تایبریوس مک لاگنold
از پیاده روی با لردسیاه برمیگردم
شناسه بستهشده
- آخرین ورود
- سهشنبه 26 اسفند 1404 17:23
- عضویت
- 1387/05/08
- پستها
- 314
ساعتي بعد از صرف صبحانه بود و صداي همهمه هاي خاموشي از بين قفسه هاي كتابخونه به گوش ميرسيد...جيني در حال خوندن كتاب تغيير شكل دفاعي بود كه صداي نزديك شدن كسي رو ميشنوه و ميگه: "چقدر لفتش دادي؟!"
كسي كه به نظر ميرسيد دراكو مالفوي باشه ميگه:"پينس خيلي موي دماغه!"
جيني كتابي را كه رو به روي اش باز بود را به سرعت ميبندد و رو به هري ميكنه و ميگه: "تو مرگخوار عوضي! اينجا چك....."
"جيني منم، هري!" درحالي كه دستش را جلوي دماغش گرفته بود گفت: "گفتم كه موضوع مهميه. مجبور شدم معجون مركب پيچيده بخورم!!"
جيني: "هري؟" با نگاه مشكوكي به او گفت: "از كجا بدونم راست ميگي؟"
"من! من!" صدايش بالاتر رفت: "بله! تو اون روز..." و نگاهش به ميز تري بوت و مايكل كرنر افتاد كه برگشته بودند و به آنها خيره شده بودند؛ هري صدايش را پايين تر آورد: "تو اون روز كه كتاب شاهزاده دستم بود، از من پرسيدي از نوشته هايي دستور ميگيري كه يك نفر توي يك كتاب نوشته؟"
هر دو چند لحظه به هم خيره شدند.
سپس جيني به هري كه ظاهرا دراكو بود اشاره كرد: "بشين، خب؟"
هري با آشفتگي دستي به ميان موهايش برد: "بايد تا رون و هرميون نيومدن و تو رو در حال صحبت با من يعني اون مالفوي عوضي پيدا نكردن، چيزي بهت بگم..."
جيني: "هري واقعا چي شده؟ يكي از شوخي هاي شاهزاده؟" و با شگفتي گفت: "چرا دراكو؟"
هري با درماندگي نگاهش كرد: "مجبور شدم! مثل هرميون در سال دوم!!"
"هري!"
"جيني اينطور نگام نكن! اگه فكر ميكرد راه بهتري هست...جيني گوش كن. تو بايد بدوني كه من از تو..." و ساكت شد.
جيني با ناباوري به او نگاه ميكرد و شادي ناخوانده ايي در چشمانش موج ميزد؛ هري ادامه داد: "من از تو معذرت ميخوام، ولي جيني ازت ميخوام به من كمك كني هرميون رو از زير طلسم فرمان خارج كنيم. اينطور نگام نكن جين! اگه اين حرف دامبلدور نبود فكر ميكني من يك كلمه اش رو هم باور ميكردم؟ اگه هم به رون ميگفتم باورش نميشد. به تنها كسي فكر كردم ميتونه كمكم كنه تو بودي..."
جيني كه دلخور به نظر ميرسيد به هري گفت: "باشه هري؛ ولي فقط ما دو نفر؟ آخه چطور؟"
"نه! ما سه نفر! من، تو، و دامبلدور كه ميگه چطوري"
كورمك مك لاگن! دوست عزيز! پست شما از لحاظ سوژه، ديالوگ ها و توصيفات، در حد خوبي بود و يك پست ساده و در عين حال، هنرمندانه محسوب ميشد. با اينكه پايان اون، مي تونست بهتر باشه و مثلا با اومدن رون و فرار كردن هري تموم بشه، اما بازهم زياد بد نبود، اما مسملا بهتر ميشد. تنها نكته اي كه بايد توجه كنيد، نوع نوشتن ديالوگ هاست. ديالوگ ها رو در يك سطر جداگانه و همراه با علامت _ بنويسيد تا موجب راحت خوانده شدن پست شما شود. اميدوارم با پشتكار، بتونيد يكي از بهترين نويسنده ها بشيد. تاييد شد.
كسي كه به نظر ميرسيد دراكو مالفوي باشه ميگه:"پينس خيلي موي دماغه!"
جيني كتابي را كه رو به روي اش باز بود را به سرعت ميبندد و رو به هري ميكنه و ميگه: "تو مرگخوار عوضي! اينجا چك....."
"جيني منم، هري!" درحالي كه دستش را جلوي دماغش گرفته بود گفت: "گفتم كه موضوع مهميه. مجبور شدم معجون مركب پيچيده بخورم!!"
جيني: "هري؟" با نگاه مشكوكي به او گفت: "از كجا بدونم راست ميگي؟"
"من! من!" صدايش بالاتر رفت: "بله! تو اون روز..." و نگاهش به ميز تري بوت و مايكل كرنر افتاد كه برگشته بودند و به آنها خيره شده بودند؛ هري صدايش را پايين تر آورد: "تو اون روز كه كتاب شاهزاده دستم بود، از من پرسيدي از نوشته هايي دستور ميگيري كه يك نفر توي يك كتاب نوشته؟"
هر دو چند لحظه به هم خيره شدند.
