دنیای وارونه

مری: میدونی آنتونین شاید این هفتمین هشتمین باری باشه که هی دارم مصاحبه میکنم، دیگه خسته شدم، همیشه همون حرفهای تکراری و همون سوالهای همیشگی، مثلاً نشد توی این هزاران پرسش و هزاران جوابريال حداقل یکی حداقل یکی بپرسه اصلاً توی این سایت چکار میکنی؟!!! شاید حداقل آن موقع بهش میگفتم که من همیشه فقط برای تفریح توی این سایت بودم و هستم!...

مری در مقابل آنتونین روی صندلی چرخداری نشسته بود که آخرین هدیه از دوست ماگلی او بود، اکنون که بیش از پیش به آن احتیاج داشت تصمیم گرفته بود تا به نحو احسنت از کارایی‌های آن سود ببرد.
آنتونین نیز با قلم خستگی ناپذیر خود که بارها از آن برای بهترین مصاحبه هایی که تاکنون انجام داده، استفاده کرده بود در حال نوشتن صحبتهایی بود که مادام و به سرعت بر گوشش روانه می‌گشت و پایان نداشت. اکنون نوبت آن بود که دوباره آنچه در ذهن خود داشترا نقاشی کند زیرا رو به مری کرده و پرسید:

- چرا هر دفعه که ازت درخواست میشه سریع میای اینجا؟ چرا حداقل صبر نمیکنی که یه مدت بگذره تا یه حرفایی برای گفتن داشته باشی؟ شاید برای همینه که سوالها و جوابهای تو همیشه تکرار میشن!

مری: بزار سوالت رو اینطوری جواب بدم، تا همین دیروز من و خودت با هم رفقای بسیار بسیار صمیمی بودیم اما الان چی؟ تو حاضری برای یک خط قابل توجه جنگ حرف من و قلم خودت رو راه بندازی... این یعنی تغییر یعنی حرکت، تا وقتی هم که توی حرکت هستیم بهتره که خودمونم نوسان داشته باشیم وگرنه با یک نیروی شدید به جایی پرتاب میشی که بهتره اصلاً در موردش صحبت هم نکنیم.

صندلی زیر پای مری کمی بر خود لرزید گویا یکی از پایه های لغزان آن طاقت تحمل چنین باری را نداشت، اما این بار از سودای مری بود یا...
آنتونین باری دیگر قلم را در دست داشت، باز هم قلم بر حسب عادت خودت جملات را طولانی تر و مکلف تر میکرد. سوالهای و جوابهای بسیاری رد و بدل می‌شد و هیچ کدام ارزش خاصی داشت، هر خواننده ای می‌تاسنت حدس بزند که اکنون و در پاسخ سوالهایی این چنین "که هستی، از کجایی، نظرت راجع به این موضوع چیست و یا قصدت از این کار چه بوده" چه چیز ارسال میشود، زیرا همه کارهای مری قابل درک و از پیش تعیین شده بود.

آخرین سوال نیز مطرح شده بود " و اگر جمله ای و یا حرفی برای خواننده ها داری بگو " و مری نیز مصاحبه را اینگونه به پایان رسانده بود .


مری: من آخرین حرفم رو به یکنفر هدیه میکنمو آن، این جملات است که...

لازم نیست خودت رو زیاد اذیت کنی،چون من ناراحت میشم اما لازم نیست انقدر هم ازم متنفر باشی، چون من احساست رو درک میکنم. فقط بدون نیت همه کارهای ما دست خود ماست و قرار نیست کسی از آنها اطلاع پیدا کنه.

من از کارایی که کردم راضی هستم، شاید بعضی جاها اشتباه بود که موجب برداشت بدی شد و یا کسی در لحظه ناراحت شد، اما هم جلوی ناراحتی های مستمر رو گرفتم و هم از نتیجه‌ی کار که الان میبینم راضی هستم چون چیزایی هست که بعضی مواقع دیده میشه.

عنوان: زير سايه ی شوم ارباب


روشنایی سپيده دم دزدانه راهش را از ميان شكاف های پرده اتاق باز می كرد و آرام آرام به فرد خفته در بستر نزديك و نزديك تر می شد.

