پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

238
نفر همین الان آنلاین‌اند 106 نفر در «انجمن»
1 عضو 237 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

51 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

گالیون‌ و انرژی‌ جادویی خود را خرج کنید در: خرید چوبدستی از چوبدستی گستران و اجرای طلسم در اخگرهای نقره‌ای | آموزش اجرای سپر مدافع یا مهاجم در دخمه خاطرات | خرید جاروی پرنده از هفت دسته جارو | خرید خوراکی و کالا از زوپس مارکت جادوگران | خرید معجون از معجون‌سرای پاتیل‌طلا | خرید اقلام شوخی از شوخی‌کده فارس د ماره | درمان یا پیشگیری از بیماری در شفاخانه مرداب زیرین | فعالیت در رسانه‌های ویدئویی، تصویری، صوتی و متن‌کوتاه‌ جادوگران با خرید اشتراک جادوگران پلاس

کارگاه داستان‌نویسی

نوع تاپیک: آموزش و نقد

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 4 کاربر مهمان
ماگل
تولد نقش
1396/04/13
آخرین ورود
دوشنبه 26 تیر 1396 10:46
عضویت
1396/04/11
پست‌ها
5
تصویر 3 کارگاه نمایش نامه نویسی

از نیمه شب گذشته بود. سوروس اسنیپ در راهرو های قلعه در حال پرسه زنی بود تا اگر چشمش به دانش اموزانی خورد که مشغول فضولی و کنجکاوی و پرسه های شبانه بودند مچشان را بگیرد.غرقه در افکارش بود. پاتر بی نهایت به پدرش شبیه بود و تا فرقش با او چشمانش بود. چشمانی که انگار چشمان لی لی بودند. هرگاه به این فکر میکرد که لرد سیاه قصد دارد این پسر را بکشد و او نمیتواند لرد سیاه را از خواسته اش منصرف کند اندوهگین می شد. مهم نبود پدر پاتر که بود. مهم مادرش بود لی لی. لی لی خود را بخاطر پسرش فدا کرد اگر اسنیپ میتوانست جان این پسر را نجات دهد دیگر کار لی لی و مرگش بی ارزش واقع نمیشد.
اسنیپ غرق در افکارش بود و برای خود راه میرفت. وقتی سرش را بالا اورد خود را در مقابل دری یافت. در را باز کرد. اتق مخوف و تاریکی بود. چوبدستی اش را بیرون اورد و فضا را روشن کرد. چشمش به آینه ای افتاد که با پارچه ای رویش را پوشانده بودند. پارچه را کنار زد. در آینه تصویر خودش را دید اما با یک تفاوت! لی لی عزیزش در آغوشش فرو رفته بود و می خندید. اشک های سوروس دیگر قدرت باقی ماندن در چشم هایش را ندانشتند پس ریختند؛ ریختند و او را خالی کردند. این بی شک آینه نقاق انگیز بود همان آینه جادویی! اگر انروز به لی لی همچین حرفی را نمیزد، تصویر در آینه واقعی بود.
: اه لی لی عزیزم نمیدانی چقدر دلم برایت تنگ شده. بعد از مرگت از لرد سیاه جدا شدم. او به من قول داده بود تا تو را در امان نگه دارد ولی او تو را کشت. با تمام بی رحمی تو را کشت. لی لی عزیزم قسم میخورم که نگذارم نقشه های شوم لرد سیاه به عمل بینجامد. از پسرت مراقبت خواهم کرد!

درود بر تو فرزندم.

بد نبود. میتونی خیلی بهتر بنویسی، چه ظاهر پست و چه جزئیاتش.

با امید به اینکه بتونی بعدا مشکلاتت رو برطرف کنی، تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط zhina-potter در 1396/4/11 20:41:41
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/12 0:59:25
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/12 1:00:09
سال های بعد.....
زمانی که پیر شدم.......
و روی صندلی ام نشسته ام.......
و مشغول کتاب خواندنم.......
و اطرافیان به من می گویند.......
باز هم...........
در جواب به انهاخواهم گفت.......
هری پاتر همیشه برای من تازگی دارد❤
Alisalemi
ماگل
آخرین ورود
یکشنبه 25 تیر 1396 23:21
عضویت
1396/04/01
پست‌ها
2
تصویرشماره6کارگاه نویسند گی


دراکومالفوی درحال گریه بود هق هق کنان صورتش راجلوی شیری که جلویش بودمی برد.
مارتل گریان ازکناره پنجره ای که به آن لمیده بودبیرون آمد ناخودآگاه به اونگاه می کرد.-پدرم صاف رفت توآزکابان.... عشقم تنهام گذاشت.....تازه دراکونخواست حرفش راکامل بگوید.چهراش ناراحت بود. مارتل که گویی چیزی را فهمیده بودمی خواست مثل دقایقی پیش دراکومتوجه حضورش نشود-پدرم درست وحسابی انجامش نداد..... حال ازاون بل بگذریم اخه چرااینطورپیش رفت،نباید اینکاروبکنم ولی......مارتل غمگین شذوبه ناراحتی پسر نگاه کردسپس خودراحالتی که دلش برای اوسوخته است کرد


دوستان سلام توجه داشته باشیدداستانش کوتاه نیست

درود بر تو فرزندم.

کوتاه... هوووم... اصلا کوتاه نیست!

ببین فرزندم... نمایشنامه باید یه حداقل احساسی رو به خواننده برسونه. خواننده باهاش ارتباط برقرار کنه، و چطور این اتفاق میفته؟ با توصیف کردن حالات شخصیت ها و مکانی که داستان داره توش اتفاق میفته.
اما در مورد ظاهر و دیالوگ نویسی.

مارتل گریان ازکناره پنجره ای که به آن لمیده بودبیرون آمد ناخودآگاه به اونگاه می کرد

-پدرم صاف رفت توآزکابان.... عشقم تنهام گذاشت...

تازه دراکونخواست حرفش راکامل بگوید.چهره اش ناراحت بود.


اینجا دیالوگ دوتا اینتر میخوره، چون مربوط به آخرین فاعل داخل جمله قبلش نیست. یعنی توی جمله قبلش فاعل آخر میرتل بوده، ولی دیالوگ از دهان دراکو گفته شده. پس دوتا اینتر میزنیم.

پس توصیفاتتو بیشتر کن فرزندم. بنویس، از نوشتن نترس. اندکی حوصله به خرج بده!

فعلا تایید نشد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/11 16:08:07
Emadshg
ماگل
آخرین ورود
دوشنبه 12 تیر 1396 02:03
عضویت
1396/04/10
پست‌ها
3
برای تصویر شماره‌ی ۵
از مامان و باباش خداحافظی کرد و سوار قطار شد یکم خوشحال و یکم ذوق زده بود تو فکر بود، همینطور که پاهایی که به زمین نمیرسید رو تکون میداد هری اومد.
باهام آشنا شدن و خوش و بشی کردن بعد از چند دقیقه هری گفت میدونی که امروز روز گروه بندیه رون شکه شد البته میدونست ولی اصن یادش نبود که امروز گروه بندیه ولی سریع خودشو جمع کرد و انگار که اصن براش مهم نیست گفت اره میدونم ، رون گفت :
هری تو دوستداری تو چه گروهی بیافتی
هری :
خب هرچی باشه اسلیترین نباشه
رون :
خب باز تو سه تا گروه دیگه میمونه برات ولی من بیچاره چی حتما باید تو‌گریفندور بیافتم
هری:
چرا حتما ؟
رون :
اخه بابام و برادرام که ازم بزرگترن همگی گریفندور هستن
هری :
اوه اوه ولی نگران نباش .
بین این حرف ها هرماینی هم وارد شد با او هم اشنا شدن و خوش و بشی کردن و صحبت هاشون داغ تر شد هرماینی همش چیز هایی که بلد بود رو میگفت و دهن هری و رون هم باز مونده بود دیگه‌کم کم رسیده بودن قطار وایستاد و پیاده شدن و به سمت قلعه حرکت کردن از پله ها بالا میرفتن که مرفسور مک گوناگول جلوشون ایستاد و صحبت های ضروری گفت و در رو براشون باز کرد در که باز شد رون چشمش به کلاه گروهبندی افتاد و استرسش شروع شد رنگش پرید قدماش اروم تر شد ،
دونه دونه پرفسور اسم هارو میخوند رون پاهاش میلرزید زانو هاش گزگز میکرد دوست داشت بیافته و زمین ده روز بخوابه به برادراش نگاه کرد و استرسش بیشتر شد یهو یه ضربه به شونش خورد
هری گفت :
مگه نمیشنوی بدو دیگه صدات کردن برو بشن
رون اروم به سمت صندلی رفت و نشست و شروع کرد به خواهش کردن به کلاه که گیریفندور گریفندور گریفندور اون لحظه داشت میترکید قرمز شده بود چشاش بسته بود که صدا اومد گرییییفندوووور

دوباره درود بر تو فرزندم.

اینبار بهتر بود. اما در مورد دیالوگ ها همچنان دقت کن، بعد از دیالوگ وقتی میخوای توصیف بنویسی دوتا اینتر بزن. این یه نمونه:

نقل قول:
رون :
اخه بابام و برادرام که ازم بزرگترن همگی گریفندور هستن
هری :
اوه اوه ولی نگران نباش .
بین این حرف ها هرماینی هم وارد شد با او هم اشنا شدن و خوش و بشی کردن و صحبت هاشون داغ تر شد


اینطوری نوشته میشه:

رون:
- اخه بابام و برادرام که ازم بزرگترن همگی گریفندور هستن!

هری:
- اوه اوه ولی نگران نباش .

بین این حرف ها هرماینی هم وارد شد با او هم اشنا شدن و خوش و بشی کردن و صحبت هاشون داغ تر شد


مطمئنم با ورود به ایفای نقش اشکالاتت کاملا رفع میشن.

تایید شد!

[b]مرحله بعد:
کلاه گروهبندی[/b]

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/11 0:02:07
Emadshg
ماگل
آخرین ورود
دوشنبه 12 تیر 1396 02:03
عضویت
1396/04/10
پست‌ها
3
برای تصویر شماره ۵
از وقتی سوار قطار شد استرسش شروع شد استرس اینکه نکنه تو گروهی جز گریفندور بیافته اخه خیلی بد بود پدرش و برادراش همه گریفندور بودن . نشسته بود کنار هری و فقط شکلات میخورد این شکلات تموم نشده بعدی رو باز میکرد هری هم مثل همیشه سرش به کار خودش بود و تو فکر بود ، رون هم همینطور استرس داشت دستاش یکم میلرزید رنگشم پریده بود تا هاگوارتز رو یجوری سر کرد ولی وقتی رسید دیگه تا زمان گروه بندی استرسش از بین رفته بود اخه با هری و هرماینی کلی صحبت کرده بود .
گروه بندی شروع شد رون ایستاده بود پر از استرس شنلش تو تنش زار میزد برادراش رو میدید که نشستن با بچه های گریفندوری استرسش بیشتر شد صدای هیچکس و نمیشنید یهو یه مشت محکم خورد رو شونش هری گفت : بدو دیگه همه منتظرن صدات کردن برو بشین اروم اروم قدماشو برداشت داشت سکته میکرد نشست ، تا نشست سریع شروع کرد به خواهش که فقط گریفندور صدایی بلندی اومد اره کلاه گفت : گریفندور

درود بر تو فرزندم.

هوم... طرح کلی داستانت بد نیست. ولی خیلی سریع پیش بردیش. کمی آروم تر پیش برو. توصیف کن صحنه هارو. احساسات رو به خواننده منتقل کن. از علائم نگارشی مثل ویرگول در جایی که جمله مکث کوتاه داره استفاده کن.
در مورد دیالوگ هات، به این شکل بنویسشون:

هری گفت:
- بدو دیگه همه منتظرن، صدات کردن برو بشین!

اروم اروم قدماشو برداشت. داشت سکته میکرد.


اینجا هم بهتر بود البته به جای "قدماشو برمیداشت"، به این شکل مینوشتی:

به آرومی به سمت صندلی رفت تا گروهبندی شود.

متوجه شدی اثر توصیف رو بر خواننده؟ خیلی تاثیر داره. باعث میشه خواننده به نوشتت علاقه مند شه و البته خیلی زود پیشرفت کنی.
پس فعلا تایید نشد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/10 22:19:16
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/10 22:19:57
ماگل
تولد نقش
1396/05/08
آخرین ورود
پنجشنبه 20 مهر 1396 20:45
عضویت
1396/03/10
پست‌ها
21
عکس


دامبلدور از پشت میزش به شمشیر گریفندور که در دست کرفته بود مینگریست. بلخره آن را یافته بود. شمشیر بسیار قدرتمندی که جادوهای کهن و تاریخچه ای اسرار امیز با خود به همراه داشت. در زیر نور افتاب تازه دمیده به تلالوی شمشیر اندیشید و به اینکه این شمشیر از پس چه کارهایی بر میامد. چشمش به نامه های انباشته روی میزش افتاد و با خود فکر کرد از باز کردن همین نامه ها شروع کرد. :)





سلام همینو هم با کلی تلاش نوشتم :)

درود فرزندم

چیزی که نوشتی درواقع یک رول یا نمایشنامه نیست. رول متشکل از توصیف، فضاسازی و دیالوگه . متنت فقط شامل اولی میشه. راحت باش؛ بنویس و سعی کن طوری بنویسی که خواننده بتونه خودشو جای شخصیت های رولت بذاره.

رول های دیگه‌ی این تاپیک رو بخون تا متوجه بشی منظور من چیه.

تایید نشد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/10 20:38:32
اومدم تو ایفای نقش
ماگل
تولد نقش
1396/04/10
آخرین ورود
شنبه 25 آذر 1396 08:52
عضویت
1396/04/10
پست‌ها
4
کلاه گروهبندی


تمام تنش می لرزید.آب دهانش را به زور قورت داد.پروفسور مک گونگال بار دیگر با صدای لرزان و خسته اش فریاد کشید:
-لــورا بل
نفس کوتاه پر از استرسی کشید و جلو رفت...
روی صندلی چوبی که نشست قیژ قیژ خفیفی که از صندلی بلند شد،در سر و صدا های هیجان زده ی بچه ها گم شد.
پروفسور مک گونگال کلاه رنگ و رو رفته ی قهوه ای رنگی را روی سرش گذاشت.
کلاه برایش بسیار بزرگ بود و تا روی گوش ها و چشم های سبز رنگش را پوشاند.زیر کلاه صداهای هیجان زده ی بچه ها را نا مفهوم ولی صدای تپش های نامنظم قلبش را واضح میشنید.
کلاه با صدای مهربانی گفت:
-خب بذار ببینم،خیلی باهوشی! میتونستی توی ریونکلاو خوش بدرخشی اگر این شجاعت اضافی رو نداشتی.آخه میدونی،شجاع ها خیلی باهوش نیستند! زیاد ریسک میکنن.با این حال آینده ی خوبی رو میتونی توی اسلیتیرین داشته باشی.
همین که اسم اسلیتیرین آمد وحشت تمام تنش را پر کرد.
سرش را با شدت به چپ و راست تکان داد.ولی چون کلاه بسیار بزرگتر از سر او بود،هیچ کس چیزی نفهمید.
کلاه با بی حوصلگی گفت:
-خب پس اسلیتیرین رو دوست نداری!در این صورت...

ادامه ی حرفش را فریاد کشید:

-گــــــــــــــریفیندور

درود فرزندم.

سوژه ی شما میتونست بهتر از این باشه؛ یعنی میتونستی بیشتر از این بهش پر و پال بدی. توصیفاتت میتونستن بیشتر باشن و یادت باشه که دیالوگ ها و توصیفاتت رو با دوتا اینتر جدا کنی.این طوری:

پروفسور مک گونگال بار دیگر با صدای لرزان و خسته اش فریاد کشید:
-لورا بل!

نفس کوتاه پر از استرسی کشید و جلو رفت...


این اشکالات قطعا در فضای ایفای نقش حل میشن.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی


افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط ryhandp در 1396/4/10 18:17:35
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/10 20:29:05
ماگل
تولد نقش
1396/04/10
آخرین ورود
شنبه 25 آذر 1396 08:52
عضویت
1396/04/10
پست‌ها
4

تصویر شماره سه...
شب از نیمه گذشته بود.مردی با دماغ عقابی و موهای سیاه چرب،روبروی آیینه ای غبارآلود با حالی نزار ایستاده بود.
چشم های سیاهش را خاطره پر کرده بود.
دست هایش می لرزید...چشم هایش می سوخت.
با لجبازی تمام پلک هایش را باز نگه داشته بود.می ترسید پلک بزند و دیگر نبیند!
دختری از آینه ی غبار آلود دست مرد را گرفته بود.دختری که دیگر نبود...چیزی حدود ۱۱ سال بود که نبود!...
و دست هایی که نمی لرزید...!
چشم هایی که بی احساس یا پر از خاطره نبود...
درون آینه سوروسی بود که جوانتر می نمود...!


