شبی از شب‌های ریونکلاو

کنار شومینه:

ریونی ها دست به چانه به لینی خیره شده بودند.

- هممم ... اهم ... اوهوم ... اهه ... عهه ... هوووف ... خب کسی نظری نداره؟!

روونا چشمانش را چرخاند و دست از زیر چانه اش برداشت و پاسخ داد: لینی؟ تو مطئنی به کلاه قاضی رشوه ندادی؟ احتمالا باید تو یه گروه دیگه ای می افتادی!

همان موقع صدای بشکنی که از طرف ماریه تا بود باعث شد همه ی سرها اتوماتیک وار به سمت او برگردد.

- من یه فکری دارم! فقط اول باید بهم بگین آنتونین کجاست؟

لینی که هنوز به روونا چشم غره میرفت جواب داد: داشت زیر درخت آلبالو دنبال دستمالش میگشت!

ماریه تا ادامه داد: خوبه! چون ممکنه آنتونین با این ایده مخالفت کنه باید ازش این قضیه رو پنهان کنیم! ما میتونیم به وسیله ی منوی لینی توی همه ی کلاسا سرک یکشیم و طرح هاشون رو یه دید بزنیم و سخت تر از اونا رو طراحی کنیم و تازه جواب طرح بقیه گروه ها رو هم بدزدیم!

لینی دست به سینه و عبوس مخالفت کرد: کی گفته من موافقم؟ منم درست مثل آنتونین مخالفم، من هرگز حاضر نیستم به گروه های دیگه سرک بکشم، من هیچوقت به حریم خصوصی دیگران وارد نمیشم، تیکه تیکه بشم اگه قبول کنــ....

دوشــــــــــــــــــب!! ( افکت خوردن کاسه کوزه ها به وسیله ی ریونی ها به سمت سر مبارک لینی )

لینی زیر خروار ها شیشه شکسته: حداقل تا شب وقت بدین فکر کنم بهش!

سوژه جدید

- اونجا چه خبره؟

لونا با موهایی وزوز و در هم پیچیده و همچنین با چشمانی قلمبه و پف کرده از پله های خوابگاه پایین آمد و با دیدن ملت ریونی که جلوی تابلوی اعلانات جمع شده بودند، این را بیان کرد.

آنتونین که زودتر از بقیه اطلاعیه را خوانده بود، از میان جمعیت بیرون آمد و بعد از خنده ی کوتاهی که به علت سر و وضع لونا بر صورتش نقش بست گفت:

- یه مسابقه س. در واقع طرح مسابقه و شرکت تو مسابقه. کلا مسابقه اندر مسابقه س!

آنتونین برای آخرین بار خنده ی دیگری نیز کرد و از آنجا رفت. لینی به زور خودش را بیرون کشید و به سمت لونا آمد.

- امروز چه تیپی زدی!

لونا با بی حوصلگی گفت: مسخره م نکن. اینجا که غریبه نداریم، خب خوابم میومد.

با سرش دیگر ریونی ها را نشان داد و گفت: ولی مگه شما میذارین آدم خوابشو بکنه؟

لینی با هیجان گفت: خب حالا توام. الان ساعت دهه. بیا تا برات مسابقه رو بگم. باید امشب یه جلسه واسه ریونیا بذاریم. مسئله مهمی پیش اومده!

لونا همراه لینی روی مبل ولو شد و گفت: واقعا؟ حالا مگه چی شده؟

لینی شروع به توضیح دادن کرد و در این میان از حرکات عجیب دستش نیز استفاده میکرد.

- مدیریت مدرسه گفته که هر گروه باید یه مسابقه طرح کنه. یک هفته هم وقت داریم. بعد از طرح مسابقه، درست روز جمعه ی هفته دیگه، این مسابقات بین گروها پخش میشه و هر گروه باید مسابقه ی گروه دیگه رو بجواب بده.

لیسا کنار آن ها نشست و حرف لینی را تکمیل کرد: و اونوقت به مسابقات طرح شده نمره میدن و هرگروهی که مجموع امتیازات طرح مسابقه و شرکت در مسابقه ش بیشتر شد، برنده ی مسابقه س و 500 امتیاز به گروه اضافه میشه!

لونا که دهانش باز مانده بود گفت: و اونوقت شانس قهرمانی اون گروه میره بالا!

- بلوز پری! خب من... وایسا ببینم این چرا کار نکرد؟ کی نیست؟

- منوی مدیریت که میگه همه اینجان.

