کارگاه داستان‌نویسی

اروم اروم قدم بر میداشتم و در کوچه قدم میزدم ...

ماه نور سفید و تابانش رو به زمین میتابید و باعث شده بود اطراف کمی روشن بشه . نسیم خنکی رو در لابه لای موهام احساس کردم ، نفس عمیقی کشیدم و هوای مهتابی را درون ریه هایم جا دادم.

حس خوبی گرفتم کمی از نگرانی بی موردم کم شد شایدم بیمورد نبود ، کلا گیج شده بودم و احساس عجیبی داشتم احساسی که هیچوقت بهم دست نداده بود .
سرمو تکون دادم تا این افکار گیج کننده از ذهنم دور بشه .
نگاهی به جلوی راهم انداختم ، ادامه ی این راه مربوط میشد به خیابان ممنوعه !

تاحالا کسی وارد این خیابان نشده بود چون شایعه های زیادی بود که میگفتن هرکس وارد این خیابان بشه دیگه بر نمیگرده .

برگشتم تا راه اومده رو طی کنم میخواستم حرکت کنم اما حس مبهمی بهم میگفت : وارد شو تو باید‌ راز این خیابونو کشف کنی
حس کنجکاویم امونم نداد وارد خیابون شدم ، همینطوری به دورو بر نگاه میکردم و گیج و سردرگم بودم ، ناگهان احساس کردم چیزی جلوی پام افتاد نگاهش کردم مثل پاکت نامه بود خم شدم و برش داشتم بازش کردم داخل نامه نوشته شده بود : شما به هاگوارتز دعوت شده اید

هاگوارتز ؟؟ یکم برام عجیب بود اونجا کجاست اما بعد مدتها تحقیق فهمیدم و تصمیم گرفتم به اون مدرسه ی جادویی برم .

وقتی وارد مدرسه شدم و قوانین رو برامون تایین کردن نوبته انتخاب گروه ها بود . حس نگران کننده ای داشتم.

اسامی رو اعلام میکردند و بچه ها بین چهار گروه :( اسلیترین ، ریونکلاو ، هافلپاف ، گریفیندور ) تقسیم میشدند دوست نداشتم عضو اسلیترین بشم شایعه شده بود اکثر عضوای اسلیترین ادمای شرور و بدی هستن

بالاخره اسمم رو صدا زدن : کلوریا ادواردز

از سکو بالا رفتم و روی صندلی نشستم پروفسور کلاه رو روی سرم گذاشت، کلاه داد زد: گریفیندور

خیلی خوشحال شدم با لبخند به سمت هم تیمی های جدیدم رفتم و باهاشون آشنا شدم و خودمو معرفی کردم

---
سلام، به کارگاه خیلی خوش اومدی.
توصیف کردن و ابتدائیات نوشتن رو بلدی... این مشخصه.
ولی یه سری ایرادات هست که به ترتیب بهت میگم:
1- چند تا بخشِ کلی داشت پستت، که هر کدومش به تنهایی می‌تونه یه پست جدا باشه؛ بخش دریافت نامه، رفتن به هاگوارتز، یا حتی خود گروهبندی.
2 - هیچ جمله‌ای رو بدون علامت نگارشی (!-.-؟-؟!-... و...) نباید بذاری و علامت نگارشی هم به کلمه قبلی می‌چسبه و از کلمه بعدی فاصله داره.
3 - قبل از ارسال پست چک کن که مشکلات تایپی مثل "نوبته انتخاب..." نداشته باشی.

اما با تمام این‌ها، در سطحی هستی که از کارگاه عبور کنی... سعی کن ایرادات رو با ورود به ایفا برطرف کنی.

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

بالاخره بعد مدتها انتظار تونستم به چیزی که میخوام برسم ، بالاخره در مدرسه ی هاگوارتز ثبت نام کردم و الان در مدرسه حضور دارم .
همه ی بچه ها در حال صحبت هستن و سالن پر از صدای همهمه است ‌.
آب دهنمو قورت دادمو تصمیم گرفتم آرامش خودمو حفظ کنم آخه قرار بود گروه هامون و انتخاب کنن. خدا خدا میکردم که گیریفندوری بشم علاقه ی خاصی به این گروه داشتم . تو همین افکارم غرق بودم که بقل دستیم با دستش بهم زد و گفت:دارن صدات میکنن حواست کجاست؟
با استرس به سمت صندلی رفتم پروفسور کلاه رو روی سرم گزاشت و کلاه شروع به صبحت کرد:ویکتوریا اسکارلت تو رو در گروه ..... اسلیترین قرار میدم .
احساس کردم دنیا رو سرم خراب شد ولی خب باید با این شرایط کنار میومدم و فهمیدم هرچیزی که به صلاح کسی باشه براش اتفاق می افته

---

سلام، به کارگاه خیلی خوش اومدی.
ببین خلاقیت یکی از خواسته‌های مهم ما توی این مرحله‌س، اما به شرطی که با چارچوب دنیای هری‌پاتر اونقدرها هم در تضاد نباشه. مثلا اینجا گفتی که در هاگوارتز "ثبت‌نام" کردی، در صورتی که هاگوارتز گزینشی انتخاب می‌کنه و ثبت‌نامی نداره.
به غیر از اون هم... به نظرم عجله توی نوشتنت دیده میشد. عجله نداشته باش، با آرامش بنویس و ایده هاتو تایپ کن. می‌تونی با خوندنِ پست‌های تایید شده، بهتر متوجه چیزی که ازت می‌خوام بشی.

پس فعلا...

تایید نشد.

تصویر شماره ۵ کارگاه داستان نویسی

با اضطراب به کلاه گروه بندی نگاه کردم.
اگه توی اسلایترین؟.
اگه بیوفتم توی گیریفیندور..

فریادی رشته ی افکارم را قطع کرد.
_هافلپاف.
_ پرسی جکسون.

به شکافی که فکر میکردم دهان کلاه باشه؛ نگاه کردم.
_گیریفیندور.
_مایکل شلبی.
_اسلایترین.
_ایزابلا سوان.

بلاخره اسمم رو گفتن. اروم باش بلا. مگه میتونم آروم باشم؟ اره میتونی.

سر جام ایستادم. دارم با خودم حرف میزنم . هنوز نیومده خل شدم.
افکار منفی رو کنار زدم و روی صندلی نشستم و بلافاصله کلاه داد زد.

_هافلپاف...

با جیغی از خواب پریدم .
با گیجی به اطراف نگاه کردم. توی اتاقم بودم. همه ی اون اتفاقات خواب بود...
من فردا گروه بندی میشم.

"فلش فوروارد"
_ایزابلا سوان... هافلپاف

---

سلام، به کارگاه داستان نویسی خوش اومدی.
مشخصه با یه سری چیزا آشنایی. نشانه‌های نگارشی رو رعایت می‌کنی، پستت ظاهر تمیزی داره و اینا همه نقطه قوته.
ولی یکمی عجله توی داستانت دیدم... مشخصه می‌تونی توصیف‌های قابل لمسی بنویسی. پس یکمی آروم‌تر پیش برو... عجله‌ت رو کمتر کن و با یه داستان دیگه پیشمون برگرد. مطمئنم که موفق میشی این مرحله رو رد کنی.

فعلا...

تایید نشد.

هشدار دابی چیزی نمانده بود هری فریاد بزند اما به زحمت جلوی خود را گرفت. موجود عجیبی که روی تختش نشسته بود گوش های بزرگی شبیه به گوش خفاش داشت و چشم های سبز ورقلمبيده اش به درشتی یک توپ تنیس بود. هری بلافاصله فهمید که این همان چشم هایی است که آن روز صبح از لابه لای پرچین باغ به او خیره شده بود.
هنگامی که هری و موجود عجیب به یکدیگر خیره بودند صدای دادلی از هال به گوش می رسید که می گفت:
. آقا و خانم میون، خواهش می کنم اجازه بدین کتونو آویزون کنم
موجود عجیب از روی تخت شر خورد و پایین آمد و چنان تعظیمی کرد که نوک بینی بلند و تیزش به کف اتاق خورد. چشم هری به لباس او افتاد که مانند یک رو بالشی کهنه بود و چهار شکاف برای بیرون آمدن دست و پایش داشت. هری که دستپاچه شده بود گفت:
- ... سلام.
آن موجود با صدای زیر و بلندی که هری مطمئن بود تا پایین پله ها نیز میرسد گفت:
- هری پاتر دابی مدت هاست که می خواد با شما ملاقات کنه، قربان ... چه
۱۸ فصل دوم | هشدار دابی افتخار بزرگی ..
هری در امتداد دیوار عقب عقب رفت و روی صندلی پشت میز تحریرش نشست. قفس هدویگی که در آن لحظه خواب بود در مجاورش قرار گرفت. هری با لکنت گفت:
- ... ممنونم.
هری می خواست از او بپرسد: «تو چی هستی؟، اما این سؤال کمی گستاخانه به نظر می رسید بنابراین به جای آن گفت:
- تو کی هستی؟ - من دایی هستم، قربان. دایی، دابی، جن خونگی۔
- راست میگی؟ ! ... من قصد هیچ جسارتی ندارم ولی الآن در موقعیتی نیستم که از ملاقات با به جن خونگی توی اتاقم خوشحال بشم.
صدای خندهی تصنعی خاله پتونیا از اتاق نشیمن به گوش رسید. جن جانگی سرش را پایین انداخت. هری بلافاصله گفت:
. فکر نکن از دیدنت ناراحت شدم، نه. اما میخوام بدونم اومدنت به این جا دلیل خاصی داره؟
دایی مشتاقانه گفت:
- بله، بله قربان، قربان، دابی اومده این جا که به شما بگه ... گفتنش خیلی سخته، قربان ... دابی نمیدونه از کجا باید شروع کنه ...
هری به تخت اشاره کرد و مؤدبانه گفت: - بفرمایید، بنشینید.
جن خانگی با سروصدای زیادی زد زیر گریه و در برابر نگاه وحشت زدهی هری ناله کنان گفت:
- بفرمایید! به هیچ وجه ... به هیچ وجه .. هری متوجه شد که صدای گفتگوها در اتاق نشیمن ضعیف تر شده است و آروم گفت: ببخشید قصد توهین نداشتم

