پاسخ: آینه‌ی وزرآ (نفاق‌انگیز)
سلوینیا در آیینه
با قدم‌های آروم به سمت آینه‌ی بزرگ و قاب‌گرفته از نقش‌ونگارهای طلایی رفتم. تصویر خودم رو توی سطح آینه می‌دیدم و ناخودآگاه چند لحظه بهش خیره موندم. آینه‌ی نفاق‌انگیز... همون آینه‌ای که به گفته‌ی دامبلدور، عمیق‌ترین و قوی‌ترین آرزوی قلبی آدم‌ها رو نشون می‌داد.
راستش برام جالب بود بدونم بعد از این همه سال زندگی، عمیق‌ترین آرزوی قلبی من چیه. شاید قدرتی فراتر از تصور، شاید فرمانروایی بر تمام موجودات جادویی یا حتی کشف رازی که قرن‌ها از چشم همه پنهون مونده بود!
با همین فکرها، یک قدم دیگه جلو رفتم و نگاهم رو به آینه دوختم. تصویرم کم‌کم تغییر کرد و چیزی که دیدم، برای چند ثانیه من رو سر جام میخکوب کرد.
نه خبری از تخت پادشاهی بود، نه قصرهای باشکوه و نه گنجینه‌های پر از طلا و جواهر!
در عوض، خودم رو دیدم که با همون لباس مجلل آبی‌رنگم روی یک مبل سلطنتی لم داده بودم. جلوی روم یک میز بزرگ قرار داشت که از انواع کیک‌های شکلاتی، شیرینی‌های خامه‌ای، ماکارون‌های رنگارنگ، تارت میوه‌ای و ظرف‌های پر از شکلات پر شده بود. حتی چند مدل غذای خوشمزه هم گوشه‌ی میز جا خوش کرده بودن!
سلوینیای داخل آینه با خیال راحت مشغول خوردن بود. یه تکه کیک شکلاتی توی یک دستش داشت و با دست دیگه سراغ شیرینی‌ها می‌رفت. جالب‌تر از همه اینکه با وجود اون همه خوراکی، حتی یک گرم هم به وزنش اضافه نشده بود!
چند لحظه با چشم‌های گرد شده به تصویر خیره موندم. بعد یکی از ابروهام رو بالا بردم و لبخند کجی روی لبم نشست.
ـ خب... راستش انتظار نداشتم این‌قدر خوب من رو بشناسی!
دوباره به تصویر نگاه کردم. سلوینیای داخل آینه حالا با لذت داشت یه ماکارون صورتی می‌خورد، انگار نه انگار که قراره بعدش سراغ بقیه‌ی خوراکی‌ها هم بره!
نگاهم دوباره روی میز پر از خوراکی چرخید و لبخندم پررنگ‌تر شد.
شاید برای بعضی‌ها بزرگ‌ترین آرزو، قدرت بی‌نهایت یا جاودانگی باشه، ولی ظاهراً آرزوی من خیلی ساده‌تر بود؛ اینکه هرچقدر دلم می‌خواد بخورم، بدون اینکه لازم باشه نگران حتی یک گرم اضافه‌وزن باشم!
با قدم‌های آروم به سمت آینه‌ی بزرگ و قاب‌گرفته از نقش‌ونگارهای طلایی رفتم. تصویر خودم رو توی سطح آینه می‌دیدم و ناخودآگاه چند لحظه بهش خیره موندم. آینه‌ی نفاق‌انگیز... همون آینه‌ای که به گفته‌ی دامبلدور، عمیق‌ترین و قوی‌ترین آرزوی قلبی آدم‌ها رو نشون می‌داد.
راستش برام جالب بود بدونم بعد از این همه سال زندگی، عمیق‌ترین آرزوی قلبی من چیه. شاید قدرتی فراتر از تصور، شاید فرمانروایی بر تمام موجودات جادویی یا حتی کشف رازی که قرن‌ها از چشم همه پنهون مونده بود!
با همین فکرها، یک قدم دیگه جلو رفتم و نگاهم رو به آینه دوختم. تصویرم کم‌کم تغییر کرد و چیزی که دیدم، برای چند ثانیه من رو سر جام میخکوب کرد.
نه خبری از تخت پادشاهی بود، نه قصرهای باشکوه و نه گنجینه‌های پر از طلا و جواهر!
در عوض، خودم رو دیدم که با همون لباس مجلل آبی‌رنگم روی یک مبل سلطنتی لم داده بودم. جلوی روم یک میز بزرگ قرار داشت که از انواع کیک‌های شکلاتی، شیرینی‌های خامه‌ای، ماکارون‌های رنگارنگ، تارت میوه‌ای و ظرف‌های پر از شکلات پر شده بود. حتی چند مدل غذای خوشمزه هم گوشه‌ی میز جا خوش کرده بودن!
سلوینیای داخل آینه با خیال راحت مشغول خوردن بود. یه تکه کیک شکلاتی توی یک دستش داشت و با دست دیگه سراغ شیرینی‌ها می‌رفت. جالب‌تر از همه اینکه با وجود اون همه خوراکی، حتی یک گرم هم به وزنش اضافه نشده بود!
چند لحظه با چشم‌های گرد شده به تصویر خیره موندم. بعد یکی از ابروهام رو بالا بردم و لبخند کجی روی لبم نشست.
ـ خب... راستش انتظار نداشتم این‌قدر خوب من رو بشناسی!
دوباره به تصویر نگاه کردم. سلوینیای داخل آینه حالا با لذت داشت یه ماکارون صورتی می‌خورد، انگار نه انگار که قراره بعدش سراغ بقیه‌ی خوراکی‌ها هم بره!
نگاهم دوباره روی میز پر از خوراکی چرخید و لبخندم پررنگ‌تر شد.
شاید برای بعضی‌ها بزرگ‌ترین آرزو، قدرت بی‌نهایت یا جاودانگی باشه، ولی ظاهراً آرزوی من خیلی ساده‌تر بود؛ اینکه هرچقدر دلم می‌خواد بخورم، بدون اینکه لازم باشه نگران حتی یک گرم اضافه‌وزن باشم!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
Yeah...We will return to peak...
The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!
The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!