- وایسا ببینم،لونا تو داری تو اونجا چیکار میکنی؟ زود بیا اینجا. نزدیک هم نباشیم که نمیشه بوقی!

در این حین زنوف پس از اطمینان از حضور همگانی اعضای ریونکلا و گرفتن تأییدیه از منوی مدیریت لینی و بررسی فاصله ی آن ها پیش دستی کرد : بلوز پری!

ناگهان صدای خش و خش میکروفون در تمام هاگوارتز پیچید و پس از آن صدای زنوف که میگفت : 1...2...3 آزمایش میکنیم.

- چی میگی بوقی؟ زود باش بگو بیا کمکمون.

و ناگهان این صدا در درون هاگوارتز پخش شد : نه بوقی، من تازه حرف دارم.

بلافاصله بعد از اتمام حرف زنوف موسیقی متن تریلر فیلم آخر پخش شد و زنوف شروع کرد : the boy who lived come to die.

10 دقیقه بعد

اهالی هاگوارتز که با شنیدن صدای تریلر فیلم آخر به وجد آمده بودند به صدای ولدمورت گوش میکردند که برای بار 1000م میگفت : The boy who lived come to die.

در همین حین در تالار

ریونکلایی ها که پس از اجرای طلسم توانایی حرکت نداشتند و از غر زدن و لعنت کردن هم نتیجه ای نبرده بودند با ناراحتی به زنوف نگاه می کردند.
- هوی بوقی! 1000 بار گفتی اینو خب یه جمله دیگشو بگو. خوابمون گرفت خب.

- خب آخه من فقط همین یه جمله اشو حفظ کردم. خب دیگه فکر کنم کافی باشه دیگه. هوی ملت، ما این تو گیر کردیم. اگه نیاید در تالار ما رو باز کنید نصفه شب واستون بتوون میذارم.

ظرف چند دقیقه اهالی هاگوارتز از ترس از دست دادن خواب شب در تالار را باز کردند.

پایان سوژه

[spoiler=خلاصه سوژ]]ملت ریونی طی اتفاقات مختلفی توی تالار گیر افتادن و طلسمی که روشون اجرا شده اونارو پیر میکنه در حالی که زمان اصلا نمیگذره! ( حالا ایناش الان مهم نی )

آرنولد یادش میفته که با جادوی "بلوز پِرِی" میشه. این جادوی خیلی قدیمی که روی تالار ریون گذاشتن اگه همه اعضای ریون در کنار هم باشن و یه ورد رو با هم بخونن صدای اونها تو سراسر قلعه پخش می شه تو قدیما برای هشدار دادن از این جادو استفاده می شده.

حالا ریونیا میخوان از این موضوع استفاده کنن و ازش استفاده کنن. اما باید توجه داشت که آنتونین که تازه اومده، هنوز وارد تالار نشده![/spoiler]

آنتونین که قلبش مرتب بالا و پایین میپرید و به شدت جلو و عقب میرفت و چیزی نمانده بود از سینه اش بیرون بجهد، پشت در تالار ایستاد، نفس عمیقی کشید و منتظر عقاب ماند.

- هوی؟ من اولین بارمه اومدم؟ نمیخوای رام بدی؟ کوشی؟ هستی؟ نیستی؟

اما پاسخی از سوی عقاب راونکلاو نشنید، گویا عقاب مثل مجسمه ای میخکوب شده بود.

آنتونین به آرامی دستش را بالا برد و چند بار آهسته به مجسمه زد و با خودش گفت:

- من شنیده بودم این عقابه سوال میپرسه، نکنه توهم زدم؟

آنتونین دستی به سرش کشید و بعد از نیافتن پاسخی برای سوالش، بیخیال به سمت در رفت و شروع به هل دادن آن کرد.

- وااااااااو!

قبل از اینکه هر از ریونی ها بخواهند کاری بکنند، در پشت سر آنتونین با صدای محکمی بسته شد و ملت ریونی با تعجب به آنتونین خیره شدند.

آنتونین با شگفتی در حالی که در پوست خود نمیگنجید گفت: یعنی فقط برای دیدن من اینجا جمع شدین؟ وای شما همه تون محشرین. من همیشه میدونستم که ریون جزء بهترین گروها ، نه نه بهترین گروهه این مدرسه س! واسه همین تغییر گروه دادم و اومدم اینجا.

آرنولد با وجود خوش حالی که نسبت به آمدن آنتونین داشت، اما نتوانست آن را ابراز کند زیرا در موقعیت خوبی نبودند. پس رو به همه گفت:

- الان تکمیلیم و وقتشه که طلسمو اجرا کنیم! میدونم که جواب میده. هیچ شکی ندارم!

________________________

نفر بعدی سوژه رو تموم کنه. کارتون راحته راحته! فقط کافیه طلسمو اجرا کنین و صدا همه جا پخش شه و بیان کمکمون کنن و همه چی حل شه! تمام!

اول می خواستم سوژه رو تمام کنم ولی دیدم باحال شد بهتره ولش کنم واسه نفر بعدی.
---------------------------------------------------------------
آرنولد با حالتی غم ناک گفت:

- دیگه نمی تونیم پاترنوس هم اجرا کنیم چوب نداریم

لینی در حال که به لودو نگاه می کرد گفت:

- اما یه کاری هست که می تونیم تا ابد ازش لذت ببریم

پس از چند لحظه لودو زیر آواری از مشت و لگد بیهوش شد و ریونیها که حسابی خسته شده بودند دست از سرش برداشتند.

هر کس در گوشه ای لم داده بود و در حال فکر کردن بود که ناگهان مری از جا پرید و گفت:

- جادوی "بلوز پِرِی"

روونا گفت:

- اون مال خیلی وقت پیش بوده نمی دونم که الآنم کار کنه یا نه؟

ملت ریون با حالت به آنها نگاه می کردند.

آرنولد توضیح داد:

- این جادوی خیلی قدیمی که روی تالار ریون گذاشتن اگه همه اعضای ریون در کنار هم باشن و یه ورد رو با هم بخونن صدای اونها تو سراسر قلعه پخش می شه تو قدیما برای هشدار دادن از این جادو استفاده می شده اما از وقتی روونا مرده کسی وردشو نمی دونسته تا ازش استفاده کنه.

ملت ریون یه بار دیگه با حالت به آرنولد نگاه می کنن

آرنولد در پاسخ نگاه اونا میگوید:

-خب کتابخونه رفتن این مزیتارم داره

- اوه خب معلومه هردوش!

لینی این را بیان کرد و با لبخندی گشاد به سمت لودو رفت. دست بر گردن او انداخت و گفت:

- تو که میدونستی ما با کله مرگخوار میشیم، خب دیگه این کارا چی بود؟

لودو، لینی را کنار زد و گفت: درسته. ولی همه تون که مرگخوار نیستین!

روفوس تکمیل کرد: و اگه مرگخوارا خارج از تالار میبودن به بقیه ی هم گروهی های غیر مرگخوارشون کمک میکردن تا نجات پیدا کنن.

لودو که همچنان غمگین به نظر میرسید با حرکت سرش حرف او را تایید کرد. روفوس سریع تمام چوبدستی ها را جمع کرد، لینی را به سمت بقیه ی ریونی ها راند و چوبدستی اش را به نشانه ی تهدید به طرف آن ها گرفت.

- حالا یا همه تون از دم مرگخوار میشین، یا ...

- امکان نداره چنین اتفاقی بیفته! اکسپلیارموس!

چوبدستی آن دو نیز توسط ماریه تا از دستشان جدا شد. روفوس با تعجب رویش را برگرداند، اما قبل از اینکه بتواند شخص حمله کننده را دریابد توسط ضربه ای بر صورتش پخش زمین شد.

ماریه تا مچش را مالش داد و گفت: چه جانانه!

و با یک حرکت سریع چوبدستیش را به سمت لودو که در حال فرار کردن بود گرفت و گفت: تو هیچ جا نمیری!

- وااااااااااای نـــــــــــــــــه!

همه ی افراد حاضر در اتاق با شنیدن فریاد لودو با تعجب به او خیره شدند. ماریه تا رد نگاه لودو را دنبال کرد و در نهایت به در تالار ریون رسید. در تالار ریون در حال بسته شدن بود.

لودو که کنار شومینه ایستاده بود، چوبی را از درون آن برداشت و با یک جهش به سمت در حمله ور شد. چوب را لای دری که تا لحظه ای دیگر بسته میشد قرار داد.

- مرلین به دادمون رسید.

- چلق!

اما چوب جلوی چشمان همه ی آن ها خرد شد و در به طور کامل بسته شد. آن ها باز هم گیر افتاده بودند.

