سالازار اسلیترین
از هاگوارتز
جادوگر
جادوگران پلاس
جادوآموخته
- تولد نقش
- 1396/06/22
- آخرین ورود
- امروز ساعت 21:36
- عضویت
- 1384/09/08
- پستها
- 1082
خلاصه: ولدمورت پس از کشف پناهگاه پاترها، شخصا برای کشتن هری می رود. جیمز و لیلی را می کشد، اما طلسم مرگش در برخورد با هری به خودش بازمی گردد و جسمش نابود می شود. او سال ها در جنگل های آلبانی، با تسخیر بدن جانوران زنده می ماند تا سرانجام با استفاده از بدن یک جادوگر، برای دستیابی به سنگ جادو به هاگوارتز بازگردد. این تلاش نیز شکست می خورد و در روایت حاضر، نابودی دفترچه خاطراتش را هم احساس می کند. اکنون بار دیگر بی جسم و ناتوان به آلبانی پناه برده و برای بازگشت، به خدمتگزاری نیاز دارد که بتواند کارهایی فراتر از توان یک روح سرگردان انجام دهد.
با رسیدن زمستان، جانوران کمتری در اطراف غار پیدا می شدند و ولدمورت ناچار بود برای یافتن میزبانی تازه، هر بار از پناهگاهش دورتر برود. تصرف بدن حیوانات دیگر حتی تسکین کوتاه گذشته را نداشت؛ بیشتر توانش صرف حفظ همان بدن می شد و هنگامی که سرانجام آن را رها می کرد، مدتی طول می کشید تا بتواند دوباره حرکت کند. شکست هاگوارتز چیزی را برایش روشن کرده بود: نمی توانست بازگشتش را بر بدنی بنا کند که با حضور او تحلیل می رفت. پیش از جست وجوی قدرت، باید راهی برای ماندن پیدا می کرد.
در روزهای طولانی سکون، جزئیات آخرین تلاشش را بارها مرور کرد. خدمتگزارش ترسیده بود، اشتباه کرده بود و در لحظه ضروری نتوانسته بود از دستورات او پیروی کند. با این حال، ولدمورت به یاد داشت که بدون همان مرد، عبور از جنگل، ورود به مدرسه و نزدیک شدن به سنگ ممکن نبود. به کسی نیاز داشت که بتواند غذا تهیه کند، مواد لازم را بدزدد و بی آنکه با هر حرکت فرسوده شود، چوبدستی در دست بگیرد. وفاداری دیگر به تنهایی کافی نبود؛ خدمتگزار بعدی باید به او محتاج می بود، چنان محتاج که زندگی بیرون از فرمان او برایش خطری بزرگ تر داشته باشد.
نخستین نشانه حضور انسان، بوی دود بود که شبی همراه باد به دهانه غار رسید. ولدمورت در بدن ماری باریک از میان برگ های یخ زده گذشت و تا دامنه تپه پایین رفت. آنجا مردی کنار آتشی کوچک نشسته بود و با دست هایی لرزان، تکه نانی را از کیسه اش بیرون می آورد. لباس هایش برای سفر مناسب نبود و هر چند لحظه به تاریکی پشت سرش نگاه می کرد. وقتی شاخه ای شکست، مرد نان را انداخت و چوبدستی اش را کشید. ولدمورت زیر ریشه درخت ماند و منتظر شد؛ پیش از آنکه خودش را آشکار کند، باید می فهمید این مرد از چه کسی فرار می کند.
با رسیدن زمستان، جانوران کمتری در اطراف غار پیدا می شدند و ولدمورت ناچار بود برای یافتن میزبانی تازه، هر بار از پناهگاهش دورتر برود. تصرف بدن حیوانات دیگر حتی تسکین کوتاه گذشته را نداشت؛ بیشتر توانش صرف حفظ همان بدن می شد و هنگامی که سرانجام آن را رها می کرد، مدتی طول می کشید تا بتواند دوباره حرکت کند. شکست هاگوارتز چیزی را برایش روشن کرده بود: نمی توانست بازگشتش را بر بدنی بنا کند که با حضور او تحلیل می رفت. پیش از جست وجوی قدرت، باید راهی برای ماندن پیدا می کرد.
در روزهای طولانی سکون، جزئیات آخرین تلاشش را بارها مرور کرد. خدمتگزارش ترسیده بود، اشتباه کرده بود و در لحظه ضروری نتوانسته بود از دستورات او پیروی کند. با این حال، ولدمورت به یاد داشت که بدون همان مرد، عبور از جنگل، ورود به مدرسه و نزدیک شدن به سنگ ممکن نبود. به کسی نیاز داشت که بتواند غذا تهیه کند، مواد لازم را بدزدد و بی آنکه با هر حرکت فرسوده شود، چوبدستی در دست بگیرد. وفاداری دیگر به تنهایی کافی نبود؛ خدمتگزار بعدی باید به او محتاج می بود، چنان محتاج که زندگی بیرون از فرمان او برایش خطری بزرگ تر داشته باشد.
نخستین نشانه حضور انسان، بوی دود بود که شبی همراه باد به دهانه غار رسید. ولدمورت در بدن ماری باریک از میان برگ های یخ زده گذشت و تا دامنه تپه پایین رفت. آنجا مردی کنار آتشی کوچک نشسته بود و با دست هایی لرزان، تکه نانی را از کیسه اش بیرون می آورد. لباس هایش برای سفر مناسب نبود و هر چند لحظه به تاریکی پشت سرش نگاه می کرد. وقتی شاخه ای شکست، مرد نان را انداخت و چوبدستی اش را کشید. ولدمورت زیر ریشه درخت ماند و منتظر شد؛ پیش از آنکه خودش را آشکار کند، باید می فهمید این مرد از چه کسی فرار می کند.




