- مامان ، گشنمه.
مادر با لبخندی پراز مهربانی به پسرش نگاه می کند. نور سرخ و نارنجی غروب از پنجره به مادر می تابد. او کنار اجاق ایستاده و با ملاقه اش غذا را هم می زند. با قاشق به قابلمه ی آهنی می زند و می گوید :
- قابلمه زود غذا رو بپز. بپز که پسرم گشنشه.
آدر با چهره ای گرفته به قابلمه روی اجاق و سوپی که در آن قل قل می کند چشم می دوزد. مادر با خنده به آدر نگاه می کند. آدر با جدیت به قابلمه خیره شده و منتظر است تا از فرمان اطاعت کند و سوپش زود آماده شود. دهانش را باز می کند تا بپرسد که قابلمه کی غذا را می پزد؟ اما قبل از آنکه کلمه ای از دهانش بیرون بیاید ناگهان باد تندی می وزد. باد هر لحظه تند تر می شود. مادر با لبخند همچنان به آدر خیره شده است. نور شدید و کور کننده ای از پنجره به داخل می تابد. آدر دست هایش را جلوی چشم هایش می گیرد. باد شیشه ها را خورد می کند ، دیوار را تکه تکه می کند. دامن مادر در باد شناور است و مثل پرچمی به اهتزار در آمده و تکان می خورد. او همانجا ایستاده و آدر را می نگرد. باد اجاق و قابلمه را می برد و به سمت فضای بی کران پرتاب می کند. آدر در حالی که دستش را رو به غذا کرده می گوید :
- نه!
صدایش کمی عوض شده. مثل قبل نازک و کودکانه نیست. باد خانه را تکه تکه می کند و می برد. همه چیز را پرت می کند. آسمان به رنگ زرد طلایی غروب می درخشد و تکه های سیاه و تاریکی در آن معلق هستند. جنگل محو می شود. زمین مثل یک صفحه ی شطرنجی سیاه سفید می شود. آدر حیران و وحشتزده به سمت مادر می دود. اما ناگهان با سرعتی سرسام آور به جلو حرکت می کند.
- نهههه!
مادر تا آخرین لحظات به آدر نگاه می کند و بعد در نقطه ای دور ناپدید می شود. آدر به اطرافش نگاه می کند. هیچی آن حوالی نیست. نه درختی ، نه خانه ای ، نه رودی ، نه کوهی... فقط زمین و آسمان. همچنان با سرعت جلو می رود. باد موهایش را عقب می زند و لباس هایش را تکه تکه می کند. صدای جیغش در فریاد باد گم می شود. ابعاد بدنش ناگهان بزرگ بزرگ می شوند. صدایش تغییر کرده. قدش بلند تر شده است. دستی به سر و رویش می کشد. دماغش کشیده تر شده و چاق به نظر می رسد. همچنان به خود دست می کشد و حیرت زده است که چه اتفاقی افتاده. ناگهان راه های زیادی را در دور و اطرافش می بیند. بچه هایی تقریبا هم سن و سال خود که در مسیری خاکی همراه با او با سرعتی سر سام آور به سوی نقطه ای کشیده می شوند.
کسی می گوید :
- سلام. من فیبیکم. اسم تو چیه؟
آدر خود را معرفی می کند و با او حرف می زند. کم کم بچه های بیشتری را در دور و اطراف خود می بیند. آنها می خندند ، او هم می خندد ، با بعضی هایشان دعوا می کند ، با بعضی ها می گرید و باز ناگهان همه چیز جلو می رود. بچه ها یکی یکی در مسیر هایی فرعی به این سو و آن سو می روند و برای آدر دست تکان می دهند. آدر دوباره تنها می شود. صدایش کلفت تر از قبل شده و سیبیل های سبز کم رنگی بر زیر دماغش روییده اند. چیزی از دور سوسو می زند. چشم هایش را ریز می کند و یک دروازه می بیند. یک دروازه ی بسیار بسیار بزرگ که سقفش دیده نمی شود و در آسمان ها فرو رفته. درون دروازه همه چیز محو گنگ است. آدر نمی تواند داخلش را خوب ببیند. پسری که بغل دستش است می گوید :
- تو بعد آمپاستان می خوای کجا بری؟ من که می رم اوکوالیو. یک مدرسه ی جادوگری توی غرب چینه. زبونشون خیلی سخته ولی یک کاریش می کنم. شنیدم مدرسه ی جادوگریه خیلی خوبیه!
- من می خوام برم هاگوارتز. توی انگلیسه و...