در سمتی دیگر، آنتونین با خوش حالی به سمت تالار ریون در حال حرکت بود. او میخواست برای اولین بار تالار ریون را ببیند!

بیرون تالار

ماریه تا که تازه به هوش اومده بود با تعجب به اطرافش نگاه میکرد و چند دقیقه طول کشید تا یادش بیاد که چه اتفاقی افتاده.
با عجله از جاش بلند شد.لودو به انها خیانت کرده بود و این برای ماری غیر قابل باور بود.

با خودش فکر کرد: اون عقاب...همونی که منو نجات داد...اره یه جانور نما بود اما یوهو کجا غیبش زد. چرا لودو نمیذاشت من برم داخل تالار.
اصلا اینجا چه خبره؟؟؟ بقیه ی بچه ها حالشون خوبه؟؟
فقط یه راه داشت.........باید وارد تالار میشد.


داخل تالار

همه کلافه و سردرگم بودند.هیچ فکری به ذهنشون نمیرسید و تقریبا نا امید شده بودند.

_ اخه باید یه راهی وجود داشته باشه به هر حال هر طلسمی رو میشه شکوند.

ملت ریون با نگاهی پر از اندوه به لینی نگاه کردند. لینی که هنوز امیدشو از دست نداده بود ادامه داد: ما هنوز ماری رو داریم وقتی به هوش بیاد حتما میتونه کمکی بکنه.

لونا: اخه عقل کل اگه اونم بیاد تو که دیگه هیچ کدوممون نمیتونیم بریم بیرون همین طور چه جوری بهش خبر بدیم که به پاترونوس بگه.

لینی هم یک ذره امید خود را از دست داد.



بیرون تالار

ماریه تا سخت در حال فکر کردن بود که صدای پایی را شنید و از ترس اینکه مبادا فیلچ باشد و این وقت شب او را بیرون تالار ببیند پشت ستونی قایم شد.
دو نفر با گام های اهسته به طرف تالار می امدن.
روفوس با قیافه ای در هم کشیده و لودو با قیافه ای پکر و ناراحت.

ماری یه ان فکر کرد که به ان دو حمله کند اما با خود فکر کرد که کمی صبر کند و ببیند که چه اتفاقی می افتد.
روفوس پس از اجرای طلسم های سیاه در تالار را باز کرد...

درون تالار

نگاه همه به دو سایه ای خیره شده بود که وارد تالار میشدند و ارام پیش می امدند.ملت ریون با امید به ورودی تالار نگاه میکردند اما با دیدن روفوس و لودو مات ماندند.
هیچ کدام نمیدانستند که تا دقایقی بعد باید چه تصمیم دشواری بگیرند: ماندن کنار هم گروهی ها؟ یا خارج شدن از ان وضعیت به عنوان مرگخوار؟

ببخشید ولی مجبورم حضور ارزشی خودمو اعلام کنم
------------------------------------------------------------------------

مخفیگاه لرد:

ماریه تا با چشمانی گریان جلوی لرد زانو زده بود و لودو هم بسیار ناراحت در گوشه ای از مخفیگاه چهره در هم کشیده بود.

درست زمانی که لرد چوبش را بالا برد که طلسم "آواداکدورا" را اجرا کند. ناگهان یک عقاب بزرگ از پنجره وارد شد و رو به لرد نعره ای سر داد و سپس ماریه تا را بلند کرد و از آنجا دور کرد.

چند دقیقه بعد پشت در تالار ریون:

عقاب ماریه تا را روی زمین گذاشت و خود نیز در کنارش بر روی زمین نشست. ماریه تا که از اتفاقاتی که افتاده بود شوکه شده بود من من کنان گفت:

- چچچچچ ی.. شد ...؟ ... تو....؟

در همین حین اتفاق دیگری افتاد که باعث شد ماریه تا غش کند، عقاب کم کم داشت تغییر شکل می داد، پس از چند لحظه دیگر اثری از عقاب نبود بلکه جای آنرا پف کوتوله بنفش رنگی گرفته بود. آرنولد که همه چیز برایش روشن شده بود و می دانست که در این شرایط نمی تواند با ماریه تا وقت تلف کند و منتظر به هوش آمدنش باشد؛ پس تصمیم گرفت به سراغ ورودی تالار برود تا طلسم از بین برود. اما پس از چند لحظه وجودش از امید خالی شد زیرا متوجه شد عقاب ورودی اصلا متوجه او نیست و این به این دلیل نبود که جثه اش کوچک بود یا هیچ وقت از ورودی تالار استفاده نمی کرد، بلکه عقاب ورودی طلسم شده بود.