سپس جيني به هري كه ظاهرا دراكو بود اشاره كرد: "بشين، خب؟"
هري با آشفتگي دستي به ميان موهايش برد: "بايد تا رون و هرميون نيومدن و تو رو در حال صحبت با من يعني اون مالفوي عوضي پيدا نكردن، چيزي بهت بگم..."
جيني: "هري واقعا چي شده؟ يكي از شوخي هاي شاهزاده؟" و با شگفتي گفت: "چرا دراكو؟"
هري با درماندگي نگاهش كرد: "مجبور شدم! مثل هرميون در سال دوم!!"
"هري!"
"جيني اينطور نگام نكن! اگه فكر ميكرد راه بهتري هست...جيني گوش كن. تو بايد بدوني كه من از تو..." و ساكت شد.
جيني با ناباوري به او نگاه ميكرد و شادي ناخوانده ايي در چشمانش موج ميزد؛ هري ادامه داد: "من از تو معذرت ميخوام، ولي جيني ازت ميخوام به من كمك كني هرميون رو از زير طلسم فرمان خارج كنيم. اينطور نگام نكن جين! اگه اين حرف دامبلدور نبود فكر ميكني من يك كلمه اش رو هم باور ميكردم؟ اگه هم به رون ميگفتم باورش نميشد. به تنها كسي فكر كردم ميتونه كمكم كنه تو بودي..."
جيني كه دلخور به نظر ميرسيد به هري گفت: "باشه هري؛ ولي فقط ما دو نفر؟ آخه چطور؟"
"نه! ما سه نفر! من، تو، و دامبلدور كه ميگه چطوري"
كورمك مك لاگن! دوست عزيز! پست شما از لحاظ سوژه، ديالوگ ها و توصيفات، در حد خوبي بود و يك پست ساده و در عين حال، هنرمندانه محسوب ميشد. با اينكه پايان اون، مي تونست بهتر باشه و مثلا با اومدن رون و فرار كردن هري تموم بشه، اما بازهم زياد بد نبود، اما مسملا بهتر ميشد. تنها نكته اي كه بايد توجه كنيد، نوع نوشتن ديالوگ هاست. ديالوگ ها رو در يك سطر جداگانه و همراه با علامت _ بنويسيد تا موجب راحت خوانده شدن پست شما شود. اميدوارم با پشتكار، بتونيد يكي از بهترين نويسنده ها بشيد. تاييد شد.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط مینروا مکگونگال در 1387/5/20 7:29:16
در كنار درياچه ي نقره ايي قدم ميزنم
و با بغضي که مدتهاست گلويم را ميفشارد، رو به امواج خروشانش مي ايستم
و در افق،
طرح غم انگيز نگاهش را ميبينم،
كه هنوز هم اثر جادويي اش را به قلب رنجورم نشانه ميرود..
كه هنوز نتوانستم مرگ نا به هنگام و تلخش را باور كنم..
كه هنوز بند بند اين تن نا استوار به نيروي خاطره ي لبخند اوست كه پابرجاست..
با يأس يقه ي ردايم را چنگ ميزنم و در برابر وزش تند نسيم،
وجودِ ويرانم را از هر چه برودت و نيستي حفظ ميكنم..
از سمت جنگل ممنوعه، طوفاني به راهست
و حجم نامشخصي از برگ و شاخه ي درختان مختلف را به اين سو ميآورد..
اخم ميكنم تا مژگانم دربرابر اين طوفان،
از چشمان اشكبارم محافظت كند..
شايد يك طوفان همه ي آن خاطره ي تلخ را از وجودم بزدايد..
و با بغضي که مدتهاست گلويم را ميفشارد، رو به امواج خروشانش مي ايستم
و در افق،
طرح غم انگيز نگاهش را ميبينم،
كه هنوز هم اثر جادويي اش را به قلب رنجورم نشانه ميرود..
كه هنوز نتوانستم مرگ نا به هنگام و تلخش را باور كنم..
كه هنوز بند بند اين تن نا استوار به نيروي خاطره ي لبخند اوست كه پابرجاست..
با يأس يقه ي ردايم را چنگ ميزنم و در برابر وزش تند نسيم،
وجودِ ويرانم را از هر چه برودت و نيستي حفظ ميكنم..
از سمت جنگل ممنوعه، طوفاني به راهست
و حجم نامشخصي از برگ و شاخه ي درختان مختلف را به اين سو ميآورد..
اخم ميكنم تا مژگانم دربرابر اين طوفان،
از چشمان اشكبارم محافظت كند..
شايد يك طوفان همه ي آن خاطره ي تلخ را از وجودم بزدايد..









:bat: