تالار اسرار

لرد ولدمورت نوشت:


نور چوبدستی سالازار هنوز رو صورتمه. پلک نمی‌زنم.

- لازم نیست اینقدر نزدیک بیاری، سالازار. منو می‌شناسی.

از کنارش رد می‌شم و به جسد نگاه می‌کنم. طناب مرتب، صندلی واژگون، مشعل‌هایی که درست دور همین ستون‌ها روشن موندن. همه‌چی چیده شده که دیده بشه. قاتل فقط نخواسته یکی بمیره. خواسته تماشاچی داشته باشه.

از این کار بدم میاد. مرگ ابزاره، نه سرگرمی. هر کی به دست من مرده، دلیلش رو می‌دونستم. این یکی دنبال نگاه بقیه بوده و این یعنی ضعف.

نگاهم یه لحظه می‌ره سمت ستونی که حالا مشعلش روشنه. میرتل. همون عینک، با سکوتی که اصلاً بهش نمیاد. ناخواسته یاد خاطرات شیرینم باهاش می‌افتم. البته که احتمالاً برای اون خیلی شیرین نبوده.

خم می‌شم و به کفش‌های مرد نگاه می‌کنم. تمیزن. یه ذره گل هم روشون نیست. ولی رد کفش روی صندلی سالازار هنوز تازه‌ست.

برام کوچکترین اهمیتی نداره کسی فکر کنه من این قتل رو انجام دادم. قوی‌تر از اونم که نظرات بقیه برام مهم باشه. اما از بودن این احمق‌ها توی تالار خوشم نمیاد. اینجا قرار بود فقط متعلق به سالازار و من باشه، نه این که هر بی‌سروپایی اجازه داشته باشه واردش بشه. پس تموم کردنش برام خوشاینده.

- این آدم هیچ‌وقت پاشو روی اون صندلی نذاشته. یکی دیگه رفته بالا و طناب رو بسته. یکی که کفشش هنوز گِلیه.

صاف وایمیستم. میرتل تنها تماشاچی این تالار نیست. پشت ستون روبه‌رویی، هوا از بقیهٔ تالار گرم‌تره و یه نفس آروم، زیادی آروم، توی این سکوت گم نمی‌شه.

سلوینیا نوشت:







راستش رو بخواین، من هیچ‌وقت آدم معاشرت‌های ناگهانی و جمع‌های شلوغ نبودم. نه اینکه از دیدن آدم‌ها بدم بیاد، ولی ترجیح می‌دادم قبل از روبه‌رو شدن با هر کسی، خودم تصمیم بگیرم که اصلاً دلم می‌خواد دیده بشم یا نه! برای همین هم شنل نامرئی‌کننده‌م رو برداشته بودم و بی‌سروصدا راه تالار اسرار رو در پیش گرفته بودم. حداقل این‌طوری می‌تونستم بدون اینکه مجبور باشم با کسی احوالپرسی کنم یا جواب سؤال‌های تکراری رو بدم، کمی توی این مکان قدیمی قدم بزنم.

در تالار رو به‌آرومی هل دادم و وارد شدم. سرمایی که به محض ورود به صورتم خورد، باعث شد ناخودآگاه شونه‌هام رو جمع کنم. با خودم فکر کردم شاید بهتر بود قبل از اومدن، یه پالتوی گرم‌تر می‌پوشیدم. هرچند حالا دیگه برای برگشتن و عوض کردن لباس خیلی دیر بود.

چند قدم جلو رفتم و مشغول تماشای ستون‌های بلند و دیوارهای قدیمی شدم. فضای تالار همیشه برام جذاب بود. یه جور سکوت سنگین و رازآلود داشت که برخلاف بیشتر مکان‌ها، اصلاً آزارم نمی‌داد. دست‌هام رو توی جیب لباسم فرو بردم و از زیر شنل، اطراف رو نگاه کردم.

نگاهم به چیزی در میانه‌ی تالار افتاد که اول درست متوجهش نشدم. سرم رو کمی کج کردم و چند لحظه به اون منظره خیره موندم. یه نفر... از سقف آویزون بود؟!

با تعجب چند قدم جلوتر رفتم. نگاهم از طناب به صندلی واژگون‌شده و بعد به پاهای بی‌حرکت مرد افتاد. چند ثانیه طول کشید تا مغزم بتونه چیزی رو که چشم‌هام می‌دیدن پردازش کنه.

دستم رو ناخودآگاه جلوی دهنم گرفتم. انتظار هر چیزی رو داشتم جز دیدن جسد وسط تالار اسرار! یه قدم عقب رفتم و سعی کردم نفسم رو آروم کنم. نه، این دیگه از اون اتفاقاتی نبود که بشه با یه نگاه کنجکاوانه از کنارشون گذشت.

در همین حین صدای قدم‌هایی از پشت سرم شنیدم. سریع خودم رو به پشت یکی از ستون‌ها رسوندم و شنل رو محکم‌تر دورم پیچیدم. کمی بعد صدای چند نفر توی تالار پیچید. یکی از صداها به نظرم آشنا می‌اومد، اما هنوز فرصت نکرده بودم صاحبش رو تشخیص بدم که صدای مردی بلند شد.

سالازار اسلیترین!

با دیدنش ابروهام بالا رفت. خب، حالا دیگه ماجرا داشت از یه جسد عجیب و یه گردش خراب‌شده فراتر می‌رفت. مخصوصاً وقتی شنیدم یکی از حاضران با سرعت شروع به توضیح دادن و حتی اعتراف به قتل پدرش کرد!


نگاهم بین سالازار، بارتی و جسد جابه‌جا شد. نمی‌دونستم مقتول کیه، چه اتفاقی براش افتاده یا اصلاً چرا باید وسط تالار اسرار به چنین سرنوشتی دچار شده باشه. فقط می‌دونستم که حالا دیگه بیرون رفتن از اینجا به این راحتی‌ها هم نیست.

کمی از پشت ستون سرک کشیدم تا بهتر بتونم صحنه رو ببینم. نگاهم دوباره به جسد افتاد. این بار اما چیزی توی وضعیتش توجهم رو جلب کرد. صندلی واژگون‌شده درست زیر پای مرد قرار داشت، اما فاصله‌ش با جسد به نظرم عجیب می‌اومد. کمی سرم رو جلو بردم و از پشت ستون دقیق‌تر نگاه کردم. طناب بیش از حد مرتب دور گردن مرد قرار گرفته بود، انگار کسی با دقت و حوصله اون رو بسته باشه، نه در جریان یه درگیری یا اتفاق ناگهانی.

چند لحظه به صحنه خیره موندم و بعد نگاهم به دست‌های مرد افتاد. یکی از مشت‌هاش بسته بود، اما انگشت‌های دست دیگه‌ش کاملاً باز مونده بودن. چرا؟ درست قبل از مرگش چی دیده یا لمس کرده بود؟

زیر لب زمزمه کردم:
_ این یکی یه جای کارش می‌لنگه...

نمی‌دونستم با یه صحنه‌سازی طرفم یا فقط زیادی داشتم به جزئیات توجه می‌کردم، اما یه چیز برام روشن بود:
شاید این جسد اون‌طوری که در نگاه اول به نظر می‌رسید، به قتل نرسیده بود.

میرتل وارن نوشت:

شنیدین می‌گن قاتل همیشه به صحنه جرم برمی‌گرده؟ خب... این درمورد روح مقتول هم صدق می‌کنه...

پشت یکی از ستون‌های تالار اسرار پنهون شدم. از وقتی فهمیدم علت قتل بی‌رحمانه‌م این تالار بوده گاهی بهش سر می‌زنم. بعضیا بهش می‌گن عوارض روح شدن... مثل نوعی از خودآزاری می‌مونه... همیشه بر می‌گردی به جاهایی که مایه عذابت می‌شه... انگار یه چیزی اونجاها جا گذاشتی و مدام می‌خوای باور نکنی که نمی‌تونی دیگه گمشده‌ت رو پیدا کنی. به احمقانه‌ترین شکل ممکن، هرروز به اون مکان‌ها برمی‌گردی و خاطراتتو زیر و رو می‌کنی تا بفهمی چرا؟ چرا دیگران زنده‌ن و تو مُردی؟

اما امروز برای بودنم تو تالار اسرار دلایل دیگه‌ای هم دارم... دلایلی بیشتر از علت قتل خودم. از پشت ستون، عرق اضطراب رو روی شقیقه بارتی کراوچ جونیور می‌بینم... مطمئنم هنوز داره به استدلال‌های بیشتر برای توجیه عدم ارتباطش به قتل مقتول فکر می‌کنه. از خودم می‌پرسم تام ریدل هم بعد قتل من به چندتا توجیه منطقی و غیرمنطقی برای عدم ارتباطش به وقایع تالار اسرار فکر کرده؟

بعد به سالازار اسلیترین نگاه می‌کنم که با چهره رعب‌آورش، چوبدستی‌شو به سمت صورت فرد بعدی گرفته تا هویت‌شو تشخیص بده. نور سبز چوبدستی، به خوبی تموم زوایای چهره غریبه پنهون شده در تاریکی رو روشن می‌کنه.