آرنولد چند لحظه فکر کرد و تصمیم گرفت از راه همیشگی، یعنی از پنجره وارد تالار شود. دوباره به عقاب تبدیل شد و از پنجره درون راهرو به بیرون رفت تا برج را دور بزند و از پنجره وارد تالار شود. اما با این کارش اشتباهی بزرگ مرتکب شد.

در تالار:

همه از ورود عقاب بزرگی که چند ثانیه ای می شد از پنجره وارد شده بود ترسیده بودند. این ترسشان زمانی به اوج خود رسید که عقاب کم کم شروع کرد به تغییر شکل دادن. پس از چند لحظه همه فریاد شادی سر دادند لینی گفت:

- آرنولد اصلا تورو فراموش کرده بودیم ... (وقتی خودش متوجه شد که چی گفته پشیمون شد) ببخشید

اما معذرت خواهی دیگر فایده ای نداشت حتی اگر ذره ای مهربانی در کلام آرنولد می توانست باشد نیز از میان رفت او با لحنی خشک گفت:

- شما همیشه منو فراموش می کنید انگار نه انگار من وجود دارم خوشحالم که حداقل اینبار از دیدنم خوشحالید. وقت زیادی نداریم.

اینو گفت و صروع کرد به تعریف کردن اتفاقاتی که رخ داده بود؛ ریونی ها برای ماریه تا بسیار نگران بودند. پس از مدتی فکر کردن به این نتیجه رسیدند که آرنولد همانطور که وارد شده بود دوباره از تالار بیرون برود. اما همین که آرنولد، که اکنون به شکل عقاب بود، خواست از پنجره بیرون برود انگار به دیواری نامرئی برخورد کرد و به عقب پرت شد .

ملت ریون:

- هه اینم مثل روونا بوق شد.

آرنولد گفت:

- شما دیگه چه راه هایی رو امتحان کردید؟

لونا گفت:

- جز اینا راه دیگه ای به ذهنمون نرسید.

ناگهان بادراد از جا پرید و گفت:

- شاید ما نتونیم بریم بیرون ولی کسی از بیرون می تونه بیاد تو!!!

ملت:

- خب اینو که ما هم می دونستیم هنر کردی

مرلین انگار معمایی رو حل کرده بود گفت:

- پاترونوس !! می تونیم با پاترونوس به بیرون خبر بدیم.

آرنولد گفت:

- خب به کی خبر بدیم؟ ماریه تا که غش کرده لودو هم که به ما خیانت کرده..!

ماریه تا لی لی کنان به سمت تالار پیش میرفت که لودو رو دید. با خودش گفت بد نیست اگه بترسونتش.
پاو رچین پاور چین به لودو نزدیک شد و یوهو داد زد:

هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی

لودو که شش متر از جاش پرید و به سرعت برگشت و با دیدن قیافه ی خندان ماریه تا جا خورد. سریع عرق های روی صورتش را پاک کرد و گفت:
اوه ماری تویی؟؟؟ فکر کردم که تو هم مثل بقیه تو تالاری. کجا بودی؟

_خب راستش من جشن بودم تازه اومدم.خیلی خستم و خوابم میاد.
این را گفت و به سمت در تالار رفت و منتظر شد تا عقاب ریون سوالی مطرح کند.
لودو سریع بین ماری و در قرار گرفت. ماریه تا که از این رفتار لودو متعجب شده بود گفت:

لودو تو چرا اینقدر امشب عجیب شدی؟ اتفاقی افتاده؟

لودو که سعی میکرد ارامش خود را حفظ کند ناگهان به این فکر کرد که همه چیز را به ماری بگوید شاید دو نفری راه حلی پیدا کنند. اب دهانش را قرت داد و گفت:

خب راستــــــــــــــــــ

_هی لودو بیا اینجا کارت دارم

روفوس که با عجله به سمت ان دو میامد این را گفت.لودو از سر ناچاری به سمت روفوس رفت و ماریه تا با بدبینی به او نگاه میکرد.

_چیه روفوس؟

_میخواستی همه چیو واسه اون دختره تعریف کنی؟

لودو نــــــــــه

_بهت گفته بودم که لرد سیاه از همه چی با خبر میشه. حالا هم واسه این اینجا نیومدم. لرد میخواد دختر رو ببینه.

_ ماریه تا رو؟

_اره

_ برای چی؟

_ منم نمیدونم خیلی تعجب کردم. یه جوری راضیش کن که بیاد.

لودو با ناراحتی به سمت ماریه تا اومد.ماریه تا با دلخوری گفت:
لودو تو از کی با این مرگخوار میگردی؟؟

_خب راستش...ا... این حرفا رو ول کن ماری. حال داری بریم یه جا؟

ماریه تا: مثلا کجا؟

_خب... همین الان روفوس به من گفت که هافلیا که جشن کوچیک گرفتن گفتم که شاید تو هم دوست داشته باشی بیای.

ماریه تا که خستگی یادش رفته بود با خوشحالی موافقت کرد و ان سه به به راه افتادند. ماریه تا که نمیدانست دقیقا کجا میرود لبخندی گشاد بر لب داشت و لودو و روفوس به این فکر میکردند که لرد سیاه ممکن است چه کاری با ماریه تا داشته باشد...

لودو با دپسردگی از جانب لرد رفت و سریع خود را به هاگوارتز رساند. چطور میتوانست به هم گروهی هایش خیانت کرده و آن ها را درون تالار گیر بیندازد تا بپوسند!

با همین فکر وارد راهرویی که منتهی به تالار ریونکلاو میشد ، شد و در راه به این فکر میکرد که حال چگونه می تواند مرگخوارهای ریونی را بیرون بیاورد!

در همان لحظه روفوس از پشت ستونی بیرون پرید و برای آخرین بار گوشزد کرد: حواست باشه اگه حتی بتونی مرگخوارارو هم خارج کنی اما اشتباهی مرتکب بشی ممکنه طلسم بسته موندن در و پیر شدنشون از بین بره!

لودو که تازه متوجه این موضوع شده بود با تعجب گفت: واقعا ممکنه چنین اتفاقی بیفته؟

روفوس که اندک امید را در صدای لودو متوجه شده بود گفت: لودو احمق بازی در نیاری. میدونی که لرد از همه چی و همه کارات با خبره ، پس اگه بخوای خرابکاری بکنی ...

لودو نفس عمیقی کشید و گفت: حواسم جمعه. میتونی بری!

روفوس دست به سینه به دیوار تکیه داد و گفت: من همین جا هستم ، شاید به کمکم نیاز شه! در ضمن لرد اینو خواسته.

لودو کمی فکر کرد و سریع گفت: آخه اگه تو باشی من نمیتونم کارمو درست انجام بدم!

روفوس به سمت لودو آمد ، یقه ی پیراهنش را گرفت و گفت: دارم بهت میگم لرد حواسش هست و نباید به دوستای همگروهیت کمک کنی!

لودو ، روفوس را از خود جدا کرد و گفت: دقیقا به همین دلیله که دارم اینو میگم. تو یه هافلی هستی ، من نمیتونم جلوی یه هافلی به همگروهیام خیانـ...

روفوس که تازه لودو را درک کرده بود در حالی که از راهرو دور میشد گفت: باشه ولی تاکید میکنم که لرد حواسش هست!

لودو ابتدا به پشت سرش که خالی از هر شخصی بود و سپس به جلویش که درِ ریونکلاو انتظارش را میکشید نگاه کرد. زمان انجام عملیات فرا رسیده بود ...

تالار ریونکلاو:

صندلی به کناری پرتاب شد و بعد از برخورد پای لینی با گوشه ی مبل ، در حالی که محکم پایش را گرفته بود فریاد زد: ماریه تا! هیچ جا نبود!

چهره ی تمامی اعضای ریونی برای لحظه ای دگرگون و امید در چشمان تک تک آن ها حلقه زد.

لونا که اصلا نمیخواست حرفش حقیقت داشته باشد با ترس پرسید: دستشویی ... زیر شیروونی ، تختا ...

لینی با خوش حالی دوباره فریاد زد: میگم نیست! همه جارو گشتم ، اونم مث لودو بیرونه! یعنی شانس خروجمون از این معرکه بیشتر شد!

بیرون تالار:

ماریه تا قدم زنان و با خوش حالی از جشن کوچکی که دوستانش در دیگر گروه ها گرفته بودند خارج شد و برای خواب به مقصد خود که جایی جز تالار ریون نبود رهسپار شد.

در آن طرف لودو نیز عزم خود را راسخ کرده و برای انجام عملیات به سمت تالار حرکت کرد.