کارگاه داستان‌نویسی

نقل قول:
ممنون دوست خوب
ولی من نمیدونستم که باید در مورد عکس بنویسم و در کل اصلا عکس رو ندیدم، چون در تاپیک "قوانین" هم فقط نوشته شده یک داستان بنویسید ولی چیزی در مورد عکسش نگفته:
نقل قول:
خوب پس من از کجا میدونستم که اینجوریه. قبل از این هم یکی دیگه نوشتم ولی بعدش یکی از دوستان گفت که باید از روی عکس بنویسی. حالا اگه اشکالی نداره اینو تاییدش کن بعد سر فرصت در مورد اینهم مینویسم.

دلايلت قانع كننده بود! پستت هم اينقدر خوب بود كه بتونم تاييدت كنم! برو معرفي شخصيت كن عجول!!!!

من اصلا رون و جینی رو نمیبینم. فقط رون و هرمیونو میبینم.

==================================
هرمیون: وای خدای من عجب دافی!
رون: تو که خودت دختری من باید اینو میگفتم!!!
هرمیون: تو غلط کردی به ناموس مردم نظر داری. من طلاق میخوام.
جینی: خودت غلط کردی با داداش من بد صحبت میکنی. کتک میخوای بگو کتک میخوام.
هرمیون یه دونه میخوابونه تو گوش جینی: تو که اصلا تو عکس نیستی دیگه خفه شو.
جینی میپره هوا با لگد میزنه تو پیشونی هرمیون، هرمیون پرت میشه میخوره به دیوار، چند تا آجر هم میریزه: عمت تو عکس نیست. اونی که تو عکسه اصلا منم تو نیستی که شاخ شدی! میگی نه از آنیتا بپرس.
آنیتا: پای منو الکی نکشین وسط. شاخم نشین من خودم هم کاراته بلدم هم جادو.

ناگهان دامبلدور با صدای تق ظاهر میشه.

دامبلدور: بچه های من! عزیزانم! با هم دعوا نکنین! بچه های خوبی باشین!
بچه ها: چشم استاد... شما جون بخواه!
دامبلدور: آفرین بچه ها!

و بعدش دامبلدور دستشو میندازه دور گردن بچه ها و همگی به خوبی و خوشی زیر برف قدم میزنن.


خوب بود پروفسور جان! فقط طنز هم مينويسي، قشنگ بنويس! يه ذهره برس يه پستت! اينو باز نويسي كن، قشنگش كن، دوباره بفرست!

سلام. من یه داستان نوشته بودم برای اینجا، ولی وقتی اومدم دیدم باید داستان در رابطه با موضوع باشه. برای همین یه داستان دیگه نوشتم. اگه خوب نشده به خوبی خودتون ببخشید چون نتونستم زیاد روش وقت بذارم.
-----------------------------------------------
داستان مالفوی و جینی در کتابخانه

جینی در حالی که کتابی دردست داشت به سمت یکی از نیمکتهای خالی که نزدیک درب ورودی بود رفت. با دست صندلی رو عقب کشید و آرام برروی آن نشست. کتاب رو روی میز گذاشت و اونو باز کرد. چند صفحه ایی ورق زد تا به صفحه ی مورد نظرش رسید و سپس مشغول خوندن شد.
پس از چند لحظه درب کتابخونه با صدای غژغژی باز شد و دراکو به همراه کراب و گویل وارد شدند. اونها جلوی درب وایستادند. دراکو که جلوتر از بقیه بود، داشت با چشماش اطرافش رو نگاه میکرد. همینکه چشمش به جینی افتاد خنده ی تلخی کرد و با صدای تقریبا بلندی طوری که جینی بشنوه گفت:"نگاه کنین بچه ها، امروز مثل اینکه اصلا رو شانس نیستیم. اون از خودش که تو راه بهش برخورد کردیم اینهم از خواهرش. هر جا که میریم یه مو قرمزی هم باید ببینیم"
و پوزخنی زود. کراب و گویل همراه با او شروع کردند به خندیدن.
جینی که دیگه متوجه دارکو و حرفهاش شده بود، برای یه لحظه سرش رو بالا آورد تا چیزی بگه اما نگفت و سرش رو دوباره به سمت کتاب چرخوند.
خانم پینس متصدی کتابخونه وقتی دید مالفوی و دوستاش جلوی در وایستاده بودند و داشتند با صدای بلند میخندیند، از پشت قفسه ها بیرون اومد و به سمت اونها رفت. وقتی به اونها رسید، با صدای عصبانیی گفت:"آقایون، اگه اینجا کاری ندارید هرچه زودتر برید بیرون و مزاحم بقیه نشید".
مالفوی در جواب گفت:"نه خانم پینس، ما برای مزاحمت نیومدیم که. ما اومدیم یه کتاب در مورد درس معجون سازی پیدا کنیم."
خانم پینس گفت:"بسیار خب، ولی ما اینجا کتابهای زیادی در مورد علم معجون سازی داریم، اسم کتابش چیه؟"
دراکو مکثی کرد و گفت:"دقیق یادم نیست...ولی...ولی فکر کنم کراب بدونه اسمش چی بود"
و به سمت کراب نگاه کرد و در حالی که چشمکی به او میزد گفت:"کراب، تو با خانم پینس برید و کتاب رو پیدا کنید. ما اینجا هستیم"
متصدی کتابخونه سری تکان داد و به سمت قفسه ها برگشت. کراب هم به دنبالش روانه شد. همین که خانم پینس رفت، مالفوی نگاهی به جینی کرد و چند قدمی به او نزدیک تر شد و گفت:"گویل میدونی این ویزلی ها چندتا بچه دارند؟ خب معلومه که نمیتونی بگی پسر، چون اونها اونقدر زیاد هستند که اصلا نمیشه بشماریشون. من فکر میکنم مادر بیچارشون تمام سال های زندگیش رو باردار بوده".
جینی دندونهاش رو به هم فشار داد و معلوم بود که از این حرف خیلی ناراحت و عصبانی شده. مالفوی که انگار منتظر این عکس العمل جینی بود ادامه داد:"برای همینه که بیچاره ها نمیتونند خرج بچه هاشون رو بدند.هیچ چیز باارزش هم که ندارند بخوان اونو بفروشند. برای همین هم اون رون بیچاره باید ردای کهنه و پاره ی برادرش رو بپوشه. پدرش هم داره کلی دست و پا میزنه که بتونه تو وزارت خونه ترفیع بگیره، ولی کورخونده. پدرم همیشه میگه کسایی مثل ویزلی هیچ وقت به جایی نمیرسند، برای اینکه لیاقتش رو ندارند و همیشه هم خرده پا باقی میمونند."
دراکو لحن صحبتش را عوض کرد و با حالتی مغرورانه ادامه داد:" خودت که خوب میدنی کراب، پدرم با وزیر رابطه ی خیلی خوبی داره و چند بار هم برای شام دعوتش کرده خونمون. اون میگه همینکه جناب وزیر لطف کرده و همچین کسایی رو تو وزارت خونه راه دادند، تازه اونها باید متشکر هم باشند و گرنه باید میرفتند گدایی کنند تا بتونند خرجشون رو دربیارند."
سپس خنده ایی کرد و گفت:"ولی اگه گدایی هم بکنند درآمد خوبی در میارندها.اگه هرکدومشون نفری یک سکه هم گدایی کنه میدونی چقدر پول میشه؟! فکر کنم از حقوق پدرشون هم بیشتر بشه!"
جینی که دیگه نمیتونست به این حرفها گوش بده و در ضمن تمرکزش رو هم برای خوندن کتاب از دست داده بود، سریع بلند شد، کتاب رو در کیفش گذاشت، صندلی را عقب داد و از پشت میز بیرون آمد و بدون آنکه کوچکترین نگاهی به آنها بکند به سمت در رفت، آنرا باز کرد و بیرون رفت.
با رفتن جینی مالفوی هم ساکت شد، لحظه ایی به در خیره شد. نمیدونست که باید خوشحال باشه یا ناراحت. در همین حال گویل رو دید که کتابی در دستش دارد و به سمت آنها میاید.
"بیا دراکو اینهم کتابی که گفته بودی، در مورد خواص گیاهان..."
"احمق من کی بهت گفته بودم برام کتاب بیاری"
کراب من و منی کرد و گفت:"ولی،ولی مگه خودت نگفتی که با خانم پینس برم و کتابی در مورد معجون سازی پیدا کنم؟"
مالفوی در حالی که چشم غره ایی به گویل میرفت، به سرعت کتاب را از دستش گرفت و آنرا روی میز انداخت و بدون آنکه حرفی بزند به سمت در روانه شد.




بسيار پست خوبي بود! اما متاسفانه مربوط به موضوع چندين هفته ي پيش بود! در واقع شما بايد در مورد عكس صفحه ي قبل كه توسط انيتا دامبلدور، زده شده، داستانكي مي نوشتيد! هنوز هم كه در بازي با كلمات تاييد نشديد. پس من اشكالات اين پستتون رو ميگم، تا شما در نوشته ي بعدي خودتون كه در مورد اون عكسيه كه ادرسشو گفتم، اونها رو تكرار نكنيد.

اولين مورد عدم تطابق لحن داستان در نقاط مختلفه. مثلا شما در جائي كاملا كتابي نوشتيد و در جاي ديگه، به حالت محاوره اي نوشتيد. سعي كنيد به اين هماهنگي برسيد كه تمام پستتون، به يك نحو نوشته بشه.

دومين مورد نحوه پاراگراف بندي هست. سعي كنيد كه ديالوگ ها رو در سطري جداگانه، همراه با علامت _ بنويسيد. اگر شما همين 2 مورد رو رعايت كنيد، مطمئنا ميتونين پيشرفت چشمگيري داشته باشيد! اما خب، من فعلا شما رو تاييد نميكنم، چراكه ميدونم شما بهتر از اينها ميتونيد بنويسيد، و اينكه بعد از تاييد در بازي با كلمات، راجع به همون عكسي كه آدرسش رو دادم، داستان بنويسيد. موفق باشيد دوست عزيز.

امسال چند روز قبل از کریسمس صاحب من جینی من رو گم کرد و به علت مشغله ی روزهای کریسمس زیاد دنبالم نگشت.
جینی و رون وارد اتاق شدند جینی ناگهان با شادی فریاد زد:((آرنولد تو اینجایی...!؟))
اما رون انگار از دیدن من که در حال شیطنت بودم خوشحال نشد،من به سراغ کادو های کریسمس رفته بودم اونهارو یکی بعد از دیگری باز می کردم بعضی از اونها رو به این طرف و آن طرف پرت می کردم،رون فورا جلو اومد وکادو ها رو از زیر دست من نجات داد.من به خاطر این کار ناراحت شدم و قهر کردم،زیر سیاهی سایه ی درخت کریسمس رفتم تا کسی منو نبینه(خودمونی بگم دوباره خودمو گم کنم)
جینی به رون گفت:((نمی تونی مراقب رفتارت باشی انو ناراحت کردی؟))
رون با عصبانیت گفت:((بهتر بیشتر مراقبش باشی می دونی مامان اگه این وضعو ببینه چه کار می کنه؟))
جینی می خواست جواب رون را بدهد که ناگهان فرد و جرج با صدای شترق پیداشون شدفرد رو به جینی گفت:((ما یه هدیه ی کوچولو واسه ی تو وآرنولد داریم))
جینی گفت:((لازم نیست ازون شوخی های مسخره تون با اون بکنین هیمنطوریشم اون الان ناراحته))
جرج گفت:((این مکسخره نیست گرچه هنوز امتحانیه اما کادوی خوبیه))
من که کنجکاو شده بود از مخفی گاهم بیرون اومدم ناگهان یه جرقه ی طلایی به من خورد و من روی زمین قل خوردم.
جینی در حالی که منو از رو زمین بر می داشت گفت:((بسه دیگه نمی خوام این کارو ادامه بدین))
من به جینی گفتم:((ممنونم))
چشمان همه از تعجب باز مانده بود اما در نگاه فرد و جرج شادمانی خاصی موج می زد.
من که تازه فهمیدم متوجه تغییرم شده بودم گفتم:((ممنون ایت بهیتن لادو کریتمله))
فرد و جرج درحالی که پوزخند می زدند به جینی گفتند:((خوب ما تا همین جاشو بلدیم بقیه اش با تو باید درست حرف زدن رو بهش یاد بدی))
من رو به جینی گفتم:((یاتم می ری))
همه با هم خنده را سر دادند حتی رون که این قدر از دست من عصبانی شده بود داشت قهقه میزد.
------------------------------------------------------------------------
خیلی ها دوست داشتن بدونن چه جوریه که من می تونم حرف بزنم اگر تایید بشم اینجور داستانهای واقعی زیادی دارم که تو رول می نویسم



