کارگاه داستان‌نویسی

داشتم نزدیک کلبه ی هاگرید قدم می زدم هوا گرم بود و نسیم دل پذیری می امد به سمت چپ نگاه می کردم لونا لاوگود را دیدم ازش خوشم می امد چون دختری بود که تفاوت هایش را پنهان نمی کرد داشت غروب می شد . چشمم به جنگل ممنوعه افتاد ، پروفسور مک گوناگل و دامبلدو و بقیه ی اساتید گفته بودن که هیچ وقت دانش اموزان نباید به جنگل ممنوعه بروند . نور درخشان نقره ای لا به لای درختان پیدا شد ، از سر کنجکاوی به سمت جنگل رفتم . اساتید گفته بودن دانش اموزان نباید وارد جنگل ممنوعه بشوند ولی هیچ وقت نگفته بودند که نباید نزدیک جنگل شد . احساس کردم نو نقره ای که لا به لای دختان بود داشت بزرگ تر می شد ، کسی حواسش به من نبود . نه لونا نه دراکو و نه حتی هاگرید که با فنگ از کلبه بیرون امده بودند و داشت برقک ها را برای کلاس اماده می کرد . کمی شک کردم ،‌ چوب دستیم را در اوردم . چوبی با طول بیست و هشت سانتی متر که از چوب سرو بود درونش تار موی تک شاخ بود . قطرش دو سانتی متر بود و ته چوب دستیم خط های برجسته ی باریکی داشت. به نزدیک جنگل رسیدم ، ناگهان تک شاخ بزرگ نقره ی زیبایی درون جنگل ایستاده بود . در کتابی خوانده بودم در جنگل ممنوعه تک شاخ ها در عمق جنگل زندگی می کردن نمی دارنم چرا این یکی انقدر از عمق جنگل دور شده بود . زیبا ترین چیزی بود که در زندگیم دیده بودم ، ارام وارد جنگل شدم . دستی به یال زیبا تک شاخ کشیدم . بسیار نرم بود ، بسیار زیبا بود . در همان لحظه صدای قدم های بزرگ هاگرید را شنیدم .‌ قبل از اینکه هاگرید بیاید اروم به طرف در ورودی رفتم . از راهرو گذشتم و وارد سالن عمومی شدم .

---
@لیا
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

هری روبه ران اشاره کرد((:هیس))
ران گفت ((: نصف شبی راه افتادیم تو جنگل ممنوعه که چی ؟)) هری گفت ((: دنبال دراکو.))
ران روبه هری با حالتی نگران گفت ((: اونو دیدی ؟ اینجا چکار می کرد ؟))
هری ران رو ساکت کرد . ساعت ۱۰ دقیقه از نیمه شب گذشته بود . ران و هری در جنگل روبه جلو زیر شنل نهان ساز پیش می رفتند . هر دقیقه هری به این فکر می افتاد که پدرش هم زیر این شنل تا حالا اینجا اومده بوده یا نه ؟
بعد از چند دقیقه جلو رفتن ران جیغ خفیفی کشید ((: خون ! این خون نقره ایی هست هرماینی راجبعش‌ گفته بود مال تک شاخه !
هری مانند ران آشفته بود .
هری و ران یواش تر از قبل جلو رفتن بعد ران ایستاد و به سمت چپ هری اشاره کرد . ۱۰ تا مرگ خوار آنجا ایستاده بودند و ملفوی و ولدمورت وسط آنها ایستاده بودند . چند متر آن ور تر تک شاخ زیبایی ولی زخمی نشسته بود .
ولدمورت روبه مرگ خوار ها گفت ((:من تا امروز بسیار ضعیف بودم ولی با خوردن خون این تک شاخ ( خنده ای شیطانی سر داد ) قوی خواهم شد .
هری و ران از ترس نه تکان می خوردند نه حرف می زدند .
بعد نامش مگو جلوی تک شاخ نقره ای رنگ زیبا رفت و با خنجر آن را کشت و خونش را مکید .
بعد از چند دقیقه با صدایی سرحال رو به دراکو ملفوی گفت ((: این پسر از امروز جزوی از ماست و وظیفه ی کشتن لجن تبار ها را دارد . هری و ران جلو رفتند و صورت یکی از مرگ خوار ها را دیدند . او کسی نبود جز لوسیوس
ملفوی پدر دراکو !


---تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

رزالین داشت بی حوصله به فضای مرموز و عجیب کلاس نگاه میکرد. این کاملا غیر ضروری بود. این فقط یک کلاس پیشگویی است.
تنها دلیلی که او اینجا بود این بود که میخواست مادرش را بپیچاند تا مجبور نشود کلاس رونز باستانی را بگیرد.
او اینبار با لونا لاوگود، دختر ریونکلایی نشسته بود و لونا داشت طوری او را نگاه میکرد انگار روحش را می‌خواند. به خاطر مرلین! رزالین امیدوار بود سلامت روان این لونا، به اندازه ظاهرش خوب باشد. خوشبختانه برای همه، لونا قصد نداشت با او صحبت کند.
آن طرف تر دوستش، ویکتوریا، با گرنجر نشسته بود و داشت به حرف هایش گوش می‌داد و انگار هر لحظه آماده نفرین کردن کسی بود. ویکتوریا بعد اینکه او و مارتا تصمیم گرفتند کلاس پیشگویی را بردارند، بر خلاف میلش آمد چون میخواست با دوستانش باشد.
حالا که حرفش شد؛ مارتا چند میز آن‌ور تر با یک پسر هافلپافی ظاهرا خجالتی نشسته بود و پسر کاملا از حرف های مارتا سرخ شده بود. پسر بیچاره ! حتما دارد با او لاس می‌زند و سر به سرش می‌گذارد؛ همان مارتای همیشگی.
او هنوز نمی‌داند چرا مارتا اینجاست. مثل همه کارهایی که مارتا انجام می‌دهد و دیگران نمیدانند چرا. او به محض شنیدن حرف رزالین گفت این سرگرم کننده است و تصمیم گرفت بیاید.
احتمالا چریتی عاقل ترین عضو گروهشان است. چون از اول تصمیم گرفته بود که نمی‌خواهد وارد این دیوانگی شود.
همان لحظه تریلانی با حال و هوای همیشگی اش وارد شد و موقع رد شدن از کنار او طوری نگاهش کرد انگار همان لحظه در حال مردن است! رزالین هیچوقت قرار نیست به این عادت کند.
تریلانی سرجایش رفت و با حالتی مرموز گفت: دانش آموزان امروز می‌خواهیم از کارت‌های مقدس تاروت برای پیشگویی استفاده کنیم!
به خاطر مرلین! چرا این زن همیشه اینطور رفتار می‌کند؟ در جنبه مثبت، حداقل اینبار شیوه اش کمتر از گوی بلورین و برگهای چای احمقانه است.
همان لحظه یک دسته کارت تاروت روی میزها ظاهر شد.
تریلانی با همان لحن ادامه داد: یکنفر کارت ها را بگیرد، نصف دسته را برعکس بگذارد و بعد با با کل دسته بر بزند و در حین بر زدن کمی از جادویش به کارت ها منتقل کند. بعد به شریکش بدهد تا برایش سه کارت بکشد و پیشگویی کند.
رزالین فورا کارت ها را قاپید. او هیچ علاقه ای نداشت هر کارتی برای لونا بکشد و چیزی در موردش بفهمد.
روبرو رزالین، مارتا به راحتی و بدون مشکل دسته کارت را گرفت و پسر هافلپافی سعی می‌کرد حتی به مارتا نگاه هم نکند در حالی که ویکتوریا با همان نگاه "من امروز کسی را از زنده بودن پشیمان خواهم کرد" زودتر از گرنجر که خم شده بود، دسته کارت را برداشت.
