زندگی به سبک سیاه

بله، و رودولف با قمه ای که چکه چکه از آن خون می چکید وارد شد و پشت سر اتو ایستاد. آرسینوس نگاهی به قمه و نگاهی به خونی که ازش می چکید کرد و بعد چشم چرخاند تا با آیکون «یوهاهاهاها» با رودولف چشم در چشم شود که چشمش به چشم های رودولف افتاد که به شکل به اوتو خیره شده بودند. بنابراین چشمش به طرف اوتو برگشت که با چشم های گشاد شده به چشم های آرسینوس زل زده بود و از ترس می لرزید. سر تا پای اوتو را بر انداز کرد و به سختی چشمش را از دو شاخه ای که از جیب بغل اوتو بیرون زده بود و خدا می دانست سرش به کجا میرسید برداشت.
پیش از اینکه الهه چشم و ملحقات یونان با اراده ایزدی وارد شده و نگارنده را به بوق دهد، آرسینوس برای بار آخر چشم هایش را به رودولف دوخت.
-رودی؟
-
-رودولف؟
-
-رودولفوس لسترنج!:
-

آرسینوس نفس عمیقی کشید و تیر آخری که در ترکش داشت پرتاب کرد:
-بلاتریییییییییییکس!

رودولف از جا پرید و در واکنش به حمله ناجوانمردانه آرسینوس، فریاد کشید:
-کو؟! کجاست؟! همسر عزیزم! من به ساحره هایی که موهای وزوزی سیم ظرفشویی طوری دارن و از کلامشون شرارت می باره علاقه خاص دارم! باور کن من به ساحره های عینکی که موهای آبی و شالگردن ریونکلاو دارن علاقه خاص ندارم! چی شده؟! چی شده؟

آرسینوس با چـشـ...اهم...با صورتی بهت زده که از پشت نقاب نو و برق انداخته اش پیدا نبود، به رودولف نگاه کرد که بالا و پایین می پرید و موی کَنان مویه کنان به دنبال همسر عزیزش از اتاق بیرون می دوید. به دنبال ساحره مو آبی شالگردن پوش اطراف اتاق را بر انداز کرد که از بخت بد...نتیجه جستجویش این بود:



آرسینوس:
اوتو:
من:
دوشاخه:
بلاتریکس:
رولینگ:
بازم من:
روونا ریونکلاو:
لودو بگمن:
ننه بگمن:
مجددا من:
اصلا من تک، شما همه!

داخل راهرو، یه یارویی در حال فرار

- وایسا مغز تسترولیــــــــــــــــ
- خواهش میکنم، من فقط می خواستم یه چی به آر...

شپترقو!!

یارویه بیچاره، مستقیم دیوار روبه روشو به آغوش کشید و همچنان که داشتن اونو دیوار با هم کارای منکراتی می کردن، رودولف رسید.

- ای بیچاره، دلم برات سوخت. می بینی مرلین، چقد این دنیا فانیه! ولی دفعه بعد ببینمت با همین قمه می کنم تو حلقت!! این دفعه غصر در رفتی...

اتاق بازجویی


آرسینوس که همچنان به حرف های هری می فکرید، مخش کم کم ارور دادو با صدای جیغ و داد های نامعلوم از بیرون، با کله به سمت در رفت. در را با لگد اینهو این فیلم اکشن خارجکیا باز کرد و به بیرون سرک کشید.

- رودی، رودی... کجایــــــــــــــ؟ مگه نگفتم سر وصدا نکن می خوام از این صاب مرده کار بکشم؟؟

- هیچی، مهم نبود! فقط یه مزاحم بود.

- منظورت از مزاحم چیه؟

- اخه یکی اومده بود می گفت با تو کار داره، منم گفتم داره به عقلش فشار میاره تا ببینه کی جون پیچ اربابو کش رفته. اونم هی اصرار کردو منم قممو در آوردمو افتادم دنبالش!! آخرم با دیوار داشتن...

و سکوت کرد. آرسینوس که به جا شاخ، دم در آورده بود با تعجب پرسید:

- نگفت می خواد درباره چی بحرفه؟؟

- گفت راجبه... آهان راجب مهمونی بود!!... ای وای مثه که...

آرسینوس که داشت مو هاشو می کند و لنگ دمپایی شو در آورده بود تا به رودولف هدیه کنه، فریاد زد:

- آخه بوقعلی، برو بیارشـــــــــــــــــــ، همین الانــــــــــــــــ

رودولف پس از لحظه ای درنگ که به نظر می رسید در حال لود کردن گفته های آرسینوس است، قمه اش را در آورد و دنبال آرسینوس افتاد!!!

- آرسی، مثه بچه اصیل زاده وایسا تا سریع دو شقت کنم وگرنه اگه بگیرمت کم تر از تلیت شدن نمی کنمت!!!!

پس از چندی تعقیب و گریز

آرسینوس نفس نفس زنان خودش را روی صندلی انداخت ولی به دلیل نبود صندلی، ناچارا دوباره در افق محو شد! کمی بعد در حالی که داشت به زیر زمین و تایم بد بیراه می گفت، بلند شد و مشغول متر کردن اتاق شد.

- خوب، شروع می کنیم. نام، پیشینه، دلیل حضور تو اون جهنم و کارت با من؟

- اوتو بیدم، برادر لودو، به خاطر بعضیا...

- می خواستی به من یه چیزی بگی.

- آهان، مسیله این است... چی می خواستم بگم؟!!

- من چه بدونم آخه! فقط می دونم درباره مهمونی بود.

اوتو لحظه ای راست راست به آرسینوس نگاه کرد، بعد بلند شد و فریاد کشید:

- مسیله این است... آهان یادم اومد.

و همچنان که داشت روی صندلی فکستنی اش می نشست، با خونسردی ادامه داد:

- می خواستم بگم... نمی خوای بدونی... کی جون... اون دماغ پشت نقابتو بکش اونور رفت تو چشم!!!

آرسینوس که با هر کلمه اوتو به او نزدیک و نزدیک تر می شد، سرانجام فیس تو فیس هم شدن. در همین حال اوتوی بیچاره با خوشبختی زیادی جمله سازیشو تموم کرد.

- پیچو دزدیده؟؟

آرسینوس گوش اوتو رو پیچوند و پرسید:

- می خوای بگی یا با قمه رودی ادامه بدیم؟؟!!!!

- با من کار داشتی آرسی؟

رودولف، با همان قمه ای که چیکه چیکه ازش خون می چکید وارد شد و درست پشت سر اوتو وایساد!

- واقعا ما داریم به کدوم سو میریم؟
- ارسینوس بگم نفر بعدی بیاد؟
- بگو بیاد رودولف.

زندانبان آزکابان، با این حرف، خودش را روی یکی از صندلی ها انداخت اما صندلی که به شدت پوسیده بود تحمل یه پرتاب چند کیلویی را نداشت و جان به جان آفرین تسلیم کرد و آرسینوس جیگر روی زمین افتاد. آرسینوس که روی زمین افتاد بود چشمانش را باز کرد و صورت پسری با زخمی روی پیشانی اش را دید.

- حالت خوبه آرسی؟ راضی نبودم از ورودم هول بشی بیفتی رو زمین.
- پاتر؟ کدوم هول شدن؟ صندلیم شکست، حالا چی میخوای اینجا؟
- رودولف گفت بیام واسه بازجویی.
- مثل چند صد نفر قبلی یه چیزی میگی منم داد میزنم برو بیرون، تکراری شده دیگه.

هری پاتر شونه ای بالا انداخت و به سوی در خروجی حرکت کرد و زیر لب چیزی گفت. آرسینوس که توجهش جلب شده بود، جلوی پسر برگزیده را گرفت و ابرویش را بالا انداخت و گفت:
- چیزی گفتی پاتر؟
- ابرو میندازی بالا بالا... میدونم سرتون شلوغه حالا. ... نه فقط من نمیدونم چرا کسایی رو که نه ما میشناسیم نه شما رو دعوت میکنین مهمونی.
- کدوم مهمون رو نمیشناختی؟
- مثلا همون جن خونگی که ازم آدرس پرسیدو یه چه چیزی تو دستاش قایم کرده بود. بالاخره باید گره از مشکلات مردم باز کنیم.

آرسینوس برای اولین بار جا خورد، جن خونگی که هیچکس نمیشناخت؟ چه کسی بود؟ قصد داشت آروم بر روی صندلی بنشیند و فکر کند اما از آنجا که صندلی خورد شده بود آرسینوس بار دیگر روی زمین افتاد.

- بوق به صندلیای ازکابان! باید عوضش کنم! باید عوضش کنم! باید عوضش کنم!

زندانبان آزکابان از زمین برخاست نگاهی مشکوکی به هری پاتر انداخت.

- مطمئنی دابی یا وینکی نبودن؟ چیزه مشکوکی نگفت؟
- نه تا حالا ندیده بودمش، چرا اتفاقا گفت باید این محموله رو برسونم دسته اربابم که اونم بده به اربابش، بعد بخاطر این حرفم 4 بار سرشو کوبید به زمین.

آرسینوس به فکر فرو رفت، آیا جن خونگی ربطی به دزده مرگخوار داشت؟

- ببین داوشم، یعنی تو به من اعتماد نداری؟ واقعا فکر نمی‌کردم انقدر نالوتی باشی!

آرسینوس از شدّت خستگی تصمیم گرفته بود به جای جواب دادن به سوالات مسخره ی مزنونین فقط سوال بپرسد. به لیست سوالاتش نگاه کرد و پرسید:
- یکی از جانپیچ های ارباب دزدیده شده و می‌خوام بدونم وقتی که اون دزدیده شد و چراغ ها خاموش شدن تو کجا بودی؟

تراورز دستی در ریش هایش فرو کرد و پس از اندکی تفکّر در باب کائنات، سورئالیسم و آنتی دیس استبلیشمنتیانیسم جواب داد:
- راستش من تو دست شویی بودم که یهو چراغا خاموش شدن.

آرسینوس نگاهی به لیست بازجویی هایش انداخت و با تعجّب گفت:
- فلیت ویکم تو دست شویی بوده! یا حضرت مرلین، مگه شما تمایلات دامبلی دارین؟!

تراورز پس از شنیدن حرف آرسینوس رنگ از صورتش پرید و با لکنت جواب داد:
- نـ...نه به خدا، از این تـ..تهمتا بهم نزنین! من فـ...فقط تو دست شویی نشـ...شسته بودم که یهو بـ...بارون اومد!

رودولف در حالی که سعی می‌کرد نخندد گفت:
- در کمال تاسف باید بگم اون بارون از فلیت ویک جاری شده.

چهره ی تراورز به تغییر حالت داد و سپس از اتاق بازجویی به سوی افق گریخت.

آرسینوس و رودولف یک نگاه به یکدیگر و سپس یک نگاه به آگوستوس انداختند و هردو با چشمان گشاد شده فریاد زدند:
- یکی از عاشقان ارباب؟! یک مرگخوار؟!

آگوستوس ملاقه ای جیبش بیرون کشید و با حالتی تهدید آمیز آن را تکان داد.
- چیز دیگه ای گفتم؟ یا باید دقیقا شفاف سازی کنم واستون؟

- دقیقا اگر شفاف سازی کنی ممنونت میشیم!
- یک خائن بین ما مرگخوارا وجود داره که نمیدونیم کیه. فهمیدید؟

آرسینوس جوابی نداد... تنها یک نگاه دیگر به کاغذ انداخت و سپس به رودولف که در حال خارج شدن از اتاق بود، تا مرگخواران را جمع کند، گفت:
- رودولف... جمعشون نکن!
- چرا؟ سرنخ جدید گیر آوردی؟
- نه... متوجه شدم که کل مرگخوارا از وفادارا و عاشقان ارباب هستن و اصولا اگر بخوایم به یکی از اونا اتهام دزدی بزنیم باید به همشون بزنیم!

رودولف یک لحظه متعجب شد... جمله ی آرسینوس بسیار سنگین بود، رودولف یخ کرد، رودولف نتوانست جمله را هضم کند، در نتیجه گفت:
- خب... الان دقیقا چه غلطی بکنیم؟

- اول... آگوستوس رو نگه دار تا ازش بازجویی کنم. دوم... سر موقع بهت میگم حالا. الان باید حواسم به بازجوییم باشه.

رودولف آگوستوس را روی صندلی نشاند و خودش هم با اشاره ی آرسینوس از اتاق خارج شد؛ سپس آرسینوس ناگهان یک بطری معجون از جیبش بیرون کشید، آن را به آگوستوس داد و دستور داد:
- بخورش... معجون راستیه... فقط برای اطمینان.
- چی؟! معجون راستی؟! آی ایهاالناس! این داره به میرازی ارباب... به آشپز خانه ی ریدل معجون راستی میده!
- نمیخواد بخوری بابا! این کارا چیه میکنی؟!
- خب... من آگوستوس راک وود، آشپز خانه ی ریدل هستم، معروف به میرزا و من جان پیچ ارباب رو ندزدیدم.

آرسینوس در دل به زمین و زمان ناسزایی فرستاد و در همان حال با انگشتانش روی میز ضرب گرفت و سرال بعدی را پرسید:
- وقتی چراغ ها خاموش شد، تو دقیقا کجا بودی؟
- من تو آشپز خونه بودم... بعد مگه چراغ ها خاموش شد؟!

- یعنی چراغ های آشپز خونه خاموش نشد؟

- نه... نشد... من هم اونجا چیز مشکوکی ندیدم... همه سرشون به کار خودشون گرم بود.
- خیلی خب... ممنون بابت اطلاعات، میتونی بری.

آگوستوس در همان حال که از جا بلند میشد و به سوی در اتاق میرفت برای آخرین بار گفت:
- ولی بازم میگم... دزد یکی از مرگخواراس!

آرسینوس لب هایش را برهم فشرد و فکر کرد: "اگر یکی از مرگخواراست کدومشون؟ نمیشه فقط با همین حرف کاری انجام داد... مجبورم از همشون بازجویی کنم تا دزد رو پیدا کنم." او با این فکر دوباره فریاد زد:
- رودولف... نفر بعدی رو بیار... سیاه یا سفیدش هم فرق نداره... فقط بیار!

در اتاق بازجویی محکم کوبیده شد . سپس چنان باز شد که در به سه قسمت مساوی تقسیم شد .
- نه بابا ... تازه فهمیدید بوقی های بوق زاده ؟ آخه این سفیدا که نمیتونن شکم خودشونو سیر کنن ، میاین هورکراکس اربابو بردارن ؟
آرسی چشمانش را از پشت نقابش باریک کرد به صورتی که حتی دیگر معلوم نشد چشمی هم وجود دارد
- اصلا خودت تا الان کجا بودی ؟ ها ؟ اصن از کجا معلوم تو نبودی ؟ اصن ...
ادامه حرف های شکاکانه جیگر با پرتاب شدن یک ظرف شیرینی آلبلویی تو صورت ، به عدم پیوست .
- بوقی تسترال سوار مشنگ ! فشفشه ! به من تهمت میزنی ؟ من ؟ من که بخاطر اینکه ارباب از غذاها خوشش بیاد کل جهان رو زیر پا گذاشتم ? من که یه پامو تو نبرد با نهنگ عنبر از دست دادم تا بتونم تبدیلش کنم به شام ؟
میرزا چنان با حرارت حرف میزد که رودی ، کاغذ مذکور و آرسی بدون اینکه به حمام بروند ، یک دوش کامل گرفتند .
آرسینوس نقابش را برداشت و باز هم مانند قبل ، چنان چلاندش که برای پر شدن سد لتیان از داخل آب بیرون آمد .
- خیلی خب بابا ... من غلط کردم . تو خوبی اصن ! رودولف ... برو هرچی مرگخواره جمع کن و بیارشون تو اتاق پشتی ... کارشون دارم !

آگوستوس ساطورش را محکم روی میز کوبید . چنان که نصفش داخل میز رفت .
- اون کاغذ بوقی رو بده من بینم !
آرسینوس با ترس و لرز کاغذ را بدست راک وود داد . او هم دقایق مدیدی را صرف کندوکاو در ان کرد . رودی و ارسی روی شانه هم افتاده بودند و خرناسشان فضا را پر کرده بود .
- اورکا ... اورکا ...
جفتشان با کله از روی صندلی افتادند .
- بوقی ها کله قورمه سبزی ! اینکه معلومه ... این از طرف یکیه که عاشقه اربابه ...

در حین صحبت آرسینوس با مرد مرموز درب اتاق باز شد. رودلف قمه اش را جا گذاشته بود و برگشته بود که آن را بردارد، اما با دیدن آرسینوس خشکش زد آرسینوس نیز که از باز شدن در غافلگیر شده بود به رودلف خیره ماند.

آرسینوس و رودلف چند دقیقه به هم خیره ماندند، تا بالاخره رودلف با نگرانی پرسید:
-آرسینوس، چرا دستتو مشت کردی و با هوا حرف میزنی؟ :worry:
-هوا؟؟ نه این یارو رو من همین الان گرف...

آرسینوس در حین صحبت نگاهش را به سمت دستش برگرداند و دید که خالی است. احساس درماندگی شدیدی به آرسینوس دست داد، انگار زیر دست و پای یک گله تسترال فراری گیر کرده بود.
-فرار کرده!! همین الان تو دستش بود داشتم ازش حرف میکشیدم!

رودلف با نگرانی و احتیاط گفت:
-از اولش داشتی با هوا صحبت میکردی، ببین آرسینوس، خسته شدی، اینهمه بازجویی نافرجام داشتی، میخوای برو استراحت کن، من به جای تو به بازجوییا ادامه میدم. نظرت چیه؟؟؟
-نه من هنوز میتونم به کارم ادامه بدم!!! من اربابو ناامید نمیکنم!! نمیذارمم افتخار پیدا کردن دزد هورکراکس مال تو بشه! من...

صحبت آرسینوس با شعله ای سیاه از آتش قطع شد. تکه ای کاغذ روی زمین افتاد. رودلف و آرسینوس که هر دو غافلگیر شده بودند اما چوبدستی هایشان را بیرون کشیده بودند با احتیاط به سمت کاغذ رفتند. آرسینوس با نوک چوبدستی کاغذ را برگرداند و شروع کرد به بلند خواندن متن روی آن.


رودلف و آرسینوس به هم نگاه کردند، هنوز صدای آرسینوس در محیط سرد و خالی اتاق میپیچید، پس از چند لحظه سکوت با هم فریاد زدند:
-دزد یه مرگخواره!!!

- رودی کال بزن به ارباب. من می خوام به دست مبارک ایشون بمیرم تا از دست اینا دق کنم!

- چیز بدی نگفت که، گفت ساعت مشکی ات رو کوک کرده بودی واسه ساعت پنج.اونم ..

- بگو بعدی بیاد.

آرسینوس حوصله جر و بحث نداشت. روی میز دراز کشید و به بررسی دوباره ماجرا پرداخت.

- خب بزار ببینم، اِه، تو منو دوبار نوشتی!

- چی؟

آرسینوس بی درنگ سرش را بلند کرد و به رودولف خیره شد. لیستش را چندین بار چک کرده بود. بعید می دانست که چنین اشتباهی کرده باشد.

- ای شیطون، اشکالی نداره.

- چی اشکالی نداره؟! مطمئنی اسم خودته!

متوجه منظور رودولف نمی شد و این مسئله بیشتر آزارش می داد.

- آرررره دیگه. خودت نوشتی لیدیس لاو، لاو همه لیدی ها هم رودلفه دیگه.

-

آرسینوس در آن لحظه به شدت در افکارش فرو رفت. او از اربابش چه نافرمانی ای کرده بود. کدامین معجون را در حلق بی گناهی ریخته بود. چرا او باید با همچونان جماعتی محشور می شد. برای جلوگیری از دیوانه شدنش حداقل می توانست رودولف را مرخص می کرد.

- رودولف می خوای یه کمی استراحت کنی؟

- آره والا. از دست این خنگ بازیهای تو دیگه خیلی خسّه شدم. اسم منو که دو بار می نویسی، ساعتتم که ...

رودولف لیست محکومین را به جیگر داد و در حین ابراز انتقاد های سازنده اش از آرسینوس که به این صورت( ) مانده بود از اتاق خارج شد. بازپرس خسته که روی میز بازجویی دراز کشیده و به لیست متهمان باقیمانده نگاه می کرد.با دیدن لیست بلند بالای نفرات به یاد خستگیش افتاد. از جایش بلند شد و رفت تا آبی به صورتش بزند. شیر آب را باز کرد. به جریان آب خیره شد و به صدای شر شر آب گوش فرا داد.

- از شما بعید که توی این وضعیت بی آبی اینجوری آب بازی کنی پسر جون!

با شنیدن این صدا آرسینوس چشم هایش را باز کرد و مردی به طول پانزده سانت را دید که در هوا معلق بود.کلاه ایمنی زردی داشت و شلوار بندی آبی پوشیده بود.آرسینوس مرد را در هوا گرفت و جلوی صورتش آورد، لبخند شیطانی ای زد و گفت:

- بلاخره گیرت آوردم!

بغض گلوی ارسینوس را فشرد و با صدایی گرفته فریاد زد:
-رودی بیا ببرش...همه اطلاعاتی رو که داشتم به خودم برگردوند!

رودولف وینکی را سروته در هوا گرفت و به سمت در رفت.وینکی دست و پا زنان گفت:
-پنج تا مسلسل وینکی چه شد؟
-بیرون!
-وینکی برای زندانبان ازکابان داشت!

دقایقی بعد!

ارسینوس در دفترش نشسته بود و سرش را در میان دستانش میفشرد...مطمئن بود که تا پایان این بازجویی ها دیوانه خواهد شد.صدای غژغژ در سکوت اتاق را شکست و رودولف به همراه دختری که با دیدنش دنیا به چشم ارسینوس تار شد وارد شدند.
-دوشیزه بلک تشریف اوردن!

لاکریتا بلک روی یکی از صندلی ها ولو شد و درحال که ناخن های مانیکور شده اش را به جیگر نشان میداد گفت:
-خوب...اون شب واسه شام دعوتمون کردی میخواستی چی بهم بگی؟:zogh:
-نام؟پیشه؟و دلیل حضور در مهمانی؟!

لاکرتیا با لبخندی شیطنت امیز شروع کرد:
-میخواستی اینو بگی؟
و بعد ادامه داد:
-هه هه هه...یعنی تو اسم منو نمیدونی شیطون؟!...پیشه یا پیشته؟میدونی که اولی میشه شغل و دومی میشه اون صدای مزخرفی که مشنگا برای دور کردن گربه ها استفاده میکنن...دلیل حضورم هم وقت گذرونی بود!

آرسینوس روی میز ضرب گرفت و در حالی که سعی میکرد با ابهت تر به نظر برسد پرسید:
-جان پیچ رو تو دزدیدی؟
-آه خدای من...من جان رو ندزدیدم اون خودش بهم گفت که میتونه خوشبختم کنه...اما دختر همسایشون که به من حسودیش میشد همیشه میگفت که تو قلب جان رو دزدیدی...من...
-منظورم جان پیچه اربابه!
-اهان اون پیچو میگی....نه به جانِ جان، من فقط یدونه میخ از رو میز ارباب برداشتم تا تابلوشون رو به دیوار اویزون کنم وگرنه کاری به پیچا نداشتم..اصلا...
-بس کنید دوشیزه بلک!

فریاد آرسینوس در اتاق پیچید.با خودش فکر کرد که محال است از این بدتر هم پیش بیاید.دوباره سعی کرد تا لاکرتیا را متوجه موضوع کند.پس گفت:
-بذار یه جور دیگه بهت بگم...دوشیزه لاکرتیا بلک ایا شما جان پیچ ارباب رو برداشتید؟
-اهان حالا موضوع رو گرفتم...جانِ پیچ، من ارباب رو برنداشتم...وایسا ببینم مگه کسی ارباب رو برداشته؟!

ارسینوس دو دستی بر سرش کوفت و متوجه شد که خنگ تر از همه دختر بزرگ بلک هاست.با صدایی که از خشم میلرزید فریاد زد:
-خانوادگی آی کیوتون بالاست!

ناگهان لاکرتیا با جیغی از جا جست و به سمت ارسینوس دوید و در حالی که با وحشت به او نگاه میکرد فریاد زد:
-چیشده؟
-چی چیشده؟
-خودتون گفتید اااااااااااااااای و بعد هم صدای کیو، یعنی شلیک اومد!

زندانبان ازکابان این بار دیگر تاب نیاورد و درحالی که اشک هایش را پاک میکرد گفت:
-رودی جان عزیزت بیا اینو ببر...منو سکته داد...این حتی نمیدونه جان پیچ چی هست!

رودولف وارد دفتر شد و لاکرتیا را به سمت در راهنمایی کرد اما لاکرتیا ناگهان متوقف شد و با لحنی مرموزانه پرسید:
-نمیخوای بدونی چه چیز مشکوکی دیدم؟

آرسینوس چشمانش را چرخاند، تقریبا گریه اش گرفته بود. در حالیکه به وینکی زل زده بود با درماندگی زمزمه کرد:
_وقتی چراغ ها خاموش شدن تو چیکار کردی؟
_وینکی سعی کرد که چراغ ها رو روشن کرد. وینکی به سمت کلید برق رفت ولی وینکی نتونست کلید برق رو پیدا کنه چون پاشو گذاشت رو صورت پسر بلک ها که وینکی ندونست برای چی داشت میرفت زیر میز. وینکی جن خانگی مسئولیت پذیر بود.

آرسینوس به او خیره شد... جوابش تا آن حد هم بی ربط نبود. چشمانش برق زد، و بی اختیار ایستاد و مشت هایش را روی میز فشرد:
_کدوم میز... بلک رفت زیر کدوم میز؟
_وینکی دید که پسر بلک ها رفت زیر همون میزی که یک رو میزی سفید زشت تر از خودش داشت،رومیزی حتی از پسر بلک ها هم زشت تر بود.

قلب آرسینوس تند و تند می تپید... تقریبا فریاد زد:
_قبل از اینکه بره اون زیر به تو جمله کلیدی ای نگفت؟
_وینکی شنید که اون چیزی گفت در حالی که به پاشنه ی کفش جوجه ی پاتر ها نگاه می کرد،بعد جیم زد ولی وینکی -

آرسینوس دست وینکی را گرفت و طوریکه انگار به تنها طنابی چنگ زده است که به زندگی متصلش میکند،نالید:
_وینکی... دوست من! شنیدی یا نه؟
_وینکی شنید!
_چی شنیدی وینکی... چی گفت؟

چشمان آرسینوس حتی از لامپی که بالای سر آن دو رفت و آمد میکرد و به نوبت صورت هایشان را نورانی میکرد هم روشن تر شده بودند. البته آرسینوس که چشم ندارد.
آرسینوس به وینکی نگاه کرد... در نگاهش امیدواری خاصی دوباره درخشیدن گرفته بود.

وینکی دهانش را باز کرد... نفس عمیقی کشید... و راز بزرگ را فاش کرد:
_وینکی نتونست بگه. وینکی جن خانگی راز دار بود.

آرسینوس برای لحظه ای خشک شد و سپس نفس عمیقی کشید... هر طور شده بود باید جن خانگی را رام میکرد. لبخندی زد که نه تنها مهربانانه نبود بلکه لبخند نبود، آرسینوس اصلا بلد نبود بدون ماسک لبخند بزند.

_وینکی... عزیزم... نظرت با یه مسلسل جدید چیه؟!
_وینکی مسلسل دوست داشت ولی وینکی انقدر خنگ نبود که خر شد، مادر وینکی گفت که وینکی از غریبه ها مسلسل نگرفت.
_خب... دو تا مسلسل؟!

وینکی، جن خانگی سرسخت، راضی شدن و رام شدنش را به چشم می دید.
_خب... این بار... شاید وینکی رو پیشنهاد جیگر فکر کرد.
_سه تا؟!
_وینکی قبول کرد که بگه اما فقط اگه پنج تا مسلسل داشت!
_قبوله وینکی... قـــبـــولـــهـــ ویـــنـــکـــیـــ!
_آرسینوس خل شد؟ چرا آرسینوس اسلوموشن حرف زد؟
_وینکی... جمله.

وینکی دهانش را باز کرد... نفس عمیقی کشید... و راز بزرگ را فاش کرد:
_پسر بلک ها قبل از اینکه زیر میز رفت به وینکی گفت که کیفش رو براش نگه داشت تا اون تونست ساعت توی جیب آرسینوس رو برداشت. وینکی جن خانگی کیف نگهدارنده.