تالار اسرار

با دیدن جسد، چند لحظه در آستانه تالار می ایستم. طناب جادویی از میان دو ستون آویزان است و زیر پای مرد، صندلی واژگون شده خودم قرار دارد. هنوز چیزی نپرسیده ام که یکی از مهمانانم قتل پدرش را اعتراف می کند. نگاهش می کنم تا مطمئن شوم توضیحات دیگری باقی نمانده؛ با این سرعت، شاید پرونده چند ناپدیدشده قدیمی هم بسته شود. بوی سوختگی توجهم را به مشعل ها جلب می کند. آتش یکی را پایین می آورم تا پرده کنار ستون نسوزد. ظاهرا برای گرم شدن آمده و تصمیم گرفته تالار را هم همراه خودش گرم کند.

آرام جلو می روم. مرد را نمی شناسم، اما طناب متعلق به صندوق قفل شده انتهای تالار است. کسی باید راه ورود را پیدا کرده، صندوق را باز کرده و صندلی مرا هم برای اجرای این نمایش آورده باشد. کشتن یک نفر برایم تازگی ندارد؛ استفاده بی اجازه از وسایلم، آن هم با کفش های گلی، موضوع دیگری است. با اشاره ای صندلی را صاف می کنم، اما نمی نشینم.

مهمانم گفته غیبت این فرد زود مشخص می شود؛ پس او را شناخته است. نگاهم را از رد کفش روی صندلی به دیگری برمی گردانم. صرف حضورش قاتل بودنش را ثابت نمی کند، ولی هنوز توضیح نداده چرا پیش از صاحب تالار اینجاست. نوک چوبدستی ام را مقابل صورت آن فرد روشن می کنم و کنار می روم. بارتی که خود را معرفی کرده است، این فرد بعدی کیست؟

تالار اسرار این بار میزبان معمای مرموزی شده. یک به یک وارد خواهیم شد و ...


سرده. مال بابام بود که بود. بهرحال پالتوی گرم و نرمی بود. باید با خودم میاوردمش. ولی نه. از من بعید بود اینقدر استفاده نکردن از مغزم. خیر سرم جادوگرم. کجا گذاشتم این چوبدستی لعنتی رو. آهان اینجایی. اهم. اینسندیو. حالا بهتر شد. مشعل‌های روشن هم گرمم می‌کنن، هم بهتر می‌تونم ببینم... یا ریش مرلین اون چیه؟ یه آدم تو هوا شناوره؟... باید برم نزدیک‌تر. این... جسده؟ کار کی... این صدای چیه؟

اوه حضرت سالازار. شما اینجا... نه نه این کار من نیست استاد. من وقتی اومدم این اینجا آویزون بود. دیگه کار از کار گذشته. نمی‌دونم کار کی بوده. منظورم اینه که. آره من اگه لازم باشه می‌تونم دست به قتل بزنم اما این یکی کار من نیست. اون هم این آدم. کسی که همه خیلی زود متوجه غیبتش می‌شن. نه اینکه بترسم، ولی شما من رو می‌شناسید؛ بدون اجازه‌ی ارباب تاریکی کسی رو نمی‌کشم. شاید... شاید فقط کمی شکنجه... اون هم اگه بلاتریکس و رودولف حضور داشته باشن... اما آدم کشتن وسط هاگوارتز زیر دماغ دامبلدور؟ سالازار کبیر اونطوری به من نگاه نکنید. نمی‌دونم چرا از دست من اینقدر عصبانی شدید. باشه... اعتراف می‌کنم دستم به خون پدرم آلوده‌س... اما... اون فرق داشت... چاره‌ای نداشتم... نقشه‌ام لو می‌رفت... این یکی کار من نیست...

درون خانه‌ی شماره هفت، همه‌چیز با سرعت بالایی پیش رفت. گابریلا حرکت می‌کرد و بقیه نگاه می‌کردند؛ خنجری که زمانی فقط ابزار تمرین بود، حالا امتداد دستش شده بود. آموزش‌های جهنم در رفتارش دیده می‌شد، در نحوه ایستادنش، در تمرکزش، و در آرامشی که حتی الستور را وادار به مکث می‌کرد. این نخستین مأموریت زمینی بود و او آن را مانند یک تمرین دقیق و کنترل‌شده به پایان رساند.

