کارگاه داستان‌نویسی

http://www.jadoogaran.org/uploads/newbb/32692_5200f8553adcf.jpgدر یکی از روز های سال که به وقت هاگوارتز رفتن نزدیک می شد وسایل مدرسه رو مانند چوب جادو لباس جادوگری و.... میخریدیم و داشتیم برای ان روز اماده می شدیم . خیلی هیجان داشتمتا ان روز برسد . سر انجام ان روز رسید روز اولین بار رفتن به هاگوارتز راس ساعت 12 قطار حرکت میکردن و ما از ساعت 10 اماده میشدیم تا به قطار برسیم ساعت 11:30 بود که ما از سکوی نه و سه چهارم عبور کردیم و به قطار رسیدیم در یکی از واگن های قطار که خالی بود جا پیدا کردیم و نشستیم . کمی به حرکت قطار مانده بود که یک نفر اومد و گفت که ایا میتونم اینجا بنشینم و ما هم گفتم بله میتوانید . قطار راه افتاد با هم درباره جادو و جادو گری حرف زدیم از یکدیگر پرسیدیم که ایا چیزی در مورد تاریخ هاگوارتز میدونیم و ایا ما یک خانواده اصیل هستیم یا نه بعد از این همه گفتگو گرسنه و تشنه شدیم که بعضی ها خوراکی برای خوردنشان که اورده بودند و بعضی ها هم خوراکی نداشتن از خانم الیزابت که داشت خوراکی میفروخت میخریدن . 1ساعت ازز حرکت قطار گذشته بود که یواش یواش برج های هاگوارتز دیده می شد . وقتی رسیدیم همه پیاده شدیم و سوار بر قایق به داخل رفتن و از پله ها بالا رفتن و در یک قسمت از پله ها جمع شدند تا پروفسور مک گوناگال چند کلمه ای در مورد گروهبندی و امتیاز ها حرف زد بعد همه وارد سالن بزرگ اجتماعات شدند پروفسود دامبلدور به بچه ها خوش امد گفت و در باره چند مورد به سال اولی ها تذکر داد بعد همه در یک جا جمع شدند تا مک گوگناگال اسامی شاگردارو بخونه تا بیان و به چهار گروه : گریفیندور. اسلایدرین. هافلپاف.و ریونکلاو تقسیم بشن . یکی یکی اسم ها رو میخوندن که اسم منو خوندن با استرس فراوان جلو رفتم و در صندلی 3 پایه نشستم بعد کلاه قهوه ای رنگ گروه بندی رو روس سرم گزاشت و کلاه گفت: ام اره شجاعتت بسیاره و اصیل زاده هم هستی تو تو اسلایدرین بهتر میشی اما زیر لب میگفتم که گریفیندور بگو گریفیندور و گفت که مطمینی گفتم اره اره و گفت باشه گریفیندور. انگار با شنیدن این خبر قلبم داشت از جاش کنده میشد که با خوشحالی بسیار رفتم پیش بقیه گریفیندوری ها .

درود فرزندم.

روایت داستانت خیلی خیلی سریع بود. انگار مثلا بخوای برای یکی تعریف کنی یه ماجرایی و همین طور تند تند داستانو بگی و تموم شه.
اما توی رول نویسی، ما نیاز به فضاسازی و دیالوگ داریم. بدون توصیفات، خواننده نمیتگنه داستانتو توی ذهنش تجسم کنه و داستان رو برای خودش توی ذهنش بسازه. باید به جای این که سریع داستانو بگی و بری جلو، هر صحنه رو توصیف کنی و فضاسازی کنی. بگی که مثلا قلعه چجوری بود، یا مثلا درون سرسرا چه شکل و شمایلی داشت و از این قبیل توصیفات.

دیالوگ هم بیشتر بنویس، دیالوگ به پیش بردن داستانت کمک میکنه و باعث میشه رولت سرگرم کننده شه. همین طور اون ها رو این طوری بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جداشون کن.
نقل قول:

و کلاه گفت: ام اره شجاعتت بسیاره و اصیل زاده هم هستی تو تو اسلایدرین بهتر میشی اما زیر لب میگفتم که گریفیندور بگو گریفیندور

و کلاه گفت:
- ام... اره شجاعتت بسیاره و اصیل زاده هم هستی. تو تو اسلایدرین بهتر میشی.

اما زیر لب میگفتم:
- گریفیندور... بگو گریفیندور.

و از علامت های نگارشی هم غافل نشو، چون خیلی به خواننده کمک میکنن که کجا توقف کنه و کجا نه.

به نکاتی که گفتم دقت کن و برای این که بهتر متوجه بشی به رولای قبلی که تایید کردم یه نگاهی بنداز.
مطمئنم اگه وقت بیشتر بذاری و دقت بیشتری بکنی رول خیلی بهتری میتونی بنویسی. پس فعلا...


تایید نشد!

تصویر شماره ده


هری و هاگرید از بانک گرینگوتز خارج شدن نور شدید آفتاب چشم هری رو سوزند هری و هاگرید در طول کوچه دیاگون پیش می رفتن هاگرید گفت:
_ هری تو به جغد نیاز داری
هری کمی ترسید اما قبل از اینکه اعتراض کند هلش داد داخل مغازه بوی گند مغازه داخل دماغ هری پیچید و باعث شد سوزشی حس کند داخل مغازه کمی بیش از حد تاریک هاگرید فروشنده مغازه زنی بود قد بلند و تا حدودی پیر هری با تعجب اطرافش را نگاه می کرد و حبوانات جورواجور می دید هاگرید به فروشنده گفت:
_ عصر بخیر خانم یک جغد میخوایم فروشنده به چند نوع جغد اشاره کرد هری جغد ها را نگاه می کرد از نظر او یکی از یکی زشت تر می بود از نظر هری جغد ها خیلی زشت بودن با چشم های گردشان طوری نگاهش میکردن که هری متنفر بود هری به جغد قهوه ایی خیره شد و ناگهان متوجه شد چقدر شبیه عمو ورنون است هری گفت:
_ هاگرید واقعا لازم نیست
اما هاگرید حرفش را نقطع کرد و گفت:
_چرا هری همین که برسی هاگوارتز میفهمی چقدر مهمه حالا زودباش یکیو انتخاب کن
نگاه هری بین جغد ها می چرخید سرانجام بعد از گذشت چند دقیقه جغدی سفید انتخاب کرد فروشنده جغد را داخل قفس بزرگ قرار داد و آن را به دست هری داد هاگرید چند گالیون از جیبش بیرون آورد و به فروشنده داد سپس هردو از مغازه خارج شدند و به مسیرشان در کوچه دیاگون ادامه دادن باد سردی وزید و هری به خود لرزید هری پرسید: _هاگرید چرا گفتی جغد مهمه؟ هاگرید گفت:
_وقتی رفتی هاگوارتز و دلت برای اون پسر خاله چاقالوت با دم خوشگلش تنگ شده میفهمی
بعد خنده. بلندی سر داد هری هاج واج مانده بود


درود بر تو فرزندم.

اینبار بهتر بود.
اما هنوزم یک سری اشکالات داری. برای مثال:

نقل قول:

هری به جغد قهوه ایی خیره شد و ناگهان متوجه شد چقدر شبیه عمو ورنون است هری گفت:
_ هاگرید واقعا لازم نیست
اما هاگرید حرفش را نقطع کرد و گفت:
_چرا هری همین که برسی هاگوارتز میفهمی چقدر مهمه حالا زودباش یکیو انتخاب کن

اینجا به این شکل باید نوشته میشد:
هری به جغد قهوه ایی خیره شد و ناگهان متوجه شد چقدر شبیه عمو ورنون است هری گفت:
_ هاگرید واقعا لازم نیست!

اما هاگرید حرفش را نقطع کرد و گفت:
_چرا هری همین که برسی هاگوارتز میفهمی چقدر مهمه حالا زودباش یکیو انتخاب کن.
و علائم نگارشی رو هم در انتهای جملاتت بذار.

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

تصویر شماره 6

خسته و گریان از جایی برمی گشت که به او خیلی سخت گذشته بود هیچکس او را درک نمی کرد همه اورا با نام پسر بد می شناختند الا جز اونهایی که پدران و مادران مرگخوار داشتند که به نظرشان پسری با ابهت به نظر میرسید از جایی برمیگشت که دوست داشت انجا باشد ،دوست داشت در بغل او باشد ،دوست داشت اونیز مثل خودش دوستش بدارد *جینی*
دلش تنگ شده بود که بدون توجه دیگران به جایی برود که بتواند خود را خالی کند گرچه نمی تواند راز دلش را بر زبان بیاورد اما میتواند ان را که خالی کند به همین خاطر به سرعت به دستشویی دختران رفت جایی که میرتل گریان در انجا بود اما اهمیت به یک روح نمی داد .حس کبوتری در قفس داشت که به غل و زنجیر کشیده شده بود که بالاخره به همان مکانی که دلش میخواست رسید .
رفت جلوتر خود را در ایینه ای دید که شکسته شده بود با خود گفت :آه....چه وجه اشتراکی میان من و این ایینه ی شکسته است فقط تفاوتی که این داره اینه که این خودشو نمایان کرده و از بیرون شکسته ولی منکه نه میتوانم خودمو نمایان کنم و نه اینه که خودمو خالی کنم همینطورم هم از درون بدتر از این ایینه شکسته ام...... .
میرتل همانجا بود و بدون اینکه او ،دراکو حس پسر بد را درک کند شروع به کنجکاوی کرد که او چرا چنین حرفایی میگوید و چرا اصلا گریه میکند
به همین خاطر تندی رفت پیش دراکو .اول میخواست دهنش را باز کند و هر چه سوال دارد از اینکه چرا گریه میکند از او بپرسد اما وقتی حال دراکو را از نزدیک دید پشیمان شد و ترجیح داد دهن خود را ببند ولی در همان حین دراکو میرتل را در اینه دید و بدون اینکه برگردد و پشت خود را بنگرد با میرتل شروع به حرف زدن کرد بلاخره تصمیم خود را گرفته بود میخواست رازش را برملا کند .
لب به سخن گشود:آه...میرتل .نمیدانم از کجا شروع کنم و از کجا بهت بگم حتی خودمم نمیدونم از کجا یه همچین حسی پیدا کردم
میرتل با حالتی ناراحت رو به دراکوکرد و گفت:انگار خیلی بهت سخت گذشته خوتو خالی کن قول میدم هر حرفی که تو اینجا میزنی جایی دیگه درز پیدا نمی کنه خب خودت میدونی من یه روحم وکاری جز اینکه به حرفات گوش بدم از دستم بر نمیاد
دراکوکه همچنان در حال هق هق کردن و اه و افسوس خوردن بود شروع کرد: دلم میخواست همون روز اول که جینی .....
تا همین که دراکو اسم جینی رو بر زبونش اورد میرتل جا خورد یعنی کسی که این حال اشوب رو به این پسرک داده جینی بوده وای خدای من !!!!
به حرفای دراکو بادقت تر گوش داد که میگفت:اره فک میکنم تو هم تعجب کردی پسری که از همه گریفیندوری ها متنفر بود الان عاشق یه دختر گریفیندوری شده
میرتل حالش مانند دراکو شده بود و همچنان با ناراحتی گفت :نه دراکو ..نه ...من میدونم که تو این حرفو از ته دلت نمیزنی منظورم این نیست که عاشق جینی شدی .اینکه از همه گریفیندوری ها بدت میاد تو همه بچه های هاگوارتزو دوست داری مخصوصا گریفیندورو راستشو بهم بگو ؟
دراکو: باشه تو داری راست میگی ،به خاطر پدرم بوده اون میگفت باید با گریفیندور بد باشی اونا دشمنای تو هستند ولی من این حرفو هیچ وقت باور نداشتم فقط جوری رفتار میکردم که پدرم فکر کنه من هم همانند او فکر میکنم و همچین تصوری دارم اخه مادرم میگفت اگه کاری که پدرت و افکارش میگه رو باور و عمل نکنی کل خانواده ی مالفوی به خطر می افته و کسی هم که اینکارو میکه لرد سیاهه
میرتل همچنان چشمانش گرد و تر و دهانش باز تر میشد
میرتل:خب دراکو بهم بگو جینی با تو کاری کرده که اومدی اینجا و اینقدر گریه میکنی؟؟؟
دراکو: نه میرتل این حرفو نزن جینی اینقدر مهربونه که حتی دشمن که من باشم رو هم اذیت نمیکنه
میرتل :وایسا دراکو تو دشمن جینی نیستی تو دشمن هیچکس نیستی اگه همون حسی رو که به داری به جینی بگی و بهش بگی که تو واقعا بد نیستی در واقع دوستش هم میشی فقط بهش بگو تو کی هستی بگو چه حسی نسبت به افکار پدرت داری فقط باید بهش بگی
دراکو:میدونی میرتل من امروز هم به خاطر همین میخواستم برم پیش جینی تا اینها رو هم بهش بگم اما فهمیدم که....
میرتل : خب ،بگو چی فهمیدی دراکو ؟؟؟؟
دراکو : هری به جینی ابراز علاقه کرده و جینی هم قبول کرده راستش من این همه به همه بد کردم نمیخوام این دفعه هم به جینی بد کنم میدونم اگه جینی به خانواده ی ما بپیونده خیلی افسرده میشه راستش یه جورایی مثل من میشه من نمیخوام دختری که اینقدر شاد هستش رو به دختری افسرده تبدیلش کنم در واقع میدونم هری خوشبختش میکنه و من چیزی بیش از این نمیخوام که جینی خوشبخت باشه
میرتل: اخی ،دراکو من نمیدوستم تو اینقدر می تونی مهربون باشی (میرتل جلو تر امد و به دراکو نزدیک تر شد) من میدونم تو چقدر سختی کشیدی و همینطور میدونم هیچکسی نمیتونه تو رو دلداری بده چون هیچکس وضعیت تو رو نداره من هم فقط میخواستم تو کاری کنی که حرفات تو دلت نَمونه فکر کنم حالت کمی بهتر از قبل شده ولی من تو رو تنها میزارم تا با خودت خلوت کنی شاید این خلوت حالتو بهتر کنه ....خدا حافظ دراکو
دراکو لبخندی تلخی زد و رو به میرتل کردو گفت :ممنونم میرتل لطفتو فراموش نمیکنم .....خداحافظ.