رزالین حتی سعی نکرد پوزخندش را پنهان کند. این کلاس بدون ویکتوریا خیلی خسته کننده میشد.
چند دقیقه بعد تریلانی اعلام کرد: ‌کافی است. کارت ها را به شریک تان بدهید.
روبرویش لونا داشت با آرامشی عجیب و خاص سه کارت از دسته بیرون می‌کشید، در حالی که میز کناری گرنجر با وسواس و دقت یک معجون ساز ماهر داشت اینکار انجام می‌داد.
لحظه ای بعد تریلانی سراغ مارتا رفت و به کارت ها نگاهی انداخت و چهره اش ناخوانا شد؛ مثل همیشه.
رزالین حتی نفهمیده بود پسر هافلپافی چه زمانی بالاخره جرئت کرد کارت ها را از مارتا بگیرد.
تریلانی شروع کرد: دختر عزیزم...من برایت مشکل میبینم...تصمیمی بد و ناگهانی میگیری...مشکلات و تغییرات در راه هستند...باید با همه آنها سازگار شوی و آنها را کنترل کنی تا تباه نشوی...
مارتا که کاملا سرگرم شده به نظر می‌رسید، اذعان کرد: که اینطور پرفسور.
رزالین به سختی نگاهی به کارتهای مارتا انداخت؛ ابله در معکوس و برج و دو سکه در حالت مستقیم. به جز بخش اخر، باقی حرف های تریلانی خیلی هم بیراه نبودند.
تریلانی به کارش ادامه داد، مثل همیشه با پیشگویی هایی هشدار آمیز، و بعد چند نفر دیگر، به ویکتوریا رسید. کارت هایش چندان خوب نبودند؛ عشاق و شوالیه جام در حالت معکوس و ملکه شمشیر در حالت مستقیم.
تریلانی با همان حالت قبلی گفت: کسی را میبینم...شخصی خواهد آمد...اما برای تو مناسب نیست و حرف هایش پوچ است...باید با بصیرت و عقل از او بگذری...و درگیر حیله هاش نشوی...
ویکتوریا بدون واکنش، با همان چهره ای که کل مدت کلاس داشت، فقط نگاه کرد. احتمالا دارد نصف هاگوارتز را لیست میکند.
متاسفانه نفر بعدی رزالین بود.
رزالین ناگهان فهمید که کارت های خودش را هنوز ندیده است! ارابه و سرباز چوب‌دست در حالت مستقیم و پنج شمشیر در حالت معکوس. این خوب نیست!
تریلانی رسید و احتمالا او هم این را فهمید چون نگاهش تغییر کرد. تریلانی شروع کرد: دخترم...چیزی وجود دارد...مسیری جدید در پیش رو داری...اما دشمنانی هم داری که روبرویت خواهند ایستاد...برای گذر کردن باید شمشیرت را غلاف کنی...یا تا حد نابودی بجنگی...
رزالین به سختی فرصت کرد بگوید "چی؟ پرفسور؟" قبل اینکه تریلانی با دادن نگاهی عجیب و با همدردی به او، از کنارش عبور کند و سراغ نفر بعدی برود.
رزالین واقعا برگ های چای را به تاروت ترجیح می‌داد. شاید همان اول نباید این کلاس را میگرفت.