درود بر تو فرزندم.

متنی که نوشتی یک نمایشنامه نبود. طوری بود که انگار نشستی و یک نفس میخوای خلاصه کنی ماجرا رو و زود تمومش کنی. اینکار رو نکن. راحت بنویس. توصیف کن. دیالوگ بده. محیط رو توصیف کن. بذار خواننده خودشو جای تک تک شخصیت هات بذاره. میتونی برای کمک بیشتر نمایشنامه نفرات قبلی رو یک نگاهی بندازی.

فعلا تایید نشد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/10 16:42:19
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1396/04/10
آخرین ورود
سه‌شنبه 9 مرداد 1397 14:52
عضویت
1396/03/29
پست‌ها
43
تصویر تغییر اندازه داده شده

وقتی استرس میگرفت پاهایش مثل بید میلرزید و کلماتی نامفهوم از دهانش خارج می شد .جزوآخرین نفر ها در صف کلاس اولی ها بود و همچنین جزو قدبلندترینهایشان . تقریبا همه ی بچه ها انتخاب شده بودند که اسمش خوانده شد. همانطور که با گام های لرزان از بین بچه های باقیمانده رد می شد با خودش به این فکر میکرد که اگر در گروهی بجز گریفیندور نباشد حتما خودکشی میکند. از پله ها بالا رفت. آب دهانش را قورت داد و به آرامی روی چهارپایه رو به تمامی دانش آموزان نشست . پروفسور مک گونگال کلاه قدیمی و رنگ و رفته ای را که تا الان روی سر خیلی ها گذاشته شده بود را روی سر او گذاشت .
کلاه به صدا در آمد :
اوه! دختر،استرس بالایی داری ولی شجاعتی وصف ناپذیر در وجودت میبینم .
گیج می زنی اما هوش زیادی داری !
استعداد زیادی داری اما نمیدونی کجا ازش استفاده کنی .
او که تا الان حتما از استرس لبش را خونی کرده بود به آرامی به کلاه گفت :گریفیندور ، خواهش میکنم ، گریفیندور.
کلاه پرسید : گریفیندور ،آره ؟
سرش را تکان داد . کلاه دوباره پرسید :مطمعنی ؟
دوباره سرش را به معنای تایید تکان داد که کلاه گفت :پس ، گریفیندور.
نفس آسوده ای کشید و تا میز گریفیندوری ها تقریبا پرواز کرد .

درود بر تو فرزندم.

خوب بود. اما میتونی بهتر باشی. توصیفاتت کم بود یه مقدار. میتونستی روی سوژه و وضعیت بیشتر مانور بدی. اما یک نکته رو بگم در مورد ظاهر پست:

کلاه به صدا در آمد :
- اوه! دختر،استرس بالایی داری ولی شجاعتی وصف ناپذیر در وجودت میبینم. گیج می زنی اما هوش زیادی داری! استعداد زیادی داری اما نمیدونی کجا ازش استفاده کنی.

او که تا الان حتما از استرس لبش را خونی کرده بود به آرامی به کلاه گفت:
- گریفیندور ، خواهش میکنم ، گریفیندور.


متوجه شدی چه کردم؟ دیالوک گه تموم میشه و میخوایم توصیف بنویسیم، دوتا اینتر میزنیم.

تایید شد!

مرحله بعدی: کلاه گروهبندی

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط F.GH در 1396/4/5 18:04:09
ویرایش شده توسط F.GH در 1396/4/5 21:41:13
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/5 22:36:47
قدم قدم تا روشنایی، از شمعی در تاریکی تا نوری پرابهت و فراگیر !
میجنگیم تا آخرین نفس !!
میجنگیم برای پیروزی !!!
برای عـشـــق !!!!
برای گـریـفـیندور !!!!!

تصویر تغییر اندازه داده شده

#اتحاد_گریف
ماگل
تولد نقش
1396/04/07
آخرین ورود
چهارشنبه 11 مرداد 1396 23:26
عضویت
1396/03/20
پست‌ها
6
تصویر تغییر اندازه داده شده


هری با رون پسری تا همین چند روز پیش اورا نمیشناخت و بقیه سال اولی ها پشت سر پروفسور مک گونگال راه افتادند.رون اولین دوست او بود!پسری مو قرمز با کک و مک هایی در صورتش.
به دری بزرگ رسیدند و در خود به خود باز شد.وارد تالاری بزرگ شده بودند که در ابتدای سالن چهار میز طویل بود که تا انتها ادامه داشتند.به روبه رو نگاه کرد که یک پیرمرد با ریش های بلند و سفید پشت میزی نشسته بود و در سمت چپ و راستش افرادی با چهره ها و سن های مختلف نشسته بودند.بچه های دیگری که روی میز های طویل نشسته بودند به سال اولی ها نگاه میکردند و این برای هری کمی مضطرب کننده بود که در معرض این همه چشم قرار بگیرد.سال اولی های دیگر با تعجب به این طرف و ان طرف نگاه میکردند و شنید که هرماینی دختری که درقطار با او اشنا شده بود گفت:"این سقف واقعی نیست.در واقع سحر امیزه و آسمون بیرون قلعه رو منعکس میکنه".در ادامه با اعتماد به نفس بیشتری گفت:"اینو توی کتاب تاریخچه هاگوارتز خوندم" .هری به سقف نگاه کرد و رد نگاهش را به شمع های اویزان در هوا داد.پروفسور مک گونگال ایستاد و به سال اولی ها گفت بایستند.همه ایستادند و پروفسور یکی یکی نام هارا خواند تا به نام هری رسید."هری پاتر"
هری کمی دستپاچه و هول شده بود و بدون توجه به پچ پچ ها خواست که از پله ها بالا برود که پایش گیر کرد و افتاد روی زمین!صدای خنده بچه ها هری را مضطرب تر از قبل کرد اما بلند شد ایستاد و رفت روی چهار پایه پشت به همه معلم ها نشست.پروفسور کلاه را روی سرش گذاشت اما کلاه زیادی بزرگ بود و مدام روی سری لیز میخورد بنابراین هری مجبور شد دولبه کلاه را بگیرد که کلاه به صدا در امد:"هی!اروم تر!"و دوباره سیل رگبار خنده بچه ها.هری زیر چشمی به دراکو مالفوی نگاه کرد با پوزخندی گوشه لبش به او نگاه میکرد.صدای کلاه اورا به خود اورد و چشم از مالفوی گرفت:"گریفیندور"

درود فرزندم

رولتو انقدر یک نفس ننویس. اینتر بزن و پاراگراف ها رو از هم فاصله بده. و یادت باشه بعد از دیالوگ هات، با دوتا اینتر اون ها رو با توصیف هات جدا کنی. این طوری:

بنابراین هری مجبور شد دولبه کلاه را بگیرد که کلاه به صدا در امد:
- هی!اروم تر!

و دوباره سیل رگبار خنده بچه ها.


و من مطمئنم با ورود به ایفا ، تو قطعا پیشرفت خواهی کرد.

تایید شد!

مرحله بعد: گروهبندی

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/4 18:13:22
اصالت و قدرت برای لحظه اوج ! به یک باره خاموشی ما برای دگرگونی شما ...
بهتر است به یک باره خاموش شد تا ذره ذره محو شد ...

هیچ وقت یه اسلیترینی رو تهدید نکن مخصوصا اگه اون اسلیترینی من باشم!

