سوژه: آینه
جملات: خودش را دیگر نمیشناخت - شکسته بود، اما هنوز تصویرش را نشان میداد - نگاهش را از آن دزدید - غبار روی سطحش نشسته بود - انگار کسی از آنطرف نگاهش میکرد.
باران با شدت به پنجرههای عمارت میکوبید و سلوینیا آرام از راهروی تاریک عبور میکرد.
صدای قدمهایش تنها صدایی بود که در آن سکوت سنگین شنیده میشد. اما درست وقتی از کنار اتاق متروکه گذشت، صدای خراش ناخنی روی شیشه، او را متوقف کرد.
سلوینیا آهسته برگشت و به در نیمهباز خیره شد.
نمیدانست چرا، اما چیزی درونش اصرار داشت که وارد شود. دستش را روی چوبدستی گذاشت و قدمی به داخل برداشت.اتاق سردتر از راهرو بود و بوی خاک و رطوبت همهجا پیچیده بود.
در انتهای اتاق، آینهای قدیمی روی دیوار قرار داشت.
غبار روی سطحش نشسته بود و قاب طلاییاش در تاریکی تقریباً سیاه به نظر میرسید.
سلوینیا نزدیکتر رفت و با آستین لباسش بخشی از غبار را کنار زد.تصویر خودش در آینه ظاهر شد؛ اما چیزی درست نبود.
دختر داخل آینه دقیقاً شبیه او بود، با همان چهره و همان چشمها... اما لبخند میزد. سلوینیا هیچ لبخندی نزده بود. قلبش یکباره فرو ریخت و چوبدستی را بالا آورد. دختر داخل آینه سرش را کمی کج کرد و لبهایش تکان خوردند. صدایی از آینه بیرون نیامد، اما سلوینیا جملهای را واضح در ذهنش شنید:
_ بالاخره برگشتی...
سلوینیا یک قدم عقب رفت؛ نفسش برای لحظهای بند آمد. نگاهش را از آن دزدید و زیر لب وردی زمزمه کرد، اما وقتی دوباره نگاه کرد، تصویرش دیگر آنجا نبود. آینه ترک برداشت و صدای شکستن شیشه در اتاق پیچید.
شکسته بود، اما هنوز تصویرش را نشان میداد؛ تصویری که حالا پشت سر سلوینیا را نشان میداد.
سلوینیا آرام برگشت، اما چیزی پشت سرش نبود.
دوباره به آینه نگاه کرد و این بار تصویر زنی را دید که درست پشت سرش ایستاده بود.
زن دستش را بالا آورد و انگشتش را روی شیشه گذاشت؛ سلوینیا همزمان سرمای دستی را روی شانهاش احساس کرد.انگار کسی از آنطرف نگاهش میکرد.
سلوینیا با تمام توان چوبدستیاش را به سمت آینه گرفت، اما پیش از آنکه وردی بگوید، تصویر زن لبخند زد و آرام زمزمه کرد: «نگاه کن... خوب نگاه کن.»
سلوینیا دوباره به آینه خیره شد و ناگهان فهمید چرا خودش را دیگر نمیشناخت؛ تصویر داخل آینه، سالها بود که به جای او زندگی میکرد.
سوژه: وزیر مبعوثشده
جملات :
هیچکس انتظار نداشت وزیر از آن در وارد شود./ نامهای با مهر وزارتخانه، همهچیز را تغییر داده بود./
او گفت: من برای یک مأموریت مهم اینجا هستم./ اما هیچکس نمیدانست چه کسی او را فرستاده است./ وقتی حقیقت فاش شد، دیگر راه برگشتی وجود نداشت.
جملات: خودش را دیگر نمیشناخت - شکسته بود، اما هنوز تصویرش را نشان میداد - نگاهش را از آن دزدید - غبار روی سطحش نشسته بود - انگار کسی از آنطرف نگاهش میکرد.
باران با شدت به پنجرههای عمارت میکوبید و سلوینیا آرام از راهروی تاریک عبور میکرد.
صدای قدمهایش تنها صدایی بود که در آن سکوت سنگین شنیده میشد. اما درست وقتی از کنار اتاق متروکه گذشت، صدای خراش ناخنی روی شیشه، او را متوقف کرد.
سلوینیا آهسته برگشت و به در نیمهباز خیره شد.
نمیدانست چرا، اما چیزی درونش اصرار داشت که وارد شود. دستش را روی چوبدستی گذاشت و قدمی به داخل برداشت.اتاق سردتر از راهرو بود و بوی خاک و رطوبت همهجا پیچیده بود.
در انتهای اتاق، آینهای قدیمی روی دیوار قرار داشت.
غبار روی سطحش نشسته بود و قاب طلاییاش در تاریکی تقریباً سیاه به نظر میرسید.
سلوینیا نزدیکتر رفت و با آستین لباسش بخشی از غبار را کنار زد.تصویر خودش در آینه ظاهر شد؛ اما چیزی درست نبود.
دختر داخل آینه دقیقاً شبیه او بود، با همان چهره و همان چشمها... اما لبخند میزد. سلوینیا هیچ لبخندی نزده بود. قلبش یکباره فرو ریخت و چوبدستی را بالا آورد. دختر داخل آینه سرش را کمی کج کرد و لبهایش تکان خوردند. صدایی از آینه بیرون نیامد، اما سلوینیا جملهای را واضح در ذهنش شنید:
_ بالاخره برگشتی...
سلوینیا یک قدم عقب رفت؛ نفسش برای لحظهای بند آمد. نگاهش را از آن دزدید و زیر لب وردی زمزمه کرد، اما وقتی دوباره نگاه کرد، تصویرش دیگر آنجا نبود. آینه ترک برداشت و صدای شکستن شیشه در اتاق پیچید.
شکسته بود، اما هنوز تصویرش را نشان میداد؛ تصویری که حالا پشت سر سلوینیا را نشان میداد.
سلوینیا آرام برگشت، اما چیزی پشت سرش نبود.
دوباره به آینه نگاه کرد و این بار تصویر زنی را دید که درست پشت سرش ایستاده بود.
زن دستش را بالا آورد و انگشتش را روی شیشه گذاشت؛ سلوینیا همزمان سرمای دستی را روی شانهاش احساس کرد.انگار کسی از آنطرف نگاهش میکرد.
سلوینیا با تمام توان چوبدستیاش را به سمت آینه گرفت، اما پیش از آنکه وردی بگوید، تصویر زن لبخند زد و آرام زمزمه کرد: «نگاه کن... خوب نگاه کن.»
سلوینیا دوباره به آینه خیره شد و ناگهان فهمید چرا خودش را دیگر نمیشناخت؛ تصویر داخل آینه، سالها بود که به جای او زندگی میکرد.
سوژه: وزیر مبعوثشده
جملات :
هیچکس انتظار نداشت وزیر از آن در وارد شود./ نامهای با مهر وزارتخانه، همهچیز را تغییر داده بود./
او گفت: من برای یک مأموریت مهم اینجا هستم./ اما هیچکس نمیدانست چه کسی او را فرستاده است./ وقتی حقیقت فاش شد، دیگر راه برگشتی وجود نداشت.
افرادی که لایک کردند
Yeah...We will return to peak...
The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!

The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!