---
@Rosalind
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

تصویر شماره 16
جیمز پاتر در کنار دو دوستش در قطار نشسته و در فکر لی لی اونز است
از سیریوس و ریموس میپرسد:چرا انقدر مثبته؟
ریموس سرش را از کتابی بالا آورد و پرسید:کی؟
سیریوس میگوید :معلومه دیگه اونز. شاخدار فقط به اونز فکر میکنه
جیمز با لحنی مدافع میگوید:نه خیرم فقط به اون فکر نمیکنم جوابم رو بدین
در همان لحضه پنجره باز شد جغد قهوه ای با چشم های بزرگ همراه با نامه ای که به پایش بسته شده بود به داخل واگن آمد
ریموس نامه را برداشت و به جیمز داد:اسم تو روشه
جیمز نامه را باز کرد و بلافاصله لبخندی بر لبش نشست هرچی بیشتر نامه را می خواند لبخندش بیشتر میشد بعد از مدتی گفت:متوجه ام شده



---
@Bardia20462
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

تصویر شماره ۱۹
کلاس پیشگویی خیلی حس عجیبی داره
در سراسر اتاق میشه وسایل پیشگویی رو دید
کلاس همیشه مه الود هست این مه انگار قدرت جادویی دارد
پروفسور تریلانی با بعضی از دانش اموزان خیلی خوب رفتار میکنه انگار اینده انها درخشانه ولی با بعضی اا خوب رفتار نمیکنه
کلاس پیشگویی یکی از عجیب ترین کلاس هایه هاگواتز هست
دیدن اینده خیلی خیلی عجیبه
یکی از دانش اموزان کلاس پیشگویی خیلی خوب میتونه درس رو متوجه بشه اون دانش اموز گروه ریونکلاو هست
ولی من علاقه ای به پیشگویی ندارم اینده دیدن برام جذابیتی نداره
ولی کلاس خیلی حس عجیبی میده انگار یک نفر که ما نمیتونیم ببینمیش داره کنارمون راه میره و حرکت میکنه
من اگر به ترم هایه بالاتر برم اصلا درس پیشگویی رو بر نمیدارم


---
@Moli
با این که هنوزم کوتاهه اما چون تلاشتو کردی و نسبت به قبل بهتر شد، نمی‌خوام اینجا متوقفت کنم.
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

.. تصویر شماره ۵ ..
سالن بزرگ هاگوارتز. سقف پر از ستاره.شمع‌ها در هوا شنا می‌کنند.
اما هیچ‌کس به سقف نگاه نمی‌کند.
همه به دختری نگاه می‌کنند که وسط سالن ایستاده. موهایش مثل یخی است که تازه شروع کرده به آب شدن. اما صورتش... صورتش هیچ چیزی ندارد.
نه ترس. نه هیجان. نه حتی کنجکاوی.
مثل کسی که قبلاً صد بار این لحظه را زندگی کرده.
مک‌گونگال اسم را می‌خواند:
«دلفینی ریدل.»
سالن مثل شیشه‌ای که ترک بردارد، ساکت می‌شود. میز اسلیترین یخ می‌زند. یک نفر زیر لب می‌گوید: «ریدل؟»
دلفینی راه می‌افتد. آرام. بی‌عجله. شانه‌هایش صاف، مثل کسی که راه رفتن در میان نگاه‌ها را از بچگی یاد گرفته. روی صندلی می‌نشیند.
کلاه کهنه را روی سرش می‌گذارند.
صدایی خش‌دار، از داخل جمجمه‌اش:
«اوه. بگذار ببینم...»
کلاه ورق می‌زند. آرام. بعد کمی مکث می‌کند.
«زبانِ مار. پرواز بدون جارو. و... خوب. فهمیدم.»
«تو بلدی لبخند بزنی وقتی دروغ می‌گویی. بلدی گریه کنی وقتی لازم باشد. بلدی منتظر بمانی. سال‌ها. بدون اینکه کسی بفهمد.»
دلفینی حتی پلک هم نمی‌زند.
کلاه زیر لب، تقریباً برای خودش: «غرورِ پدرش. صبرِ مادرش. و هیچ‌کدام از ضعف‌هایشان.»
و بلند فریاد زد
«اسلیترین!»
کلاه را برداشت. گذاشت روی صندلی.از پله‌ها پایین آمد. سمت میز اسلیترین. وقتی رد شد . نشست سر میز. دست‌هایش را آرام روی چوب گذاشت. چند نفر لبخند زدند.
به بشقابش نگاه کرد. انگشتانش آرام روی میز ضرب گرفتند.
یک. دو. سه...