عالي عالي عالي! خيلي قشنگ بود! لذت بردم! فقط ديالوگا رو توي يه سطر جداگانه با علامت _ بنويس! تاييد شدي! آفرين!

جینی:((وای رون این درخت کریسمس رو ببین چقدر جالبه گلوله های تزیینی روی اونو ببین انگار تصویر خاصی رو نشون می ده بزار ببینم این تو نیستی))و با صدای بلندی میخندد.
رون :((مگه دستم به فرد و جرج نرسه))
تصویر روی گلوله ها از این قرار است:
((رون در حالی که چوبش رو به سمت لیوان شراب گرفته می گوید"آچیو" ،اما به جای اینکه لیوان شراب به سمت او بیاد تبدیل به طناب داری می شود که بدور گردن موش رون افتاده ))
جرج و فرد از راه می رسند،قبل از اینکه رون بفهمد اورا با یک شوخی کوچک میخ کوب می کنند و به سرعت تصویر روی گلوله ها رو عوض می کنند تصویر تمام خانواده که دارند لبخند می زنند ورون را به حال خود می گذارند.
------------------------------------------------------------------------
اگه قراره ادامه نداشته باشه خیلی داستان مزخرفیه:proctor:
خوب دیگه بلد نیستیم کوتاه بنویسیم چه می شه کرد




خب چرا كوتاه نوشتيد؟ اين داستان رو لطفا بيشتر پرورش بديد و دوباره بفرستيد دوست عزيز! موفق باشيد!

ذرات برف آرام آرام از آسمان بر زمین فرو می افتادند . دست طبیعت ، گویی مدادهای رنگی خود را گم کرده بود و بی محابا ، صفحات سفید را در کران تا کران طبیعت می کشید .

در میان سوز برف ، دو کودک نرم نرمک و به آهستگی در خیابان های روستای محقری که آماج برف ها قرار گرفته بود ، راه می پیمودند . موهای قرمزشان از زیر کلاه های پوستی که بر سر داشتند ، به بیرون سرک می کشید تا فارغ از سرمای هوا ، خودنمایی کند . کودک بزرگتر ، بسته هایی را در یک دست به سختی نگهداشته بود تا با دست دیگرش ، خواهر کوچکترش را کنار خود نگاه دارد و مانع از گم شدن وی گردد .

دخترک با سرخوشی به مغازه های اطراف می نگریست و فارغ از نگاه تلخ برادرش ، از هرچه می دید ، تعریف می کرد :

ببین رون ، اون عروسکه چه بانمکه . یعنی میشه واسه امسال ، پاپا نوئل اینو برام بیاره ؟ ... وااای ... ببین چه خونه باربی نازیه ! این ماگلا چطوری می تونن با عروسکایی که هیچ درست و حسابی حرکت نمی کنن بازی کنن ؟ ... اونو نگاه ! چه کفشایی !

و با چشمانی براق ، به یک جفت کفش قرمز که در ویترین قرار داشت ، زل زد . با خود فکر کرد :

اگه این کفشا مال من بشن ، چقد به موهام میان ! منم می تونم اون پیرهن لیمویی خودمو بپوشم و چقد خوشگل میشم باهاش !

دخترک به کفش ها می نگریست و از نگاه تلخ برادرش غافل بود که چند جعبه کوچک و خالی در دست داشت و می دانست به زودی ، تنها با چند جفت جوراب ، و یا پلوورهایی که با دستان مادرشان بافته شده اند ، پرخواهند شد .


نه به اسم شناستون( قاتل) نه به اين متن پر حساس و بدون ايراد! بسيار لذت بردم از به رخ كشيدن تضادها و حرف دل رون! توصيف ها دقيق، ديالوگ ها متناسب!! بي شك شما تاييد شديد! موفق باشيد!

نكته كنكوري: من رون و جيني رو در سنين بزرگسالي در نظر گرفتم ، يعني زماني كه صاحب بچه شده اند .

____

_من امسال مچ پاپا نوئل رو ميگيرم .. من امسال مچ پاپا نوئل رو ميگيرم .

رز ويزلي در حالي كه چوب كبريت لاي پلك چشمهاي خود قرار داده بود تا به خواب نرود روي پله هاي ته راه رو نشسته بود و به قصد گرفتن مچ پاپانوئل در هنگام پخش هدايا به شومينه رو به رويش كه با انوع و اقسام جوراب ها تزيين شده بود خيره نگاه ميكرد.
ناگهان سايه اي در سياهي حركت كرد ، رز با كنجكاوي از محل اختفايش بيرون امد و به محلي كه چشمانش حركت را تشخيص داده بودند نزديك تر شد ، سايه به سمت شومينه حركت كرد و جعبه هايي را كه در دست داشت كنار درخت سرو كريسمس گذاشت و بعضي از انها را نيز داخل جوراب هاي متصل به شومينه انداخت.
رز خوشحال از اينكه مچ پاپانوئل را گرفته با سرعت به سمت او شيرجه رفت و خود را روي اون انداخت ، شدت اين ضربه به حدي بود كه هر دو انها نقش بر زمين شدند ، رز سريع چوبدستي اش را بالا اورد و نفرين لوموس را اجرا كرد و نور ان را روي صورت پاپانوئل انداخت .

رز ويزلي: اين كه باباي خودمه !! پس پاپانوئل تو بودي بابا !!؟
رون در حال كه از خجالت سرخ شده بود گفت : دخترم اروم تر حرف بزن بقيه بيدار نشن ، اين قضيه بايد مثل يه راز بين خودمون بمونه ، كسي نبايد بفهمه من پاپانوئلم ، تو نبايد به كسي هيچ حرفي بزني .
رز:بابا من از اولشم ميدونستم تو پاپانوئلي من بهت افتخار ميكنم و بهت قول ميدم اين مسئله بين خودمون بمونه !!
رون:پس حالا بهتره بري بخوابي عزيزم ، فردا صبح اين كادو هاي خوشگل رو باز ميكنيم.

رز با خوشحالي به سمت اتاق خوابش حركت كرد و رون از فرط اسودگي نفس عميقي كشيد .

صبح روز بعد

رون چند تا جعبه كادو در دستش گرفته بود و با خوشحالي به سمت ميز صبحونه كه همه افراد خانواده نظير هري ، جيني ، هرميون ، جيمز سيريوس ، البوس سورس و رز حاضر و اماده پشتش نشسته بودند حركت ميكرد كه ناگهان زنگ در به صدا در امد.
جيني:من درو باز ميكنم ، تو بهتره كادوي بچه ها رو بدي .
جيني به سمت در رفت و بعد از باز كردن ان با ديدن صحنه روبروش ناگهان دچار شوك شد.
جيني : رون بهتره بياي يه نگاهي به اينجا بندازي !!
رون در حالي كه هنوز جعبه كادو ها توي دستش بود تغيير مسير ميدهد و به سمت در ميرود و وقتي منظره پشت در را ميبيند او هم مثل جيني شوكه ميشود .
صف طويلي از بچه هاي جادوگر پشت در تشكيل شده و همگي با شعار پاپانوئل ما كادو ميخوايم ، پاپا نوئل ما كادو ميخوايم رون را صدا ميزنند.
بچه ها با ديدن جعبه هاي كادو در دست رون اختيار از كف ميدهند و به سمت او شيرجه ميزنند.
رون در حالي كه زير وزن بچه ها در حال له شدن است ، ميگويد : رز !!! تو چطوري به اين سرعت اين خبرو همه جا پخش كردي ؟!!! انگار قرار بود بين خودمون بمونه.
رز:اخه نتونستم جلوي خودمو بگيرم و به بچه ها نگم كه باباي به اين معروفي دارم


عالي بود دوست عزيز! شما تاييد شديد. لطف كنيد اگه شناسه ديگه اي داشتيد، اعلام كنيد! موفق باشيد!

عكس جديد! شما در اين عكس جيني و رون رو ميبينيد! جيني به شدت خوشحاله ولي رون...! در ضمن در دست رون هداياي زيادي ديده ميشه! موفق باشين!

عكس جديد

با تشكر از كاساندرا تريلاني

سلام

من چی کار کنم ، تایید شدم ، ؟


بله شما تاييد شديد. بريد معرفي شخصيت.

شب از نیمه گذشته بود .
هری رون وهرمیون هنوز در حال گشتن دنبال جای مناسبی برای بر گذاری کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه بودن .
رون که از خستگی کلافه شده بود شروع به غر غر کرده بود
-اخه ما تا کی باید دنبال جای بگردیم که در ان سی نفر اموزش بیبنند و از جریمه های ان عجوزه پیر در امان باشیم
اصلا چنین جای وجود دارد
-هرمیون هم که خسته شده بود با عصبانیت گفت :من چنین جای سراغ ندارم ولی من وهری هم به اندازه تو خسته شدیم این همه
بیخود غرغر نکن.
هری که اصلا حوصله دعوا دوباره رون وهرمیون نداشت با دلخوری گفت : بر گردیم به سالن عمومی تا استراحت کنیم.
پس با هم به سوی سالن عمومی حرکت کردن
وقتی که به تابلوی بانوی چاق رسیدن هری شنل نامری را ورداشت و ان را تا کرد گذاشت داخل جیبش .
-هرمیون گفت : کدو حلوای
-بانوی چاق از خواب پرید و گفت شما این موقه از شب بیرون چه کار می کنید
-هری با شرمندگی گفت : معذرت مخوام برای کاری باید می رفتیم بیرون
-رون گفت : لطف کن درو سریع تر باز کن تا کسی نیامده
سپس بانوی چاق به داخل جرخید و سالن زیبا وگرم گریفندور نمایان شد
جز صدای سوختن چوبهای داخل اتش شومینه صدای دیگری نمی امد
هرمیون با خستگی خداحافظی کرد و به سوی خوابگاه دختران رفت
هری و رون هم به سوی خوابگاه پسران رفتن


پشتكار عجيب و بسيار عالي شما مثال زدنيه. شما خيلي خيلي پيشرفت داشتيد! موقه، اشتباههة درست اون: موقع هست. در ديالوگ ها خودموني بنويسيد يعني مثلا به جاي آموزش ببينند بايد مي نويشتيد، آموزش ببينن! همچنين، جاي اشتباه، حايي درسته! و ديگر هيچ! چون پست شما در لحاظ توصيف ها و ديالوگ ها در يك سطح مطلوب قرار داشت كه باعث ميشه تاييد بشيد. اما پاراگراف بنديتون گاه وقتي دچار اشكال بود، يعني بيخود اينتر خورده بود. قبل از فرستادن هر متني، اون رو باز بيني كنيد دوست من. من شما رو تاييد ميكنم، اما اميدوارم بعد از ورود به ايفاي نقش كمي پست بخونيد تا دستتون بياد چگونگي نوشتن. موفق باشيد، تاييد شد!