maryamkhedmati
ماگل
آخرین ورود
دوشنبه 5 تیر 1396 02:20
عضویت
1396/04/03
پست‌ها
1
اون آخرین نفر بود! همه گروه بندی شده بودن و آخرین نفر در حالی که موهاشو بین انگشتاش پیچ میداد و لایه ی بیرونی لبش تقریبا از بین رفته بود و در حالی که مردمک چشماش از استرس هماهنگ با قلبش تند و تند کوچیک و بزرگ میشد، به احمقانه ترین حالت ممکن سعی داشت سرش رو بالا نگه داره و خونسرد جلوه کنه. هر چند که خونسردی به معنای واقعی، خنده دار ترین تظاهر برای اون لحظه ی دخترکی بود که درست روبروی پروفسور مک گونگال ایستاده بود تا کلاه رو روی سرش بگذاره. پروفسور با لبخند جلو اومد و دست دخترک رو کشید و به سمت صندلی هدایتش کرد. کلاه به محض اینکه روی سرش قرار گرفت شروع کرد به ورجه وورجه کردن. کلاه به خنده افتاده بود، اما چرا!؟ چرا کلاه باید موقع گروه بندی اون به خنده بیفته؟؟
با شرمندگی لبشو گزید، این عادت همیشگیش بود! دست راستشو گذاشت روی پیشونی خیسش و نفس عمیقی کشید. بعد با اعتماد به نفس ساختگیش، جوری که فقط کلاه صداشو بشنوه نجوا کرد: -نذار کسی بفهمه! ازت خواهش میکنم! نذار کسی بفهمه!
کلاه بالاخره دست از خندیدن برداشت و بلند گفت: -تووو دختر کوچولوی مو وز وزی، که نمیخوای کسی از رازت باخبر بشه؟! خب هر جور که مایلی، اما بهتره بهت یادآوری کنم که اینجا هاگوارتزه و راز تو، در مقابل رازی که پیش رو داری خیلی کوچیکه، خیلی خیلی! حالا برو جات پیش گریفیندوری هاست!
تا حالا پیش اومده که هجوم چند تا از احساسات رو با شدت زیاد با هم تجربه کنید؟ مثلا خوشحالی، هیجان، خجالت، رضایت و همچنین تعجب!
اما وقت برای فکر کردن به این احساسات زیاد بود، باید میرفت پیش دوستای آینده ش! البته اگه مجالی برای دوست شدن باهاشون باقی میموند...
در حالی که به اطراف لنگ پرانی میکرد به سمت هم گروهیا و دوستای آینده ش رفت. بچه ها بهش خوش آمد گفتن و اون به این فکر میکرد که هاگوارتز چقدر میتونه از خونه ی کثیف و کوچیک قبلیش بهتر باشه. تو این فکرا بود که نگاهش به دامبلدور افتاد، دامبلدور داشت بهش نگاه میکرد! مستقیم تو چشمای اون...در نهایت چشمک خندانی بهش زد و روشو برگردوند...قلبش از ترس محکم تو قفسه سینه ش میتپید، یعنی دامبلدور رازشو فهمیده بود؟

درود بر تو فرزندم.

اول از همه اینکه اندکی با اینتر دوست باش.
دوم هم اینکه یک علامت سوال یا تعجب استفاده کنی کافیه. نیاز به تکرار بیشتر نیست.

نقل قول:
کلاه بالاخره دست از خندیدن برداشت و بلند گفت: -تووو دختر کوچولوی مو وز وزی، که نمیخوای کسی از رازت باخبر بشه؟! خب هر جور که مایلی، اما بهتره بهت یادآوری کنم که اینجا هاگوارتزه و راز تو، در مقابل رازی که پیش رو داری خیلی کوچیکه، خیلی خیلی! حالا برو جات پیش گریفیندوری هاست!
تا حالا پیش اومده که هجوم چند تا از احساسات رو با شدت زیاد با هم تجربه کنید؟ مثلا خوشحالی، هیجان، خجالت، رضایت و همچنین تعجب!


طرز درست نوشتن دیالوگ و توصیفات بعدش به این شکله:

کلاه بالاخره دست از خندیدن برداشت و بلند گفت:
- تووو دختر کوچولوی مو وز وزی، که نمیخوای کسی از رازت باخبر بشه؟! خب هر جور که مایلی، اما بهتره بهت یادآوری کنم که اینجا هاگوارتزه و راز تو، در مقابل رازی که پیش رو داری خیلی کوچیکه، خیلی خیلی! حالا برو جات پیش گریفیندوری هاست!

تا حالا پیش اومده که هجوم چند تا از احساسات رو با شدت زیاد با هم تجربه کنید؟ مثلا خوشحالی، هیجان، خجالت، رضایت و همچنین تعجب!


و نکته بعدی و نکته آخر اینکه سوژه یه مقداری مبهم بود... اون راز چی بود؟ چرا نباید معلوم میشد؟ سعی کن این سوالات رو برای خواننده بی پاسخ نذاری.

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/4 1:15:20

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.