدی
هشت گالیون! خیلی خندیدم.مخصوصا با تیکه های مک

- اينجا رو سپردم دست تو ، فلور هم هر چند وقت يه بار مياد به اينجا يه سري مي زنه، يه نامه برام اومده. براي يه كار خيلي مهم بايد برم. تا دو هفته ديگه خداحافظ جرج!!
مرلين اين را با عجله در حالي كه در درون شومينه ايستاده بود،‌ گفت. سپس صداي ترقي برخاست و او ناپديد شد.

- و ما در اين لحظه اربابمون رو مي ذاريم روي سرمون، و براي خفنيت خودمون جشن مي گيريم!!
همه مرگخوارها به وجد مي آيند و شروع مي كنند به كف زدن. جرج در حالي كه آستين هاشو بالا زده تا علامت مرگخواريش رو با افتخار به همه نشون بده، مشغول تعارف كردن نوشنيدنيه.
در اين هنگام ولدمورت كه روي بالاترين صندلي نشسته بود، با قيافه اي كه رضايت از اون مي چكيد، دستي تكان داد و همه را به سكوت فراخواند.
مرگخوارها با اشتياق منتظر صحبت اربابشان شدند؛
- اي مريدان من! همگي مي دانيد كه ما خيلي خفول هستيم و در دو سوت همه محفليا رو عين خاك ردامون مي تكونيم – به خاك ردايش اشاره مي كند - همچين مي ريزيمشون به هم كه چــــــــــــي!! – بليز به آرامي به شانه ولدمورت مي زند و اشاره مي كند كه هيجانات خودش را كنترل كند، ولدمورت سرفه اي مي كند – بلي، همان طور كه عرض كردم، ما همه را نابود خواهيم كرد و برقله پيروزي و فخر بر تمامي جهان حكمفرمايي مي كنيم. تنها چيزي كه تا به امروز از داشتن آن عاجز بوديم،‌ چيزي از براي دوست قديميان بود كه به زودي به ما مي پيوندد.
در همين لحظه كسي در زد، جرج از پنجره نگاهي به بيرون انداخت و پس از رد و بدل كردن نگاهي با ولدمورت، در را باز كرد.
- آآآه هوريس عزيز! همين الآن داشتم راجع به تو و سبيل هاي نازنينت با بقيه صحبت مي كردم، خوشحالمون كردي كه اومدي، ما واقعا به اون سبيل هاي طلايي نياز داريم!!
اسلاگهورن سبيل هايش را مرتب كرد و ولدمورت را برانداز كرد؛
- تام يه چيز ديگه بود ولي با اين حال گريمش خوب رو صورتت خوابيده، خيلي قشنگ تو نقش فرو رفتي لوسيو..!
ولدمورت سرفه بلندي كرد، اسلاگهورن را به گوشه اي كشاند و به وي قول بالغ بر پنج مقام عالي رتبه پس از حكمران شدن بر تمام دنيا را داد تا وي بيخيال گذشته واقعي ولدمورت شود.

هوريس روي اولين صندلي كه پيدا كرد نشست و نوشيدني اي را به سمت خودش كشيد. در همين لحظه چشمش به مك افتاد كه داشت چرت مي زد؛
- مك؟ مك بون؟ اُه تو با دست و پاترين كسي هستي كه تا حالا ديدم!! هممم.. نظرت راجع به عضويت تو كلوپ اسلاگ چيه؟
چشمكي به مك زد و كارتش را به طرف او هول داد.

همه مشغول بودند كه كسي در زد. مهماني باقي نمانده بود كه نيامده باشد. جرج به سمت پنجره دويد. با نگراني به سمت ولدمورت برگشت؛
- بدبخت شدم قربان!! فلوره ..


پنج گالیون

نيروهاي نوشابه اي يك صدا فریاد می زدند!

-ماهمه پیرو خط شیکمیم بر سر سوتی ها حمله می بریم!
کو شیکم کو شیکم کو شیکم ما!تنگیده تنگیده تنگیده دل ما!

هر كي كه تو كافه بود با شنیدن صدای نیروهای نوشابه ای به خودش لرزید !

ققی: یا مرلینا!با این نیروها چیکار کنیم!تا حالا هرکی با اینا در افتاده از اون ور ور افتاده!
سرژ که بی حال و بدون هیچ احساسی به ققی دات نگاه می کرد ناگهان چهار چشم می شه !

سرژ: هوی بری هووووی با توام!تو این نوشابه هارو می شناسی؟
بری:هان؟ من!نه!منکه تازه امدم منکه چیزی نمی دونم!ققی می دونه!
ققی: ها منم زیاد نمی دونم فقط می دونم اسلحشون گاز نوشابه است و تمام افرادشون رنگشون مشکیه و اسموت شده هستن!وکلی وزیر معلق شیکم رو دوست دارن!
بینز:من توی کتابهای تاریخی یک چیزایی ازشون خوندم!تا حالا بارها به آداس حمله کردن!در به وزارت رسیدن کینگزلی نقش مهمی داشتن!و اصولا نیورهای باحالی هستن!

هدویگ که از ترس داره سکته می کنه با نگاههای پرسشگر داره به حرفهای بچه ها گوش می ده!

هدویگ:ببینم دیگه اطلاعات دیگه ای ندارین؟

ققی: من یکیو می شناسم اسمش کورن هست!می گن در زمانهای گذشته با این نیروها و وزیر شیکم در افتاده!
سرژ: ظاهر می کنیم!

ویژژژژژژژژژژژژ!

همه ی چشمها به سوی شیشه حرکت کردند...
از دور کپه ای ریش سفید(با کمی ارفاق خاکستری) به سمت میخانه می دوید...
ققی با دیدن پیرمرد دو بالی بر سر خود می زنه و رو به بقیه داد میزنه
-جمع کنید بریم صاحبش اومد!!!
میخانه رو داد و فریاد در بر میگیره...هر کس به سویی میره و وسیله ای رو بر میداره...
در با شدت زیاد باز می شه و پیرمرد جوانی وارد میخانه می شه...
صورت سفید پیرمرد از خشم سرخ شده بود و با برف های روی صورتش منظره ی جالبی درست کرده بود...
در یک لحظه تمامی کسانی که در کافه بودند استاپ(stop) می شن و به چهره ی پیرمرد خیره میشن
-شما توی میخانه چه کار می کردید؟
ققی خودش رو به گریه و زاری میزنه و به پای پیرمرد میافته
-اوه مرلین!!!خواهش می کنم به ما رحم کن ما از سرما به اینجا پناه آوردیم...
پیرمردی که مرلین نام داشت به جغد سفید نگاهی می ندازه و جغد در جواب نوکش رو نمایش می ده( )
-پس این جغده چرا بیرون بود
ققی به تته پته میفته و دوباره شروع می کنه به التماس کردن
مرلین نگاه مشکوکی به جمع حاضر می ندازه و تک تکشون رو از نظر میگذرونه تا اینکه چشمش به استیو میوفته...
-هی تو جدیدی؟تو رو قبلا اینجا ندیده بودم!تازه وارد گروهشون شدی؟
استیو که افراد حاضر در میخانه رو بدبختایی مثل خودش فرض می کرد به نشانه ی موافقت سر تکون داد...
استیو فکر می کرد مرلین مسئول خشن میخانه است که از بقیه کار می کشد و در عوض به آن ها جای خواب می دهد.
اشک در چشمان استیو جمع شد و او حداقل کاری را که از دستش بر می آمد انجام داد...ولی پس از مدت کوتاهی متوجه شد که مرلین پیر از همه ی حضار بدبخت تر و بی چیز تر است...
ققی دست در پرش می کنه و مقداری سکه ی عجیب میزاره کف دست مرلین...
ابروان مرلین بالا می ره و سکه ها رو میزاره تو جیبش...
مرلین با شک و تردید رو به حضار می گه:تو راه که داشتم میومدم یه لشکر دیدم فکر کنم یه جنگی چیزی در راه باشه...پولشو پیش پیش پرداخت کنید دیگه
هدویگ دوباره شروع می کنه به بال بال کردن و کلمه ی جنگ رو فریاد می زنه...
ققی دوباره دست می کنه تو بالش ولی اینبار هیچی در نمیاره و با قیافه ی وا رفته مقابل مرلین میمونه...
استیو با شرمندگی تمام سکه ها رو میزاره کف دست مرلین...
مرلین سرشو تکون می ده و از کافه خارج می شه...
سرژ با لبخندی ملیحی رو به استیو میگه:
-هی ققی این طرف عجب جنسیه!!!به کارمون میاد...
کم کم صدای رژه ی نیروهای نوشابه ای فضا رو پر می کنه...