درود بر تو فرزندم.

سوژه رو خوب پیش بردی... اما یک سری اشکالات ظاهری داره پستت که بهشون اشاره میکنم.
نقل قول:

میرتل همچنان چشمانش گرد و تر و دهانش باز تر میشد
میرتل:خب دراکو بهم بگو جینی با تو کاری کرده که اومدی اینجا و اینقدر گریه میکنی؟؟؟
دراکو: نه میرتل این حرفو نزن جینی اینقدر مهربونه که حتی دشمن که من باشم رو هم اذیت نمیکنه

این قسمت رو باید به این شکل بنویسی در واقع:
میرتل همچنان چشمانش گرد و تر و دهانش باز تر میشد، گفت:
- خب دراکو بهم بگو جینی با تو کاری کرده که اومدی اینجا و اینقدر گریه میکنی؟

دراکو:
- نه میرتل این حرفو نزن جینی اینقدر مهربونه که حتی دشمن که من باشم رو هم اذیت نمیکنه.

همونطور که میبینی در انتهای دیالوگ دوم علامت نگارشی گذاشتم، برای دیالوگ اول هم فقط یک علامت سوال گذاشتم و ظاهر دیالوگ ها رو هم اصلاح کردم.
بقیه اشکالاتت هم مطمئنم در ایفای نقش، با یکم نقد، برطرف میشن.

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

تصویر شماره 10


هری و هاگرید در طول کوچه دیاگون پیش می رفتن هاگرید گفت هری تو به جغد نیاز داری هری کمی ترسید اما قبل از اینکه اعتراض کند هاگرید هلش داد داخل مغازه بوی گند مغازه داخل دماغ هری پیچید و باعث شد سوزشی حس کند فروشنه مغازه زنی بود قد بلند هری با تعجب اطرافش را نگاه می کرد و حبوانات جورواجور می دید هاگرید به فروشنده گفت عصر بخیر خانم یک جغد میخوایم فروشنده به چند نوع جغد اشاره کرد هری جغد ها را نگاه می کرد از نظر او یکی از یکی زشت تر می بود هری گفت هاگرید واقعا لازم نیست اما هاگرید حرفش را نقطع کرد و گفت چرا هری همین که برسی هاگوارتز میفهمی چقدر مهمه حالا زودباش یکیو انتخاب کن نگاه هری بین جغد ها می چرخید سرانجام بعد از گذشت چند دقیقه جغدی سفید انتخاب کرد فروشنده جغد را داخل قفس بزرگ قرار داد و آن را به دست هری داد هاگرید چند گالیوم از جیبش بیرون آورد و به فروشنده داد سپس هردو از مغازه خارج شدند و به مسیرشان در کوچه دیاگون ادامه دادن باد سردی وزید و هری به خود لرزید هری پرسید هاگرید چرا گفتی جغد مهمه؟ هاگرید گفت وقتی رفتی هاگوارتز و دلت برای اون پسر خاله چاقالوت با دم خوشگلش تنگ شده میفهمی بعد خنده. بلندی سر داد هری هاج واج مانده بود

درود فرزندم.

این چیزی که تو نوشتی مثل یه روایت خیلی خیلی سریع از داستانه. توی رول نویسی باید هر صحنه رو توصیف کنی و دیالوگ بنویسی. این نیست که سری بنویسی و بری جلو. باید بذاری هر صحنه و هر اتفاقی توی ذهن خواننده شکل بگیره.

همین طور فراموش نکن که علامت های نگارشی رو فراموش نکن و اینتر بزن! پاراگراف ها دیالوگ ها رو جدا گن. اینطوری:
نقل قول:

هری گفت هاگرید واقعا لازم نیست اما هاگرید حرفش را نقطع کرد و گفت چرا هری همین که برسی هاگوارتز میفهمی چقدر مهمه حالا زودباش یکیو انتخاب کن

هری گفت:
- هاگرید واقعا لازم نیست.

اما هاگرید حرفش را قطع کرد و گفت:
- چرا هری همین که برسی هاگوارتز میفهمی چقدر مهمه. حالا زودباش یکیو انتخاب کن.

مطمئنم اگه وقت بیشتری بذاری میتونی رول خیلی بهتری بنویسی. رولای قبلی‌ای که تایید کردمو نگاه کن تا متوجه نکاتی که گفتم بشی.

تایید نشد!

http://www.jadoogaran.org/modules/xcgal/albums/userpics/14452/I__m_weak_by_clefchan.jpg

صدای باز و بسته شدن محکم در می آید و میرتل گریان که روی طاقچه نشسته و در حال زمزمه کردن موسیقی مورد علاقه اش است به خود می لرزد و به دور و بر نگاه می کند. یک پسر با موهای خاکستری رنگ با سرعت به سمت حوضچه حرکت می کند و شروع به گریه کردن می کند. میرتل گریان خیلی آرام بسمت پسر حرکت می کند و سعی دارد با او صحبتی داشته باشد. وقتی به او میرسد به آرامی دست خود را روی شانه اش میگذارد تا دلیل گریه شدید پسرک را بداند. پسر هنگامی که دست را روی شانه خود حس میکند فریاد می کشد و سعی می کند خود را از روحی که در مقابلش می دید دور کند.