پس از پایان کار، گابریلا اطراف را از نظر گذراند؛ خانه، خیابان و صداهای دور ماگلی. برای او همه‌چیز شفاف بود. نام پرنتیس اکنون بخشی از هویت او محسوب می‌شد و این یعنی عبور از یک مرحله مهم. الستور واکنش او را دید و رضایتش را ثبت کرد. زمین برای گابریلا محیط تازه‌ای به حساب می‌آمد که قوانینش به‌سرعت قابل یادگیری بود. بازگشت به جهنم آرام انجام شد. سالازار توضیحی نخواست؛ نگاه‌ها جای کلمات را گرفتند. گابریلا ایستاده بود، متمرکز و آماده. او می‌دانست چه می‌خواهد و مسیر رسیدن به آن را هم می‌شناخت. سالازار این آمادگی را دید و همان لحظه دریافت که زمان قدم بعدی فرا رسیده است.

سال‌ها گذشت و مأموریت‌های بیشتری انجام شد. گابریلا هر بار مستقل‌تر و دقیق‌تر عمل می‌کرد. الستور نقش ناظر را بر عهده گرفت و گابریلا میدان را هدایت می‌کرد. جهنم برایش به فضای آموزش تبدیل شده بود و زمین به محل اجرا. شرایط مختلف به‌سرعت تحلیل می‌شدند و تصمیم‌ها بدون اتلاف زمان گرفته می‌شدند. در نهایت، سالازار او را فراخواند؛ این‌بار برای مأموریتی گسترده‌تر. موضوع فراتر از یک خانه یا یک نام بود. مقصد، قاره‌ای دیگر بود و هدف، آماده‌سازی مسیری تازه. گابریلا گوش داد، جزئیات را دریافت کرد و پذیرش را نشان داد.

سالازار دید که آموزش‌ها به نقطه‌ای رسیده‌اند که شاگردش توان حرکت مستقل دارد. گابریلا حالا آماده ساختن بود و آماده آماده‌سازی. مأموریت جدید مشخص شد و زمان حرکت فرا رسید. در لحظه‌ی رفتن، جهنم در آرامش فرو رفته بود. گابریلا خنجرش را برداشت و وارد دروازه شد. سالازار نگاهش را دنبال کرد و یقین داشت که این آغاز مرحله‌ای تازه است؛ مرحله‌ای که گسترش مسیر فرمانروایی را ممکن می‌کرد و قاره‌ای جدید را در مسیر این هدف قرار می‌داد.

خلاصه:
هفت سال از تاج‌گذاری سالازار در جهنم گذشته و گابریلا و الستور برای اولین ماموریتشون از جهنم به زمین اومدن تا پرنتیس، ماگلی ساکن در پریوت درایو رو بکشن تا گابریلا فامیلشو برداره و بتونن برن سراغ ماموریت بعدی...

~~~~~~~

لوسی همونطور که رو شونه‌های آلنیس نشسته بود، با هیجان می‌پرسه:
- حالا چطوری قراره این پرنتیس رو بکشیم؟

گابریلا چنان با سرعت و خطرناک خنجر جهنمیش رو بیرون میاره که سیبل، آستریکس و آلنیس بلافاصله قدمی به عقب برمی‌دارن تا زخمی نشن. گابریلا که متوجه حرکت اونا شده بود، با شیطنت خنجرو حتی خیلی خطرناک‌تر از قبل هربار به سمت یکیشون حرکت می‌ده. از رو هم نمی‌ره و همینطور هی به صورت تکراری تکرارش می‌کنه!

الستور که حس می‌کنه اگه این وضعیت ادامه پیدا کنه جمع شیش نفره‌شون، به دو نفر کاهش پیدا می‌کنه سریع می‌گه:
- فکر کنم همه فهمیدن که منظورت با خنجر بود و آماده‌ن که وارد مرحله بعد بشن.

