مهمان‌خانه پاتیل درزدار

خلاصه: سازمان حمایت از ساحره ها برای شروع کارش، مهمونخونه ی داغون پاتیل درز دار رو خریده و به فکر تعمیرشه.
ساحره ها باید به خونه ی ویزلی ها برن و وسایل زندگیشون رو برای تکمیل مهمونخونه کش برن.



پادما با صدای تیلیک لطیفی (یکی از ویژگی های پریزادیه) کنار بقیه ی ساحره ها ظاهر شد.
- بوقی کجا بودی؟ :vay:
- رفته بودم در خواست کمک کنم! :pretty:
- از کی؟
- از لرد سیاه! اونم قبول کرد!
-

آیلین چهار زانو نشست و ناله سر داد:‌بدبخت شدیم! بیچاره شدیم! لرد همه مونو می کشه!

پادما با مظلومیت جواب داد: اما اون گفت به ما کمک می کنه!

آیلین با دو دستش تو سرش زد.
- دیگه بد تر!

دافنه با عصبانیت گفت:‌ باو پادما تو که لردو خوب نمی شناسی! لرد هیچ وقت اهل کمک نبوده اونم به زیر دستاش![ارباب به طور کلی، در هر شرایطی کمک می کنن، اما تو این سوژه نه! ] در خواست کمک از لرد سیاه مساویه با... با... اصلا تو چرا اینقدر بی احتیاطی کردی؟ لرد سازمانمونو با خاک یکسان می کنه!

آماندا که با دیدن بی حواسی های پی در پی پادما امیدی تو دلش جرقه زده بود از پادما پرسید: تو دقیقا به ارباب چی گفتی؟
- گفتم "من به كمك شما نياز دارم.ما مى خوايم كمى وسايل او خونه ى ويزلى ها كش بريم. شما كمكمون مى كنين؟ " بعدشم عشوه اومدم و لرد هم قبول کرد!

آماندا با خوشحالی بشکنی زد و گفت:‌پس تو اسمی از سازمان حمایت از ساحره ها نبردی! ینی چیزی که لرد از "ما" استنباط می کنه... فلور!

فلور که در کمال تعجب همگان منظور آماندا رو فهمیده بود منوش رو درآورد و قسمت گروه های پادما رو باز کرد و گفت:چیزی که لرد از "ما" استنباط می کنه، یا کاربران عضوه، یا اعضای ایفای نقش و یا اعضای راونکلاو ــ ینی ما ــ !

آماندا به سرعت دستور داد: راونکلاو رو بکنش هافلپاف!
- چشم!

همگان:

آماندا قیافه ای حق به جانب گرفت.
- چیه؟ خو ما تو سازمانمون عضوی از هافلپاف نداریم، دیگه لازم نیست نگران حمله ی ارباب به گروهمون باشیم!

بعد در حالی که نگاه های شوک زده ی بعضیا رو نادیده می گرفت گفت: فلور، تو باید مکان پناهگاه رو بدونی، درسته؟
- من ساحره ی تمیز و نظیفی هستم، چرا فکر می کنی باید بدونم؟
- چــــــــــــــــــی؟ تو خونه مادر شوهرتو بلد نیستی؟ بوقی! بوقی! بوقی!
- آهان! از اون نظر؟! حالا که فکر می کنم، باید تو آرشیوم داشته باشم. الان میابمش.

زمانی که فلور با منوش درگیر شد، آیلین از سکوت به وجود اومده استفاده کرد و گفت: ببینین بچه ها، حتی الامکان سعی کنین ارتش مرگخواران و محفل رو وارد رول نکنین! نا سلامتی ما ساحره ها مستقلیم... راستی سوروس مامان می تونی بری. کارت داشتم صدات می کنم.

سوروس "ایش" غلیطی گفت و در یه عرض چشم به هم زدن نا پدید شد. بعد از چند ثانیه در سکوت، فلور گفت: ایناش! انگاری می دونم خونه ی ویزلی ها کجاست!

آماندا نگاهی به جمعیت انداخت و با فریاد گفت:حالا همه دستتونو به فلور بزنین! اون ما رو به پناهگاه می بره!

همه: (شکلک "حالا همه دستتونو به فلور بزنین! اون ما رو به پناهگاه می بره!" )



پناهگاه - محل اقامت 2 ویزلی بالغ و حدود 300 تا بچه ویزلی. تعداد ویزلی های حاضر در پناهگاه در این زمان: نا معلوم

بعد از اینکه همه تو حیاط پشتی پناهگاه آپارات کردن و به خونه ی چند طبقه و رو به موت روبروشون خیره شدن، آماندا با فریاد گفت: همه چیزو غارت کنین، به یه نفرم رحم نکنین! حمله!

ملت:

رزرو

بعد از بيرون كردن سالازار لينى با سردرگمى گفت:پادما كجاست؟

بچه ها

در همان حال خانه ى ريدل

پادما مو هايش را مرتب كرد و در زد.

بلاتريكس در را باز كرد و تا مى خواست چيزى بپرسد پادما پيش دستى كرد و گفت: سلام بلا جان چطورى؟

بلا :شما

-ببخشيد ، من پادما پاتيل هستم. يه سؤال كوچولو ازت دارم. مى تونم بيام تو؟

بلا در حالى كه از لحن پادما گيج شده بود گفت: البته.

پادما با ژستى كه تا به حال كسى از او نديده بود وارد خانه شد و به سمت سالن غذاخورى به راه افتاد.

بلا مى خواست جلويش را بگيرد ولى پادما سرش را پايين انداخت و وارد شد.

پادما تا چشمش به لرد سياه افتاد كه داشت غذا مى خورد، روى صندلى جلوى او نشست و گفت:حالتون چطور لرد؟ :pretty:

لرد سياه كه گيج شده بود گفت:خوبم.

بلا بدو وارد اتاق شد و گفت:ارباب من معذرت مى خوام سعى كردم جلويش را بگيرم ولى...

لرد جلوى حرف زدن او را گرفت و گفت: برو بيرون.

و بعد رو به پادما كرد و گفت: شما كى هستيد اى فرشته ى زيبا ؟

پادما : جواب داد من پادما هستم.

-چى مى خواى؟

-من به كمك شما نياز دارم.ما مى خوايم كمى وسايل او خونه ى ويزلى ها كش بريم. شما كمكمون مى كنين؟ :pretty:

لرد گفت:البته.

پادما بلند شد و از خونه ى ريدل بيرون رفت.

در راه با خودش مى گفت:خوب شد كمى از قدرت پريزادى فلور رو كش رفتم. وگرنه يه هفت تايى كروشو بهم ميزد .


(نويسنده بعد از كلى تلاش مداوم بالاخره تونست تو اين تايپيك پست بزنه.)

علامت سوال درخشانی بالای سر فلور بوجود امد که زیر نگاه خشمگین آماندا کمی جلز ولزکرده و جای خود را به لوستری ده لامپه داد!

-اورکا، اورکا...!

ناگهان سالازار از ناکجا آباد به درون کادر پرید و فریاد زد: کیـــه؟کیــــه؟!ارشی خودتی؟!ارشمیدس من مگه تو نمرده بودی؟!

لینی دست سالازار را گرفت و همانطور که او را به بیرون کادر هدایت می کرد پرسید: پدر جـان شما از کجا صدای اونو رو شنیدین؟!

-داشتم واسه نوه ی گلیـم، لاک می زدم...که عصبانی شد و منو بیرون انداختـیه...منـم اومدم این جا یه سرپناه بگیرمـیه...

-بلـه!متوجهــم! ولی اون فلور بود، نه ارشمیدس!

سالازار همانطور که بی توجه به حلزونی که همراه با سالازار شروع به حرکت کرده بود و به مناسبت این پیروزی که زودتر از کادر خارج شده جشن گرفته بود، گفت:دروغ نگو...!من صدای ارشیو هر جاییـه بشناسم تشخیص میدمیـه!

لینی آهی کشید و به دلیل چشم غره ی همزمان آیلین و آماندا سالازار را کول کرد و به بیرون از کادر برد!

دافنه، به حقیقت تلخ و البته خیلی آشکاری اشاره کرده بود. با این حال ساحره ها که خودشون رو برای رویارویی با یک بحران دیگه آماده نمی دیدن، جیغهای رنگ و وارنگی کشیدند که موجب شد درز ِ پاتیل درزدار به مقدار دو سانت بیشتر درز دار تر شود!

دافنه که تازه به عمق سوال بنیادی اش پی برده بود، پوفی کرد و ابرو بالا انداخت :

_خیلی بده که جمعیت سازمان حمایت از ساحره ها ، ندونن خونه اسطوره ی زنان ، مالی ویزلی کجاست! نچ نچ نچ!

و نگاه گولاخ و "دیدین نمیشه به این ماموریت رفت "ی به کل جمعیت ساحره نگاهی انداخت. همهمه ای در بین جمعیت شکل گرفت؛ هر یک دیگری رو در این باره مقصر میدونست.

آیلین دستهاش رو از دو طرف باز کرد و جمعیت رو به آرامش دعوت کرد:

_دوستان! بیاید فکری برای حل این مسئله بکنیم! ما نیاز به جمع آوری اطلاعات در مورد محل زندگی ویزلی ها داریم... کی میتونه بهمون کمک کنه؟!

آماندا به سرعت به وسط جمع پرید و گفت: بانوی چاق! بانوی چاق!

بانوی چاق در قاب عکس خودش تکونی خورد و جواهراتش را تکانی داد:

_من چکار میتونم بکنم؟! برم تو یه تابلویی تو خونه ی ویزلی ها و بگم ببخشید آدرستون کجاست؟!

جمعیت ساحره دوباره به بن بست رسیده بودند که فلور با نور بالا وارد بحث شد. دافنه گفت: خاموش کن اون چراغ رو میام براتا !!!
و حالتی تهدید آمیز به خود گرفت. فلور نگاه بی حواسی به دافنه کرد و به گونی که زیر بغلش بود اشاره کرد:

_من الان به کتاب ها و فیلمهای هری پاتر مراجعه کردم... تو کتاب هری پاتر و تالار اسرار بیان شده، ویزلی ها تو پناهگاه زندگی میکنند. آدرسش مشخصا بیان نشده. تو کتاب هری پاتر و جام آتش ، اشاره شده خونه شون نزدیک خونه ی لونی لاوگود هست... کسی میشناسدش؟

ساحره ها ابتدا به گونی، بعد به فلور ، بعد به همدیگه و باز به فلور نگاه کردند و سر تکان دادند. فلور ادامه داد:

_تو فیلم هری پاتر و شاهزاده ی دو رگه، بلاتریکس و بروبچز مرگخوار خونه اشون رو آتیش میزنن... دافنه میدونی چرا اینکارو کردن؟

دافنه جواب داد: والا لرد سیاه هم نمیدونه!

چو که گویی زخمی کهنه را یادش آورده باشند، فریاد زد: خوب کاری کردن! هری و اون دختره موقرمزه میخواستن کارای +18 کنن... خیلی خوب کاری کردن... خانه ی فساد ویزلی ها نابود باید گردد!

فلور اندکی عقب کشید و ادامه داد : و در کتاب هری پاتر و یادگاران مرگ، اونا در خونه شون، عروسی بیل ویزلی و فلور دلاکور رو برگذار میکنن... که باز هم آدرسی توش نیومده! بنابراین بهترین گزینه به نظرم اینه که بریم از بلا بپرسیم... هوم؟! چرا اونطوری نگاه میکنید؟

ساحره ها و سوروس که به تازگی به اونها پیوسته بود، به حالت ی به فلور نگاه میکردند.
فلور: :zogh:
ملت:
فلور:
ملت: :vay:
فلور: :worry:
ملت:

دافنه که خوشبختانه مشت نداشت تا روی میز بکوبه گفت:
-آخه آماندا لی لی حوضک جادویی داری بازی می کنی مگه؟!!

آماندا و بقیه نگاهی به دافنه انداختن که موجب شد جد و آبادش به صورت سه بعدی اچ دی از جلوی صورتش عبور کنن.

کات.

روز، خارجی، بیرون پاتیل درزدار

لینی، چو و دافنه بیرون در مهمونخونه ایستاده بودن. جمعیت ساحرگان دلیـــــــر پشت سرشون از پنجره های نداشته ی ساختمون آویزون شده بودن تا اونا رو بدرقه کنن. باد ملایمی می وزید و گرد و خاکی که از جاروی اسنیپ بلند می شد مستقیما به حلق گروه ضربت می فرستاد.

چو که تنها عضو مصمم گروه بود نگاهی به دو تا هم تیمی اجباریش انداخت:
-آماده این؟

لینی و دافنه نگاهی به هم انداختن و بعد برگشتن و پشت سرشون رو دید زدن. به وضوح جای برگشت براشون نمونده بود... یَک وضعیت اسفناکی بود اصلا...!

لینی زیر لبی گفت:
-آماده نباشیم چیکار کنیم؟!

آماندا بدو بدو خودش رو به بچه ها رسوند و چیزی رو توی دست لینی چپوند. یه قاب عکس سه در چهار بود که بانوی چاق توش به صورت minimize شده دست تکون می داد و لبخند می زد.
-اینم داوطلب شده! ببرینش شاید به دردتون خورد! ممکنه ویزلی ها به رنگ روغن علاقه مند باشن و بتونه بره جاسوسی کنه تو خونه شون!

چو گفت:
-حالا گیرم به لئوناردو داوینچی هم ارادت داشته باشن، پولشو دارن که تابلوشو بخرن اصلا؟! که این خواد بره اونجا جاسوسی؟!

[این هم نکته سرنوشت سازی بود بالاخره...نویسنده این نکته را تعبیه می کند در راستای کمک به رول بعدی!]


در این بین، دافنه انگشت جادویی نداشته ش رو بالا برد:
-من یک سوال مهم دارم که نصف رول های این صفحه رو زیر سوال ببرم!

لینی با نگرانی گفت:
-باز دیگه چیه؟ :worry:

دافنه نیشخند زد:
-کسی میدونه ما باید به کدامین سو آپارات کنیم؟!

ملت منو یادتون رفت!
.................................

ملت: فلــــــــــــــــــــور!

-خو چیه یادم رفت دیگه:(

در مین حین اسنیپ با یه بسته میپره تو کادر:

-مَ مَ ن! عمو پستچی یه بسته اورد!

- مرسی اسی جون مامان!

ملت:

ایلین قبل از این که اوضاع خراب تر بشه و اسنیپ یاد کارای فوریش! بیفته بایه لگد اسنیپ رو از کادر خارج میکنه روی بسته رو میخونه:

-خون!

برای مندی کلم بروکلی:)

و قبل از این که کسی صدایی ازش در بیاد مندی در ایکی! ثانیه از اغما خارج میشه و بسته رو از دست ایلین میقاپه و مشغول نوشیدن میشه

ملت دوباره:

اماندا همین که خون خوردنش تموم میشه با خوش حالی میگه:

خوب حالا که فلور فکرش یادش رفت میریم سر نظریه دزدی!!!!

ملت: چون زیاد سوپراز شدن در این مرحله دیگه سوپرایز نمیشن!!!

-مَـممگه تو بی بی هوش نبودی؟؟؟ بانوی چاق به نمایندگی ملت و البته با لکنت زبان و البته با ترس از لینی پرسید

-ها...چرا...نه...یعنی یه جورایی نا سلامتی ما خون آشام هستیما توی حالت اغما هم میفهمیم دور و برمون چه خبره ... راستی مورفین هم خودتی!

لینی که از قدرت های خون اشامی هیجان زده شده بود با ذوق به اماندا گفت:

واییی اماندا پس چرا به من یاد ندادی!!! راستی پستچی از کجا اومد؟؟؟؟

-با یکی از خون اشام های پست خونه ماگلی تلپاتی داشتم!

لینی از ذوق از حال رفت و ملت سه باره: ( ملت دیگر توان سوپراز نشدن نداشت!)

اماندا ادامه داد خوب کیا حالا میره دزدی چون کار سختیه باید گروهی کار؟؟؟

چو که فراموش شده بود از افق! وارد شد مشتی محکم روی میز کوبید و با لحنی پر کینه گفت:

-من...اره...من! من با یکی از ویزلی ها حسابی کار دارم! همون دختره مو قمزی که زندگی من رو خراب کرد...من اگه مرگ خوار بودم تا حالا لهش کرده بودم ولی نشد... اه ای زندگی...