دابی با صدای گرفته گفت:
- دایی رو شرمنده کردین! تا حالا هیچ جادوگری دابی رو به نشستن دعوت نکرده بود ... هیچ جادوگری منو هم شأن خودش ندونسته بود ..
هری که می خواست او را آرام کند قیافه ی تسلی بخشی به خود گرفت و او را روی تخت نشاند. دابی که به سکسکه افتاده بود مثل عروسک بزرگ و زشتی روی تخت نشست. وقتی بالاخره آرامش خود را به دست آورد با نگاهی حاکی از تحسین به هری خیره شد. هری برای این که او را از ناراحتی در آورد گفت:
. حتما تا حالا به هیچ جادوگر شرافتمندی برنخوردی
دایی با حرکت سر جواب منفی داد و ناگهان از جایش پرید و با خشم و غضب شروع کرد به کوبیدن سرش به پنجره و فریاد زد:
- دایی بد! دابی بدا هری بلافاصله از جا جست و او را دوباره روی تخت نشاند و گفت: . هیس! نکن بابا! چی کار داری میکنی؟
هدویگ که از خواب پریده بود با صدای هوهوی بلندی شروع کرد به پر و بال زدن در قفس.
جن خانگی که بعد از آن ضربه ها چشم هایش چپ شده بود گفت:
- دابی باید خودشو تنبیه می کرد، قربان. آخه اون پشت سر خانواده ش بدگویی کرد، قربان ...
- خانواده؟
- بله، خانواده ی جادوگری که دایی بهشون خدمت میکنه. دایی به جن خونگیه و مجبوره تا آخر عمرش توی یه خونه بمونه و بردهی به خانواده باشه ...
هری کج کارانه پرسید: - اونا میدونن تو اومدی این جا؟ دایی لرزید و گفت:
- وای، نه قربان نه ... دابی برای اومدن به این جا باید خودشو شدید تر تنبیه کنه. دایی برای این کار باید گوش هاشو لای در اجاق بگذاره ... قربان، اگه اونا بفهمن .
. اگه تو گوش هاتو بگذاری لای اجاق اونا نمی فهمن؟
نمیدونم، قربان، دابی همیشه باید برای یه چیزی خودشو تنبیه کنه. اونا به این کارهای دایی کاری ندارن، قربان، بعضی وقت ها به دابی یاد آوری می کنن که باید خیلی بیشتر خودشو تنبیه کنه...
. خب چرا تو از اون جا نمی ری؟ چرا فرار نمیکنی؟
- قربان، جن خونگی باید آزاد بشه. ولی اون خانواده هیچ وقت دابی رو آزاد نمیکنن ... دایی تا دم مرگش باید به اون خانواده خدمت کنه ...
هری که به نقطه ی نامعلومی خیره مانده بود گفت: |
. منو بگو که فکر میکردم چهار هفته ی دیگه موندن من توی این خونه خیلی کار سختیه. پس اگر این طور باشه دور سلیها خیلی انسانن. هیچ کس نمی تونه کمکت کنه؟ از دست من کاری برنمی یاد؟
هری بلافاصله از گفته پشیمان شد زیرا دابی دوباره با صدای جیغ مانندش شروع کرد به تحسین و تمجید کردن هری. هری با حالتی در مانده آهسته گفت:
. خواهش میکنم ساکت باش .... خواهش میکنم ... اگه دورسلیها صداتو بشنون ... اگه بفهمن تو این جایی ..
- هری پاتر میخواد به دابی کمک

کنه ... قربان، دایی از جوانمردی و بزرگی شما زیاد شنیده بود اما اصلا نمیدونست که این قدر خوبی ..