_ ديــــــــــــــــــنگ... ديـــــــــــــــــــــــنگ... ساعت 6 صبح، صدای ما را از راديو جادوگر جوان می شنويد....

آواز جيغ مانندی در اتاق طنين انداخت.

_ دوباره نغمه صبح اميد رسيد به گوش... كه.... بامپ تق...شيــشششش...

دستی كه از زير ملحفه بيرون امده بود از تخت اويزان ماند و چوب جادويی كم كم از دستش لغزيد و روی زمين افتاد. نيم ساعت بعد سر ژوليده ای از زير ملحفه بيرون امد و به بقايای ساعت راديویی كه هنوز از ان دود بر می خاست نگاه كرد.

_ ريپارو... مگه من به تو نگفتم روی موج اخبار روشن شی!

آگوستوس خميازه كشان از تختش بيرون خزيد و به سمت دستشویی رفت در عين حال با تكانی كه به عصايش داد صدای كتری و روشن شدن اجاق از آشپزخانه به گوش رسيد. چند بار صورتش را شست تا توانست چشمان پف آلودش را از هم باز كند. شب قبل از فرط هيجان نتوانسته بود درست بخوابد. امروز روز مهمی بود بايد در يك جلسه توجهی كه لرد برای او تشكيل داده بود شركت می كرد.

نگاهی به سرو وضع آواتاريش انداخت.

_ نه، من بايد پر ابهت تر به نظر برسم. به سمت قفسه ای از معجون ها كه خودش انها را درست كرده بود، رفت. به برچسب های روی شيشه ها نگاهی انداخت.

_ اها، خودشه اين مناسبه!

بلافاصله معجون را سر كشيد و دوباره خود را در اينه برانداز كرد.
_ خوبه اينم از اواتار جديدم.

صبحانه اش را به عجله خورد و به سرعت تعويض لباس كرد. هنوز يك ساعتی وقت داشت. به سمت در خروجی به راه افتاد. نامه لرد را باز كرد و نگاهی به ادرسی كه بايد می رفت انداخت.



_ اِ ... چقدر عجيبه! اين... اين ادرسی نبود كه ديشب توی نامه ديدم!

آگوستوس مكثی كرد

_ ولی خوب شايد... شايد از شدت هيجان ادرسو اشتباهی خوندم اره همينه.

و با اين فكر از در خارج شد.


يك ساعت بعد


آگوستوس متحير به اطرافش نگاه می كرد. اين امكان نداشت لرد سياه با او در اين مكان قرار بگذاره! به ادرس نگاه كرد درست اومده بود اما...

دوباره به تاب و سرسره ها نگاه كرد به بچه ماگل های خندان كه جست و خيز می كردند و به والدين مشنگشان!

با نا اميدی نگاه ديگری‌ به اطراف انداخت. هنوز از لرد خبری نبود!
چشمش به گوشه ای از پارك افتاد. تعداد زيادی كودك در جلوی صحنه ی نمايشی، ايستاده بودند و با خنده به نمايش نگاه می كردند.

نكه ارباب داره منو امتحان ميكنه ببينه من چه عكس العملی از خودم نشون می دم... اره حتما همينه!

تصميم گرفت دست به يك عمل خرابكارانه ی تر و تميز بزند. با اين فكر كمی خودش را جم و جور كرد و با حالـتی كه انگار كنجكاو است بداند علت خنده كودكان چيست به سمت انها رفت .



_ اوه... اوه نه... نــــــــه! پناه بر ريش مرلين، سالازار اين روز رو نياره... امكان نداره!

لرد سياه را ديد كه لباس نقاد ها را پوشيده بود و سنچی هم در دست داشت، با هيجان در صحنه نمايش جلو عقب می رفت و با شادی قصه خنده داری را برای كودكان نقل می كرد.

_ بله عزيزان دلبندم، بچه مرشد ما رفت و رفت تا رسيد به هاگوارتز... بچه مرشد بيا وسط و نقشتو بازی كن!

دهان اگوستوس خشك شده بود.
انتونين را ديد كه در لباسی به رنگ قرمز و طلایی، در حاليكه كه افسار اسبی چوبی _ لودو و اسنيپ آن را جابجا می كردند_ را می كشيد وارد صحنه شد...

نيم ساعت بعد

آگوستوس مات و متحير به لرد نگاه می كرد كه شخصا بسته شكلاتی را جلوی بچه ها می گرفت. اسنيپ و ايوان را ديد كه بچه ها را پدرانه در آغوش گرفته و نوازش می كنند.

اول گمان كرد كه شايد اين حركات حقه ای باشد (هرچند اين اعمال لرد و مرگخوارها را حتی در قالب نيرنگ انتظار نداشت) ولی پس از اينكه در اخر نمايش بچه ها شكلات های لرد را هم خوردند و باز هم اتفاقی برايشان نيفتاد، بهت زده و منقلب شد.

_ ببينيد كی اينجاست. نيروی جديدمونم از راه رسيد! خوشومدی پای!

آگوستوس لرد را ديد كه با آغوش باز به طرفش امد و او را محكم در بغل گرفت و پدرانه از احوالش پرسيد.
وحشتزده از اين اتفاقات خود را به زحمت از دست لرد خلاص كرد و گفت:

_ سرورم... ارباب شما حالتون خوبه؟

_ از اين بهتر نمیشه! در ضمن به من نگو ارباب، احساس بدی بهم دست می ده. به منم بگو تام.

_

ايوان به سمت لرد سياه و آگوستوس امد و گفت به نظرت نمايش ما چطور بود. ما قصد داريم يه تور نمايشی در سراسر كشور راه بندازيم تا پياممون رو به گوش همه ماگل ها و جادوگرا برسونيم.

_ ب...ببخشيد كدوم پيام؟

_ لرد با نگرانی دستی به پيشانی آگوستوس كشيد ولی پای كه انتظار هميچين عملی را از سوی لرد نداشت به عقب پريد به طوری كه تعادلش را از دست داد و بر زمين افتاد.

_ آگو جان حالت خوبه... چت شده!؟ مگه يادت رفته واسه چی تو رو تو گروهمون پذيرفتيم!

_ البته كه می دونم ارباب برای نابودی و به برده كشيدن ماگل ها و خون لجنی ها و ....

_ ساكت... بی ادب!

ايوان كه به آگوستوس كمك می كرد تا بلند شود در ادمه حرف لرد سياه گفت

_ مگه خل شدی! هدف ما گسترش صلح و دوستی بين جادوگران و ماگلاست و مبارزه با پليدی های دامبلدور كه اجازه نمی ده تا ماگل زاده در هاگوارتز درس بخونن!

_ ديگه نبينم از اين افكار دامبلدوری داشته باشی ها!

در اون لحظه تنها كاری كه آگوستوس از دستش بر می امد اين بود كه سرش را محكم در بين دستانش بگيرد و با تمام وجود فرياد بزند:

_ زير شلواری مرلـــــــــــــــــــــــــــين....

ديــــــــــــــــــنگ... ديـــــــــــــــــــــــنگ... ساعت 6 صبح، صدای ما را از راديو جادوگر جوان می شنويد....

و آواز جيغ مانندی در اتاق طنين انداخت.

_ دوباره نغمه صبح اميد رسيد به گوش....

آگوستوس اشك ريزان از تخت پايين پريد و وسيله را در بغل گرفت و با او هم آواز شد.

پايان

آلبوس:

لرد: چیه عزیزم چرا تعجب کردی؟ چیزی شده؟
ً
آلبوس: نه لرد سیاه آخه این عمل آخری روی دماغت ساخته، انگار دکتره یادش رفته بوده عینکش رو از من بگیره!

ولدمورت آینه کوچکی را که همیشه در جیب ردای سفیدش میگذاشت را برداشه و نوک بینی خود را در آن ورانداز کرد. بعد گو اینکه آنچنان از تعریفهای دوست قدیمی خود مشعوف شده باشد رو به او کرد و با نگاهی مشکوکیوس ادامه داد .

لرد: ولی جون آلبوس بد نگاه کردی، خودت دستتو رو کن وگرنه از یه راه دیگه وارد میشم.

آلبوس: حالا مثلاً اگه چیزی نگم چکار میکنی؟

دامبلدور دستش را بالا نگاه داشته بود و هر لحظه منتظر بود تا وردی را بر زبان آورده و طلسمی را نثار گستاخی که روبرویش پا را فراتر گزارده بود بکند که ناگهان با پوزخندی تمام عرض از ولدمورت روبروشد.

آلبوس: باز چت شده بوقی؟

لرد: آخه خیلی عجیب شدی بدون چوبدستی منو هدف گرفتی، این صحنه حتی از کتاب خاطرات مری هم برام عجیبتر بود

آلبوس: نــــــــــــــــــه! مگه مری کتاب خاطراتشو داده بیرون؟

لرد: آره بابا از وقتی این ویزلیا ریاست وزارت سحر و جادو رو گرفتن همه رو مجبور کردن خاطراتشونو بنویسن آخه میخوان برای تداوم سایت جادوگران یه چیزی از ی جایی از داستان هری پاتر بکشن بیرون که شاید بشه یه داستانی چیزی دوباره راه انداخت!

و همگی در زندان با هم : نــــــــــــــــــــــــه بابا!

سوژه جدید

_ ایول ایول داش دامبلو ایول ... ایوللللللللللللللل ایول داش دامبلو ایول

سر و صدای زندانیان بند عمومی زندان آزکابان کر کننده و فوق العاده بلند شده بود. آنها در پوست خود نمیگنجیدند زیرا بعد از سه سال دوباره شرخر معروف که حکم مراد را داشت و آنها مریدش بودند به پیششان بازگشته بود. بله آلبوس دامبلدور به پیش اعضای محفل ققنوس بازگشته بود.

دو پری دریایی دو کتف آلبوس را گرفته بودند و او را به سوی سلولش میبردند. بعد از تشویق های فراوان زندانیان بالاخره به سلول آلبوس رسیدند، در آن را باز کردند و پرتش کردند داخل سلول. هم سلولی های دامبلدور دورش حلقه زدند و از کم و کیف ماجرا پرسیدند.

آلبوس: _والا رفقا جونم براتون بگه ما رفتیم چوبدستی یه ضعیفه رو بزنیم یه جوجه قرتی معلوم نیست از کجا پیداش شد و پرید رو ما که به ضعیفه هه کمک کنه. مام نامردی نکردیم همچین زدیم دک و پوزشو آوردیم پایین بله چی فک کردید؟ از قدیم گفتن دود از کنده بلند میشه. پیرم و پیرم میلرزم، به صدتا جوون میرزم.

دامبلدور یه نفس بلند کشید، آب دهانش را با شدت هر چه تمامتر پرتاب کرد به سمت کف زمین سلول و ادامه داد: _ اما از بخت بد ما، همینطور که داشتیم این یارو رو میزدیم یه دفعه مرگخوارا سر و کله شون پیدا شد و مارو انداختن اینجا.

یکی از زندانی ها: _آلبوس جون مرگخوارا باهات چه طوری رفتار کردن؟ اگه تو راه آوردن زندان شکنجه ت کردن یا زدنت از اینجا که آزاد شدی بیفت دنبال کارای پناهندگیت برو آسیا. بگو پلیسای اینجا منو شکنجه کردن و اگه برگردم کشورم تامین جانی ندارم. آسیا اینام طرفدار پر و پاقرص حقوق بشرن تا همچین چیزی بگی یه گرین کارت خوشگل میذارن کف دستت

آلبوس: _ روزگار مصبتو شکر! والا نه این مرگخوارا نامردا شکنجه که نکردن هیچ، تازه خیلی هم بام با احترام برخورد کردن و گذاشتن با وکیلم صحبت کنم، تازه یه کوکا هم دادن زدم تو رگ!

در همین حین ناگهان یکی از زندان بان ها یعنی یکی از پریان دریایی در سلولی که آلبوس در آن بود را باز کرد و با صدای بلند گفت: _ این مرتیکه آلبوس کیه؟ ... بجنب پیری، ملاقاتی داری!

آلبوس دامبلدور به اتاق ملاقات زندان رفت و با کمال تعجب همان مردی را که زده بود دید که برایش دست تکان میدهد.

آلبوس رفت روی صندلی روبروی مرد نشست و گفت: چیه؟ واسه چی اومدی اینجا ملاقاتی من؟ از اینکه کتک خوردی ناراحتی؟ دندت نرم، نوش جونت، خوب کاری کردم. دیه هم اصلا نمیدم!

لرد ولدمورت با دستمال، خونی را که از بینی اش داشت میچکید پاک کرد و گفت: _ نه عزیزم من از دستت ناراحت نیستم. تو آدم خوبی هستی فقط ممکنه در یه محیط بد قرار گرفته باشی. همه آدما خوبن فقط جامعه س که ممکنه اونارو بد کنه. حالام اومدم برات وثیقه بذارم بیارمت بیرون

آلبوس:

در کافه با صدای بلندی باز شد و دامبلدور خشمگین وارد کافه شد.پشت سرش تمام محفلی ها هم با قیافه های ترسناک تو آمدند.دامبلدور به سوی مادام رزمرتا رفت و گفت:هر چی نوشابه داری رد کن بیاد!

مادام گفت:چی؟این چه طرزشه؟چرا اینجوری شدی ...آی!

با طلسم کشنده ی ریموس مادام رزمرتا مرد.دامبلدور گفت:همه یا همین حالا از کافه میرین یا...

ریموس دو نفر دیگه هم کشت.همه از ترس جان از کافه گریختند.

در همان هنگام در کافه باز شد.ولدمورت با افرادش وارد شدند.

شنل هایشان به طرزی جالب پشت سرشاان موج می خورد.جنگ سختی در گرفت تا اینکه...

بلا فریاد زد:آواداکداورا.

طلسم به سوی دیدالوس بدجنس آمد.دیدالوس جا خالی داد و طلسم خورد به...فیلم بردار.

بعد از این اتفاق صحنه کات شد و کل فیلم به بوق کشیده شد!:دی

پایان.

اول مالس .( سلام ) .
ای بابا . توی این تاپیک واروونه ، کسی عاشق نمی مونه .
چند روز پیش برای جاسوسی از خونه ی رایدل به لندن رفتم !
ینی قبلش دامبلدور عزیز اومد گفت باید بیای بجنگی . منم برای اینکه یه جوری بپیچونمش گفتم دارم میرم جاسوسی .
بنده مرلین دلش به رحم اومد و گفت برو .

بنده با پرووئیت تمام پا از خونه ی شماره 12 گریمولد بیرون گذاشتم و یه هفته پیدام نشد .

آلبوس که مسلما به مقدار کافی باهوشه ، از پیچیده شدنش باخبر شد و طبق یه پیام خصوصی منو به صورت کاملا محترمانه تهدید کرد !
به یقین و شایدم به نا یقین همین روزا بازنشسته میشم .
آره دیگه دنیا واروونس . همچین اتفاقایی هم باید توش بیوفته که بگن تالار نظم داره.

اینجوری نگام نکن . تحت تصمیمات رئیس کاری نمی شه کرد .
چی ؟ من گریه میکنم ؟ من ؟ روونا ؟ من برای مرگ خودم گریه نکردم حالا بیام ...

سعی کردم از تنها فرصت دیگه ای که بهم داده شده استفاده کنم .
به هر حال !

به سلامتی کسی که منو با اعتماد تمام راهی جاسوسی از رایدل از پدر جدا از مادر سوا کرد .

به سلامتی کسی که بعد از اینکه پیچوندمش ، از نقشم با خبر شد .

به سلامتی کسی که بهد از اینکه از گره خوردنش باخبر شد ، منو بخشید .

به سلامتی کسی که بعد از اینکه منو بخشید ، یه فرصت دیگه بهم داد .

و به سلامتی کسی که یا موفقیتمو تو این ماموریت تائید می کنه و دوباره اسم رمز خونه ی گریمالدو بهم میده ، یا منو با ... از اونجا بیرون می کنه !

و نیز به سلامتی کسی که اولین بار این ضرب المثل رو توی این تاپیک نوشت : " هر فرازی یه نشیبی داره " » نیدونم !

توی این تاپیک واروونه ، کسی عاشق نمی مونه !

سر جالیز!

پیرمردی با چهره چروکیده گاری بزرگش رو جلو میبره. در راه میخوره به مشتی حسن ، کارگر مزرعه!
- سلام مشتی حسن! چطوری؟
مشتی حسن خیلی سریع دست از کار میکشه و به سرعت به سمت پیرمرد میاد.
- سلام! خوبی؟ عیال یک دو لقمه نون گذاشته لای بقچه ام بیا باهم بخوریمشون.
پیرمرد ، با لبخندی از صمیم قلب دعوت مشتی حسن رو قبول میکنه.

همان زمان ، جادوگران

از ورود شما متشکریم فلانی...
فلانی وارد سایت میشه و به عنوان ورود اول یک پی ام تو چتر میده.
- سلام بچه ها. خوب هستین؟
در همین لحظه یک مدیر میاد.
- حمال! بوقی!
فلانی : ببخشید؟
مدیر : خفه شو! مگه ندیدی این جا نوشته فقط پیام های مهم؟ هان؟ بوق به سر و کلت بباره. مردک ، یا شایدم زنک بوقی!


خونه اقدس خانوم!

شهین و مهین اقدس کنار هم نشستن و دارن سبزی خورد میکنن.
شهین خانوم : دیروز سالگرد فردوسی بود!
مهین خانوم : جدا؟ آو! من دیشب همش مشغول نوشتن یک شعر بودم نتونستم تقویم رو نگاه کنم.
اقدس خانوم : راستی ، همین امروز داشتم زندگی عارف رو میخوندم. عجب شاعری بوده این... یک حس بسیار عالی و آزادگرایانه میده به آدم.


همان زمان ، جادوگران

بی بی خاتون : هااا بتول جون میدونستی من دیشب ناخونام رو یک درمیون لاک صورتی و قرمز زدم؟
بتول : جدا؟ نه باو؟ من هم دیشب رفتم بازار، پاشنه ی اون کفش سفیدم شکست.

----------------
تلخه ولی حقیقت داره! باید خودمون رو درست کنیم. خط مشی فکر ما به ناکجا آباد هم ختم نمیشه...

-عمو آلبوس!عموآلبوس! من هر کاری می کنم این کینگزلی بوقی نمیاد درخواست بده واسه محفل! انگار اصن نخونده کتابو!

-گرابلی! گرابلی! من هر کاری می کنم این چوچانگ نمیاد برای الف دال درخواست بده! اصلا نخونده کتاب رو انگار(این جمله با جمله آخر پاراگراف بالا تفاوت های اساسی دارد)!!دامبلدور که اصلا نیدونست الف دالی هم هست چرا هست چرا تو ارتشه؟؟؟ اصن کتاب رو خونده؟؟؟!!(مشاهده می کنید که این جمله نیز تفاوت های فوق اساسی با دو جمله قبلی دارد)

-گودریک!گودریک!مارکوس که اسلایترینیه!مارکوس که مرگخواره!چرا تو الف داله؟ کتاب انگار نخونده اصلا!!(لازم به ذکر نیست که این جمله نیز.....)

-مسئول آواتار!مسئول آواتار!!(هست اصلا همچین چیزی؟) سیریوس مگه سگ نمیشد؟!چرا گربه شده الان؟!!آبرفورث چرا این ریختی شده؟!!کتاب رو چرا اصلا نخونده؟؟(بازم بگم؟بگم؟ )

-کوییرل!کوییرل!تو چرا بوی سیر نمیدی؟! پیوز چرا گلوله پرت نمی کنه؟! ریتا چرا سوسک نمیشه؟!!عمه مارج ماگل چجوری توی گریفیندوره؟!! کروش های لرد چرا درد نداره؟! دامبلدور چرا با ولدی دشمنی نداره؟!اصن چرا دختر داره؟!!انگار نخونده کتاب رو!!

-مادام هوچ!مادام هوچ!مگه هاگوارتز کلا چند تا کلاس داره؟!! مگه میشه یه خبر نگار سی و چند ساله و یه پسر بچه 15 ساله و یه بانوی مرگخوار و دو تا دامبلدور ریش دراز با هم مسابقه کوییدیچ بدن؟!!کتاب رو خوندین شما اصلا ؟!!

- بچه ها جمع کنین بریم ! این جادوگرانم جادوگران نیست!!


نقل قول:

نقل قول:

(!)

نهنگم امشب وارونه شد.

منتظر موندم مث همیشه روی شکمش قل بخوره و دوباره راست شه.
ولی نشد.

قبل از اینکه وارونه شه لبخند میزد.
وقتی وارونه شد لبخندشم وارونه شد.

من کنارش وایسادم و هلش دادم، سعی کردم بهش کمک کنم که برگرده.
ولی اون سعی نکرد.

من چون مثل بابام آبشش نداشتم مجبور شدم زودتر از آب بیام بیرون.
اما اون سرشو بیرون نیاورد.

من یه نفس عمیق کشیدم و دوباره رفتم تو آب.
نهنگم با همون وضعش، داشت شنا میکرد! اونم یه وری!

متفاوت شنا میکرد. باله هاشو تکون نمیداد.
از دهنش حباب بیرون نمیومد.
اجازه میداد آب ببرتش.

من کاری نکردم. حالا که میخواد با آب بره، بذار بره.
ولی اون برمیگرده، مگه نه؟

. شد وارونه امشب نهنگم

- آره باو شروع شده بود.
- چی؟
- به تو چه؟
- یعنی چی مرتیکه،گوپس دنگ دینگ...

- اصلا به تو چه مربوطه؟
- کی؟به من چه مربوطه؟ گوپس دنگ دینگ...

- به من مربوطه،من باید دماغمو تو همه چیز دراز کنم،اگه من نکنم کی بکنه؟ها؟

سکوت...

- در طول تاریخ همواره دماغ من تو همه چیز دراز بوده،به طور مثال میتونیم به مباحث نظارتی و ... و از همه مهم تر فضولی تو تالار های خصوصی مردم اشاره کنیم.

سکوت...

- هه هه میدونستم هیشکی جوابی نداره بده،کاملا معلومه که من درست میگم.

سکوت...

- یوهو،پس به سلامتی...
- به سلامتی جنی که خودشو قاطی جوامع انسانی کرد.
- به سلامتی جنی که به خودش اجازه داد با نهایت وقاهت،بعد از تجاوز محضی که به خونه خصوصی ملت کرده بود فیلم بسازه به نام بلاک 20دقیقه ای...

- به سلامتی اونایی که نمیفهمن سفید و سیاه ،حتی توی رول،باعث نمیشه یه انسان با یه انسان دیگه اینجوری در بیفته.
- به شلامتی اون جنی که درک نمیکنه عشق اژ هژار ژور مواد بهتر میتونه آدمو ببره فژا.

- به سلامتی...
- به سلامتی...

- اهوم،اهم،چی میگین شما ها؟
در این موقع بود که کودکی خردسالی دوان دوان جلو آمد و با یویوی صورتی اش محکم بر صورت جن کوبید.

- به سلامتی اون عمویی که لذت دوست داشتن رو نمیفهمه،حتی لذت دوست داشتن این یویو رو. و همش سعی میکنه با تفرقه افکنی اظهار وجود کنه.


آره داوشی جونیور،اگه من چوپانم،حداقل مردونگی یه چوپان تو وجودم هست،هر قدرم که کم باشه،چوپانی از تملق و مجیز گویی این و اون و تخریب دیگران خیلی بهتر و شرافتمندانه تره.