میرتل : چی شد؟! چرا ترسیدی؟! من با تو کاری ندارم.

پسر چوب دستی اش را بیرون می کشد و سعی دارد میرتل را از خود دور کند :
-از من چی میخوای!؟ به من نزدیک نشو!

میرتل کمی خود را عقب می کشد :
-من نمی خوام به تو آسیب برسونم! اصلاً نمی تونم به تو آسیب برسونم!
پسر: از من دور شو. خواهش می کنم.

میرتل با حالت ترحم سرش را تکانی مختصر می دهد و می گوید :
-اسم تو چیه ؟

پسر که نزدیک است از ترس زهره بترکاند با لکنت می گوید :
-دراکو... دراکو مالفوی!

میرتل کمی نزدیک تر می شود :
-خوب دراکو... میشه به من بگی چرا داشتی گریه می کردی؟

دراکو : چرا می خوای بدونی؟ اصن تو کی هستی؟
میرتل : اسم من میرتله... روحی سر گردان.
دراکو : از من چی میخوای ؟
میرتل : چیز زیادی نمی خوام، فقط کنجکاوم که بدونم چرا داشتی گریه می کردی!

دراکو خودش را جمع و جور می کند و در حالی که هنوز چوب دستی را در دست دارد می گوید :
-تو از زندگی چی میدونی؟! توفقط به روحی.

میرتل سرش را به زیر می اندازد :
- درسته که من یه روحم، ولی یه زمانی انسان بودم و احساسات انسانی رو درک می کنم البته اگه یادم نرفته باشه.

دراکو : میدونی عشق چیه ؟
میرتل : بزار فکر کنم!!... آها... منظورت علاقه است؟
دراکو : آره اما عشق یه چیزیه خیلی بالاتر از علاقه.
میرتل : یعنی چی ؟
دراکو : مثلاً تو موسیقی رو دوست داری ولی حاضری بخاطرش هرکاری بکنی؟!
میرتل : آره... من خیلی خیلی موسیقی رو دوست دارم.

دراکو سرش را بالا می برد و کمی فکر می کند :
- خب... بزار یه مثال دیگه بزنم... تو پدر یا مادر یادته ؟
میرتل : راستش من اون هارو از دست داده بودم... یادم نمیاد کی ولی خب حتی چهرشون رو هم یادم نمیاد.
دراکو : خوش بحالت که یادت نمیاد...
میرتل : چرا؟

دراکو سرش را کمی به پایین می برد :
-من درمورد پدر و مادر تو اطلاعی ندارم ولی پدر من خیلی بده ...
میرتل : مگه چیکار کرده ؟
دراکو : پدرم من فقط به خودش فکر می کنه ... فقط دوست داره پول جمع کنه ...
میرتل : پس تو داشتی بخاطر اون گریه می کردی ؟
دراکو : آره ... ولی ماجراش مفصله!

میرتل که بسیار مشتاق شنیدن است جلوتر می رود :
-خواهش می کنم به من بگو .
دراکو : چطور می تونم بگم ؟
میرتل : بگو دیگه.
دراکو : باشه ... ولی به هیچ کس نگو.
میرتل : قول میدم به کسی نگم.

دراکو کمی جایش را تغییر می دهد و آماده تعریف ماجرا می شود :
- سه هفته پیش که تعطیلات شروع شده بود من باید برمی گشتم خونه ولی دوست نداشتم اینکارو بکنم. وقتی پدرم اومد دنبالم دنبال بهانه ای بودم که باهاش نرم. ولی مجبور بودم برم.

میرتل : رفتی ؟
دراکو : بله، رفتم. وقتی رسیدیم خونه مادرم نبود از پدرم پرسیدم که مادر کجاست ؟ پاسخی نداد و ازم خواست دیگه ازش سوال نکنم. چند دقیقه بعد ازم خواست کنارش بشینم و بعد از کمی مقدمه چینی ازم خواست وقتی برگشتم به هاگوارتز براش کاری انجام بدم.
میرتل : چه کاری ؟
دراکو : ازم خواست یه چوب دستی مهم رو براش بدزدم.
میرتل : چه چوب دستی ؟
دراکو : چوب دستی کهن رو.
میرتل : ولی چوب دستی کهن که مال ...
دراکو : بله. متعلق به پروفسور دامبلدوره.

میرتل تعجب می کند و در حالی که فکر می کند چرا کسی باید چوب دستی کس دیگر را بخواهد، می گوید :
- پس پدرت چرا اونو می خواست ؟
دراکو : نمیدونم . هنوزم نمیدونم. خواستم امتناء کنم ولی پدرم من رو تهدید کرد.
میرتل : اون کارو کردی ؟
دراکو : راستش خودم رو قانع کرده بودم که اون کارو بکنم ولی قبل از اینکه بیام...

میرتل که دوست دارد تمام ماجرا را بشنود به سرعت می گوید :
- قبل از اینکه بیای چی شد؟
دراکو : وقتی کیفم رو جمع کردم از راه پله ها پایین رفتم . وقتی به پذیرایی رسیدم یه جعبه کوچک خاکستری رنگ روی شومینه نظرم و جمع کرد.
میرتل : چی بود؟
دراکو : اون موقع نمی دونستم. فقط اونو برداشتم و تو جیبم گذاشتم و اومدم.
میرتل : کجا ؟
دراکو : اینجا دیگه.
میرتل : آها. خب بالاخره فهمیدی اون چیزه چی بود؟
دراکو : آره. یه کاغذ توش بود. یه کاغذ که ای کاش هیچوقت نمی دیدمش.
میرتل : مگه چی بود؟

دراکو که اشک از چشمانش روان شده می گوید :
-یه عهدنامه بود. درباره مادرم.
میرتل : چی بود؟
دراکو : عهدنامه بود که بین پدرم و شخصی بود به نام ولدمورت. پدرم جون مادرم رو با یک جایگاه بین هواداران ولدمورت عوض کرده بود. اون موقع بود که نتونستم جلوی گریه ام رو بگیرم و دویدوم تا به اینجا رسیدم.
میرتل : منو ببخش که ازت سوال کردم.

درود بر تو فرزندم.

همچنان نمایشنامه ت هیچگونه توصیفی نداره.
و در مورد دیالوگ ها، باید به این شکل بنویسی:
نقل قول:

میرتل که بسیار مشتاق شنیدن است جلوتر می رود :
-خواهش می کنم به من بگو .
دراکو : چطور می تونم بگم.