هری که از اضطراب و ناراحتی صورتش داغ و برافروخته شده بود گفت:
. هر چی درباره ی بزرگی من شنیدی چرنده. من حتی شاگرد اول هم نشدم. هرمیون شاگرد اوله که ...
اما هری حرفش را نیمه تمام گذاشت زیرا فکر کردن به هر میون او را آزار میداد. دابی که چشم های درشتش می درخشید با حالتی احترام آمیز به هری نگاه کرد و گفت:
. هری پاتر متواضع و فروتنه. هری پاتر از پیروزیش بر اسمشونبر چیزی نمیگه.
هری گفت:
به منظورت ولدمورته؟ دابی دستش را روی گوش های خفاشی اش گذاشت و ناله کنان گفت: - قربان اسمشو نگین! اسمشو نگین! هری فورا گفت:
- ببخشین، آره ... میدونم. خیلی ها از شنیدن اسمش ناراحت میشن. دوستم رون ...
هری دوباره حرفش را نیمه تمام گذاشت. فکر کردن به رون نیز او را می آزرد. دابی که چشم هایش به اندازه ی چراغ های جلوی اتومبیل شده بود به سمت هری خم شد و با صدای دورگه گفت:
- دابی شنیده که هری پاتر چند هفته پیش برای دومین بار با لرد سیاه روبه رو شده ... که این بار هم تونسته از چنگش فرار کنه.
هری با حرکت سر جواب مثبت داد و چشم های دایی پر از اشک شد. دایی که نفسش بند آمده بود چشم هایش را با روبالشی کثیفی که به تن داشت پاک کرد و گفت:
۔ قربان هری پاتر شجاعه. تا حالا خطرهای زیادی رو پشت سر گذاشته! اما دایی اومده که مواظب هری پاتر باشه. حتی اگر بعد مجبور بشه گوش هاشو لای در اجاق بگذاره باید هری پاتر رو از خطر آگاه کنه ... هری پاتر نباید به هاگوارتز برگرده.
بعد از این جمله ی دابی سکوتی در اتاق حکم فرما شد که فقط با صدای قاشق و چنگالی که از طبقه ی پایین می آمد و صدای خرناس مانند عمو ورنون از فاصله ی دور شکسته می شد. هری با لکنت گفت: |
- چ... چی؟ ولی من باید برگردم ... اول سپتامبر ترم جدید شروع میشه. من فقط با این امیده که تونسته م این جا دوام بیارم. تو که نمیدونی این جا چه جوریه. این جا جای من نیست. جای من توی دنیای شماست ... توی هاگوارتزه.
دایی چنان محکم سرش را به نشانه ی مخالفت تکان داد که گوش هایش مثل بادبزن تکان خوردند سپس با صدای جیرجیر مانندش گفت:
. نه نه نه. هری پاتر باید در به جای امن بمونه. اون خیلی بزرگ و خوبه و نباید از دست بره. اگه هری پاتر به هاگوارتز برگرده با خطر مرگ مواجه میشه.
هری با تعجب پرسید: - آخه برای چی؟
- هری پاتر، توطئه ای در کاره که امسال توی مدرسه ی علوم و فنون جادوگری هاگوارتز فاجعه به بار میاره.
دابی که تمام تنش به لرزه افتاده بود آهسته ادامه داد:
- دابی ماه هاست که اینو میدونه، قربان. هری پاتر نباید جونشو به خطر بندازه. هری پاتر شخصیت مهميه، قربان!
.کدوم فاجعه؟ کی توطئه کرده؟
دابی با صدای عجیبی بغضش را فرو خورد و دوباره دیوانه وار سرش را به دیوار کوبید. هری دست جن خانگی را گرفت و مانع او شد و گفت:
- بسه دیگه، فهمیدم! نمی تونی بهم بگی. حالا برای چی اومدی به من هشدار بدی؟
ناگهان فکر ناخوشایندی به ذهنش خطور کرد و ادامه داد . صبر کن ببینم! نکنه پای ولد ... ببخشین، نکته پای اسمشونبر وسطه؟ دابی بانگرانی سرش را دوباره به دیوار نزدیک کرد اما هری بلافاصله گفت: . می تونی با حرکت سرت جواب مثبت یا منفی بدی. دایی آهسته با حرکت سرش جواب منفی داد و گفت: - نه، قربان. پای اسمشونبر وسط نیست.
از چشم های گشاد دابی معلوم بود که میخواهد با زبان بی زبانی به هری چیزی بگوید ولی هری که ظاهرا از مرحله پرت بود گفت:
- اون که برادر نداره، نه؟
دایی سرش را به نشانه ی جواب منفی تکان داد و چشم هایش را از همیشه گشادتر کرد. هری گفت:
- عالیه. فکر نمی کنم کسی جز اون بتونه توی هاگوارتز فاجعه به بار بیاره.
هری پاتر و حفره اسرارآمیزه ۲۳ منظورم اینه که با وجود دامبلدور .. دامبلدور رو که میشناسی؟
دابی سرش را خم کرد و گفت:
- آلبوس دامبلدور برجسته ترین مدیریه که هاگوارتز به خودش دیده، دابی اینو میدونه، قربان. دابی از قدرت دامبلدور خبر داره. میدونه که اون حريف لرد سیاه میشه اما قربان ...
دایی صدایش را پایین آورد و پچ پچ کنان گفت:
. اما قدرت هایی هست که دامبلدور نداره ... قدرت هایی که هیچ جادوگر شرافتمندی ...
پیش از آنکه هری بتواند مانع او شود از روی تخت پایین پرید و چراغ مطالعه ی هری را از روی میز قاپید، با آن ضربه های محکمی به سرش زد و جیغ های گوشخراشی کشید.
ناگهان در طبقه ی پایین سکوت حکم فرما شد. در ثانیه بعد هری که قلبش می خواست از سینه بیرون بجهد صدای عمو ورنون را شنید که به هال آمده بود و
. حتما دوباره دادلی تلویزیونشو روشن گذاشته. ای وروجک! هری آهسته به دایی گفت:

- زودباش برو توی کمد؟
هری به سرعت دابی را به داخل کمد هل داد، در را رویش بست و درست قبل از باز شدن در اتاق خود را روی تختخوابش انداخت. عمو ورنون وارد اتاق شد

و صورت بزرگش را به صورت هری نزدیک کرد و با دندان های بر هم فشرده گفت:
- داری چی کار میکنی لعنتی؟ میخوای کاسه کوزهی مارو به هم بریزی؟ اگه یه بار دیگه از این صداها در بیاری کاری میکنم که از به دنیا اومدنت پشیمون بشی.
وقتی عمو ورنون از اتاق بیرون رفت هری که سراپا می لرزید دابی را از کمد بیرون آورد و گفت:
. می بینی این جا چه جهنميه؟ حالا فهمیدی چرا من باید به هاگوارتز برگردم؟
اون جا تنها جاییه که چند تا ... که فکر می کنم چند تا دوست دارم.
دابی موذیانه گفت: . همون دوست هایی که حتی برای هری پاتر نامه هم ننوشتن؟ هری اخم کرد و گفت:
. حتما اونا ... صبر کن ببینم ... از کجا میدونستی که دوست های من برام نامه ننوشته ن؟
دایی در جایش جا به جا شد و گفت: - هری پاتر نباید از دست دایی عصبانی بشه ... نیت دابی خیر بوده ... . پس تو نامه های منو قایم کردی؟ - دابی همه ی اونارو این جا نگه داشته قربان.
دابی با بی حالی از دسترس هری دور شد و سپس بسته ی کلفت نامه ها را از درون روبالشی که به تن داشت در آورد. هری دستخط زیبا و خوانای هرمیون و خط درشت و بد ترکیب رون را شناخت. حتی دستخط خرچنگ قورباغه ای را که خط هاگرید، شکاربان هاگوارتز بود تشخیص داد. دابی با نگرانی سرش را بلند کرد و به هری چشمک زد و گفت:
- هری پاتر نباید عصبانی بشه ... دابی فکر می کرد ... اگه هری پاتر خیال کنه دوستانش توی هاگوارتز فراموشش کردهن ... شاید دیگه به هاگوارتز بر نگرده، قربان ...
هری دیگر به حرف دابی گوش نداد. جستی زد که نامه ها را از دستش بقا پد اما او به گوشه ی دیگری پرید و گفت:
- هری پاتر باید قول بده که به هاگوارتز برنمیگرده اون وقت دابی نامه هاشو بهش میده. قربان، شما نباید با اون خطر بزرگ مواجه بشین. قربان، بگین که به هاگوارتز برنمیگردین!
هری با عصبانیت گفت: - نمیگم! زودباش نامه هامو بده! جن خانگی با ناراحتی گفت:

- پس هری پاتر برای دابی چاره ی دیگه ای باقی نمی گذاره.
قبل از آن که هری به خود بیاید دابی به سرعت به سمت در اتاق رفت و آن را باز کرد و با عجله از پله ها پایین رفت. هری که دهانش خشک شده بود و دلش مثل سیر و سرکه می جوشید بی سروصدا به دنبال او از پله ها پایین رفت. از شش پلهی آخر یک دفعه پایین پرید و مثل گربه روی فرش هال فرود آمد. بلافاصله در اطرافش به دنبال دابی گشت. صدای عمو ورنون را از سالن غذاخوری میشنید که می گفت:
- آقای میسون، قضیه ی اون لوله کش های آمریکایی مسخره رو برای پتونیا تعریف کنین. خیلی دلش میخواد از زبون خودتون بشنوه ...
هری به آشپزخانه رفت و ناگهان قلبش در سینه فروریخت. شاهکار خاله پتونیا، همان کیک خامه ای بزرگی که با بنفشه های شکری تزئین شده بود نزدیک سقف آشپزخانه در هوا معلق بود. دابی روی کابینت گوشه ی آشپزخانه کز کرده بود. هری با صدای دورگه گفت:
- نه خواهش میکنم این کارو نکن ... وگرنه اونا منو میکشن. . هری پاتر باید بگه که دیگه به مدرسه برنمیگرده. - دابی، خواهش میکنم ... - بگین، قربان ...| - نمی تونم! دابی نگاه رقت انگیزی به هری کرد و گفت: | - پس دابی باید این کارو بکنه قربان. این به نفع هری پاتره.
ظرف دسر با صدای وحشتناکی به زمین افتاد و خرد و خاکشیر شد و خامه ی روی کیک به در و دیوار پاشید. دابی با صدایی شبیه به صدای تازیانه غیب شد.
از سالن غذاخوری صدای جیغ و دادی بلند شد و عمو ورنون با عجله به طرف آشپزخانه هجوم آورد. چشمش به هری افتاد که سر تا پایش آغشته به خامه ی کیک خاله پتونیا بود و از وحشت خشکش زده بود.

---

یا ریش مرلین!
داستان بس بلندی بود. و اینکه فاصله‌ بین خطوط هم رعایت نکرده بودی، باعث شد فشرده‌تر بشه و برای خواننده نامنظم به‌نظر بیاد. برای اینکه این اتفاق نیفته، بینِ هر دیالوگ و توصیفِ بعدش دوتا اینتر بزن.

اما غیر از بحث ظاهری... توی محتوا یه جورایی انگار با یه تیکه‌چسبانی از بخش‌های مختلفِ هری‌پاتر روبروییم. یه سری چیزای کوچیک رو تغییر دادی، اما اصل موضوع هنوز همونه. برای همین... کمی توی بحث خلاقیت پستت رو ضعیف می‌دونم.
قلمت قویه. این مشخصه که می‌تونی بنویسی. پس ازت می‌خوام یه داستان دیگه با توجه به چیزهایی که گفتم بنویسی و پیشمون برگردی.

فعلا...

تایید نشد.

تصویر شماره ۱۱

هری وارد اتاقش شد که دید کل اتاقش بهم ریخته و دابی زیر تخت هری داره با خودش حرف میزنه و خودش رو سرزنش میکنه؛ هری روی تخت نشست و با لحن گرم و به صورت آروم به دابی گفت:
_دابی! اینجا چیکار میکنی؟
_ارباب هری! من رو ببخشید! دابی داره از دست اربابش قایم میشه. اون خیلی.... (صدای کتک ).
_چرا خودتو میزنی؟

دابی با صورت نگران به هری گفت:
_ارباب هری، جن های خونگی حق ندارن به اربابشون توهین کنن حتی اجازه غیبت کردن پست سر اونا رو ندارن و ارباب من ... ( صدای کتک).

در حین صحبت بین دابی و هری، دابی از زیر تخت بیرون اومد و هری که با شوق داشت به حرفای دابی گوش میداد روی تخت دراز کشید و از دابی پرسید:
_خب چرا از بردگی به اون استعفا نمیدی؟
_یک جن خونگی اجازه استعفا دادن از بردگی نداره؛ اون باید از طرف اربابش یک چیزی بگیره تا آزاد بشه.
_مثلا چی؟
_هرچیزی. به عنوان مثال: جوراب، شلوار یا حتی یک جفت دستکش.
_ در واقع باید یک لباس از طرف اربابش دریافت کنه، درسته دابی؟
_درسته، هر لباسی که از طرف ارباش دریافت کنه، آزاد میشه.
_برات آرزوی آزادی و سلامتی دارم دابی، چون با رفتار های خشونت آمیز مالفوی ها به هردوی این ها نیاز داری.

دابی که خیلی از حرف هری خوشحال شده بود هری رو بغل کرد و دم گوشش گفت:
_دابی از اربابش ممنونه! ارباب هری! شما خیلی به دابی ضعیف لطف دارین!
_دابی؟
_بله ارباب؟
_بنظرت میتونی توی یک کاری کمکم کنی؟

دابی با صورت متعجب به هری نگاه کرد و بهش گفت:
_بستگی داره چه کاری باشه.
_میتونی کمکم کنی حال دراکو مالفوی رو بگیرم؟
دابی که داشت خیلی آروم میخندید، جلوی خندش رو گرفت و و با شرمساری گفت:
_ نه ارباب، متاسفانه نمیتونم. ولی اگه دابی آزاد بود حتما برای شما این کار رو انجام میداد.
_چرا نمیتونی این کار رو انجام بدی؟
_ارباب هری، دابی نمیتونه اینکار رو انجام بده، چون دراکو، پسر اربابِ دابی هست.

هری سریع بلند شد و روی تخت چهارزانو زد و با صورت خیلی نگران که همراه با مقدار کمی غم بود به دابی گفت :
_اوه دابی! واقعا برات نگرانم. مالفوی ها خیلی خبیث و مغرور و به شدت بی ادب و بی نزاکتن! من از صمیم قلب امیدوارم بهت آسیبی نرسه!

---
هنوز ایرادات کوچیکی هست، ولی تلاشی که نشون دادی مشخص می‌کنه که با ورود به ایفا می‌تونی حلشون کنی.
پس بیشتر از این نیاز نیست منتظر بمونی...

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره ۱۱
هری وارد اتاقش شد که دید کل اتاقش بهم ریخته و دابی زیر تخت هری داره با خودش حرف میزنه؛ هری روی تخت نشست و به دابی گفت:
_دابی! اینجا چیکار میکنی؟

_ارباب هری ! ببخشید دارم از دست اربابم غایم میشم. اون خیلی.... (صدای کتک )

_چرا خودتو میزنی ؟

_ارباب هری، جن های خونگی حق ندارن که به اربابشون توهین کنن.

_خب چرا از بردگی به اون استعفا نمیدی

_ارباب هری ، یک جن خونگی اجازه استعفا دادن از بردگی نداره اون باید از طرف اربابش یک چیزی بگیره تا آزاد بشه.

_مثلا چی ؟

_هرچیزی به عنوان مثال : جوراب، شلوار یا حتی یک جفت دستکش.

_ در واقع باید یک لباس از طرف اربابش دریافت کنه درسته دابی؟

_درسته ارباب.

_برات آرزوی آزادی دارم دابی
.
_ممنونم ارباب هری

_دابی ؟

_بله ارباب !

_میتونی توی یک کاری کمکم کنی؟

_بستگی داره چه کاری باشه

_میتونی کمکم کنی حال دراکو مالفوی رو بگیرم ؟

_ارباب هری، متاسفانه نمیتونم

_چرا دابی؟

_ارباب هری ، من نمیتونم چون دراکو پسر اربابم هست.

_اوه دابی واقعا برات نگرانم مالفوی ها خیلی خبیثن امیدوارم بهت آسیبی نرسه

---
خوش برگشتی!
خوشحالم که می‌بینم به حرفام گوش کردی و نکاتی که گفتم رو داری تلاش می‌کنی رعایت کنی.
مشکل منطقِ جادویی پست حل شد... ولی یک‌سری ابتدائیات نوشتن رو هنوز رعایت نمی‌کنی. برای مثال هیچ جمله‌ای نباید بدون علامت رها شه. آخر هر جمله‌ای باید متناسب با نوع جمله علامت سوال، تعجب یا نقطه بذاری و جمله رو به پایان برسونی.
و نکته‌ی دیگه اینه که با توصیف‌ها دوست باش! بیشتر ازشون استفاده کن. با توصیف می‌تونی به خواننده‌ت بفهمونی تصویری ذهنی‌ای که باید داشته باشه از شخصیتات و محیط چیه. پس ازشون بین دیالوگا استفاده کن، برای متوجه شدن نحوه استفاده هم می‌تونی پستای تایید شده رو یه نگاهی بندازی.

تلاشت واضحه؛ پس ازت می‌خوام یه بار دیگه این تلاشو به کار بگیری و به چیزایی که گفتم گوش بدی و دوباره امتحان کنی. تا اون زمان...

تایید نشد.

تصویر شماره ۱۱

هری وارد اتاق شد که دید دابی در حال بهم ریختن کشوی لباس اوست . هری که بسیار از دست او عصبانی شد با خشم روی تخت نشست و به دابی گفت:

_دنبال چی میگردی ؟ فکر کنم اون چیزی که میخوای داخل کشوی لباس های من نیست!

_ارباب هری ، من رو ببخشید دنبال یک جوراب هستم برای آزاد شدن از دست ارباب خبیثم.

_مگه ارباب تو کی هست که به اون میگی خبیث؟

_ارباب هری اسم ارباب من ، ارباب مالفوی هست.

_اوه دابی واقعا بهت حق میدم ، مالفوی ها واقعا خبیث و بی رحم هستن.

_ارباب هری ، بنظرم اینو باید به پسر ارباب بگی!