آستریکس که پشت نقابش در حال لمس دندون‌های تیزش با زبوناش بود، واضحا از این تصمیم خوشش نمیاد.
- دست بردارین. بذارین منم یه دلی از عزا در بیارم.

آلنیس لوسیو می‌ذاره تو جیبش و اشاره‌ای به پنجره‌های خونه‌ها می‌کنه که خانومای ماگل کنجکاو فضولی پشتشون ظاهر شده بودن و بهشون خیره مونده بودن.
- نظرتون چیه اول بریم تو خونه و اونجا به این فکر کنیم که چطوری بخوریمش؟ خیلی داریم جلب توجه می‌کنیم.

آستریکس که متوجه "بخوریمش"ِ آلنیس شده بود، سقلمه‌ای بهش می‌زنه.
- ای شیطون، تو هم بدت نمیاد دلی از عزا در بیاریا. خوش‌حالم حداقل جمع بستی و منم شریک دونستی!

گابریلا جلوتر از همه به سمت خونه شماره هفت می‌دوئه و بدون این که زنگ بزنه یا اهم اهمی کنه یا هرچی، با لگدی درو وا می‌کنه و تعظیم کوتاهی به سمت بقیه که هنوز تو خیابون بودن می‌کنه.
- خونه خودتونه، بفرمایین داخل.

همه هوا رو بو کردن. هوا هم همه رو بو کرد.
در جواب، همه معذب شدن چون تا حالا چیزی به شکلی انقدر یهویی بو نکرده بودشون و این موضوع باعث شد یکمی همه‌شون مثل بچه‌هایی که کار بدی کردن و لو رفتن و قراره تنبیه بشن، چند ثانیه ساکت و ساکن بمونن و به زمین خیره بشن و سعی کنن تعداد مورچه‌هایی‌که داشتن از پاچه شلوارشون بالا می‌رفتن رو بشمرن.

بعدش اما، گابریلا که داشت نسخه مینیاتوری کتاب‌های مزرعه حیوانات و 1984 رو از بالای دست مورچه‌ها مطالعه می‌کرد؛ تصمیم گرفت که خفقان کافیه و اصلا حالا که هوا بوشون کرده و انقدر معذبشون کرده و بعدشم کلی بهشون حس گناه و بد بودن و عخ بودن داده، باید تنبیه بشه و بنابراین به هوا نگاه کرد و در حالی که چشماش رو کاملا باز نگه داشته بود تا نمره intimidation ش 20 از 20 باشه، هوا رو با تمام قدرت sniff کرد.

مولکول‌های هوا شدن و صحنه رو ترک کردن و جاشون با بوی غذای گربه تاریخ گذشته خانم فیگ که مثل موش‌هایی که در انتظار کشته شدن گربگان بی‌گناه بودن تا طاعون رو به ارمغان بیارن، پر شد؛ حقیقتا که از چاله افتادن تو چاه فاضلاب و شاید برای اولین بار در تاریخ بشری مطالعه و علم اندوزی به راه اشتباه ختم شد و ای بابا ای بابا.

البته گابریلا از موقعیت و حرکتش راضی بود و به خودش مدال تقدیم کرد و الستور هم بهش دوتا مدال دیگه تقدیم کرد تا سه بشه که بازی بشه و گابریلا به سوالات ملت جواب بده:
- هیچی دیگه، این یارو ماگله... پرتنی... پترنی... پرنتیس فامیلمو کش رفته، قراره به قتل برسونیمش که فامیلم به جایگاه اصلیش یعنی پشت اسم من برگرده.

الستور هم همراه سایه‌ش گابریلا رو حسابی تشویق کردن که براشون سخنرانی کنه که حتی با دل و دماغ بیشتری بتونن همگی برن قتل و خون بازی. Yay.

حالا هی گابریلا به آسمون زل بزن، هی سیبل به آسمون زل بزن. سیبل قصد ابراز وجود برای ایجاد تغییر وضعیت نداشت و گابریلا هم متوجه حضور سیبل نشده بود که بخواد واکنشی نشون بده.