میرتل که بسیار مشتاق شنیدن است جلوتر می رود :
-خواهش می کنم به من بگو .

دراکو :
- چطور می تونم بگم؟

یه نکته دیگه در همین قسمت اینه که توی دیالوگ دوم، جمله سوالی هست. وقتی جمله سوالی میشه از علامت سوال استفاده کن. نه نقطه.
در مورد توصیفات، سعی کن حالات شخصیت هات رو با توصیف کردن اون صحنه، حالت و حتی فضای دورشون به خواننده نشون بدی. اینطوری پستت خیلی قشنگ تر میشه.

فعلا تایید نشد!

تصویر شماره5




اشک هایش یکی پس از دیگری پس از طی کردن مسیری طولانی بر روی گونه هایش درمقابل چشمانش بر روی سنگ های مرمرین دستشویی متروکه ی هاگوارتز میچکید.
اول بار بود که اینگونه میگریید. نمیتوانست مانع اشک هایش شود پس اجازه میداد که جاری شوند...
_این کیه که مثل ابر بهاری گریه میکنه?!

دراکو با این صدا که صدای میرتل گریان بود از جا پرید و هزار باز به خود لعنت فرستاد که چگونه به خاطر نداشت که او در این متروکه زندگی میکند?!
سعی کرد خود را جمع و جور کند تا میرتل متوجه اشک هایش نشود اما چهره اش از شدت گریه چنان بر افروخته شده بود که همه چیز را اشکار میکرد...چیزی برای پنهان کردن باقی نمانده بود...

_دراکو مالفوی رو ببین! داره گریه میکنه…!
_اه…خفه شو...
این جمله را وقتی گفت که همچنان داشت اشکهایش را با شنل سبز رنگ اسلیترینی اش پاک میکرد... نمیدانست چرا اشکهایش تمامی ندارند...?!

_دراکو بگو ببینم چی شده?!
_از اینجا برو...
_ای بابا دراکو انقدر بی رحم نباش…
_بهت گفتم برو…برو گمشو…برووووو…
دراکو اخرین جمله اش را فریاد زد اما دیگر نتوانست خود را نگه دارد و بار دیگر بغضش ترکید و اشک هایش سرازیر شد.

میرتل فقط به اون نگاه میکرد و متعجب بود که چه چیزی توانستن دراکو مالفوی را که همانند خاله اش بلاتریکس لسترنج بی رحم بود را به گریه در بیاورد...ترجیح داد به حای رفتن همانجا در گوشه ای بنشیند...شاید دراکو احتیاج داشته باشد با کسی صحبت کند…

درود بر تو فرزندم.

خوب نوشته بودی.
اگر شناسه قبلی ای داشتی، لطفا یک سره برو به معرفی شخصیت.
اگر هم نداشتی که...

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

http://www.jadoogaran.org/uploads/images/img539444b303dc1.png

سیریوس بلک، جیمز پاتر و ریموس لوپین در حال قدم زدن بسمت کلاس معجون سازی هستند و پیتر پتی گرو با فاصله کم بدنبال آنها در حرکت است...
سیریوس : هی جیمی!! نظرت چیه بعد از کلاس معجون سازی بریم بیرون ؟
جیمز : من میام. ولی کجا ؟
سیریوس : خب... زمین تمرین کوییدیچ چطوره؟
جیمز : باشه. ولی می خوام بدونم دلیلی خاصه داری که بریم اونجا؟
سیریوس : دلیل خاصی نداره. فقط می خوام یکم حال و هوامون عوض شه.
جیمز : باور کن نمیتونم حرفتو باور کنم ولی باشه.
سیریوس : توچی ریموس! تو هم میای ؟
ریموس : ببخشید!! باید برم پیش پروفسور دامبلدور! نمیدونم چرا منو خواسته.
سیریوس : مشکلی نیست خودمون دوتایی میریم.
جیمز : کاری کردی ریموس؟ نکنه با ...
ریموس : نهههه !!! باور کن از هفته قبل ندیدیمش!!!
سیریوس : جیمی منظورت کیه ؟
جیمز : مگه نمی دونی ؟! ریموس مدتهاست با ...
ریموس : نگوووو !!!!
جیمز : چرا؟ خب یروز که همه باید بدونن...
سیرویوس : جیمی بگو دیگه !!!
جیمز : ببخش ولی باید بگم !!! ریموس مدتهاست با نیمفادورا....
ریموس سعی دارد جلوی جیمز را بگیرد و جلوی دهن او را با دست می گیرد...
ریموس : چرا خر بازی درمیاری!! میگم نگو!!!
سیریوس : نکنه منظورت ...
جیمز به سرعت دست ریموس را کنار میزند و با شیطنت نام را می گوید ...
جیمز : بله، بله !!! نیمفادورا تنکس !!!!
جیمز پا به فرار می گذارد و ریموس که سعی دارد او را بگیرد بدنبالش می کند...
سیریوس : نامرد... پس مواقعی که نبود می رفته پیش دختره!!! ای بزغاله !!!
پیتر پتی گرو : چی شده سیریوس ؟
سیریوس به پشت سر نگاه میکند و چهره متعجب پیتر پتی گرو رو می بیند!!!
پیتر پتی گرو : چرا جیمز فرار کرد و ریموس لوپین دنبالش دوید؟!؟
سیریوس : به تو مربوط نیست کوچولو !!!
پیتر پیتی گرو : باشه ... به من ربطی نداره!!!
سیریوس : میگم بدو برو ببین کجا رفتن اینا!!!
پیتر پتی گرو : باشه ...

درود فرزندم.

توی رولت خیلی خیلی کم توصیف و فضاسازی کردی. برای این که رولت خوب باشه باید خواننده بتونه فضا رو توی ذهنش مجسم کنه و لازمه ‌ش اینه که توصیف کنه صحنه رو و برای خواننده توضیح بدی که چه اتفاقی داره می افته.

دیالوگ ها رو هم اینطوری بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن. و شونصدتا علامت نداریم که، یه دونه‌ش کفایت میکنه و حتما با دقت انتخابشون کن. مثلا همینجا علامت تعجب نمیخواست، نقطه رو باید به کار میبردی.
نقل قول:

پیتر پتی گرو : چی شده سیریوس ؟
سیریوس به پشت سر نگاه میکند و چهره متعجب پیتر پتی گرو رو می بیند!!!

پیتر پتی گرو گفت:
- چی شده سیریوس ؟

سیریوس به پشت سر نگاه میکند و چهره متعجب پیتر پتی گرو رو می بیند.