_آره دابی فکر خیلی خوبیه ، حتما به دراکو میگم

---
سلام، به کارگاه داستان نویسی خوش اومدی.
نکته‌ای که خیلی اهمیت داره رعایت چارچوبِ دنیای جادویی در حالی که خلاقیت به کار می‌بری هست. یه نکته‌ی مهم که اینجا کاملاً زیرپا گذاشته شده اینه که برای آزادی جن‌های خانگی باید یه هدیه از "ارباب"ـشون بهشون برسه، نه اینکه صرفاً یه جوراب پیدا کنن آزاد میشن. یا برای مثال، شکایت دابی از اربابش باز هم با دنیای جادویی در تضاده چون هیچوقت یه جن‌خونگی از اربابش پیش بقیه بد نمیگه.
پس ازت می‌خوام یه بار دیگه تلاش کنی، این‌بار به چارچوب دنیای جادویی توجه بیشتری کنی و همچنین با توصیف‌ها بیشتر دوست شی چون اونا می‌تونن حس و حال شخصیتات و فضای موجود رو به بهترین‌شکل به تصویر بکشن.
فعلا...

تایید نشد.

«به نام خدا»
موضوع : عکس دوم (جام اتش و شاخدم و هری و جارو و...)


-یه ضربه فوق العاده از فرد ویزلی که بازدارنده رو به سمت دیگوری می فرسته... البته دیگوری هم به موقع جاخالی میده و... هی، این صدای چیه؟!

غرش ترسناکی از محوطه پشتی زمین کوییدیچ به گوش رسید و چند لحظه بعد هیکل گنده ی هیولای مجارستانی دیده شد. دانش آموزا جیغ بلندی کشیدن.

-خدای من... بچه ها هرچه سریع تر بیاین پایین. زود باشین!

مادام هوچ در سوت خودش دمید که همه بازیکنا فرود بیان. ولی هری که خیلی اوج گرفته بود و دنبال گوی زرین پرواز می کرد، موقعی متوجه شاخدم مجارستانی شد که سعی داشت با نفس آتشینش خودش و جاروش رو بسوزونه.

-...عجب بازی جذابی شده! پاتر و شاخدم هر دو به دنبال گوی زرینن تا امتیاز برای گروهشون کسب کنن!
-جردن!
-ببخشید...!

وسط این هیاهو و جدال بین هری پاتر و اژدهای مجارستانی، چارلی ویزلی خودش رو به جایگاه اساتید رسوند.

-پروفسور مک گونگال...
-تو رو به ریش مرلین قسم... این چه کاری بود آخه!!!
-پروفسور باور کنید تمام حواسم بهش بود که یهو در قفسش باز شد!

آلستور مودی لنگ لنگان (و راضی از آزاد کردن اژدها!) به گفت و گوی اونا ملحق شد.

از اون طرف، بازیکنان تیم گریفندور و هافلپاف به همراه مادام هوچ که روی زمین فرود اومدن؛ نگران به هری نگاه کردن.

کتی بل که به نظر میومد پاهاش شل شده و هر لحظه ممکن بود غش کنه بریده بریده گفت:
-فففکر میکنم به...بهتره بهش ککمک ککککنیم...
-چجوری؟ نکنه می خوای به اون گنده بک تیغ تیغی جرقه پرتاب کنی؟

مکسین اوفلاهرتی، مدافع هافلپاف بود که اینو با نیش و کنایه به کتی گفت.

-عجب اژدهای خنگی! انگار گوی زرین رو با تخم طلاش اشتباه گرفته!! داداش بیا پایین داری اشتباه می زنی! دست از سر پاتر ما هم بردار!
-جردن الان وقت این مسخره بازیا نیست!
-معذرت میخوام پروفسور.

شاخدم همچنان دنبال هری پرواز می کرد و لحظه به لحظه از خودش آتیش در می کرد تا شاید یه بار با هدفش برخورد کنه.
هری دید که سرعت اژدها واقعا زیاد شده و الآناس که دیگه درسته قورتش بده؛ گوی زرین هم کاملا جلوی جاروش داشت پرواز می کرد و خیلی وسوسه انگیز بود!
ولی هری با خودش گفت:
-گور بابای کوییدیچ! فعلا بزار زنده فرود بیام، به همه قورباغه شکلاتی میدم!!!

یه لحظه جهت خودش رو تغییر داد و از جلوی اژدها کنار رفت. شاخدم بیچاره هم که دهن گنده اش رو باز کرده بود که جناب پاتر رو نوش جان کنه، بی خبر از همه چی، گوی زرین رو بلعید که حالا با جاخالی هری، کاملا جلوی دهنش قرار داشت. گوی زرین هم هی تکون خورد و خودش رو به دیواره شکم اژدر بدبخت کوبوند. اژدها که خیلی اذیت شده بود و داشت به خودش می پیچید، مجبور شد یه فرود اضطراری سقوط اضطراری داشته باشه.

---
سلام، به کارگاه خوش اومدی.
داستان زیبا و خلاقی بود، تنها ایراداتی که توی این مرحله لازمه بهش اشاره کنم اینه که حتماً املای کلمات رو یه دور قبل از ارسال چک کن، برای مثال "بذار" شکل امریِ درستِ "گذاشتن" هست نه "بزار".
همچنین، سعی کن از شکلک توی توصیف استفاده نکنی، چون شکلک برای توصیف حالت شخصیت‌هاست و خود توصیف هم همچین استفاده‌ای داره، در نتیجه اضافیه و فقط ظاهر پست رو نامنظم می‌کنه.

غیر از این‌ها، مانعی نیست که بخواد جلوی ورودتو بگیره...