ناگهان صدای نعره ای گوشش را کر می کند. با دست هایش گوشش را می گیرد و به جلو نگاه می کند. در دور ، در افق دور مردی را می بیند که طناب هایی را می کشد. دوباره سرعت بالا می رود و سفیدی و سیاهی راه زیر پایش می لغزد.
دوباره می ایستد. او به دروازه خیلی نزدیک تر از قبل شده و دوباره بزرگ تر از قبل شده است. ریش و سیبیل های وزوزی ای از زیر چانه و از روی پوست گلویش در آمده. آن پسری که کنارش بود در راه دیگری رفته و دیگر به چشم نمی خورد. آدر دوباره تنهاست. او به دروازه نزدیک می شود. هر لحظه به سویش قدم بر می دارد و حواسش هست. تنهای تنها مثل همه ی راه های دور و اطرافش در مسیری است که به سوی دروازه ای می رود که معلوم نیست آن سویش چه جهانی است؟ می داند که باید خود را آماده کند. به زودی از دروازه رد می شود. سرعتش خیلی زیاد است. خیلی زیاد. از حالا می تواند آن مرد را ببیند. مردی که طناب های سیاه و سفید زندگی ها را می کشد و آنها را با سرعتی باور نکردنی به سوی دروازه راهی می کند. آن مرد را قبلا ها دیده. نقاشی هایی از او را. او در نقاشی هایش معمولا با لباسی سیاه است و عصایی که بر سرش داسی قوس دار وصل است به دست گرفته و چهره اش در پس کلاه تاریک فرو رفته. اما اینجا چهره اش آن طور نیست. محو و کم رنگ به نظر می رسد و هر با یک چهره به نظر می آید. لحظه ای مثل نقاشی هایش مو به تن آدم سیخ می کند و لحظه ای بعد آنقدر مهربان و دلنشین به نظر می رسد که آدم دوست دارد هر چه زود تر به او برسد. نفسش را با شدت بیرون می دهد. باید خودش را برای آن سوی دروازه آماده کند که ناگهان کسی را کنار خود می بیند. دختری قد بلند و مو فرفری.
- سلام. من رزم. رز زلر. من هستم مدیر تالار. خوش اومدی به هاگوارتز.
مادر با لبخندی پراز مهربانی به پسرش نگاه می کند. نور سرخ و نارنجی غروب از پنجره به مادر می تابد. او کنار اجاق ایستاده و با ملاقه اش غذا را هم می زند. با قاشق به قابلمه ی آهنی می زند و می گوید :
- قابلمه زود غذا رو بپز. بپز که پسرم گشنشه.
آدر با چهره ای گرفته به قابلمه روی اجاق و سوپی که در آن قل قل می کند چشم می دوزد. مادر با خنده به آدر نگاه می کند. آدر با جدیت به قابلمه خیره شده و منتظر است تا از فرمان اطاعت کند و سوپش زود آماده شود. دهانش را باز می کند تا بپرسد که قابلمه کی غذا را می پزد؟ اما قبل از آنکه کلمه ای از دهانش بیرون بیاید ناگهان باد تندی می وزد. باد هر لحظه تند تر می شود. مادر با لبخند همچنان به آدر خیره شده است. نور شدید و کور کننده ای از پنجره به داخل می تابد. آدر دست هایش را جلوی چشم هایش می گیرد. باد شیشه ها را خورد می کند ، دیوار را تکه تکه می کند. دامن مادر در باد شناور است و مثل پرچمی به اهتزار در آمده و تکان می خورد. او همانجا ایستاده و آدر را می نگرد. باد اجاق و قابلمه را می برد و به سمت فضای بی کران پرتاب می کند. آدر در حالی که دستش را رو به غذا کرده می گوید :
- نه!
صدایش کمی عوض شده. مثل قبل نازک و کودکانه نیست. باد خانه را تکه تکه می کند و می برد. همه چیز را پرت می کند. آسمان به رنگ زرد طلایی غروب می درخشد و تکه های سیاه و تاریکی در آن معلق هستند. جنگل محو می شود. زمین مثل یک صفحه ی شطرنجی سیاه سفید می شود. آدر حیران و وحشتزده به سمت مادر می دود. اما ناگهان با سرعتی سرسام آور به جلو حرکت می کند.
- نهههه!
مادر تا آخرین لحظات به آدر نگاه می کند و بعد در نقطه ای دور ناپدید می شود. آدر به اطرافش نگاه می کند. هیچی آن حوالی نیست. نه درختی ، نه خانه ای ، نه رودی ، نه کوهی... فقط زمین و آسمان. همچنان با سرعت جلو می رود. باد موهایش را عقب می زند و لباس هایش را تکه تکه می کند. صدای جیغش در فریاد باد گم می شود. ابعاد بدنش ناگهان بزرگ بزرگ می شوند. صدایش تغییر کرده. قدش بلند تر شده است. دستی به سر و رویش می کشد. دماغش کشیده تر شده و چاق به نظر می رسد. همچنان به خود دست می کشد و حیرت زده است که چه اتفاقی افتاده. ناگهان راه های زیادی را در دور و اطرافش می بیند. بچه هایی تقریبا هم سن و سال خود که در مسیری خاکی همراه با او با سرعتی سر سام آور به سوی نقطه ای کشیده می شوند.
کسی می گوید :
- سلام. من فیبیکم. اسم تو چیه؟
آدر خود را معرفی می کند و با او حرف می زند. کم کم بچه های بیشتری را در دور و اطراف خود می بیند. آنها می خندند ، او هم می خندد ، با بعضی هایشان دعوا می کند ، با بعضی ها می گرید و باز ناگهان همه چیز جلو می رود. بچه ها یکی یکی در مسیر هایی فرعی به این سو و آن سو می روند و برای آدر دست تکان می دهند. آدر دوباره تنها می شود. صدایش کلفت تر از قبل شده و سیبیل های سبز کم رنگی بر زیر دماغش روییده اند. چیزی از دور سوسو می زند. چشم هایش را ریز می کند و یک دروازه می بیند. یک دروازه ی بسیار بسیار بزرگ که سقفش دیده نمی شود و در آسمان ها فرو رفته. درون دروازه همه چیز محو گنگ است. آدر نمی تواند داخلش را خوب ببیند. پسری که بغل دستش است می گوید :
- تو بعد آمپاستان می خوای کجا بری؟ من که می رم اوکوالیو. یک مدرسه ی جادوگری توی غرب چینه. زبونشون خیلی سخته ولی یک کاریش می کنم. شنیدم مدرسه ی جادوگریه خیلی خوبیه!
- من می خوام برم هاگوارتز. توی انگلیسه و...
ناگهان صدای نعره ای گوشش را کر می کند. با دست هایش گوشش را می گیرد و به جلو نگاه می کند. در دور ، در افق دور مردی را می بیند که طناب هایی را می کشد. دوباره سرعت بالا می رود و سفیدی و سیاهی راه زیر پایش می لغزد.
دوباره می ایستد. او به دروازه خیلی نزدیک تر از قبل شده و دوباره بزرگ تر از قبل شده است. ریش و سیبیل های وزوزی ای از زیر چانه و از روی پوست گلویش در آمده. آن پسری که کنارش بود در راه دیگری رفته و دیگر به چشم نمی خورد. آدر دوباره تنهاست. او به دروازه نزدیک می شود. هر لحظه به سویش قدم بر می دارد و حواسش هست. تنهای تنها مثل همه ی راه های دور و اطرافش در مسیری است که به سوی دروازه ای می رود که معلوم نیست آن سویش چه جهانی است؟ می داند که باید خود را آماده کند. به زودی از دروازه رد می شود. سرعتش خیلی زیاد است. خیلی زیاد. از حالا می تواند آن مرد را ببیند. مردی که طناب های سیاه و سفید زندگی ها را می کشد و آنها را با سرعتی باور نکردنی به سوی دروازه راهی می کند. آن مرد را قبلا ها دیده. نقاشی هایی از او را. او در نقاشی هایش معمولا با لباسی سیاه است و عصایی که بر سرش داسی قوس دار وصل است به دست گرفته و چهره اش در پس کلاه تاریک فرو رفته. اما اینجا چهره اش آن طور نیست. محو و کم رنگ به نظر می رسد و هر با یک چهره به نظر می آید. لحظه ای مثل نقاشی هایش مو به تن آدم سیخ می کند و لحظه ای بعد آنقدر مهربان و دلنشین به نظر می رسد که آدم دوست دارد هر چه زود تر به او برسد. نفسش را با شدت بیرون می دهد. باید خودش را برای آن سوی دروازه آماده کند که ناگهان کسی را کنار خود می بیند. دختری قد بلند و مو فرفری.
- سلام. من رزم. رز زلر. من هستم مدیر تالار. خوش اومدی به هاگوارتز.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
من رو از روی طرز فکر و گفتار و رفتارم بشناس ، نه از روی ظاهرم.