آلنیس، آستریکس و الستور هم که می‌بینن گویا بساط زل زدن به آسمون پهنه و احتمالا اونقد لذت‌بخشه که سیبل و گابریلا حاضر نیستن ازش دست بردارن، راه میفتن و بی سر و صدا می‌رن کنار سیبل به صف می‌شن و اونا هم به آسمون زل می‌زنن.

از نگاه ماگل‌های فضولی همچون پتونیا که همیشه گردن درازش از پشت پنجره داشت سرک می‌کشید تا آمار محله رو در بیاره، قطعا این صحنه یه صحنه‌ی طبیعی نبود. ولی اونقدم عجیب نبود که بخواد قانون رازداری جادوگرارو لو بده. نهایتا فکر می‌کردن چند تا دیوونه واسه خودشون بالماسکه یا هالووین زود هنگام راه انداختن.

- خب دیگه خیلی زل زدیم و واقعا اتفاق خاصی نیفتاد. می‌شه یکی بگه هدف چیه؟

لوسی با شنیدن کلمه‌ی هدف هوشیار می‌شه و زُلِ دقیق‌تری به آسمون می‌ندازه.
- نکنه دارن پورتال جهنمی ظاهر می‌کنن تا منو برگردونن؟
- نه، آروم باش! گفتن که برای تو نیومدن.

گابریلا انگار نه انگار که تا دقایقی پیش تنها بود و حالا پنج نفر دیگه (بله لوسی رو هم شمردم) همزمان باهاش به آسمون زل زده بودن، بالاخره از آسمون دل می‌کنه و نگاهشو به دنیای زمینی برمی‌گردونه.
- یه مکالمه کوچیک با ابرا داشتم در مورد راه‌های به قتل رسوندن اونی که فامیلمو ازم کش رفته.

و ناگهان زنجیره‌ای از مکالمات شکل می‌گیره.
- کی و چرا باید فامیلتو کش رفته باشه؟
- ابرا هم مگه حرف می‌زنن؟
- می‌شه ما هم تو این قتل مشارکت کنیم؟
- نتیجه چی بود؟
- بوی جهنم، مرگ و شکوفه‌های بهاری میاد.

الستور با هر ضربه‌ی عصاش به زمین، ارتعاشی در کوچه پریوت ایجاد می‌کرد و به این شکل، حضور خودش رو به‌صورت امواج رادیویی به بقیه‌ی موجودات زنده اعلام می‌کرد. اون طرف‌تر، گابریلا که حالا از شونه‌های الستور پایین اومده بود، به‌طرز کاملاً رندوم یه اسکوتر برقی که گوشه‌ی خیابون ولو بود رو برداشت و با اطمینان کامل تصمیم گرفت که این اسکوتر از این لحظه به بعد مال خودشه و قدم زدن کار بیهوده‌ایه وقتی میشه سواری رفت! در نتیجه، این دو نفر با دو سبک کاملاً متفاوت، به خونه‌ی شماره‌ی هفت نزدیک می‌شدن... که یه‌دفعه، چهره‌ی آشنایی از خونه‌ی شماره‌ی هشت بیرون اومد.

– آستریکس؟ تو اینجا چیکار می‌کنی خون‌آشام؟
– کم‌خون شده بودم، گفتم بیام یه ذره تو این محله‌ی ماگلی پرخون شارژ شم!

حالا خوردن خون ماگل‌ها برای بقیه شاید نشونه‌ی شرارت و فساد بود و احتمالاً با آستریکس برخورد جدی می‌کردن، ولی الستور با همون قیافه‌ی :D که موقع سؤال پرسیدن داشت، بهش خیره مونده بود، و با شنیدن جواب آستریکس حتی :Dتر هم شد. گابریلا هم که از اساس کل حضور آستریکس تو اون خیابون براش اهمیت نداشت، مشغول بازی با اسکوترش بود و سعی می‌کرد ببینه می‌تونه از روی نرده‌های خیابون پرواز کنه یا نه.

در همین لحظه، آلنیس از خونه‌ی شماره‌ی نه بیرون اومد. با اون موجود جهنمی همراهش، لوسی، با تعجب به الستور نگاه کرد و سریع گفت:

– سالازار فرستادتون که منو برگردونین جهنم؟
– چی؟ نه بابا. من که با حضور لوسی کاملاً عادت کردم، عمراً بذارم بری!

آلنیس اینو گفت و دندون‌های تیزش رو تیزتر کرد و صدای وحشتناکی از خودش درآورد. الستور همچنان با چهره‌ی :D وار بهش خیره موند و گفت:

– ما اصلاً نفهمیدیم که لوسی دیگه تو جهنم نیست. فقط دو دقیقه اومدیم اینجا یه قتل ریز انجام بدیم، بریم!

و گابریلا؟ اون همچنان به هیچ‌کدوم از این مکالمات گوش نمی‌داد. چون از اسکوتر برقیش حوصله‌اش سر رفته بود، و از اینکه چیز جدیدی تو اون کوچه نبود که توجهش رو جلب کنه، ناراحت و عصبی لب جدول نشسته بود و با اخم به آسمون خیره شده بود و برای همین اصلا متوجه نشد که سیبل تریلانی یهویی بغلش ظاهر و حالا اونم به آسمون خیره شده بود.

و بعد الستور به سمت در تالار رفت، سایه‌ش هم همین‌طور. البته سایه‌ش، وقتی سایه اهریمن دیگه حاضر در تالار رو سر راهش دید، بهش اردنگی زد و سایه اهریمن رو همراه صاحبش در طول تالار شوت کرد.
الستور هم کاری رو کرد که هر شیطان رادیویی مسئولیت‌پذیری انجام می‌ده، قهقه زد.
- گابر؟ داری میای؟

گابریلا روی تخت سالازار ایستاده بود، و داشت میومد. ولی نه با راه رفتن. بلکه با پرشی بلند به سمت الستور که باعث شد مستقیم روی کول الستور فرود بیاد و الستور چند قدم تلو تلو بخوره و از عصاش برای اینکه سقوط نکنه کمک بگیره.
- هاه! کاملا انتظارشو داشتم. نشونه‌گیریت خیلی بهتر از قبل شده.
- معلومه که شده. انتظار دیگه‌ای داشتی؟
- آره. دفعه بعد یکم روی سرعتت کار کن که جفتمونو به سمت جلو پرت نکنی، اگه جلوی این جماعت می‌خوردم زمین مجبور میشدم تک تکشون رو بکشم که یه وقت جایی نگن.
- مه... تلاشمو میکنم... شاید!
- همین کافیه.

سایه الستور، الستور و گابریلا، سه تایی در حالی که بگو بخند می‌کردن، دوتاشون با صدای بلند و یکیشون هم بدون صدا، به سمت اتاق مطالعه سالازار رفتن. توی اتاق مطالعه بزرگ و دنجی، که شباهت چندانی به جهنم نداشت، سالازار مقابل شومینه‌ای که آتیشی با شعله‌های آبی توش می‌سوخت، ایستاده بود و داشت طوماری رو بررسی می‌کرد.

با ضربه محکم عصای الستور به در اتاق مطالعه، سالازار به طور خیلی نامحسوس و ریزی از جاش پرید و به همون صورت نامحسوس و ریز و غیرقابل توجه طومارش رو هم انداخت توی آتیش و زیر لب چندتا فحش آب‌دار نثار شیطانی که بدون در زدن وارد بشه کرد و به سمت در چرخید.
- آه... جهنمی ما.

صدای سالازار نرم و آروم بود. اما در حضورش، میشد موجی از قدرت و عظمتی نابود کننده رو حس کرد. این موج قدرت، لرزش کمی رو به ستون فقرات الستور منتقل کرد که باعث شد سایه‌ش با حالتی هشدار آمیز به سمتش بچرخه. ولی چهره الستور آروم بود، چشماش درخشان و لبخندش هم پهن.