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره پنج کارآگاه داستان نویسی

هوا به شدت سرد و ابری بود و هر لحظه ممکن بود باران بگیرد پا تند کردم و به سرعت وارد قلعه شدم! نفس عمیقی کشیدم، به اطراف نگاهی انداختم به سمت پله ها رفتم...
جادوآموزان زیادی در راه پله ها جمع شده بودند بعضی ها با خوشحالی و بعضی دیگر با استرس به دور و اطراف نگاه میکردند همه منتظر بودند تا در بزرگ و قهوه‌ای رنگ رو به رو باز شود!
من هم مانند تمامی جادو آموزان گوشه‌ای ایستادم و به کتابی که در دست داشتم خیره شدم! نمی‌شود گفت که استرس نداشتم اما از طرفی نیز خوشحال بودم همیشه آرزوی آمدن به هاگوارتز را داشتم... اما هنوز نمی‌دانستم چه چیزی در انتظار من است آیا قرار است چه اتفاقاتی بیوفتد؟ آیا می‌توانم دوستی خوب برای خودم پیدا کنم؟
یعنی قرار است در کدام یک از گروه های هاگوارتز بیوفتم؟
در افکار خود غرق بودم که در بزرگ و قهوه‌ای رنگ باز شد و خانومی میانسال با ردایی سبز و چهره‌ای خندان بیرون آمد و رو به بچه‌ها گفت:«به مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز خوش آمدید. من پروفسور مک گوناگل هستم لطفا همگی به دنبال من بیایید»
همه بچه‌ها به دنبال پروفسور مک گوناگل وارد سالنی بزرگ شدند. داخل سالن جادو آموزان سال دومی و سومی و... نشسته بودند. روی میزها پر از غذا بود سرم را پایین انداختم و رفتم به سمت میزی که برای جادوآموزان تازه وارد بود، روی یکی از صندلی ها نشستم و به مرد کهنسال که بر روی سکو ایستاده بود نگاه کردم! مردی با ریش بلند و سفید که ردایی شبیه لباس خواب پوشیده بود پس از سرفه‌ی کوتاهی شروع به حرف زدن کرد:«سلام...به مدرسه هاگوارتز خوش آمدید من پروفسور دامبلدور هستم مدیر مدرسه...»
سپس شروع به سخنرانی کرد و در مورد پروفسور ها، نوع تدریس و اینجور چیز ها صحبت میکرد اما من غرق در افکار خود بودم و به سخنرانی های پروفسور دامبلدور گوش نمیدادم...

---
پاسخ:

سلام، خوش اومدی.
توصیفای قشنگی داشتی که میشد باهاشون ارتباط برقرار کرد و این مهمه. تنها ایرادِ قابل ذکری که توی این مرحله نیاز می‌دونم بدونیش، اینه که بعد از هر دیالوگی که می‌نویسی اگر قراره توصیف باشه دوبار اینتر بزن تا دو خط فاصله بیفته و پستت تمیزتر بشه.

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره ی 13

-ایندفعه گیرت میارم!!
+داره نزدیک میشه
-بدعنق...اگه بذارم از دستم در بری، دیگه ادم نیستم!
+خدابخیر کنه.

هری در بین دو راهی عظیمی گیر کرده بود، هر لحظه فلیچ بهش نزدیک و نزدیکتر میشد؛ هر دفعه هم این اتفاق میوفتاد تو دلش قسم میخورد که دیگه شبا تو مدرسه پرسه نزنه اما...

-کجایی؟
+آروم باش هری...تو یه گیریفیندوری هستی...تو شجاعی...تو...
-وقتی پیدات کنم می دونی چی میشه؟
+تو یه شنل نامرئی کننده داری هری...بابات هم مثل خودت بود...
-خانم نوریس، بو بکش.
+من نقشه ی غارتگر دارم!
-افرین ادمه بده خانم نوریس.
+وایی نمیتونم بهش فکرنکنم!

همینطور که با خودش درگیر بود فلیچ نزدیک و نزدیکتر میشد. اما عین خیالش نبود! انگار نقشه ی غارتگر برای فلیچ بود.صدای قدمهای فلیچ لحظه به لحظه نزدیکتر میشد اما هری ذره متوجه نبود.

-گیرش میاریم خانم نوریس.
+وایی...حالا بقیه چه فکر دربارم میکنن؟پرفسور چی؟هرماینی و رون!
-داریم میرسیم.
+پرفسور مک گونگال 100 تا ام...اون نور چیه؟

نور فانوسی که در دستان فلیچ بود راهرو رو روشن کرده بود.

+کی...چق...چقدر نزدیک شده؟
-افرین خانم نوریس!
+شنلم؟...شنلم کجاست؟
-بدعنق...گیر افتادی!
+ایناهاش!

هری به موقع شنلش رو از پشت مجسمه ی زره پوشی که در سمت چپش بود برداشت و بر روی خودش انداخت. حالا میتونست صورت فلیچ پر چین و چروک فلیچ رو ببینه که با قیافه ای خصمنانه بدنبال بدعنق میکشت.

-یعنی چی؟...کجا رفت؟
+هه هه!
-صدای چی بود؟

فلیچ نور رو بر جایی که هری ایستاده بود انداخت اما چیزی ندید.

-رفته!

بعد از اینکه صدای قدمهای فلیچ دورشد هری به سرعت به سمت تابلوی بانو ی چاق رفت ولی با این تفاوت که هیچ قسمی نخورد، چون میدونست عمل کردن بهش اونم وقتی که شنل نامرئئ کننده داره، غیر ممکنه.



امیدوارم قبول بشه


---
پاسخ:

سلام، به کارگاه داستان‌نویسی خوش اومدی.
داستانت یه خورده سریع پیش رفت... بیشتر میشد روی احساسات و اون جَوِ حاکم مانور داد. اما خلاقیت و بلد بودنِ ابتدائیات نوشتنت برای گذر از این مرحله کافیه. پس...
تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی