آزمایشگاه سری!
( خوانندگان : اوی بوقی! چته یهو این همه مانع مثلاً باید جلوی این آزمایشگاه می بود! کو؟
نویسنده : برو بوقی! سوژه داره مثل خمیر پیتزای دالیا کش میاد! )
مورگان و مورفین در آستانه در آزمایشگاه سری ایستاده بودند و به راه مقابلشان که بیشتر به هزار تویی عجیب و نحس شبیه بود خیره شده بودند.
_ من می ترشما ...
مورگان بی صدا چوبش را از ردای سیاه و یک دستش بیرون کشید و کمی بعد نور خیره کننده چوب ، راه مقابلشان را به آنها نشان داد.
آزمایشگاه تیره و تاریک بود، با دیوار هایی از کاشی سفید رنگ و بی روح و پنجره هایی سرتاسر که از زمین به سقف می رسید و سوزی عجیب از میان آنها به آزمایشگاه رسوخ می کرد.
مورگان با قدم هایی شمرده و آرام و مورفین با چشمانی نیمه بسته و خمار به طرف سکویی حرکت کردند که نوشته های سفید رنگش در تاریکی ظلمانی آزمایشگاه ، مانند برفی در کنار ذغال قابل خواندن بود.
" محفل قرار گیری آزمایش های فوق ویژه و سری "
مورگان به طرف سکو رفت و درپوشی فلزی را از روی سکو برداشت.
نوری خیره کننده به ناگاه از داخل سکو ، تمام آزمایشگاه رو در بر گرفت.
مورفین در حالیکه پلک هایش نیمه باز بود دستش را به داخل سکو برده و منشاً نور را بیرون آورد ...
مورگان : پوست زانوی دامبلدور؟این همه نور؟( برای دانستن نور رجوع شود به سلسله احادیث آلبوس دامبلدور
)
مورفین با چوبش پارچه ای را در هوا ظاهر کرد و آن را به دور جعبه حاوی پوست دامبلدور را پیچید ، سپس بی درنگ به همراه مورگین ، با صدای پاقی ناپدید شدند.
خانه ریدل ها
پیکری سیاه با مردمک هایی قرمز و افقی و دماغی که به جز دو خط بر چهره سیاهش معلوم نبود ، با آرامش مقابل آتش نشسته بود و پیکر مار عجیب و زیبایش را نوازش میکرد.
پاق!
با صدای آپارات ، صدای مورگان نیز شنیده شد :
_ ارباب! ماموریت انجام شد . پوست زانوی دامبلدور هم اکنون اینجاست.
صندلی لرد ولدمورت به طرف رعیت هایش چرخید ... سایه ای عجیب بر پیکر بی روحش افتاده بود ولی لبخند شیطانی و سرشار از پیروزیش به راحتی دیده می شد.
( خوانندگان : اوی بوقی! چته یهو این همه مانع مثلاً باید جلوی این آزمایشگاه می بود! کو؟
نویسنده : برو بوقی! سوژه داره مثل خمیر پیتزای دالیا کش میاد! )
مورگان و مورفین در آستانه در آزمایشگاه سری ایستاده بودند و به راه مقابلشان که بیشتر به هزار تویی عجیب و نحس شبیه بود خیره شده بودند.
_ من می ترشما ...
مورگان بی صدا چوبش را از ردای سیاه و یک دستش بیرون کشید و کمی بعد نور خیره کننده چوب ، راه مقابلشان را به آنها نشان داد.
آزمایشگاه تیره و تاریک بود، با دیوار هایی از کاشی سفید رنگ و بی روح و پنجره هایی سرتاسر که از زمین به سقف می رسید و سوزی عجیب از میان آنها به آزمایشگاه رسوخ می کرد.
مورگان با قدم هایی شمرده و آرام و مورفین با چشمانی نیمه بسته و خمار به طرف سکویی حرکت کردند که نوشته های سفید رنگش در تاریکی ظلمانی آزمایشگاه ، مانند برفی در کنار ذغال قابل خواندن بود.
" محفل قرار گیری آزمایش های فوق ویژه و سری "
مورگان به طرف سکو رفت و درپوشی فلزی را از روی سکو برداشت.
نوری خیره کننده به ناگاه از داخل سکو ، تمام آزمایشگاه رو در بر گرفت.
مورفین در حالیکه پلک هایش نیمه باز بود دستش را به داخل سکو برده و منشاً نور را بیرون آورد ...
مورگان : پوست زانوی دامبلدور؟این همه نور؟( برای دانستن نور رجوع شود به سلسله احادیث آلبوس دامبلدور
)مورفین با چوبش پارچه ای را در هوا ظاهر کرد و آن را به دور جعبه حاوی پوست دامبلدور را پیچید ، سپس بی درنگ به همراه مورگین ، با صدای پاقی ناپدید شدند.
خانه ریدل ها
پیکری سیاه با مردمک هایی قرمز و افقی و دماغی که به جز دو خط بر چهره سیاهش معلوم نبود ، با آرامش مقابل آتش نشسته بود و پیکر مار عجیب و زیبایش را نوازش میکرد.
پاق!
با صدای آپارات ، صدای مورگان نیز شنیده شد :
_ ارباب! ماموریت انجام شد . پوست زانوی دامبلدور هم اکنون اینجاست.
صندلی لرد ولدمورت به طرف رعیت هایش چرخید ... سایه ای عجیب بر پیکر بی روحش افتاده بود ولی لبخند شیطانی و سرشار از پیروزیش به راحتی دیده می شد.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
خب حالا ببينمش
در آمد و مورگان هم دچار حال بهم خوردگي شد. 
). مورگان به سرعت بدن دامبل رو وارسي كرد و در بعضي مواقع چشماهيش رو مي بست تا بالاخره به زانوش رسيد.
نکنه اصلاً نمرده باشه ؟
)