- پس ما داریم میریم زمین که پرنتیس رو بکشیم. شیر، قهوه، تنقلات یا چیزی نمی‌خوای برات بیاریم؟

چندتا از تارهای موی داخل ابروهای سالازار تبدیل به حالت اخم شدن، ولی بقیه‌شون سر جاشون موندن.
- اتفاقا ما هم براتون ماموریت‌هایی تدارک دیده بودیم... که تا وقتی یکیشون انجام نشه، بعدی پدیدار نمیشه. به انجامشون برسونید و برگردید.

الستور با حس سنگین شدن جیب کتش، دستش رو واردش کرد و با دیدن کاغذ پوستی سنگینی که روش کلی قطرات خون و قهوه خشک شده بود، برقی از هیجان از چشمای سرخش عبور کرد.
- پس اتلاف وقت بیشتر جایز نیست. ما بریم.

با گفتن این حرف، سایه الستور تغییر شکل داد، باد کرد و بزرگ شد و خودش رو مثل پتوی عظیمی دور الستور و گابریلا که روی کولش بود پیچید. هوا سرد شد، همه چیز تاریک شد و بعد، الستور، گابریل و سایه الستور که به حالت عادی برگشته بود و ایستاده بود یه گوشه و از یه فنجون سایه‌ای، چای می‌نوشید، به محیط اطرافشون نگاه کردن.
- آه... پریوت درایو، اون که خونه شماره چهار... اون خونه شماره پنج... پرنتیس توی خونه شماره هفته.
- من که اینجا روی کول توئم.
- طرف حتی هنوز جنازه نشده هم اسمشو صاحب شدی، آفرین.

آغاز مرحله دوم پادشاه جهنم

- و این‌گونه بود که از دل گابریل دلاکور شخص تازه‌ای متولد شد به نامِ... گابریلا دلاکورا!

اهریمنی که قیافه‌ی بسیار مخوفی داشت و در اولین نگاه لرزه بر تن هرکسی می‌نداخت، وسط تالار بزرگی در دل جهنم وایساده بود و به نظر بعد از سخنرانی غرایی که کرده بود، حالا نتیجه‌گیری پایانی رو تقدیم کسی می‌کرد که جلوش روی تخت پادشاهی سالازار اسلیترین ولو شده بود. بله، نشستن بر روی تخت پادشاهی تنها برازنده‌ی صاحبش یعنی سالازار بود، اما این دلیل نمی‌شد که گابریلا به هر روشی جز آدم‌وار نشستن، روش جولون نده.
- با شکوه بود!

برقی از شادی برای لحظه‌ای تو چشم اهریمن شروع به درخشیدن می‌کنه، اما با جمله‌ی بعدی گابریلا درهم می‌ره.

- ولی نه، نپسندیدم. خیلی تابلوئه که همون گابریل دلاکوره. می‌خوام شک‌برانگیز باشه، اما نه قاطعانه. پس بعدی!

آهی که اهریمن می‌کشه در بلند شدن صدای قدم‌هایی که همزمان در تالار طنین‌انداز می‌شه، گم می‌شه. الستور مون بود که برای تبریک گفتن پایان آموزش‌های گابریلا در جهنم به سراغش اومده بود. هفت سال از روزی که سالازار اسلیترین بعنوان پادشاه جهنم تاج‌گذاری کرده بود می‌گذشت. با آموزش‌هایی که گابریلا شخصا توسط سالازار و الستور دیده بود، دیگه خبری از گابریلِ یازده ساله که موهای نقره‌ای-بلوندش در آتیش سرخ جهنم حل می‌شد و با چشمای آبیش گوش جان به حرفای سالازار می‌داد نبود. حالا گابریلای هجده ساله شده بود و موهای آبی رنگش در تناقضی آشکار با رنگ سرخ جهنم حتی از کیلومترها دورتر خودنمایی می‌کرد. اما سرخی جهنم تنها در اطرافش نبود، بلکه به درونش نفوذ کرده بود و در ترکیب با چشمای آبی‌رنگش، اونو به بنفش تغییر داده بود.

- بهت تبریک می‌گم گابریلا. راه پر چالشی بود نه؟

حالا نگاه الستور هم به گابریلا تغییر کرده بود. دیگه فقط دختری که نیاز به مراقبت ازش داره رو نمی‌دید، بلکه حس اعتمادی به تواناییای اون در مراقبت از خودش تو وجودش شکل گرفته بود. الستور منتظر جواب نمی‌مونه و حالا که حرفای اهریمن با گابریلا رو شنیده بود، می‌دونست باید چی کار کنه. پس تکونی به عصاش می‌ده که باعث می‌شه لیست درازی جلوش ظاهر بشه.
- اینو بعنوان هدیه‌ای به مناسبت این اتفاق فرخنده از من قبول کن. فقط بگو کدومش چشمتو می‌گیره؟

گابریلا که هنوز نمی‌دونست الستور از چی حرف می‌زنه، در یک چشم به هم زدن با پرشی از روی تخت پادشاهی پایین میاد و کاغذی که از نام‌های خانوادگی مردم بریتانیا پر شده بود رو از الستور می‌گیره. فقط باید انتخاب می‌کرد.
- پرنتیس! هی تو، یه دور تکرارش کن.

اهریمن گلوشو صاف می‌کنه، دستاشو با حرارت خاصی بالا میاره و فریاد می‌زنه:
- گابریلا پرنتیسا... چیزه... گابریلا پرنتیس!
- عالیه! همینو می‌خوام ال.

لبخندی که روی لبای الستور نشسته بود، برای لحظه‌ای پهن‌تر از همیشه می‌شه و بعد با تکون دوباره‌ی عصاش، کاغذ آتیش می‌گیره و خاکستراش روی زمین می‌شینه.
- پس منتظر چی هستی؟ بریم اولین ماموریت خارج از جهنم رو از سالازار بگیریم! کشتن پرنتیس و غصب کردن نام خانوادگیش برای تو.

پایان مرحله اول پادشاه جهنم

بخش اول: ‌تاجی از تاریکی، آتشی از ستارگان

در تاریکی بی‌پایان خلأ، جایی که زمان و مکان معنای خود را از دست داده بودند، سالازار اسلیترین و لوسیفر در مواجهه‌ای سرنوشت‌ساز قرار گرفتند. سالازار، با درک عمیق از جادوی باستانی، تصمیم گرفت از قدرت‌هایی بهره ببرد که فراتر از درک انسان‌ها و جادوگران بود.

او با تمرکز بی‌نظیر، شروع به احضار انرژی‌هایی کرد که از آغاز آفرینش جهان باقی مانده بودند. رنگ‌ها و نورهایی که هرگز در دنیای فانی دیده نشده بودند، در اطرافش به چرخش درآمدند. هر حرکت دستش، کهکشان‌هایی را می‌آفرید و نابود می‌کرد. ستارگان زاده می‌شدند و در یک لحظه می‌مردند. این نمایش خیره‌کننده از خلقت و ویرانی، نشان از تسلط بی‌چون و چرای سالازار بر نیروهای کیهانی داشت.

لوسیفر، با تمام قدرت و غرورش، تلاش کرد در برابر این طوفان کیهانی مقاومت کند. او بال‌های سیاهش را گشود و شعله‌های جهنمی را احضار کرد که می‌توانستند هر چیزی را بسوزانند. اما سالازار، با نگاهی سرد و محاسبه‌گر، دستش را بلند کرد و زمان را در اطراف شعله‌ها متوقف ساخت. شعله‌ها در هوا معلق ماندند، بی‌حرکت و بی‌اثر. سپس، با حرکت انگشتانش، آن‌ها را به سوی لوسیفر بازگرداند، گویی که خود او هدف اصلی این آتش‌ها بود.

لوسیفر با فریادی از درد و خشم، در میان شعله‌های خودش گرفتار شد. سالازار به او نزدیک شد، چشمانش همچون دو سیاه‌چاله بی‌انتها، بی‌احساس و نافذ. او دستش را به سوی لوسیفر دراز کرد و با صدایی که از اعماق تاریخ می‌آمد، گفت: «تو سقوط کرده‌ای، لوسیفر. و اکنون، زمان آن است که جایگاهت را به من بسپاری.»

با این کلمات، زنجیرهایی از نور و تاریکی به دور لوسیفر پیچیدند، او را به زانو درآوردند و قدرتش را از او گرفتند. سالازار، با وقاری شاهانه، تاجی از ستارگان خاموش بر سر گذاشت و بر تختی از سایه‌ها نشست. از آن پس، او فرمانروای جدید جهنم شد، حاکمی که قدرتش از مرزهای زمان و مکان فراتر می‌رفت.


بخش دوم: بازگشت پادشاه به جهنم

جهنم، آن قلعه‌ی شعله‌ور که قرن‌ها صداهای جنگ، زوزه‌ی هیولاها و فریادهای بی‌پایان را در خود می‌پیچید، ناگهان به سکوتی سنگین فرو رفت. لرزش زمین متوقف شد. شعله‌هایی که بی‌وقفه می‌رقصیدند، یخ زدند. در میان این سکوت سهمگین، هوا سنگین شد و زمان، حتی در جهنم، لحظه‌ای ایستاد. بوهای گوگرد و خون که همیشه فضا را خفه می‌کردند، اکنون جایشان را به حس ترس خاموش و احترام دادند. از اعماق تاریکی، پادشاه جدید پدیدار شد؛ سالازار، با تاجی از ستارگان خاموش و ردایی از تاریکی ناب، گام به جهنم نهاد.

او بر پل‌های آتشین قدم گذاشت. هر قدمش، خاکسترها را به طلا تبدیل می‌کرد. دیوها و موجودات جهنمی، از افریت‌ها گرفته تا قدیمی‌ترین خدایان تبعیدشده، در مسیرش خم شدند. آن‌ها زانو زدند، بی‌هیچ فرمانی، بی‌هیچ جادویی. چون در نگاه سالازار، چیزی بود که همه‌ی آن‌ها از آن می‌هراسیدند: حقیقت قدرت. قدرتی که نه از فریاد و شکنجه، بلکه از سکوت مطلق برمی‌خاست. قدرتی که لوسیفر را بلعیده بود و اکنون سایه‌اش را بر همه‌ی ارکان جهنم انداخته بود.

او به آرامی به مرکز قلعه‌ی جهنم رسید. تالاری ساخته‌شده از استخوان شاهزادگان جهنمی، با ستون‌هایی که آتش‌های ابدی در آن می‌سوخت. در انتهای تالار، تختی بود، عظیم و سیاه، از سنگی که در زمان خلقت شکل گرفته بود. سالازار بی‌هیچ درنگی قدم بر پله‌های آن گذاشت و نشست. با نشستن او، هوا در جهنم تغییر کرد. زمان دوباره به جریان افتاد. شعله‌ها به احترامش فروزان‌تر شدند، و زمین، که تا لحظه‌ای پیش از او بی‌قرار بود، آرام گرفت.

در دو سویش، چهره‌هایی آشنا پدیدار شدند. گابریلا، با چشمانی که اکنون در آن‌ها چیزی فراتر از جادو موج می‌زد، و الستور، همانقدر وفادار و خاموش، در سکوتی آهنین کنار او ایستاده بودند. هر دو، بازماندگان سفر تاریکی که حالا به عنوان نزدیک‌ترین همراهان پادشاه جدید، جای گرفته بودند.

در آن لحظه، در سکوت عظیم جهنم، صدایی شنیده نشد، اما مفهومی پخش شد در تمام لایه‌های دوزخ؛

"تاریکی زانو زد، آتش سکوت کرد، و جهنم، پادشاه خود را بازشناخت."

* مرحله دوم سوژه پادشاه جهنم (این بار به صورت طنز) به زودی در این تاپیک آغاز خواهد شد.