به رول های قبلی که تایید کردم نگاه کن تا بهتر نکاتی که گفتم رو درک کنی. مطمئنم اگه وقت بیشتری بذاری و دقت کنی رول بهتری مینویسی...
تایید نشد!

تصویر شماره 9


سیریوس با شور و شوق مشغول شرح بهترین نقشه ی عمرش برای سه تا از بهترین دوستانش بود.
صبح ان روز چندان خوشایند سپری نشد؛ انها با بلندکردن پروفسور فلیت ویک در کلاس وردهای جادویی مجازات سنگینی را به جان خریدند: محرومیت از سفر به دهکده ی هاگزمید تا اخر سال! که البته این مشکل با نقشه ی بی نظیر سیریوس قابل حل بود.
- جیمز تو که با نقشه ی من موافقی؟...
حرف سیریوس با پرسشی از طرف پیتر قطع شد: سیریوس میشه یه بار دیگه نقشه رو توضیح بدی؟ اخه من خیلی از جاهاشو نفهمیدم!
- ببین پیتر، نکته ی اصلی ساختن نقشه ایه که تمام مسیرهای هاگوارتز و ادمای توش رو بهمون نشون بده.
- اخه چطوری؟
پاسخ سوال پیتر در عملیاتی که قرار بود ان شب انجام شود نهفته بود. ساعت دوازده نیمه شب، هنگامی که هر چهارنفر ازخلوتی سالن عمومی گریفیندور اطمینان حاصل کردند، زیر شنل نامرئی جیمز با عبور از حفره به راهروهای هاگوارتز قدم گذاشتند. و با سرعت به سمت مکانی خلوت که بتوانند در انجا به راحتی نقشه را اجرا کنند شتافتند.
سیریوس درحالی که کاغذ پوستی ای را از داخل جیب ردایش در می اورد، رو به ریموس گفت: ببین ریموس، این کاری که میخایم امشب انجام بدیم احتیاج به جادوهای پیشرفته ای داره که فقط تو از پسش بر میای! ازت خواهش میکنم امشب این کارو برامون انجام بدی.
ریموس از دست جیمز و سیریوس عصبانی بود و نهایت سعیش را میکرد که با ان دو حرف نزند، زیرا صبح ان روز، این سیریوس و جیمز بودند که پروفسور فلیت ویک را به هوا بردند و ریموس و پیتر در این کار هیچ نقشی نداشتند، اما از انجا که تمام استادها اعتقاد داشتند که این چهار نفر هرگز کاری را بدون یک دیگر انجام نمیدهند، هرچهارنفر را مجازات کرده بودند.
ریموس با اکراه سری تکان داد.
- ریموس، خودت که خوب میدونی ما اصلن نمیخواستیم که پروفسور شمارو هم مجازات کنه، ما حتی از خودت هم بیشتر ناراحتیم!
این صدای جیمز بود که نجواگونه از زیر شنل به گوش میرسید.
- باشه باشه، حالا باید چه کار بکنم؟
سیریوس که وجد و سرور در چهره اش نمایان بود با خوشحالی گفت: تو فقط باید صبر کنی تا هرموقع که وقتش شد بهت بگم. اول از همه باید تمام مسیرهای مخفی هاگوارتز رو پیدا کنیم. به غیر از تونلی که به مغازه ی دوک های عسلی میرسه و تونلی که مارو به بید کتک زن میرسونه، کسی راه دیگه ای بلده؟
پیتر به دلیل این که برای اولین بار جواب سوالی را میدانست، از خوشحالی روی پنجه ی پاهایش به جلو و عقب تاب میخورد و تمام تلاشش را میکرد که اولین نفر پاسخگو باشد: من یه دونه بلدم، توی طبقه ی چهارم یه اینه ای هست که اگه پشتشو نگاه کنی یه دریچه میبینی، اون دریچه به زیر زمین کافه ی هاگزهد میرسه. البته بعضی وقت ها در زیرزمینش قفله و تو نمیتونی بری بیرون.
- خب، پس با این حساب تا الان سه راه مخفی وجود داره که همشون به هاگزمید راه پیدا میکنن!
ریموس هم که انگار کمی جذب نقشه شده بود روبه بقیه گفت: منم یه راهیو بلدم. توی راهرویی که سالن عمومی اسلیدرین هست، یکی از سنگ های اونجا جا به جا میشه که به اداره ی پست تو هاگزمید میرسه. ولی فکر نمیکنم به راحتی بشه ازش استفاده کرد چون دقیقا از پشت میز مسئول اونجا درمیاد و وقتی بخوای از توش بیرون بیای توجه همه رو به سمت خودت جلب میکنی.
سیریوس، جیمز و پیتر با نگاه هایی حاکی از تعجب به یکدیگر می نگریستند؛ چرا که هیچ یک از انان تصور نمیکردند که ریموس چنین راهی بلد و حتی امتحان نیز کرده باشد.
با اطلاعات بعدی از سوی هر یک، درنهایت هفت تونل مخفی روی کاغذ پوستی خودنمایی میکرد.
قدم بعدی انان یافتن اسم تمامی دانش اموزان هاگوارتز بود که باید لیست انها را از دفتر فیلچ برمیداشتند، زیرا مطمئن بودند که فیلچ همه ی دانش اموزان را حداقل یک دفعه هنگام انجام کاری خلاف پیدا و نام انهارا یادداشت کرده است.
پس از اینکه این کار هم با موفقیت انجام شد، همگی به جای اول خود برگشتند. سیریوس با شادی خاصی که در صدایش نهفته بود رو به ریموس گفت: خب، حالا نوبت توئه که کارتو شروع کنی، اول از همه یک کاغذی بوجود بیار که برای نقشه مناسب باشه.
ریموس با وردی که زیر لب گفت کاغذ پوستی بزرگی بوجود اورد که رنگ قهوه ای مایل به زردی داشت.
- حالا باید کاری کنی که این اسامی با اسامی تمام استادها، همه ی راه ها و مسیرهای هاگوارتز به درون نقشه منتقل بشن.
این بار هم ریموس در انجام این کار موفق بود. تمام صفحه ی کاغذ پر شده بود از انواع خط ها که هر کدام بیانگر یک مسیر بودند، نقطه هایی که کنار هرکدام اسم شخصی نوشته شده بود و همچنین تمام تونل ها و راه های مخفی.
ریموس با زمزمه ی یک ورد دیگر به نقشه جان بخشید؛ حالا نقطه ها در حرکت بودند و مکان فعلی هر شخصی را نشان میدادند.
بلافاصله هر چهار نفر فهمیدند که پروفسور دامبلدور در دفترش در یک نقطه ثابت مانده است و احتمال دادند خواب باشد، نقطه ی نشانگر خانم پامفری نیز در درمانگاه بود، و عده ی کمی از دانش اموزان ریونکلا هم در سالن عمومیشان پرسه میزدند.
سیریوس، جیمز و پیتر که با نگاه کردن به نقشه وجد و سرور خاصی وجودشان را فرا گرفته بود، مدام از ریموس تعریف و تشکر میکردند.
-خب، حالا که کار نقشه به پایان رسید بهتر نیست اسمی براش بذاریم؟
- راست میگی جیمز، یه اسم لازم داره. کسی نظری نداره؟
- ما اولین تونل مخفی ای که پیدا کردیم اونی بود که به مغازه ی دوک های عسلی می رسید، و همتون خوب یادتونه که ما بعضی وقت ها از این راه، خوراکی ها و شکلات های خوش مزه ی مغازه رو یواشکی برمیداشتیم( که البته من هنوزم از این رفتارمون ناراحتم )، بنابراین میتونیم به یاد اولین استفاده از تونل مخفی اسم این نقشه رو نقشه ی غارتگر بذاریم!
- وای ریموس تو فوق العاده ای! چه اسمی عالی تر از این؟
و هنگامی که سیریوس و پیتر نیز موافقت خود را از انتخاب این اسم برای نقشه اعلام کردند، همه خوشحال به نظر میرسیدند.
- فقط به نظرتون بهتر نیست که بخوایم به هرکسی که بعد از ما از این نقشه استفاده میکنه خوشامد بگیم؟ میتونیم یه جادویی به کار ببریم که با باز شدن نقشه، اسم ما و همچنین خوشامدگویی روی صفحه به نمایش در بیاد!
- اره، فکر خوبیه جیمز. فقط به این نکته توجه نکردی که اگه یکی قبل از این که ما از مدرسه فارغ التحصیل بشیم، نقشه رو گیر بیاره تو چه دردسری می افتیم؟
- خب میتونیم از اسم های مستعار استفاده کنیم؛ من میشم اقای شاخدار، تو اقای پانمدی، ریموس اقای مهتابی و پیتر هم اقای دم باریک. اینطوری دیگه هیچ کس نمیفهمه که ما مخترع این نقشه بودیم!
ریموس با نگرانی گفت: صبر کنین، شما که نمیخواین نقشه برای هر ادمی باز بشه؟ ما باید یه جمله ای تعیین کنیم که فقط با گفتن اون بشه نقشه رو باز کرد، و همچنین بعد از پایان کار باید نقشه رو یه جوری پاک کنیم که شبیه یک کاغذپوستی خالی بشه که کسی نفهمه این یه نقشه ست!
- این چطوره: من رسما سوگند میخورم که کار بدی انجام بدم( برای باز شدن نقشه ) و همچنین این جمله: شیطنت تمام شد!( برای پاک کردن نقشه)
و هنگامی که جیمز، پیتر و ریموس موافقت کردند این جادو نیز توسط ریموس به اجرا درامد. و همچنین جمله ی " اقایان مهتابی، پانمدی، شاخدار و دم باریک بابت ورودتان به این نقشه به شما خوشامد میگویند" به نقشه اضافه شد.
در اخر برای این که از درستی کارشان مطمئن شوند، یک بار نقشه را امتحان کردند؛ اول ریموس با گفتن جمله ی شیطنت تمام شد نقشه را پاک کرد و بعد پیتر جمله ای که باعث باز شدن نقشه میشد را به کار برد. بلافاصله جمله ی خوشامدگوییشان در برابر چشمانشان پدید امد و اندکی بعد، نقشه تمام و کمال شکل گرفت.
هر چهارنفر از انجام کار خود بسیار خوشنود و راضی به نظر میرسیدند.
ریموس با نگاه کردن به ساعتش ناگهان وحشت زده شد و گفت: باورتون میشه ساعت پنج و نیمه؟ ما ساعت ده صبح کلاس پیشگویی داریم! وای نباید خواب بمونیم وگرنه از درس جا میمونیم!
با حرف ریموس همگی از جا پریدند، هیچ فکر نمیکردند که زمان اینقدر با سرعت بگذرد. و ارام ارام و بدون سر و صدا در راهروهای کم نور هاگوارتز پیش رفتند. همین که به سالن عمومی رسیدند، هوای گرم مطبوعی به استقبالشان امد و انان را به سوی تخت خواب گرم و نرمشان فرا خواند. هنگامی که هر یک بر تخت خود دراز کشیدند، طولی نکشید که بدون هیچ حرفی به خواب رفتند.
و این گونه نقشه ی بی نظیری به نام نقشه ی غارتگر پدید امد!

