تالار عمومی هافلپاف!

دابي همونطور كه داره جيغ ميزنه خودشو به ديوار فشار ميده و سايه ي كناريشو ميبينه كه الان روبروش ايستاده و اون ميتونه بخار داغي كه از طرفش ميادو حس كنه.....
________________________________________

دابي با ترس و اضطراب:
- تورو خدا منو نخور!! من گوشتم خوشمزه نيست به خدا!!
سايه با صداي سردي پاسخ داد:
- اينجا چي كار مي‌كني؟! اينجا چي مي‌خواي؟!
دابي با شنيدن صداي روح چشمانش را بست و جواب داد:
- م..من دابيم!
كمي مكث كرد و با اضطراب ادامه داد:
- نوه‌ي هلگا هافلپاف‌ام اومدم انگشترشو اينجا براش پيدا كنم!!
با اين حرف، دابي با سرعت به داخل راه باريك كشيده شد و كم كم نقطه‌ي نوري پديدار شد ولي هنوز دابي با سرعت به سمت نور كشيده مي‌شد و آن نقطه بزرگ و بزرگ‌تر مي‌شد...
دابي وارد آن نقطه‌ي نوراني ِ بسيار بزرگ شد و ديگر از شدت نور چيزي را نمي‌توانست ببيند...

***
همين طور كه هلگا و دورا و لودو همراه با عليرضا به دنبال ماندي مي‌گردند ناگهان چشمشون به خانه‌اي شكلاتي مي‌افتد. دورا كه به خانه خيره شده بود و گفت:
- حتمآ دانگولي رفته ايتجا!! خيلي شكمو هستش اين بشر!! منم دوس دارم!!!!!
لودو كه خود نيز از دورا دسته كمي نداشت گفت:
- خودتو جمع كن!!‌ حالا مگه چيه؟!‌ يه خونه شكلاتيه ديگه!! مگه تا حالا نديدي؟!
دورا با مظلوميت گفت:
- نه خوب نديدم، مگه تو ديدي؟!
در دستان لودو، عليرضا آرام و قرار نداشت. لودو با همون حالت قبلي گفت:
-ننننننه!
سپس عليرضا رو پرت كرد هوا (!) و با سرعت هر چه تمام‌تر به سمت خانه‌ي شكلاتي از جناح چپ و راست و مركز به صورت افقي و عمودي حملات خود را شروع كرد!!
دورا كه تازه فهميد چي شده، رو به نن‌جون كه هنوز غرق در خاطراتش بود، كرد و دستش را گرفت و گفت:
- بيا بريم نن‌جون بي‌خيال! امشب شب عشقه!!!
سپس نن‌جون را به سمت خانه‌ي شكلاتي كشيد كه اين كار او باعث بيرون اومدن نن‌جون هلگا از خاطراتش با رحيم شد. نن‌جون با عصبانيت داد زد:
- چي كار مي‌كني دختر؟!
دورا همين جور كه هلگا رو مي‌كشيد گفت :
- نن‌جون خانه‌ي شكلاتي!! بيا بريم بتركونيم!!
نن‌جون هلگا كه تازه فهميده بود چه خبره (!) با خوشحالي گفت:
- ايول ايول!! بزن بريم كه وقت طلاست!!
لودو به خانه رسيده بودند و 4 يا 5 (اطلاع دقيقي ندارم!) تا گاز گنده از ديوار خانه زده بود كه دورا و نن جون هم به خانه رسيدند. دورا از همون پنجره‌ي خانه شروع به خوردن كرد ولي نن‌جون هلگا كه عادت به حساب كتاب داشت (بالاخره قديميه ديگه!!) شروع به حساب كتاب كرد، بعد از چند لحظه به مشكلي در حساب كتاب خود پيدا كرد و رو به لودو كرد و پرسيد :
- لودو! نوه‌ي گلم!! ببينم جذر 4 چي مي‌شه؟!
لودو دست از خوردن برداشت و با حالت خيلي مخ بودن گفت:
- اينكه كاري نداره نن‌جون! اگه ما سينوس تابش خورشيد به زمين رو بدست بياريم در زاويه‌ي گل آفتاب گردون با درخت كاج بغلش ضرب كنيم عدد پي بدست مياد كه اونو ضرب در فشار هوا در هيماليا ...

2 ساعت بعد...

هنوز لودو در حساب كتاب بود:
- بعد ما به عدد e مي‌رسيم كه پس از ضرب در 4 به عدد 345.5421 مي‌رسيم كه ميشه جذر 4!! اِه نن‌جون بيدار شو!
نن‌جون كه در طي توضيحات لودو خوابيده بود بيدار شد و يك دهن‌دره كشيد () و از لودو پرسيد:
- خوب چند شد؟!
- نن جون شد 2313.7845!!(چه تطابقي با عددي كه گفت داره!)
نن‌جون پاشد وايساد و گفت:
- مرسي پرفسور!! خوب طبق محاسبات من، بايد از اين دستگيره‌ي در شروع به خوردن كنم!!
سپس با دستش دستگيره‌ را از در كند و در دهانش گذاشت.پس از چند لحظه نن‌جون در هاله‌اي از دودهاي رنگارنگ ناپديد شد...
دورا با نگراني رو به نن‌جون كرد و گفت:
- نن‌جونم!! چي ش...
دورا حرفش را خورد و با تعجب به سمت نن‌جون هلگا نگاه كرد. هاله‌ي دود ناپديد شد و به جاي نن‌جون هلگا همان دختري كه با رحيم پشت بوته‌ها خلوت كرده بود نمايان شد...

ادامه بديد...
_______________

نقد لطفآ!!

*اين توضيح رو بدم كه نن‌جون جوون شده‌ها!!
*دابي هم حتمآ نبايد برخورد بدي رو ببينه يا چيز ترسناك!!

*خلاصه سوژه*

نام سوژه: "مدرسه دورمشترانگ"

توضيحات:
مسابقاتي بين چهار گروه در هاگوارتز برگزار ميشه كه خيلي پر خطر و خنده دار است. برنده اين مسابقات يك جايزه ي خوب دارد. جايزه هم يك ماه اقامت در مدرسه ي جادوگري دورمشترانگ است. ( بعد از اينكه بيشتر از بيست پست در مورد هر مسابقه خورد كه خودش يك سوژه كامل است ) بالاخره با كارهاي عجيب و وحشيانه (!) هافلپاف با وجود شك و تعجب و ابهام فراوان برنده مسابقه مي شود. بچه ها براي اين سفر آماده ميشوند. ( اين خودش پنج تا پست رو پر ميكنه ) بعد هم بدون هيچ همراه و بزرگتري به آن مدرسه ي مرموز كه جادوي سياه در آن تدريس ميشود و مكانش هم مشخص نيست؛ ميروند. ( دو سه تا پست هم تو راه اند.) بعد كه به اونجا رسيدند خودش كلي ماجراي شيرين و عجيب و خارق العاده و ترسناك و مرموز دارد. چون هيچ كس نميداند مدرسه در كجا قرار دارد. همچنين در سوژه ما مدرسه پسرانه است و وجود همين چند دختر، توجه زيادي را بر مي انگيزد. پسرهاي آن مدرسه در درس و تحصيل و ادب و كلآ همه چيز با بچه هاي هاگوارتز فرق دارند. برخوردشان، كارهايشان، كلاسهايشان و همه ي خطرات و چيزهاي جديد، باعث ميشود تا هر لحظه نظر بچه ها نسبت به آمدنشان به آنجا عوض شود. وجود هر يك از بچه هاي هافل دردسرهايي به همراه دارد.
موضوع آنقدر جا براي كار دارد كه اگر بچه ها باحال و قشنگ ادامه بدن پست خورش بالاست. تا جايي كه به دليل وفور سوژه، ميتونيم يك ماه اقامت رو به دو ماه، يا سه ماه يا .... تغيير بديم و از هر روز در اين مدرسه، حداكثر استفاده رو ببريم.( يعني هر روزش را بنويسيم. )

*پستهايي كه تو اين تاپيك ميخوره طنز است اما اگركسي خواست جدي بزند، خيلي خشك ننويسد و يكجوري بنويسد كه به تاپيك بخورد و يكم طنز در پستش به كار ببرد.
خودم اين موضوع رو خيلي دوست دارم و هيجانزده ام ميكنه. اميدوارم شما هم خوشتون بياد.
نبينم كسي ارزشي بنويسه يا سوژه رو خز كنه و يا كلآ شهيد كنه و بخواد سريع ببندش. اين سوژه حالا حالا ها كار دارد.
-.-.-.-.-.-*
يك توضيحاتي هم برا مدرسه دورمشترانگ ميدم.

مدرسه علوم وفنون جادوگري كه اين مدرسه نيز مانند بوباتون مخفي است. ولي ظاهرآ در جايي است كه هوايي سرد دارد زيرا كلاه خز و شنل پشمي جز لباس رسمي مدرسه شان است. مدير مدرسه دورمشترانگ ايگور كاركاروف() است. اين مدرسه بدنام است و روي تدريس جادوي سياه تآكيد فراوان دارد. قلعه دورمشترانگ به بزرگي قلعه هاگوارتز و داراي چهار طبقه است. محوطه بيرون قلعه دورمشترانگ بسيار بزرگ است كه فقط براي امور جادويي در آن آتش روشن ميكنند.

--------------------------------------------------------

اين توضيحات كلي سوژه بود اما حالا ميگم كه داستان تا كجا پيش رفته:
مسابقه اول كه در اعماق درياچه بود، تموم شده. و امتيازاتش از پنجاه نمره به اين قرار است:
هافلپاف:20
اسليترين:25
گريفيندور:10
راونكلاو:40
فعلآ راونكلاو جلو است. مسابقه دوم شروع شده كه در آن همه اعضا گروهها شركت كرده اند و به هر گروه يك پورتكي داده شده كه به طور اتفاقي آنها را به گذشته يا آينده مي برد و پس از اينكه آنها را به مكان مشخص رساند؛ پورتكي در جايي كه عقل انسان نمي رسد پنهان مي شود. اعضا گروهها بايد در مكان خود يك چيز باارزش پيدا كرده و سپس به دنبال پورتكي گشته و به هاگوارتز بازگردند.
هافلپافي ها به زمان گذشته، (زمان ماموت ها) بازگشتند و پورتكي آنها هم شبيه گلوله توپ بزرگي است!
ملت هافل طي حمله ماموت ها به دو دسته تقسيم شدند. يك دسته دورا و دانگ و لودو و عليرضا (گوركن لودو) كه در يك دشت رويايي همراه با خانه شكلاتي و... هستند و گروه ديگه كه بقيه بچه ها همراه نن جون هلگا هستن و هلگا كه خيلي پير است و در زمان نوجواني در اونجا زندگي ميكرده به بچه ها ميگه كه انگشترش رو در يك غار گم كرده و اون انگشترش كه طلسم شده، به اندازه تمام دنيا قيمت داره. طلسم انگشتر هم از اين قراره كه تا وقتي هلگا اونو پيدا نكنه و دستش نكنه؛ نميميره و در اين دنيا اسير است!!!
ملت پول دوست هافل براي به دست آوردن انگشتر (به خاطر قيمتش) ميرن توي غار، هلگا هم همراه با پيوز راه ميفته ميره دنبال لودو اينا....
در غار ملت به راه باريكي ميرسن كه كسي به جز دابي نميتونه از اون بگذره. به همين دليل دابي تنهايي ادامه راه رو ميره و در تاريكي يه موجود عجيب رو در كنار خودش احساس ميكند و........(پايان پست)
هلگا هم به لودو اينا ميرسه و البته زير يك بوته جوونياي خودش را ميبينه كه با رحيم جان خلوت كرده و........(پايان پست)

------------------------------------------
اين هم خلاصه اون همه پست!
بهتره براي ادامه دادن، پست آخر يعني پست شماره 100من، دنيس رو بخونيد و بعد ادامه بديد!


موفق باشيد!

[size=medium]اين پست در نظر گرفته نمي شدود
دوستان از پست قبلي ادامه بدهند.
نقد شد![/size]


بعد از مسابقه
تالار عمومی هافلپاف

هی! شنیدی که قراره از طرف وزارت خونه بیان هاگوارتز؟
آره. فکر می کنم دوباره کاسه زیر نیم کاسست.
نه باب! می خوان برای پخش جوایز مسابقه بیان. از نظر مدیر مدرسه این به نفع همه ست. وگرنه کی می تونه از مدیر چیزی در بیاره!
بچه ها ساکت باشید. پرفسور اسپروات دارن میان اینجا.
ماندی این را گفت و ریتا، دنیس و اما ساکت شدند. آن سه همراه با سایر بچه های هافل چشم به در تالار دوخته بودند.در این بین تابلوی هلگا هافلپاف در حالی که به کلافه می رسید شروع به صحبت کرد :
هیچ وقت ادعا نکردم که اسپروات نوه من باشه. پس این کجاست؟
در همان زمان پرفسور نفس نفس زنان وارد تالار شد و گفت :
بچه ها عجله کنید. باید به سرسرای بزرگ بریم. افراد وزارت خونه رسیدن و به همراهشون اون...
و سپس ساکت شد. رز نگاهی به بقیه انداخت و گفت :
کی پرفسور؟
اسپروات که سعی می کرد لحن کلامش عادی باشد گفت:
هیچی، هیچی. زود باشید راه بیافتید.

سرسرا
به محض وارد شدن هافلی ها به سالن چیزی بیشتر از همه توجهشان را جلب کرد. میز گریفیندوری ها عجیب ساکت بود . با نگاه به آنان می شد فهمید که تعدادی از آن ها سر به زیر انداخته و عده ای به میز اساتید نگاه میکنند. پس باید منبع سکوت از آنجا باشد.
ماندی که همیشه از این کارهای گریفیندوری ها متنفر بود و گاهی اوقات آنان را با القاب ناشایست صدا می کرد و این کار آنها نیز برایش جنبه بی تفاوتی داشت نگاه سریعی به میز اساتید انداخت.
اما در آن میان ناگهان با دیدن یک نفر برجا خشک شد و باعث شد چند نفری به او برخورد کنند.
هی ماندی چی کار می کنی ؟ راه برو دیگه
بچه ها اون جا رو. فکر می کنم یه مهمون ناخونده داریم.
و همه به سمت میز بزرگ معلمان آن سوی تالار برگشتند:
دولوروس آمبریج آنجا چه می کرد؟


اگه فکر می کنید این پست خللی در داستانتون ایجاد می کنه یا جاش اینجا نیست پاکش کنید ولی عواقبشو می بینید!

بچه ها سعي كنيد بين داستان سوژه اضافه كنيد. شما فقط تو فكر اينيد كه سوژه اي كه پيش روتونه رو تموم كنيد.
---------------------------------------------------------
سرزمين افسانه اي

هلگا اشك تو چشاش جمع ميشه و ناله كنان ميگه: ايـ... اين رحيمه!!!
دختر و پسر جوون با شنيدن اين صدا يهو به خودشون ميان و از اينكه ده تا چشم بهشون زل زده وحشت ميكنن و جيغ زنان به سمت جنگل فرار ميكنن. هلگا هراسون داد ميزنه: صبر كنيــــــــــــــــــــــــد... منم ميخوام بيام! يادم مياد... من پيريهاي خودمو تو جووني ديده بودم. اونموقع كه خودمو ديدم احساس ميكردم يه پيرزن كنارم ايستاده. اما من كه شبيه پيرزنا نيستم!!!
پيوز رو به هلگا ميگه: آره عزيزم... تو خيلي خوب موندي!
لودو مثل بهت زده ها به هلگا خيره ميشه و نميتونه چيزي بگه. عليرضا تو بغل لودو داره نشخوار ميكنه.(!) و دورا اينطرف و اونطرفشو نگا ميكنه: اين دانگولي بي مخ به كدامين مكان رفته است؟؟
لودو: اِ... دانگ كو؟؟؟
دورا: ندانم.

كمي اونور تر

دانگ يك تيكه از ميزو گاز ميزنه! بعد ميره اونطرفتر ميشينه رو زمين و با زبونش كف اتاقو ليس ميزنه. بلند ميشه ميره اونطرف ديوارو چنگ ميزنه و بعد دستشو ميكنه تو دهنش. همينطور داره آشغالخوري() ميكنه كه يه دختر ميبينه كه تو اون يكي اتاق نشسته! ميره طرف اتاق و :bigkiss:!!! بعد ميبينه "اِ.." لباي دختره رو خورده و دختره ديگه لب نداره. بعد شروع ميكنه از يك كنار به خوردن دختره!

اگه گفتي اينجا كجاست؟؟؟ خونه شكلاتي!

داخل راه باريك

همه جا تاريكتر از اون است كه دابي بتونه چيزي ببينه. پس من هم هيچي تعريف نميكنم. دابي همينجور كه داره ميره جلو احساس ميكنه كه يه نفر داره كنارش راه ميره. هي به خودش ميگه نه خيالاتي شدم و راهشو ادامه ميده؛ كناريش هم هي خودشو نزديكتر ميكنه به دابي و صداي ضعيفي از خودش در مياره و دابي هم هي خودشو ميكشه طرف ديوار و ناله ميكنه! دابي همچنان به رفتنش ادامه ميده كه كناريش به سرفه ميفته. دابي كه طاقتش تموم شده گريه كنان جيغ ميزنه: ولــــــــــــــــــــــــــم كـــــــــــــــــــن... مـــــــــــــــــــــامــــــــــــــــان هلگــــــــــــــــــــــــــــــــــا!!!(!)!!! به من كاري نداشته بااااااااااااااااااااش. من چيزي به جز تيكه پارچه ي دورم ندارم كه بخواي ازم بگيري. من به خاطر اون برنميگردم اينجــــا!!!
دابي همونطور كه داره جيغ ميزنه خودشو به ديوار فشار ميده و سايه ي كناريشو ميبينه كه الان روبروش ايستاده و اون ميتونه بخار داغي كه از طرفش ميادو حس كنه..... ‍

ادامه مسير در غار!


اونا با نور چوبدستياشون مراقب بودن که هم زمين نخورن هم يهو بيناموسی نشه اون وسط...هيشکودوم حواسش به اين نبود که همينطور که دارن جلو ميرن دهانه ی غار داره کوچيک و کوچيک تر ميشه.
... ششششش... شنيدين؟..<دنيس گفت>
...اه اين ول کن نيس..<ريتا گفت>
..دوباره اون صدا اومد...صدای رو زمين کشيده شدنه يه چيزی يا به ديواره ی غار کشيده شدنش....
صدايه چيه ...!!!!..<ريتا گفت و مثل چی از جاش پريد>
آره منم شنيدم..<فلورين گفت>.... وای ننه کجائی؟!!؟!؟!؟!
فک کنم ننه راست ميگفت اينجا يه خبرايی هست....<درک گفت>

..از اينجا به بعد کار ما مرداس..<دنيس که روشو به سمته خانما کرده بود گفت>..شما يا برگرديد يا همينجا صبر کنين تا منو درک و دابی بريم جلو تر ببينيم چه خبره

همه خانما: آره آره فکره خوبيه خدا به همراتون ما بر ميگرديم و بيرون غار منتظرتون ميمونيم

3 تايی راه افتادن و به اعماق قار پيشروی کردن..

غار نمناک بود و از کف سنگيه اون آب باريکه ايی جاری بود..

...منو واسه چی اورديد؟...<دابی گفت>...من جوونم آرزو دارم.بذاريد برگردم!

بعد دنيس روشو به سمت دابی کرد و با اشاره دستش به سمته جلو گفت به خاطر اين -->

دابی ديد غار به قدری تنگ شده که هيشکدوم از اون پسرايه جوونه قوی هيکل نميتونه ادامه يه مسيرو پيش بره،مسلما ننه هلگا هم اون موقع دختره ريز و ظريفي بوده که تونسته از اونجا رد بشه...

ما به تو افتخار ميکنيم ..<درک گفت>..(و در ادامه دنيس هم قصد تشويق کردن-خر کردن- دابی رو داشت>

دابی چاره اي جز قبول کردن نداشت...به راه افتاد و از شکاف ديوار رد شد..

__________________________________________
سعی کردم بهتر از پست اولم تو خوابگاه بنويسم.نتونستم داستانه ننه هلگا و لودو رو ادامه بدم چون خيلی گنگ بود و نميدونن ميخوان چيکار کنن ولی غار معلومه که توش دنباله انگشترن
ادامه داستان:
دابی تنها...
خانوما در راه برگشت...
ننه هلگا..
لودو اينا..

داخل غار ديوونه هاي هافل ... نه... بچه هاي هافل
!فلورين: خسته شدم. آي ملت. خسته شدم. آي. ببخشيد ها ولي نياز به مرلينگاه دارم..
دنيس: ساكت!!! يه صدايي اومد. شنيدين؟
ريتا: برو بابا دنيس. گوشات آلبالو گيلاس مي چينه. بچه ها كسي مرينگاه رو نياورده؟
دابي: چرا مثلا. ولي لودو اونو برد تا مجبور نشه اون گوركن رو سرپا نه.
دنيس: پس فلورين ساكت باش شايد ....
صداي چي بود؟
ريتا: هيچي. گوشاي تو مشكل داره دنيس.
همه در حالي كه داشتن با هم درباره ي اين كه وقتي انگشتر رو پيدا كردن باهاش چيكار كنن بحث و جدل مي كردند.
نيمفا: اون انگشتر بايد براي دخترا باشه چون يه انگشتر زنونست.
درك: نخيرم خانم. اون بايد بيشتر به ما مردها برسه چون ارث نا بيشتر از شماهاست.
فلورين: اون انگشتر بايد بعد از هلگا به پيرترين فرد برسه. يعني من!
دنيس: اوهو. پس اون موقع بايد به پيوز برسه كه من سر هرچي به خواين شرط مي بندم كه از اون براي انداختن روي سر بچه ها استفاده مي كنه. نخير آقا. اون به من مي رسه.
ريتا: چرا مثلا؟ نه خوشگلي . نه دختري. نه خبرنگار خوبي مثل مني. بايد اون به من برسه كه با همه نوع آدم در ارتباطم و مي تونم از طريق اين انگشتر حرف از زير زبونشون بكشم بيرون.
.......

بچه ها در حال بحث و جدل و داد و بيداد بود و براي همين صداي چلاپ چلوپ رو نمي شنيدن كه همين طور بهش نزديك تر مي شدن!!.

پایین کوه، اوارگان

لودو، علی رضا رو گذاشت رو سرش و گفت: خب بیاین اول بریم ببینیم اون خونه هه چیه؟
لودو و نیمفا و دانگ به همراه علی رضا راه افتادند طرف خونه شکلاتی!
در این لحظه، چهار ابر بالای کله ی این چهارتا(خب علی رضا هم هست دیگه) ظاهر شد، که من به طور جداگانه نوشته های تو این ابرهارو شرح میدم!
ابر بالای کله ی دانگ: اَه...چی داره این خراب شده به جز شکلات؟! من تفریح مخصوص خودمو میخوام... پمن حوصلم سر رفته...من یک دزدم یک دزد! من میخوام دزدی کنم!! من یک دزدم!!!( )
چند لحظه، دانگ دچار حملات عصبی شد اما بلافاصله به حالت عادی برگشت.
ابر بالای کله ی لودو: اِ...اینجا چقدر شبیه کلبه ی هانسل و گرتله، یادش به خیر، من با باباش برو بیایی داشتم! شیطونه میگه به این جادوگر کلبه شکلاتی بگم بیاد به جای هانسل این دانگ رو بخوره! بعد دیگه تو تالار دزد نداریم کل بودجه میمونه واسه خودمون، خودم تنها میشم ناظر، یک گارد ویژه درست میکنم می فرستم جست و جوی اما! این بچم از این بی مادری در بیاد!!( )
در این لحظه لودو با حالتی کولی وار زد زیر گریه.
ابر بالای کله ی نیمفا: ها نیمفای بوقی! تو توی زمان کوروشی ها...ول کن این جمعو برو دنبال کوروش بگرد! یک ذره هم که غیرت نداری!! این ماندی هی علایق تورو میبره زیر سوال تو هم هیچی نمیگی، شیطونه میگه بزنم یهو قیافه خودشو ببرم زیر سوال!!
نیمفا به دانگ یک چشم غره رفت و بیخیال شد.
ابر بالای کله ی علی رضا: $.>><_*&<_=+(با عرض معذرت خدمت خواننده های گرامی من زبون علی رضا رو یاد ندارم )
علی رضا بعد از اینکه ابر بالای کلش محو شد، از رو شونه ی لودو پرید پایین و به سمت یک بوته ی بزرگ رفت، لودو هم در حالی که گریش تموم شده بود رفت دنبالش و بوته رو زد کنار، پشت بوته یک دختر هیفده هیجده ساله شبیه جوونی های ننه هلگا با یک پسر خوش سیما درحال گفت و مان بودند (شیوه ی سانسور ویدا اسلامیه ). چیزی که لودو و سه قهرمان دیگه رو خیلی متعجب کرد این بود که ننه هلگای اصلی با پیوز کمی دورتر از دوجفت خوشبخت ایستاده بودند!!

چهار قهرمان:

پیوز:

ننه هلگا:

بالای کوه ، آوارگان

لودو و دانگ و نیمفا با تعجب به منظره روبرویشان نگاه می کردند. لودو بعد از اینکه تمام انرژی اش را برای فکر کردن مصرف کرد گفت : « بهتره بریم پایین ! »
سه کله پوک ... ببخشید ... سه جادوگر با قدی بر افراشته به سمت پایین و دشت بزرگ و دریاچه پیش رویشان حرکت کردند. شیب کوه کم بود و آنها به راحتی به سمت پایین به راه افتادند.
ماندانگاس که گویی حس پرواز به او دست داده بود ناگهان به هوا بلند شد و بعد از اینکه دست هایش را مثل دو بال حرکت داد به سمت زمین پرواز کرد و به آرامی روی زمین فرود آمد : « بووووم ! »
در سمت دیگر نیمفا که گویا ایکس زده بود ناگهان به نقطه ای خیره شد و گفت : « کوروش ! »
در این هنگام ناظر به من علامت داد که از نوشتن بقیه این داستان خودداری کنم و به داستان لودو بپردازم که در برابر این دو بسیار احساس عاقل بودن می کرد و پیشنهاد داد : « بریم بقیه رو پیدا کنیم .. »

داخل غار ، یک مشت خز و خیل

ملت غیور صخره ها را در می نوردیدند و با پاهای برهنه در بیابان ها داغ قدم بر می داشتند ، توانا بودندی و پای استطبارشان نمی لعزید ، گاهی فلورین گفتی من بستنی خواهم و آنگاه دنیس با چکش روبرو بر سر او زدی و تا پایان راه او را همی کشتی !
در این اثنا رهروان دیگری با آرامش و همراهی به سمت پایان غار و انگشتر گران بها رفتندی ! که قسمتی از این همیاری بدین شرح است :
-« مال منه ! »
- « برو کنار »
- « من زودتر می رسم ! »

همون نزدیکی ها ، ننه هلگا

هلگا با اراده ای وصف ناپذیر آلزایمر را کنار زده بود و تک تک خاطرات جوانی اش را دوره می کرد. در عین حال به دنبال لودو ، دانگ و نیمفا هم می گشت. در همین حال با کسی نیز صحبت می کرد : « آره ننه ، برات می گفتم ، اونجا رو می بینی ، اونجا همون جایی بود که راونا و گودریک کار ها ی بی ناموسی می کردند ... اون طرف ، اون غار رو نگاه کن ... اونجا سالازار روی پرورش یک حیوان کار می کرد ، بعضی ها میگن باسیلیسک بوده ! اون طرف .. درست پشت او بوته ها ، ننه اونجا من و رحیم ... چیزه .. حالا ولش کن ... می گفتم ننه ، 1243 سال از اون موقع می گذره ... راستی ننه ، تو چند سالته ؟ »
سر انجام وقتی نفر دوم شروع به صحبت کرد مشخص شد که او در کنار هلگا ، در هواست اما به دلیل نور خورشید و شفاف بودن بدنش دیده نمی شود. پیوز گفت : « ننه ، من دقیقا 1243 سالمه ! »
ناگهان هلگا جیغ کشید : « اوا ... خاک به سرم ! »
و پیوز توانست هلگای جوان را به همراه مرد خوش سیمایی در پشت بوته ها ببنید ...
<><><><><><><><><><><><><><><><>
* سوژه غار رو نبستم !
** لودو ، دانگ و نیمفا بهتره در پست بعدی به هلگا برسن !
*** پیوز رو من وارد نکردم ، نیمفا وارد کرد.
**** هیچکس به این نکته دقت نکرده بود که وقتی هلگا میاد به گذشته ، ممکنه خودش رو هم ببینه !
***** اگر خیلی بده نادیده بگیرید !

ارني با تعجب به تابلو چوبي نگا ميكنه: اين ديگه چيه؟؟؟ شبيه گرازه...نه قوچه...نه نه فهميدم خرگوشه... آها اين يه پلنگه... بچه ها برگردين يه لحظه. بياين ببينين اين نقاشي موش كورو!!
ملت كه از خداشونه يه لحظه استراحت كنن؛ فوري برميگردن و پشت ارني گوله ميشن و از سر و كول هم بالا ميرن تا تابلو رو ببينن.
ريتا: واااي... چه ماهي قشنگي!
دنيس: ديوونه شدي ريتا؟ اينكه يه شيره!
ماتيلدا: واااي چه گوركن قشنگي... شبيه عليرضاست! (با رعايت صداي نتراشيده ماتيلدا بخونيد!)
دابي: نه بچه ها شما حاليتون نيست. اين نقاشي دو تا آدمه كه در حال انجام كارهاي بيناموسي هستن!
فلورين: شبيه يه بستنيه كه اون بستني هم شبيه يه آدميه كه داره بستني ميخوره و اون بستني دستش شبيه بستنييه كه شبيه آدمه كه تو دستش يه بستنيه و...
هلگا: آآآآآآآآآي قلبم. واااااااي له شدم. واي نفسم در نمياد. برو اونور ببينم.
با شنيدن صداي جيغ هلگا، همه بچه ها در يك حركت سريع ميرن وپشت يك درخت قايم ميشن.(راهنمايي براي خنگا= ارني پايين درخته و ماتيلدا بالا كلشه و بالا كله ي ماتيلدا ريتاست كه بالا كله اون دنيسه، بالاي اون اريكاست و بالاي اونم دابي است و بالاتر از همه فلورينه؛ و به اينصورت همه ي ارتفاع درخت گرفته ميشه! اِه...خوندي اينو؟ ديدي خنگي...)
هلگا از كف جاده خاكي بلند ميشه و لباساشو ميتكونه؛ بعدش ميره جلو و يك نگا ميندازه به تابلو، چشاش گرد ميشه. دستشو ميكشه رو نقاشي و اشك تو چشاش جمع ميشه! لبش شروع ميكنه به لرزيدن و با بغض ناله ميكنه: ماموت خوشگل من...گنده ي من! ايـ... اينجا "گنده ماموت" است.
يه قطره اشك از چشش ميچكه رو عكس ماموت! (اشكش مستقيم پرتاب ميشه!) بعد يهو نيشش تا بناگوش باز ميشه و جيغ ميزنه: احساس ميكنـــــــــم شونزده ساله شدددددددددددم...
ارني در حالي كه مغزش داشت زير فشار بالايي ها منحدم ميشد،(!) گفت: تو كي اين احساسو نداري؟؟؟ از ارني به برج ديدباني... فلورين اونجا چه خبره؟؟؟
فلورين خوشحال بالاي درخت يك نگا به هلگا ميكنه و ميگه: نن جونم داره بندري ميزنه!!
با شنيدن اين خبر تن ملت شروع ميكنه به لرزيدن و برج تشكيل شده منحدم ميشه! ملت از رو زمين بلند ميشن و به سمت هلگا ميرن و خوشحال مشغول انجام حركات موزون ميشن!( آخه نن جون هيچوقت بهشون اجازه نميده و الان غنيمت دونستن!)
نيم ساعت بعد نن جون اينجوري رو به بچه ها ميگه: بچه ها بيايد بريم گردش. من اينجا رو مثل كف دستم بلدم!
هلگا دست نوه هاشو ميگيره و راه ميفتن. همينجور ميرن و ميرن و ميرن تا ميرسن به يك غار... . نن جون با ديدن غار سكته ميكنه و ميفته تو بغل نوه ي ريز اندامش دابي!
يك ساعت بعد هلگا به حالت عادي برميگرده و با ترس فرياد ميزنه: منو از اينجا دور كنيد. منو از اين غار دور كنيـــــــــد. من ميترسم. اين غار طلسم شده اس. هركي بره اونجا ديگه برنميگرده. مرلين به من رحم كرد كه تونستم سالم بيرون بيام! نميدونيد چقدر دلم برا انگشترم تنگ شده! آخه اون خيلي گرون قيمت و قديمي است. من اونو از نن جونم گرفتم!! اگه انگشترمو پيدا كنم دوباره ثروتمند ميشم و وقتي كه دوباره اونو دستم كنم، طلسم عمرم ميشكنه. آخه من با رفتن به اون غار طلسم شدم. هر كي وارد اون غار بشه، غار ازش يه چيزي ميگيره و اون فرد در صورتي ميتونه از اين دنيا دل بكنه و بميره، كه گم شدشو پيدا كنه و دوباره ازش استفاده كنه! بچه ها من ديگه خيلي پير شدم. من انگشترمو ميخوام!
بچه ها كه فقط قسمت گرون قيمت بودن انگشترو شنيدن، با دهاني آب چكان به سمت غار حمله ور شدن!
هلگا اشكريزون ميگه: نوه هاي شجاع من! ميخواين انگشترو برام پيدا كنيد؟؟؟ دستتون درد نكنه! تا شما برگردين من ميرم لودو اينا رو پيدا ميكنم!

-------------------------------
آفرين ريتا داستان خوبي بود!
همونطور كه گفتم بچه ها به خاطر كشتن هلگا انگشترو نميخوان؛ بلكه به خاطر پولدار شدن خودشون ميخوان و سر انگشتر با هم ميجنگن!
فقط يادتون باشه هلگا اگه انگشترو دستش كنه ميميره هاااا... جون هلگا تو دستاي شماس!
بچه ها قشنگ ادامه بدين! هر كس ميتونه خوب بنويسه تو غارو و ماجراهاشو توضيح بده!
الان شما ميتونيد سه قسمت داستانو ادامه بديد:
قسمت لودو و دانگ و نيمفا و عليرضا در سرزمين رويايي و خونه شكلاتي!!!
قسمت هلگا در پيدا كردن لودو و اتفاقهايي كه براش ميفته!
قسمت دورن غار كه خيلي مهمه!

لودو و دانگ همچنان:
نیمفا: اخیش، عضلات صورتم خشک شده بود

سه کیلومتر دور تر یک راه باریکه ی خاکی وسط جنگل

بچه های هافل، درحالی که عرق میریختند و بارها رو دنبال خودشون میکشیدند، از بین جنازه ها در حال عبور بودند. دنیس دست ننه هلگا رو گرفته بود و به زور دنبال خودش میکشید!
ننه هلگا: ...خلاصه، یه روز تصمیم گرفتیم مدرسه رو یه جا تو لندن بسازیم، اونجایی که ما زندگی میکردیم اسمش ((گنده ماموت)) بود. همون اول جنگل یک تابلو داشت، که روش عکسه یک ماموت رو من با ذغال کشیده بودم. خیلی شبیه اینجا بودش! این جنگلو دیدی ها، جایی که منو اون سه تا نخاله(گریف و اسلی و ریون) زندگی میکردیم رو دیدی؛ نمیدونین چقدر شبیه همین جا بود، سالازار هی غر میزد که مدرسه رو تو همون گنده ماموت بسازیم (اسم محل زندگی دوران جوانی ننه، بفهمین دیگه اه) اون درخت رو میبینی که اونجاست، یک درخت عین همون، اون موقع ها تو گنده ماموت بودش که هر روز بعد از ظهر منو رووینا و گودریک و سالازار میشستیم و بحث میکردیم، که کجا یک مدرسه بسازیم، هی یادش به خیر!...
هلگا یهو یکی زد تو سر دنیس و گفت: وا ننه...اروم تر برو دیگه، زانوهام درد گرفت!
دنیس: ننه چرا میزنی؟! خب باید لودو اینا رو پیدا کنیم دیگه.
هلگا: هی روزگار، اون غارو میبینی اونجاست، تو گنده ماموت هم یک غار این همین بود که یک بار من سر یک شرط بندی با گودریک رفتم توش، همونجا انگشترم رو گم کردم، مادر یک انگشتر داشتم قد پرتقال (چه جوری دستش میکرده؟) یک نگین گنده الماس وسطش بود!
ملت:
هلگا ابرو انداخت بالا و گفت: ها پس چی من خیلی مایه دار بودم ننه!!
هلگا یهو مثل این جو زده ها شروع کرد به جلو جلو رفتن و گفت: وای بدویین دیگه، افتاب واسه پوست صورت من خطر داره، دچار چین و چروک اضافه میشم تو جوونی!!
ارنی همین جور که غر میزد دنبال هلگا دوید، یهو پاش تو یک چاله گیر کرد و افتاد زمین، همین جور که از سر بدبختی گریه میکرد از جاش پاشد که چشمش به یک تابلوی درب و داغون افتاد، گوشه ی جاده خاکی کنار درختا یک چوب مستطیل شکل رو یک چوب بلند دیگه بند کرده بودند؛ روی تابلو با چیزی مثل ذغال اتیش عکس یک ماموت کشیده بود!
ارنی -->

--------------------------------------
فکر کنم خودتون فهمیدین چی شد الماسو و اینا
زیاد نتونستم طنزش کنم بیشتر خواستم به جای اینکه ارزشی شه داستان راه بیفته