در همین لحظه چو متوجه میز و چینی های خورد شده و لباس های با نوشیدنی کره ای غنی شده ملت شد!

-اِاِاِاِ...میز خورد شد خوب داخل سوژه نبودم خبر نداشتم! حالا که چیزی نشده ببینید الان درست میشه ریپارو!...اِ چرا درست نشد!!!
و چو فهمید که وسایل اینجا کارسون با ریپارو حل نمیشه!

اماندا نگاه خشمگناک! رو از چو برداشت و گفت:

-این از یه نفرش نفر بعدی کیه

-من نیستم...نه من هستم...اماندا به مرلین منم هستم!

ملت موزیانه به لینی که داشت به هوش میومد نگاهی انداختن و تا اون فلک زده چشماش رو باز کرد انداختنش کنار چو

اماندا:

-اینم از دومین نفره که میره دزدی! نفربعـــ

لینی به میان حرف اماندا پرید :

-چی میگین؟ دزدی چیه؟ من یه مرگخوار شریفم!

- خودت کفتی منم هستم

-من داشتم خواب میدیم تو به من میگی خونا اشام نیستی به خواطر همین گفتم!

- حرف زده شده برگردانده نمیشود!!!
بقه زود باشین بگین کدومتون میرید؟

ناگهان آماندا دست هایش را جلوی چشمانش گرفت و گفت: یا مرلین العظیمـا، و روونا زی گریتست!فلور...!

-هــوم؟

-زهر تستر...تسترال که زهر نداره...دهه...زهر نجینی و هوم!چرا برق می زنی؟!

-هــــــــــــوم؟!

-فلور داری می درخشی!

-هوم؟!اوهـوم...:pretty::kiss:

{-نویسنده ی گرام، شما فکر می کنید خواننده متوجه معنی این هوم دوم می شود؟!
-به من ربطی نداره...!خودش باید بفهمه فلور داره میگه:من همیشه می درخشم و درخشانم، آماندا جونم!
-جل الخالق!بعد اینا همش تو همون یه دونه هوم خلاصه شده بود؟!
نویسنده با چشم غره ای می پرسد:آره، مشکلی هس؟!
-نع، شما به نوشتنتون ادامه بده!}

-هوم و هوم هومک!چراغو خاموش کن دیگه.

فلور بالاخره متوجه شد که چراغی بالای سرش مشغول نور افشانیست، پس با لبخندی عذر خواهانه چراغ را خاموش کرد و گفت: ببخشید!وقتی یه ایده به ذهنم می رسه این جوری میشه معمولا!

آماندا با آهی گفت: خب...؟!ایـدت چیه؟!

فلور گلویش را صاف کرد، سرفه کرد، عینکی از جیبش در آورد و بر چشمانش زد و کمی صاف تر ایستاد و بالاخره پس از چند ثانیه سکوت برای جو سازی...، گفت: یادم رفت!

خلاصه: سازمان حمایت از ساحره ها برای شروع کارش، مهمونخونه ی داغون پاتیل درز دار رو خریده و به فکر تعمیرشه.



سوروس با دیدن تکون خوردن پلک های آماندا، دست از فرو کردن جارو تو چش و چالش برداشت و در عوض دست آماندا رو گرفت و کمک کرد بایسته. آیلین که نزدیک شدن آماندا به میزگرد ساحره ها رو دید، با لبخندی شیطانی از جاش بلند شد و صندلی رو بهش تعارف کرد. بعد از نشستن بی چون و چرا آماندا روی صندلی آیلین، دافنه گفت: آماندا جون، تو که 515 سالته، تو که از همه عاقل تری، تو که توی شهرتون کلی بارون اومده خوشبحالتون، تو که من که جیک جیک می کنم برا... :pretty:

آماندا همونطور که دستش رو که در اثر برخورد با سوروس حسابی روغنی شده بود، با ردای آیلین پاک می کرد وسط حرف دافنه پرید: بچه ها! می خواستم بگم اگه مشکلی ندارین من مسئولیت مهمونخونه رو بر عهده می گیرم!

دافنه که احساس می کرد همه ی پاچه خواری های خفنش بر باد رفته پرسید: یعنی از اول همین قصدو داشتی؟ وقتی همه ی ساحره ها از زیر بار مسئولیت مهمونخونه شونه خالی می کنن تو چرا به همین راحتی قبول می کنی؟

آماندا دهنش رو باز کرد تا جواب دافنه رو بده، اما با "خیلی خب" ـی که از جانب آیلین شنید و عقب کشیده شدن ناگهانی صندلی ای که روش نشسته بود، نقش زمین شد و چون خیلی وقت بود خون تازه بهش نرسیده بود، دوباره به اغما رفت.

آیلین آه کشید.
- اینم مورفین شماره ی 2!


ساعتی بعد

آماندا در حالی که دوباره سرپا شده بود، وسط کافه ایستاد و شروع کار رو رسمی اعلام کرد.
- سوروس تو لازم نیست بنای ساختمونو محکم سازی کنی، آیلین این کارو انجام می ده. گفته باشما، من بهت اعتماد ندارم!

مینروا که حکم آلبوس جمع رو داشت گفت: ‌من که به سوروس اعتماد کامل دارم. :pretty:
- تو دیگه چرا؟ سوروس این همه بلای بد بد سر آلبوس آورد، تو متنبه نشدی؟
- اتفاقا همین بلاهای بد بد باعث میشه آدم به سوروس اعتماد کامل پیدا کنه! :pretty:

آماندا که حرصش در اومده بود، مینروا رو با شکلک ـی تنها گذاشت و فریاد زد:‌ سوروس بعد از اینکه همه ی وسایل رو دور انداختی میای دیوارا رو رنگ می کنی! بعدشم میری وسایل اتاق خوابا رو تحویل می گیری.

فلور جلو اومد.
- وسایل اتاق خوابا؟ سفارششون دادی؟ با کدوم پول؟!
- حتما که لازم نیست با پول بخریمشون! می تونیم بدزدیمشون! اتفاقا فکر می کنم یه جا برای این کار سراغ داشته باشی...
-
- خونه ی پدر شوهرت! یه ویزلی آنتی ساحره با چونصد تا بچه که هر کدوم حداقل یه اتاق خواب دارن!
- مطمئنی می خوای به خونه ی اون پیرمرد ندار دست برد بزنیم؟
- چه بدونم! اینو دیگه نفر بعدی مشخص می کنه!

آماندا با دیدین قیافه ی سوروس که انگار یه خمره ی واسکازین رو موهاش خالی کرده بود، شمشیر آغشته به خونش رو از غلاف بیرون کشید و فریاد زد:

_یعنی چی؟! چرا باید اون رو اینجا احضار کنی؟ اون خائن به لرد سیاهه... اصن این یه مجلس زنونه است!

در همین لحظه، بعد از شونصد دیقه تازه متوجه شد دری که بهش تکیه داده، چند دیقه پیش خورد خاکشیر شده و اصن وجود نداره؛ به همین دلیل یهو میخوره زمین و بیهوش میشه.

آیلین از فرصت استفاده میکنه و پسرش رو به سمت خودش صدا میزنه رو به جمعیت ساحره ها که درحال پچ پچ بودند، رو میکنه و میگه:

_سواحریون! اصن نگران نباشید... من سوروس رو تح تاثیر طلسم فرمان اینجا آوردم. اومده تسترال حمالی ما ساحره ها رو بکنه ... درحالی که رستوران رو مرتب میکنه ما هم در مورد کارمون صحبت میکنیم!

و لبخندی به پهنای فرق از وسط سوروس به ساحره ها تحویل داد. ساحره ها دوباره مشغول پچ پچ و صحبت های خاله زنکی شدند. آیلین که صحنه رو از دست رفته میدید فریاد زد:

_کی یه لیوان نوشیدنی کره ای رژیمی میخواد؟!

ساحره ها با شنیدن این حرف، مثل گله ی هیپوگریف ها به داخل پاتیل درزدار حمله ور شدند و مندی رو که جلو در بیهوش شده بود زیر دست و پا له کردند.


(چند دیقه بعد_ همونجا_یکم اونورتر)


آیلین نوشیدنی کره ای اش را سر کشید و رو به جمعیت ساحره ها که دور میزی که با کمک جادو سرپا بود، گفت:

_خب بیاین در مورد اداره ی اینجا صحبت کنیم! کی حاضره مسئولیت اداره ی اینجا رو به عهده بگیره؟

ساحره ها به همدیگه نگاهی انداختند . دافنه پووووفی کرد و نشان جام آتشش رو جوری که همه ببینن، تکونی داد و گفت:

_شخص من که شصخی تر از این هست که کلا کار کنه... کسی که با این موضوع موشکل نداره؟!

ساحره ها در همهمه ای حرف دافنه رو تایید کردند.

مینروا عینکش رو جابجا کرد: من هم که تو هاگوارتز تدریس میکنم...

فلور آه سوزناکی کشید و دست به روی قلبش گذاشت: آآآآآه! من درگیر دادگاه پاسگاه هستم.. واسه مهریه ... میدونید که... آه بیل!

جمعیت ساحره آهی کشیدند و سرشان را به نشانه تایید تکان دادند. هر کدوم بهانه ای می آوردند. در نهایت آیلین اخمی کرد و گفت:

_خب منم که نمیتونم... هرچی باشه من ریاست سازمان بین المللی حمایت از ساحره ها رو بر عهده دارم... تازه تو یه تاپیک دیگه لرد سیاه میخواد زنش بشم ... اصن راه نداره که بیام اینجا کار کنم... چی کنیم حالا؟

آیلین بار دیگه به جمعیت ساحره نگاه کرد. در پس زمینه با نور متمرکز، سوروس که پیشبند خدمتکاری زنانه ای بسته بود در حال جارو کردن آماندای نیمه بهوش اومده از جلوی در پاتیل درزدار بود.

بقیه ساحره ها به آیلین خیره شده بودن و آیلین دست به چوب دستی به آماندا خیره شده و زیر لب فحش های بی ناموسی میداد . بالاخره فحش هایی که بلد بود تموم شد و به سمت بقیه ساحره ها که خسته و عصبی به نظر میرسیدن نگاه کرد . سعی کرد قیافه ای مظلوم بگیره و تا اونجا که میتونست صداش رو ناراحت به نظر برسونه .

-خب ساحره های عزیز ، ما باید از تمیز کردن و رسیدگی به در و جلوی مغازه شروع کنیم تا بتونیم مشتری ها رو جذب کنیم .

همین حرف باعث شد که بقیه ساحره ها رو عصبی کنه . همهمه ای در بین جمع ساحره ها شروع شد و کم کم صداشون رو برای اعتراض بلند کردن .

-ما اینقد برای حقوق ساحره ها جنگیدیم تا دوباره برسیم به تمیز کردن مغازه ؟
-به ما چه پول ندارید مغازه بهتر بخرید ، خودتون تمیز کنید اگر پولتون نمیرسه .

آیلین کمی عقب رفت و دوباره نگاهی به آماندا انداخت . آماندا شونه اش رو تکونی داد و به طرف در مغازه رفت و بهش تکیه داد . آیلین که میدونست خودش به تنهایی باید ساحره ها رو راضی کنه به فکر فرو رفت و چون ما وقت کافی نداریم تو این برنامه ، آیلین به سرعت فکری به ذهنش رسید . چوب دستیش رو از گردنش جدا کرد و وردی خوند . رعد و برقی زده شد و آسمون سیاه شد . باد شدیدی به وزش در اومد و همین باعث شد که ساحره ها ساکت بشن تا ببینن چه اتفاقی داره میفته . بعضی هاشون از ترس اینکه آیلین قصد کشتشون رو داشته باشه کمی عقب رفتن و آمده در آوردن چوب دستی هاشون شدن .
بالاخره رعد و برق تموم شد و باد ها به پایان رسید . ساحره ها لباسشون رو تکونی دادن و به اطرافشون نگاه کردن . شخصی با روغن موی زیاد و لباس سفید و خیلی عصبی جلوشون و در کنار آیلین ظاهر شده بود .

آیلین دوباره چوب دستیش رو به طرف گردنش گرفت و با صدای پر هیجان تر و بلند تری گفت :

-برای حفظ احترام ساحره ها ، من سوروس اسنیپ رو آوردم اینجا تا کارهای مغازه رو برامون انجام بده و ما فقط بهش نظارت کنیم .

ساحره ها :
اسنیپ :