درود فرزندم.

سوژه خیلی خوبی رو انتخاب کردی. خوب هم پرورشش دادی. اگرچه رولت خیلــی طولانی بود و به نظر من میتونستی یه بازه زمانی کوچیکتری رو در نظر بگیری و درباره‌ش بنویسی.
توصیفاتت خوب بودن و به قدری بودن که خواننده بتونه تصور کنه صحنه رو توی ذهنش و دیالوگ ها هم سرگرم کننده و کافی بودن.

بعضی دیالوگ ها رو با خط تیره نوشتی و بعضیا رو نه، همرو باید یه شکل و با خط تیره بنویسی، و همین طور با دوتا اینتر از توصیفاتت جداشون کن.
نقل قول:

ریموس با نگرانی گفت: صبر کنین، شما که نمیخواین نقشه برای هر ادمی باز بشه؟ ما باید یه جمله ای تعیین کنیم که فقط با گفتن اون بشه نقشه رو باز کرد، و همچنین بعد از پایان کار باید نقشه رو یه جوری پاک کنیم که شبیه یک کاغذپوستی خالی بشه که کسی نفهمه این یه نقشه ست!
- این چطوره: من رسما سوگند میخورم که کار بدی انجام بدم( برای باز شدن نقشه ) و همچنین این جمله: شیطنت تمام شد!( برای پاک کردن نقشه)
و هنگامی که جیمز، پیتر و ریموس موافقت کردند این جادو نیز توسط ریموس به اجرا درامد. و همچنین جمله ی " اقایان مهتابی، پانمدی، شاخدار و دم باریک بابت ورودتان به این نقشه به شما خوشامد میگویند" به نقشه اضافه شد.

ریموس با نگرانی گفت:
- صبر کنین، شما که نمیخواین نقشه برای هر ادمی باز بشه؟ ما باید یه جمله ای تعیین کنیم که فقط با گفتن اون بشه نقشه رو باز کرد، و همچنین بعد از پایان کار باید نقشه رو یه جوری پاک کنیم که شبیه یک کاغذپوستی خالی بشه که کسی نفهمه این یه نقشه ست!
- این چطوره: من رسما سوگند میخورم که کار بدی انجام بدم( برای باز شدن نقشه ) و همچنین این جمله: شیطنت تمام شد!( برای پاک کردن نقشه)

و هنگامی که جیمز، پیتر و ریموس موافقت کردند این جادو نیز توسط ریموس به اجرا درامد. و همچنین جمله ی " اقایان مهتابی، پانمدی، شاخدار و دم باریک بابت ورودتان به این نقشه به شما خوشامد میگویند" به نقشه اضافه شد.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر نخست؛

مبارزه بس سختی بین دو رقیب قدیمی در جریان بود. پیر و جوان، تیر و کمان - هری هم طبق معمول میخکوب بازی در آورده بود و پشت مجسمه ای قایم شده بود.
- آقا دامبلدور! آقا دامبلدور! جلوتونه! اکسپلیارموس بزنین بهش.
- خودم بلدم فرزند. بی سوات نیستم که. با نیروی عشق... اوخ.

دامبلدور یک آوداکداورای ولدمورت را با طلسم عشق گریندلوالد به سختی منحرف کرد و مواخذه کنان فریاد سرداد: نمی بینی دارم باهاش حرف میزنم بی فرهنگ؟ من دارم نسل بعدی رو پرورش میدم بعد تو این وسط با من میجنگی؟ همین کارا رو میکردی همیشه سر کلاس من تجدید می آوردی دیگه.

ولدمورت دست به سینه ایستاد.
- چرا منو بد میکنی جلو بچه؟ این دروغ میگه پاتر. من حتی ادبیات و ورزش جادویی رو تو سمج 100 زدم. اینقدر این عقده ای بود همیشه به من نمره کم میداد. نجینی، دراکاریس!

دامبلدور از آتش جاخالی داد و با تحسین گفت: چه آپگریدی توم! می بینم که سال‌ها آموزش بی‌فایده نبوده.
- توم؟ توم دیگه چیه؟

هری پا-رازی-تر داد زد: همونی که کلبه داشت دیگه. البته اون سیاه بود، نه سبز.
- من کلبه نداشتم که.
- شما کلبه عمو توم نداشتین؟ چرا دروغ میگی ادبیاتو صد زدی پس؟

دامبلدور سری تکان داد و خطاب به هری گفت: آره دیگه فرزندم. فقط نیروی عشق می تونه کمک کنه درسا رو صد بزنی. حدیث داریم دو تا طلسم یه فرد عاشق به اندازه هفتاد تا حدیث یه فرد ناعاشق کار می‌کنه.

سپس رو به ولدمورت کرد و به صدایی به آرامی زمزمه گفت: من به تو اعتماد دارم توم. می‌دونم که می‌دونی کی شکست خوردی. من الآن هم ریشم رو دارم، هم کلاهمو دارم، هم این مجسمه خیلی خوشگلو دارم که توی کور زدی شکوندیش -جهیزیه گلرت بود-، هم هری پاتر برگزیده رو دارم که طلسما رو منحرف می کنه. بزن به چاک.

ولدمورت نگاه تردیدآمیزی به دامبلدور کرد. سرش را پایین انداخت و گفت: الآن می‌رم؛ ولی برمی‌گردم. به زودی...

درود بر تو فرزندم.

چه عجب از این ورا، لانگ تایم نو سی حتی.

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

تصویر شماره 5

این داستانی که براتون میگه مال چند سال قبل است ٬داستان از اونجایی آغاز شد که یک روز گرم تابستانی روی تخت خوابم دراز کشیده بودم و آینده فکر میکردم .با خودم میگفتم که من در آینده چکاره میشوم؟
تو همین افکار بودم که مامانم گفت:
_پسرم بیا پایین٬ می‌خواهیم شام بخوریم.
یه لحظه جا خوردم ٬یعنی به همین سرعت شب شد.
هیچی دیگه ٬ رفتم شامم را خوردم و رفت خوابیدم.
جالب این جا است که خواب دیدم کلاه گروهبندی روی سرم گذاشته شده و من در گروه ریونکلاو ها وارد شدم.
راستش اگه از لحاظ اولویت باشه من به گروه شیر و مار بیشتر علاقه دارم تا عقاب و گورکن...
هیچی دیگه انتخاب شدم....
«گروه ریونکلاو»

صبح که از خواب بلند شدم ٬ بلافاصله بعد از صبحانه رفتم و داخل دفترچه خاطراتم نوشتم٬ که من به خواسته هایم خواهم رسید هر چند دشوار باشد.

دو هفته و نیم از اون خواب گذشت تا دقیقا روز گروهبندی شد.
وارد سالن که شدم ٬همه جای سالن پر بود از دانش آموزان همسطح خودم.
بالاخره با ورود دامبلدور ٬همه به احترام جلسه قیام کردند و سکوتی مبهم همجا را دربر گرفت٬ جلسه آغاز شد.

بچه ها دانه دانه به گروه ای خودشون میرفتند.حالا در این میان خیلی ها راضی و خیلی ها هم ما ناراضی بودند٬ بالاخره نوبت من شد.نفسم را در سینه حبس کردم و گام هایم را استوار کردم و با غرور بسیار وارد جایگاه مخصوص شدم.
چشمانم را بستم و منتظر...

که ناگهان صدایی رسا گفت:
_گروه اسلیترین ها ٬به امید موفقیت.

از شدت خوش حالی و ذوق ٬ ناگهان قلبم از حرکت ایستاد و نقش بر زمین شدم.

حقیقتا بعد از اون جریان تا ۳ماه در کما بسر می بردم.بعد از آنکه بهوش آمدم٬ به مادرم گفتم:
_لطفا دفتر خاطرات منو بیاور.

دفترچه را آورد٬ بازش کردم آن مطلب موقع خواب را آوردم.
آن قدر آن مطلب برایم شیرینی داشت که هیچ دردی را حس نمی‌کردم .

درود فرزندم.

حالا خیلی بهتر شد. حالا بیشتر توصیف کردی و فضا رو برای خواننده توضیح دادی. سوژه هم روند آروم تری به خودش گرفته.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی