كينگزلی شكلبوت
از ن، لايه ای كه زمين را فرا گرفته!
شناسه بستهشده
- آخرین ورود
- پنجشنبه 19 بهمن 1391 09:31
- عضویت
- 1387/10/21
- پستها
- 842
سرش را پايين انداخت، نمی توانست پيشنهادی بدان دشواری را قبول كند. دامبلدور چه طور ميتوانست او را به يك ديوانه ساز تبديل كند؟ چه طور...
-پروفسور، من بايد فكر كنم.
-وقتی برای فكر كردن نداريم پرسی. دو روز ديگه، جون چهار دانش آموز مدرسمون به خطر ميفته. تو ميتونی يه قهرمان باشی. ميتونی جون اونا رو نجات بدی...
پرسی سرش را پايين انداخت. در جاده ی بلند تاريكی، شايد او چراغِ اميد بود. او بايد از خودش ميگذشت. چهار دانش آموز، چه طور ميتوانست به خاطر خودش، آنها را نجات ندهد. شجاعت، چيزی بود كه در رگهايش جريان داشت. رگهای يك گريفيندوری...
-پروفسور، من اين كار رو ميكنم، اما يه سوال دارم، ديگه نميتونم انسان بشم، نه؟
آبرفورث نگاهش را از آلبوس به پرسی و از پرسی به آلبوس انداخت. نميتوانست چيزی را كه شنيده بود باور كند. در كنارش مينروا، از زير عينك مستطيلی اش، با حيرتی وصف ناپذير، پرسی را نگاه ميكرد. اسنيپ با حالتی تعجب آميز زمين را نگاه ميكرد. گويی در حال تجزيه و تحليل چيزی كه شنيده بود، بود.
-پرسی، تبديل كردن يه ديوانه ساز به آدم در حد اطلاعات من نيست. فكر نميكنم چنين جادويی وجود داشته باشه.
پرسی نا اميدانه سرش را تكانی داد. سينه اش را جلو داد و مشتاقانه به دامبلدور چشم دوخت.
-پروفسور، من آماده ام.
دامبلدور چوبدستی اش را با حالتی موجی شكل تكان داد. نور طلايی رنگی كه از چوبدستی دامبلدور بيرون آمده بود، به مركز سينه ی پرسی برخورد كرد. دامبلدور تكان شديدی به چوبدستر اش داد و فرياد زد:
-دمينتوريوس!
نگاه مينروا روی مكانی خيره شد كه تا لحظاتی پيش پرسی در آنجا حضور داشت؛ اما در آن لحظه يك ديوانه ساز معلق در هوا آنها را نگاه ميكرد...
-پروفسور، من بايد فكر كنم.
-وقتی برای فكر كردن نداريم پرسی. دو روز ديگه، جون چهار دانش آموز مدرسمون به خطر ميفته. تو ميتونی يه قهرمان باشی. ميتونی جون اونا رو نجات بدی...
پرسی سرش را پايين انداخت. در جاده ی بلند تاريكی، شايد او چراغِ اميد بود. او بايد از خودش ميگذشت. چهار دانش آموز، چه طور ميتوانست به خاطر خودش، آنها را نجات ندهد. شجاعت، چيزی بود كه در رگهايش جريان داشت. رگهای يك گريفيندوری...
-پروفسور، من اين كار رو ميكنم، اما يه سوال دارم، ديگه نميتونم انسان بشم، نه؟
آبرفورث نگاهش را از آلبوس به پرسی و از پرسی به آلبوس انداخت. نميتوانست چيزی را كه شنيده بود باور كند. در كنارش مينروا، از زير عينك مستطيلی اش، با حيرتی وصف ناپذير، پرسی را نگاه ميكرد. اسنيپ با حالتی تعجب آميز زمين را نگاه ميكرد. گويی در حال تجزيه و تحليل چيزی كه شنيده بود، بود.
-پرسی، تبديل كردن يه ديوانه ساز به آدم در حد اطلاعات من نيست. فكر نميكنم چنين جادويی وجود داشته باشه.
پرسی نا اميدانه سرش را تكانی داد. سينه اش را جلو داد و مشتاقانه به دامبلدور چشم دوخت.
-پروفسور، من آماده ام.
دامبلدور چوبدستی اش را با حالتی موجی شكل تكان داد. نور طلايی رنگی كه از چوبدستی دامبلدور بيرون آمده بود، به مركز سينه ی پرسی برخورد كرد. دامبلدور تكان شديدی به چوبدستر اش داد و فرياد زد:
-دمينتوريوس!
نگاه مينروا روی مكانی خيره شد كه تا لحظاتی پيش پرسی در آنجا حضور داشت؛ اما در آن لحظه يك ديوانه ساز معلق در هوا آنها را نگاه ميكرد...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!