---
توصیفاتت خیلی قشنگ بود!
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!
@roghy

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بشینم کنار کسی و منتظر بمونم تا سرد بشه. ولی نشستم. دست‌هام رو گذاشتم روی زانوهام و نگاه کردم. نه به صورتش، به دست‌هام. دست‌هایی که لرزششون بند نمی‌اومد.
همیشه همین بوده. من می‌دوم، می‌جنگم، فداکاری می‌کنم، و آخرش می‌بینم بازم یه نفر کم شده. انگار یه قانون نامرئی هست که می‌گه هر چی به من نزدیک بشه، باید بره. من فقط بلدم بعدش بمونم و نگاه کنم.
خاله پتونیا از بچگی بهم یاد داد که جایی ندارم. فکر می‌کردم وقتی از اون خونه بیام بیرون، تموم می‌شه. نشد. هر جا رفتم، همون حس همراهم بود. یه اتاق اضافه، یه صندلی خالی، یه نفر که همیشه آخر صف می‌ایسته.
حالا هم اینجام. تو تاریکی. با یه سکوت که خیلی بلندتر از هر فریادیه. و توی سرم فقط یه جمله می‌چرخه: تو باعث شدی. شاید مستقیم نه، ولی تو بودی. تو همیشه هستی.
اشکام رو پاک نکردم. گذاشتم بمونن. شاید حقمه. شاید باید همین‌طور بمونم تا یادم نره.

بلند شدم. پاهام می‌لرزید. یه قدم عقب رفتم، بعد یه قدم دیگه. از خودم فرار نمی‌کردم. فقط دیگه نمی‌تونستم اونجا بمونم.
راه افتادم. تنها. نه چون کسی رو نداشتم. چون دیگه نمی‌خواستم داشته باشم.


---
@Nefelibata

تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

وقتی که هری نیمه شب در کتابخوانه زیر شنل نامریی کننده مشغول تمرین کردن طلسم پاترونوس بود پس از تلاش های بسیاری که داشت ولی نتیجه ای نگرفت در یک آن تونست که طلسم رو اجرا کنه و برای اولین بار با موجود پاترونوس اش مواجه شد و از اینکه دید اون موجود درواقع ترکیبی از بدن مار و صورت پروفسور اسنیپ بود از شدت ترس و شوکه شدن فانوس از دستش افتاد و با صدای بسیار بلندی به قفسه های کتاب خورد و هری تقریبا مطمئن بود که الان همه از حضورش در اونجا مطلع شدن و سریع فانوس رو برداشت و آماده ی فرار شد که ناگهان صدای گربه ی فیلج ؛خانم نوریس رو شنید و پشت دیوار قایم شد که ببینه چی قراره بشه

---
@sharry
با ارفاق زیاد، میتونم تایید کنم. اما توی مراحل بعدی بیشتر برای داستان نویسی وقت بذار و یه داستان جذاب برامون خلق کن!
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

تصویر شماره ۱۲
به نظر شخصی من
خلاصه این تصویر یعنی اینکه
ما با شما همدل هستیم که نورهایی که از چوبدستی زده بیرون به معنی همدلی هست
هاگواتز همیشه پر از سرصدا هست ولی برایه همدلی با پاتر با ارامش کامل و سکوت صپری میشود


@Moli
در این مرحله نباید بگی مفهوم یا خلاصه تصویری که انتخاب کردی چیه، بلکه باید داستانی بنویسی که می‌تونه از دل اون تصویر بیرون بیاد. بنابراین لطفا یه داستان بنویس و اتفاقاتی که به نظرت در جریان عکس ممکنه رخ بده رو شرح بده، از احساساتی که شخصیت‌ها ممکنه تجربه کنن بگو یا حتی دیالوگ‌هایی که ممکنه بینشون رد و بدل بشه رو بنویس.

منتظرم تا با یه داستان کامل برگردی.

تصویر ۲۱

چیزی که اول از همه توجهم را جلب می‌کند، نورهاست. صدها نور کوچک بالای سر آدم‌هاست و من چند لحظه فقط نگاهشان می‌کنم. صحنه‌ای است که هیچ‌وقت شبیهش را ندیده‌ام. هاگوارتز معمولاً پر از صداست؛ صدای قدم‌ها، خنده‌ها، دعواهای بی‌اهمیت، پچ‌پچ کردن سر کلاس، حتی غر زدن‌های همیشگی بچه‌ها. اما اینجا همه ساکت‌اند. و شاید عجیب‌ترین قسمت همین باشد. آدم‌هایی که همیشه می‌شود از روی لباسشان، صدایشان، حالت صورتشان یا حتی مدل راه رفتنشان تشخیصشان داد، حالا تقریباً هیچ فرقی با هم ندارند. همه یک چوبدستی در دست دارند و یک نور بالای سرشان. برای چند ثانیه حتی حس می‌کنم جایم را اشتباه آمده‌ام. انگار هاگوارتز همان هاگوارتز همیشگی نیست. به آدم‌ها نگاه می‌کنم. یکی گریه می‌کند، یکی به آسمان خیره شده، یکی لب‌هایش را محکم به هم فشار داده تا گریه نکند. هیچ‌کس توضیح نمی‌دهد چرا این کار را می‌کند. انگار توضیح دادن، چیزی را از این لحظه کم می‌کند. بعد به این فکر می‌کنم که احتمالاً این احترام فقط برای دامبلدور نیست. برای آدم‌هایی است که دیگر نیستند. برای کسانی که در جنگ چیزی از دست داده‌اند. برای روزهایی که دیگر برنمی‌گردند. شاید حتی برای نسخه‌ای از خودِ هاگوارتز که قبل از این اتفاق‌ها وجود داشت. و عجیب‌تر اینکه من هم دلم می‌خواهد چوبدستی‌ام را بالا ببرم. نه چون ناگهان احساس می‌کنم باید شجاع باشم. فقط چون در آن لحظه، پایین نگه داشتنش حس عجیبی دارد؛ انگار خودم را از چیزی که همه با هم فهمیده‌اند، جدا کرده‌ام. پس بالا می‌برمش. نور من هم بین آن همه نور گم می‌شود. و دقیقاً همین قسمت برایم عجیب است. من همیشه دوست دارم بدانم چه چیزی متعلق به من است، کجا ایستاده‌ام، چه اتفاقی دارد می‌افتد. اما اینجا نمی‌توانم نور خودم را از بقیه تشخیص بدهم. و برخلاف چیزی که فکر می‌کردم، این بار اذیتم نمی‌کند. شاید چون برای اولین بار لازم نیست هرکدام‌مان جداگانه دیده شویم. فقط کافی است کنار هم باشیم. به آسمان نگاه می‌کنم و یک لحظه حس می‌کنم دارم چیزی را می‌بینم که برای دنیای جادوگرها کاملاً عادی است، اما برای من نیست؛ اینکه آدم‌ها می‌توانند با یک حرکت ساده، بدون هیچ حرفی، بگویند: «یادتان هست.» همین. نه بیشتر. و شاید برای همین است که نمی‌توانم چشم از نورها بردارم. چون صحنه غمگین است، اما فقط غمگین نیست. یک جور آرامش عجیب هم دارد؛ آرامشی که دقیقاً نمی‌فهمم از کجا آمده. شاید از اینکه برای چند دقیقه، همه‌چیز خیلی ساده شده. آدم‌هایی که مانده‌اند، نورهایشان را بالا گرفته‌اند. آدم‌هایی که رفته‌اند، دلیل روشن بودن این نورها هستند. و من، وسط این دو، فقط ایستاده‌ام و برای اولین بار حس می‌کنم هاگوارتز برای همه‌ی ما یک معنی مشترک دارد. شاید بعدها، وقتی دوباره به این قلعه برگردم، بیشتر از هر چیزی همین صحنه یادم بماند. نه به خاطر اینکه بزرگ یا باشکوه بود. به خاطر اینکه برای چند دقیقه، هاگوارتز برایم غریبه شده بود. و درست همان موقع فهمیدم که چقدر به آن تعلق دارم.

---
@Hana.nsrcandy 
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!