كلاس دفاع در برابر جادوی سیاه

خستگی آپارات از دورترین نقطه جهان هنوز در تنش باقی مانده بود. لنگ لنگان و به سختی کوله پشتی اش را روی پشتش جا به جا کرد. همیشه سفر در مناطقی که آپارات در آن ممنوع بود سخت ترین قسمت کارش بود. شش ماهی بود که در این ماموریت به سر می برد، اما بدون کوچک ترین موفقیتی حتی گزارش دادن به محفل هم بی فایده بود. پیاده روی در مناطق روستایی و هوای تمیز صبحگاهی کمی حالش را بهتر کرده بود، حداقل دیگر سر درد نداشت و حس می کرد اشتهای غذا خوردن پیدا کرده است. تصمیم گرفت وارد اولین روستا که شد اندکی غذا تهیه کند. همیشه ماندن در مناطق مشنگ نشین امنیت بیشتری داشت.
تابلوی کوچک آبی رنگی ورودی اولین روستا را نشان می داد. فرجو بی درنگ وارد روستا شد. روستای کوچکی بود اکثر روستاییان در حال جمع آوری محصولات از باغ هایشان بودند. بوی خوش میوه ها کل جاده را پر کرده بود. فرجو راهش را به سمت اولین باغ کج کرد و جلوی ورودی اش ایستاد. نفس عمیقی کشید و به سرتا سر باغ نگاهی گذرا انداخت. باغ پر بود از درختان میوه که از سنگینی بارشان سر خم کرده بودند و آماده برداشت بودند. مرد و زن میان سالی کنار درختان ایستاده بودند و به نظر می رسید که بر برداشت محصول نظارت می کنند. پسران و دختران جوانی در قسمت های مختلف باغ مشغول بودند. در این میان صدای خنده پسربچه و دختر بچه ای که دنبال هم گذاشته بودند و به دور درختان می دویدند این صحنه زیبا را تکمیل کرده بود. فرجو که محو تماشای این صحنه بود متوجه مرد جوانی که به سمت او می آمد نشد.
- کاری داشتید آقا؟

فرجو به خودش آمد و متوجه شد که وسط درگاه باغ ایستاده است. به سمت مرد برگشت و با صدایی که به زور در می آمد گفت :
- سلام. من کمی میوه و غذا احتیاج دارم. من مسافرم.

مرد و زن میانسال که به نظر می رسید صاحب باغ باشند به فرجو و کوله پشتی اش چشم دوخته بودند. فرجو در یک آن به این موضوع فکر کرد که شاید لباس های خاکی اش، کوله پشتی کثیفش و زخم رو به بهبود سمت راست صورتش کمی برای آنها سو ظن بر انگیز باشد و با این تصور قدمی به عقب بر داشت.
ناگهان با صدای زن میانسال از حرکت ایستاد :
- اونجا چه خبره گوردون؟ اون آقا چیزی احتیاج داره؟
- بله مادر، ایشون مسافر هستند و به نظر می رسه به غذا و جای استراحت نیاز داره.

پسر جوان پس از گفتن این حرف با لبخند به سمت فرجو برگشت و گفت :
- اینجا مسافر زیاد میاد.

خانم میانسال که حالا نزدیکشان ایستاده بود با مهربانی و دلسوزی نگاهی به فرجو کرد و گفت :
- به نظر خیلی خسته میاید. بهتره بیاین داخل باغ و کمی استراحت کنید. من ملانی کِستِلان هستم و این باغ متعلق به منو همسرم هست و همه کسایی که اینجان هم بچه هامون هستند.

فرجو که کمی از شوک ملاقات اولیه با این خانواده مشنگ در آمده بود تازه متوجه شباهت بسیار زیاد افراد حاضر در باغ به همدیگر شد. همه افراد بلا استثنا موهای مشکی مجعد داشتند و رنگ پوستشان همگی سفید مهتابی بود. گونه های دختر های خانواده مانند مادرشان برجسته بود و همه پسر ها مثل پدرشان چهار شانه و بلند قد بودند. فرجو که حس غریبی در دلش زنده شده بود با صدای لرزانی گفت :
- خیلی از دیدنتون خوشحالم ولی وقتی برای استراحت ندارم فقط یه کم میوه و مواد غذایی میخوام ازتون بخرم.

ملانی اخم کوتاهی کرد و چینی بر پیشانی اش انداخت و گفت :
- نیازی به پول دادن نیس، باغ ما اونقدر پر محصول هست که بتونیم به یه مسافر جوون کمک کنیم آقای ...

فرجو آنقدر تحت تاثیر مهربانی و دلسوزی این خانواده قرار گرفته بود که چیزی نمانده بود یادش برود که در ماموریت است و همه چیز را لو دهد.
- ویز... منظورم وِزدُنه. پیتر وِزدُن. از مهمون نوازی شما مچکرم. ولی برای استراحت وقتی ندارم. اما از کمکتون خیلی ممنونم و با کمال میل می پذیرمش.

و سپس تعظیم کوتاهی جلوی خانم کستلان کرد. خانم کستلان لبخند دلنشینی زد و گفت :
- باشه باشه پسرم. حالا که وقت نداری پس بهتره اولین دست چین محصولاتمون نصیب تو بشه. گوردون عزیزم به استلا و بریجیت بگو تا آقای وِزدُن جوان کمی اینجا می شینه، یه سبد از محصولاتمونو واسش آماده کنند.

سپس رو به فرجو ادامه داد :
- شما هم تا آماده شدنش کمی کنار ما بشنید آقای وزدن.

خانم کستلان این را گفت و به همراه پسرش به سمت همسر و سایر فرزندانش رفت. فرجو نیز به دنبالشان رفت و بر روی چهار پایه کوتاهی که گوردون به او نشان داده بود نشست و غرق تماشای این خانواده شد. آقا و خانم کستلان چهار پسر و سه دختر داشتند. دو دختر بزرگشان به نظر هفده یا هجده ساله می آمدند و و پسر های بزرگشان هم به نظر می آمد تازه به جوانی پا گذاشته بودند. میان فرزندانشان از همه جذاب تر دو قلو های کوچکشان بود که همچنان بی توجه به حضور فرجو در سراسر باغ می دویدند و گهگاهی در دست و پای خواهر و برادرشان و یا پدر و مادرشان می افتادند. فضای باغ، مهربانی خانم کستلان و شادابی و گرمی این خانواده بیش از هر چیزی فرجو را از حال و هوای ماموریتش و محفل جدا کرده بود و او را به خاطرات پناهگاه برده بود، به کوچه دیاگون، به اختراعات پدرش، به خنده های مادرش، به شلوغ بازی های رکسان و به تمام دوران کودکی و نوجوانی که کنار خانواده اش خوشبخت بود.
- پسرم امید وارم این مواد غذایی و میوه ها یک هفته ای بتونه بهت کمک کنه.

خانم کستلا ن با سبد بزرگی در دست کنار فرجو ایستاده بود. فرجو که آنقدر غرق در خاطراتش بود یک دفعه از جا پرید و با دست پاچگی گفت :
- اوه، من اصلا متوجه نشدم شما اومدید. خیلی ممنون خانم کستلان، امیدوارم روزی کمکتون رو جبران کنم.

و دستش را دراز کرد تا سبد را از خانم کستلان بگیرد. خانم کستلان لبخندی زد و گفت :
- این کمترین کاریه که می شد واسه یه مسافر انجام داد پسر جوون. این فقط یه سبد میوه و کمی غذاس.

فرجو مکث کوتاهی کرد و نیم نگاهی به باغ و فرزندان کستلان انداخت. پس از ماه ها لبخندی بر لبش نشست و گفت :
- شما چیزی بیشتر از اینی که می گید بهم دادید. شما یادم آوردید که مهم ترین چیزی که تو زندگیم میخوام چیه.

فرجو سبد را گرفت و برای آخرین بار نگاهی به باغ سبز انداخت. پس از خداحافظی، سریعا به سمت محلی جهت آپارات شتافت. وتنها چیزی که در ذهنش می گذشت قیافه خندان پدر و مادرش بود.

میان شن های روان چراغ طلایی رنگ را پیدا کرد، چراغی جادویی که آرزو ها را به واقعیّت تبدیل می‌کرد. چراغ را در دست راستش نگه داشت و با دست دیگرش به آرامی چراغ را نوازش کرد. بخاری خاکستری رنگ از لوله ی چراغ خارج شد و آرام آرام در هوا پخش شد. رنگ بخار از خاکستری به آبی کمرنگ تغییر کرد، گویا اقیانوسی کوچک در هوا معلّق بود. بخار آبی رنگ شروع به شکل گرفتن کرد و کمی بعد موجودی غول پیکر با موهایی خاکستری ، دستبند هایی از جنس طلا به همراه نگین هایی سرخ، چهره ای به رنگ دریا و لبخندی که درد را پنهان می‌کرد رو به روی تراورز تشکیل شد. چشمان غول باز شد و به چهره ی متعجّب تراورز خیره شد. تراورز آب دهانش را قورت داد و با لکنت گفت:
- سـ... سلام، من تـ... تراورز هسـ... هستم. از شما د... درخواستی داشتم.

غول پوزخندی زد و با صدایی بم جواب داد:
- مردم فقط برای درخواست کردن میان سراغم. اونا جونشون رو با اومدن به این صحرا به خطر می‌ندازن تا به آرزوهاشون برسن، غافل از این‌که آرزوهاشون ممکنه چه تأثیری رو خودشون و اطرفیانشون داشته باشه. وقتی به تو نگاه می‌کنم مردی پلید و عاری از احساسات می‌بینم، امّا درون تو با بیرونت متفاوته. خواسته ی تو از من چیه؟

پیشنهاد های وسوسه انگیز در ذهنش شکل می‌گرفتند، سعی می‌کرد آن ها را قبل از غلبه کردن بر آرزوی اصلیش نابود کند، امّا کار سختی بود. قدرت زیاد، فناناپذیری، احترام و حتّی آرامش، چیز هایی ارزشمند بودند امّا او هدف دیگری داشت.

فلش بک:

- پسره ی عوضی، بیا این‌جا ببینم.

مردی چاق این را فریاد زد و به سمت پسرک دوید. مست و عصبانی بود، به سختی به دنبال پسرک می‌دوید امّا می‌خواست هر طور شده پسر را گوشه ای گیر بیاورد و عصبانیّتش را سر او خالی کند. به پسرک لگدی زد و او را روی زمین انداخت. با صدایی که نفرت در آن موج می‌زد فریاد زد:
- اگه به خاطر تو نبود مادرت الان زنده بود، باید از شر تو خلاص شم پسره ی عوضی.

در جیب کت قهوه ای و کهنه‌اش دست برد و چوب دستی بلندی را بیرون آورد، آن را به سمت پسر گرفت و فریاد زد:
- آواداکداورا!

می‌شد ترس را در چشمان پسرک دید، او هنوز آرزو هایی داشت، الان وقت مرگ نبود. چند ثانیه گذشت و پسرک هنوز نمرده بود. مرد بر روی زمین افتاد و به موهای خاکستریش چنگ زد، قطرات اشک روی گونه هایش می‌غلطیدند و گونه های او را خیس می‌کردند. زیرلب گفت:
- اگه به خاطر توی عوضی نبود، الان من یه جادوگر قوی بودم و می‌تونستم امثال تو رو از روی زمین محو کنم. من یه بچّه نمی‌خواستم که باعث نابودیم بشه.

پسرک از روی زمین بلند شد و زمین را به دنبال چوبدستی پدرش گشت، چوب دستی کوتاه و بدشکل را پیدا کرد و از روی زمین برداشت. مدّت ها بود که توسط پدرش تحقیر می‌شد، گناهکار شناخته می‌شد و زجر می‌کشید. شاید حق با پدرش بود، شاید او یک قاتل بود. چوب دستی را به طرف پدرش که روی زمین نشسته و گریه می‌کرد گرفت و زیرلب گفت:
- متأسفم پدر، شاید شما راست بگین و من یه قاتل باشم امّا من تراورز هستم نه یک عوضی.

لحظه ای بعد پسرک به یک قاتل واقعی تبدیل شده بود.

زمان حال:

غول اخم کرد و با تعجّب گفت:
- خواسته ی تو اینه که لرد ولدمورت به اهدافش برسه؟ چرا چنین تصمیمی گرفتی؟

تراورز بعد از مرور خاطره ی آزاردهنده اش با لبخند جواب داد:
- من به خاطر پدرم تحقیر شدم و از بچگی خودم رو یه قاتل دونستم، فقط به این خاطر که مادرم موقع به دنیا آوردنم مرد. وقتی با لرد ولدمورت آشنا شدم اون به من یه هدف داد، به من اهمیّت داد، به من امید داد و کاری کرد که احساس کردم دوباره متولّد شدم. اگه به خاطر اون نبود من مثل پدرم گوشه ی خیابون های لندن افتاده بودم و یه فرد به درد نخور بودم.

غول دو دستش را به هم مالید و با لبخندی گفت:
- آرزوی تو برآورده شد، تو تا ابد با لرد ولدمورت خواهی بود و اون رو به اهدافش می‌رسونی.

او این همه سختی نکشیده بود که چنین جوابی بشنود، یعنی چه که تا ابد با لرد خواهد بود؟ با عصبانیّت گفت:
- این چیزی نیست که من می‌خواستم.

غول پوزخندی زد و جواب داد:
- این غول پیر چیزهایی می‌داند که شما نمی‌دانید. تو سختی های زیادی کشیدی، در جنگ های زیادی شرکت کردی و مدّت زیادی رو در آزکابان گذروندی. من نمی‌تونم آرزو هارو برآورده کنم امّا چیزهایی رو درون افراد می‌بینم که بقیه نمی‌تونن ببینن. به من ایمان داشته باش مرد جوان.

کمی بعد غول چراغ به بخاری متراکم و خاکسرتی رنگ تغییر شکل داد که وارد چراغ می‌شد. اگر غول درست می‌گفت، باید تا زمان مرگش با لرد می‌ماند و کنار او می‌جنکید. کوله پشتی سیاه رنگی که وسایل سفرش در آن قرار داشت را روی کولش گذاشت و به خانه ی ریدل ها، مکان تقدیش شده ی ولدمورت آپارات کرد.

===

آنتوین آسون بگیر تو رو خدا...

*** نوازنده ی گریفیندور ***

صدای تلق و تلوق قطار های در حال حرکت به گوش میرسید، به حرکت قطار هایی که به سرعت از جلوی چشمانش میگذشتند نگاه میکرد. کیف کوچکش را روی پاهایش گذاشت و با کنجکاوی به مشنگ هایی که به سرعت از سویی به سوی دیگر میرفتند نگاه میکرد. روزنامه را جلوی چشمانش گرفت و غرق خواندن آن شد. به اولین تیتر آن نگاه کرد.

خانواده ی فرانکشتاین به قتل رسیدند!

بدون هیچ گونه احساسی به خواندن جزئیات قتل آن خانواده پرداخت. طبق شواهد، به نظر میرسید این کار چند نفر باشند. روزنامه را کنار گذاشت و به لیست حرکت قطار ها نگاهی انداخت، هنوز چند ساعتی وقت داشت. به فکر فرو رفت، به نظر او قاتل آن خانواده ی ماگل کار مرگخواران بود. کاش می توانست کمکی به ماگل ها بکند اما تنها می توانست با جاسوسی در وزارتخانه و دنیای ماگل ها، به محفل ققنوس کمک کند.

- میتونم اینجا بشیم پسرم؟

سرش را بالا آورد و به پیر مرد نگاه کرد. موی بلند و سپیدی داشت، زخم عمیقی بر روی گونه اش به چشم میخورد و چشم سمت چپ وی بسته بود. گیدیون سرش را تکان داد و گفت:
- بفرماید بشینید.

پیر مرد کنار او نشست. با دقت او را بر انداز کرد، چشمش به رنگ سرخ تیره ای در زیر لباس ماگلی او افتاد. به نظر میرسید یک ردای جادوگری باشد. لبخند رضایتی بر لبانش نشست. سرش را به گوش پیر مرد نزدیک کرد و به آرامی گفت:
- شما جادوگرید، نه؟
- تو هم همین طور، نه؟

هردو رو به یکدیگر لبخند زدند. گیدیون به ردای قرمز رنگ اشاره کرد و پیر مرد به سرعت با لباس ماگلی خود آن را پوشاند. مرد در سکوت گیدیون را بر انداز کرد، سپس سکوت را شکست و گفت:
- جاسوسی میکنی؟

دقایقی در سکوت سپری شد، آهی کشید و رویش را به طرف پیر مرد برگرداند.

- نمیشه اسمشو جاسوسی گذاشت، میشه گفت یه جور کسب اطلاعات.
- شکل گفتاری ـش تغییر میکنه اما معنی ـش تغییر نمیکنه پسرم.

پیر مرد با چشمانش به روزنامه ی درون دست گیدیون اشاره کرد. نگاهش به تیتر اول افتاد، دقایقی در سکوت گذشت. گیدیون با کنجکاوی به پیر مرد که غرق خواندن خبر مرگ خانواده ی ماگل بود نگاه کرد. سرش را با تاسف تکان داد و روزنامه را کنار گذاشت.

- یه خانواده ی دیگه ...

گیدیون سرش را به علامت تایید تکان داد و به مسافران نگران چشم دوخت. خودش را جای ماگل هایی گذاشت که خانواده ی خود را از دست داده بودند. اوبهتر از هرکس دیگری این درد را میفهمید و آن را درک میکرد. به نظر او مرگخواران ماگل ها را بهانه میکردند تا کار های خود را توجیح کنند. مرد به آرامی گفت:
- تو آرزویی نداری؟

این حرف بی مقدمه گیدیون را به فکر فرو برد. او تا به حال به تمام آرزو های خود رسیده بود، پول؟ خاندان پریوت افراد ثروتمندی بودند، اما علاقه ای به استفاده از آن را نداشتند. مقام؟ او یک کارآگاه عالی رتبه بود، آیا او میخواست وزیر شود؟ نمی دانست، هیچ وقت علاقه ای به مقامی بالا تر از آنچه که بود نداشت.

- سوالم ان قدر سخت بود؟

با این حرف خنده ای کرد. گیدیون لبخند تلخی زد و به بار دیگر به فکر فرو رفت. ابرچوبدستی؟ درست همانند قدرت بود، قدرت خوب بود، اما به دشمنان بیشمارش نمی ارزید. عمر جاویدان؟ حتی قویترین جادوگر جهان، دامبلدور علاقه ای به آن نداشت. او نیز علاقه ای به آن نداشت، زیرا خود را در معرض آن قرار داده بود. ناگهان لبخندی بر لبانش نشست. سرش را به سوی پیر مرد برگرداند و گفت:
- من فقط میخوام دنیا جای آرومی برای همه باشه. فقط میخوام دنیای خوبی برای کسایی که دوستشون دارم درست کنم.

پیر مرد لبخندی زد و گفت:
- از دست شما محفلیا.

سپس ضربه ای به شانه اش زد و از جایش بلند شد و در میان جمعیت گم شد. گیدیون نگاهی به صندلی که لحظه ای پیش پیر مرد بر روی آن نشسته بود انداخت، چیزی توجه اش را جلب کرد، یک دفترچه کوچک. دفترچه را با احتیاط برداشت و آن را باز کرد و صفحه ی اول آن را خواند:

متعلق به آنتونین دالاهوف!

با شگفتی به جمعیت نگاه کرد تا بتواند آنتونین تغییر شکل داده را ببیند.زیر لب گفت:
- پس تو بودی دالاهوف،ممنونم، ممنونم که منو از هدف اصلیم آگاه کردی!

اول: تا ساعت 23:59(به وقت جادوگران و ساعت سایت) دوشنبه، دهم شهریور، زمان دارید، جغد جلسه چهارم را بفرستید.

دوم: مجبور شدم امروز تکلیف جلسه پنجم را بفرستم.


تدریس جلسه پنجم جادوی سیاه

در جلسه اول گفتیم که تاریخچه جادوی سیاه چگونه بوده. در جلسه دوم با هم در مورد پیش شرط فراگیری جادوی سیاه یعنی دل بریدن از همه چیز سخن گفتیم و در جلسه سوم یاد گرفتیم که باید به سفر برویم تا پخته شویم. در جلسه چهارم دیدیم که بعد از همه سختی ها، راحتی هم خواهد بود و آن وقت است که از چشمه قدرت این جادو، سیراب خواهیم شد، اما...

در جلسه پنجم میخواهیم در مورد موضوعی صحبت کنیم که هر کس میتواند از ظن خود در مورد آن قضاوت کند. ممکن است یک جادوگر سپید بیندیشد که این موضوع بیشتر از آنکه سیاه باشد سپید است و یک جادوگر سیاه به درستی حدس بزند که در عمق این قضیه چه سیاهی عمیقی نهفته است.

میخواهیم در مورد آشتی با زمین و موجودات آن صحبت کنیم.




بگذارید بی نهایت انتقادی بحث را شروع کنیم. انسان، میتواند بینهایت کثیف، فاسد و خودخواه باشد. انسانی که هر موجودی روی کره خاکی را میخورد، از همه مزایای آن استفاده میکند و در عوض آن را به گند میکشد، مدعی میشود که بعد از همه این کارها به بهشت میرود!!!

نه همه ما، ولی خیلی از ما انسان ها اینگونه اند. تا حالا اندیشیده اید که همه زمین را گرفته ایم؟ در جو، با ماهواره ها، در آسمان با هواپیماها، در خشکی، با انبوه سازی، رشد کارخانه ها، از بین بردن جنگل ها و حتی در زیر دریا با زیر دریایی ها و استخراج منابع، همه و همه را در دست خود گرفته ایم!

ما بینهایت خودخواه و بیخود میتوانیم باشیم! جوری که هیچ موجودی در تاریخ وجود، اینگونه نبوده. نه همه ما، ولی خیلی از ما اینگونه ایم.

زمین همه چیز را در اختیار ما گذاشته. همه چیز بی کم و کاست. هوای پاک، آب سالم، خوراک لذیذ، جنگل ها، دریاها و همه و همه محیاست ولی انسان بینهایت کفران کننده است.

چرا فکر میکنیم فقط خودمان ارزش زندگی را داریم؟! چرا فکر میکنیم بقیه موجودات احساس ندارند؟! چرا فکر میکنیم بقیه موجودات خانواده ندارند؟! وقتی اینگونه می اندیشیم و همه چیز را مال خود میدانیم، اینگونه میشود که همه چیز صنعتی میشود و در انتها خودمان به جان خودمان میفتیم!!!
و حتی وقتی جنسی در بازار کم میشود آن را احتکار میکنیم تا گران تر به همنوعان خود بفروشیم!

اگر فرض کنیم بقیه موجودات زمین، دین داشته باشند، حتما در دین آن ها، انسان معادل شیطان است. آن ها را میخوریم، محل زندگیشان را تخریب میکنیم و حتی روی آن ها بدترین آزمایش ها را انجام میدهیم. واقعا که بعضی وقت ها به حدی از قساوت میرسیم که خودمان تعجب میکنیم.

اما همه اینگونه نیستند! حتی جادوگران سیاه. مثال عینی میخواهید؟ نماد اسلایترین یک مار است! بزرگترین گنجینه و بقایای بنیان گذار اسلایترین یک مار یا در واقع باسیلیسک در حفره اسرار بوده است و همدم و آخرین جان پیچ لرد ولدمورت، مار محبوبش نجینی بود.

گفتم مار، قبل از هر صحبتی این خبر جالب را بخوانید:
سر بریده مار سر آشپز را کشت

ببینید چه موجود خارق العاده ای است! این موجود به قدری قوی است و توانایی برگشت پذیری دارد که تو میتوانی سرش را ببری، قطعه قطعه اش کنی، پوستش را بکنی و در قابلمه بیندازی، ولی سر بریده اش انتقامش را میگیرد و تو را بعنوان قاتلش میکشد!

از این موجودات در طبیعت کم نیستند بخصوص در زندگی های زیر دریایی. در جای دیگری خوانده بودم که گونه ای از عروس های دریایی وجود دارند که نامیرا هستند! بعد از یک زندگی طولانی دوباره به تخم یا نطفه خود تبدیل میشوند و دوباره رشد میکنند و بزرگ میشوند و همین چرخه ادامه پیدا میکند! مانند ققنوس خودمان!

طبیعت، موجودات بینهایت باهوش و با احساسی دارد. موجوداتی که از هر انسانی کم خطرتر، وفادارتر و مفیدتر هستند برای زمین. موجوداتی که در اکثر مواقع بر خلاف انسان ها به همنوعان خود رحم میکنند و جز به اندازه نیازشان نمیخورند. اگر انسان طبیعت را دستکاری نکند خودش به بهترین وجه ممکن خود را مدیریت میکند. حتما فیلم های مستند شکار فرضا یک آهو توسط یک پلنگ را دیده اید. وقتی پلنگ شکارش را میخورد، تا ریزترین و جزیی ترین باقیمانده آهو توسط موجودات دیگر خورده میشود و در نهایت خب توسط باکتری ها تجزیه میشود.

اگر همین موجودات، امثال آهو ها را شکار نکنند، جمعیت آن ها به قدری زیاد میشود که برای محیط زیست آن منطقه خطرناک میشوند و ممکن است گونه های گیاهی آن جا در اثر ازدیاد این گیاهخوران منقرض شوند. میبینید؟ طبیعت تا ریزترین موارد را برای خود برنامه ریزی کرده است! :aros:

به همین خاطر و البته قدرت فراوان خیلی از موجودات است که خیلی از انسان ها یا جادوگران القابی حیوانی برای خود میگذارند یا سعی میکنند شبیه آن ها شوند. مثال زیاد است. از مار اسلایترین گرفته تا هیپوگریف گریفندور، تا عقاب راونکلاو و گورکن هافلپاف. از شباهت دراکولا و خفاش گرفته و از علاقه جنگجویانمان به گرگ ها گرفته تا کشتی های بزرگمان که به شکل کوسه هایند و هواپیماهایمان به شکل عقاب ها و جاسوس هایمان به شکل کلاغ ها! حتی در ورزش های رزمی مشنگ ها، بخصوص کونگ فو خیلی از سبک ها از حیوانات الهام گرفته شده. از مار کبرا گرفته تا میمون ها!

ما انسان ها به دنبال منجی ای برای نجات خود هستیم ولی ای کاش منجی ای بیاید که منجی همه موجودات کره خاکی باشد نه فقط انسان ها!

در این لحظه از منبر به پایین میخرامم، لبخندی تلخ میزنم() و تکلیف جلسه بعد را در روبروی شما ظاهر میکنم:

اگر یک جادوگر سپیدی، به یک حیوان جادویی سپید و اگر یک جادوگر سیاهی به یک حیوان جادویی سیاه تبدیل شو، به جنگل برو و در آن جا زندگی کن. توجه کن که حیوانات جادویی بسیار زیادند. از سانتورها گرفته تا تسترال ها تا گرگینه ها تا اژدهاها تا موجودات دریایی که در جام آتش هم بودند تا مارها، هیپوگریف ها و حتی پیکسی ها! داستان این زندگی متفاوت خود را برای ما هم بگو و بگو که بعد از این تجربه باز هم دوست داری انسان بشوی یا خیر؟

خزپوش هافل دره

باری از سر راه یه عده پروفسور بی اعصاب کنار رفت. به ورور هایشان توجهی نکرد و همچنان که روی موضوع خاصی تمرکز کرده بود به راهش ادامه داد.بالاخره وقتی جلوی در کلاس موردنظرش رسید، لحظه ای مکث کرد و با نگرانی در زد.صدایی از داخل کلاس آمد:
-بیا تو رایان...

برای یک ثانیه سرجایش خشکش زد.پروفسور از کجا نام او را می دانست؟خب...مسئله ی مهمی نبود.یک غول چراغ جادو باید همه چیز را بداند مگر نه؟خب...شاید هم نه!
آرام دستگیره را رو به پایین فشار داد و وارد کلاس خالی شد.پروفسور دالاهوف مثل همیشه پشت میزش نشسته بود و برگه صحیح میکرد.باری هیچوقت نفهمیده بود این همه برگه از کجا می آیند یا چرا بیشتر اوقات، پروفسور دالاهوف ترجیح می دهد در کلاسش به تصحیح برگه ها بپردازد تا در اتاقش.
-کاری داشتی رایان؟

صدای پروفسور، او را از افکار بی موردش جدا کرد.گلویش را صاف کرد و بجای آنکه در مورد شگفتی های پروفسور بپرسد، یکراست رفت سر اصل مطلب:
-پروفسور برای اون قضیه ی تکلیف و غول چراغ جادو و اینا... اومدم.
-میدونم.

مثل اینکه آنتونین دالاهوف یک شگفتی دیگر هم داشت:پیش بینی آینده! با قلم پرش روی برگه ای که درحال خواندن و تصحیح کردنش بود، خط کشید و مستقیم به باری نگاه کرد.نگاه کردن به آن چشمان تقریبا سیاه، چیزی را در دل باری نابود کرد.چیزی مثل شجاعتش یا هر چیز دیگری که اسمش را بگذارید...

-و...میخواستی چه آرزویی رو به من بسپری؟

کم کم لبخندی روی لب های دالاهوف نقش می بست.باری سرش را یک وری تکان داد و گفت:
-خب...هرچیزی که یک مرگخوار وفادار میخواد...قدرت...موفقیت در ماموریت هایی که اربابش بهش میده...پول...جاه و مقام!

دالاهوف سرش را به نشانه تایید تکان داد و گفت:
-منم روزی مرگخوار بودم ولی...قطعا سنم از تو بیشتر بود...با احتساب قد و اندازه ت شاید یک پسر 19 ساله یا حداقل 16 ساله به نظر بیای ولی الان در ترم اول هاگوارتز هستی پسر...

با انگشت سبابه اش به سرتاپای باری اشاره کرد و خندید.
باری ربط بین جواب سوالی که از مدت ها پیش در ذهنش می ساخت با این حرف را نیافت.بنابراین گفت:
-خب...در نهایت؟
-در نهایت تکلیف خوبی بود رایان.میتونی بری.

سرش را برگرداند و دوباره روی برگه زیر دستش متمرکز شد.باری با تعجب گفت:
-یعنی خب...فقط همین؟اما پس غول چراغ جادو چی؟

دالاهوف یکباره جدی شد.گفت:
-غول چراغ جادوی زندگی هر کس خودشه.اگه تو هدف هاتو مشخص کنی و دنبالشون بری، حتما روزی غول چراغ جادوی آرزو هاتو پیدا میکنی.تو زندگی هیچ کدوم از آدما چه جادوگر و چه مشنگ، تا حالا غول چراغ جادویی نبوده.داستان غول چراغ همش یه داستانه که به ما میگه باید هدف هامونو تو مشتمون نگه داریم و هروقت به مرحله ای از زندگی رسیدیم که با غول چراغ زندگیمون روبرو شدیم، مشتمون رو باز کنیم و شاهد نتیجه تلاش هامون باشیم...داشتن یا نداشتن غول چراغ جادو چیز مهمی نیست ولی روبرو شدن با غول چراغ جادو چیز مهمیه...وقتی به مرحله ای برسیم که قراره با غول چراغ جادو روبرو بشیم دیگه نیازی بهش نداریم چون می فهمیم غول چراغ جادوی زندگیمون خودمون هستیم.

یکی دیگر از آن حرف های نصیحت وار.این حرف ها روی مرگخواران نتیجه نداشت.باری گفت:
-ممنون...و خداحافظ!
-خداحافظ غول چراغ جادوی زندگی خودت!

تکلیف جلسه ی چهارم
تازه وارد هافل


خوابگاه هافلپاف

ماتیلدا خمیازه ای کشید و گفت:
-سخته!
سارا گفت:
-سخته؟! واقعا که راست گفت اون بنده خدایی که گفت:"خوشبختی مثل توپی است که وقتی می غلتد به دنبالش میدویم و زمانی که توقف می کند، به او لگد میزنیم." ماتی می دونی چیه؟ ما آدما تو ذهنمون هزار جور ارزو های رنگ و وارنگ داریم و می خوایم بهشون رسیم اما زمانش که میرسه نمی دونیم چی می خوایم.
ماتیلدا استیونز به دختر عمه اش سارا کلن لبخندی زد و گفت:
-واقعا راست گفت. راستی امروز خوب سرکارت گذاشتما.

سارا با یادآوری صبح قهقه ای زد و ماتیلدا هم قهقه زد تا این که اعضای تالار صدایشان در آمد. خوب حق هم داشتند. نصف شبی که کسی قهقه نمیزند.

ماتیلدا آرام از زیر پتو پرسید:
-راستی سارا تو چی می خوای؟
-نمی دونم.
-


صبح روز بعد، کنار دریاچه

سارا تک و تنها کنار دریاچه نشسته بود و جلد ششم "جاده ای به آونلی" روی پایش بود. البته چیزی از رویش نمی خواند! داشت فکر میکرد. به این که ریونا چرا دیگر نمیاید؟
خوب دلش برای دوستش تنگ شده بود. اما او چی؟ آیا ریونا هم دلش برای سارا تنگ شده بود؟

سرش را تکانی داد تا فکرش را روی پیتر قصه متمرکز کند. اما چرا روی پیتر؟ باید فکرش را روی تکلیف دفاع در برابر جادوی سیاهش متمرکز میکرد.

خوب سارا چه می خواست؟
عمر جاویدان؟
به نظر سارا خوب نبود که دوستات و اطرافیانت مرده باشن و تو هنوز زنده باشی. در واقع سارا آرزو داشت که هیچ وقت مرگ عزیزانشو نبینه.

ابر چوبدستی؟
دومین چوبدست خودش بعد ابر چوبدستی قوی ترین چوبدست دنیا بود.
در ضمن حاضر نبود به خاطر یک چوبدستی زندگی خودش و اطرافیانش را در خطر بندازد.

گالیون؟
نه! به این هم احتیاج نداشت.
پدر و مادرش برای او پول می فرستادند.

حکومت؟
او اگر می توانست بر احساسات خودش کنترل کند خیلی بود.
البته مدیریت خوبی داشت اما زیاد در کنترل احساساتش موفق نبود.
گاهی وقت ها چرت و پرت میگفت و بعد خیلی خیلی پشیمان میشد.

دانش بی انتها؟
سارا علم را دوست داشت ولی به نظرش دانش هیچ وقت انتها ندارد.

پس چه میخواست؟
خودش هم نمی دانست!

ناگهان با جیغ گفت:
-یوریکا!

معدود نفراتی که آنجا بودند با غضب به سارا نگاه کردند و سارا هم برایشان زبونش را در آورد!
بعد با شادی به سمت کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه راه افتاد.
فکرش را کرده بود. آرزویی بسیار ساده اما شیرین. او یک قفسه پر از کتاب می خواست. با کتاب های مورد علاقه اش. در ضمن کتاب به دانش انسان هم می افزاید.




ببخشید اگه بد و کوتاهه. پاراگراف بندیشم بده، نه؟
راستی چرا فقط جادوی سیاه؟
شما فقط به نظرات اکثریت اهمیت میدی؟
پس نظر بقیه چی؟

جناب غول دقیقا موضوع در باره ی چیه؟

جلسه چهارم "جادوی سیاه"


خندان و خوشحال وارد کلاس شدم.
دلیل این شعف و شادمانی کاملا شخصی بود. به کلاس نگاه کردم و فقط چهار دانش آموز دیدم باضافه هوگو ویزلی که از کلاس قبلی همچنان در کلاس جا مانده بود. هوگو را تا خروج از کلاس مشایعت کردم و برگشتم.

هر چه جلوتر میرفتیم تعداد دانش آموزان کم و کم تر میشد و البته من خوشحال تر که وقت کمتری برای نمره دادن میگذارم. آرام در کلاس راه رفتم تا به اولین میز یعنی میزی که گلرت گریندلوالد راونکلاوی روی آن نشسته بود و پوزخند میزد رسیدم. برایم خیلی جالب بود که یکی از قویترین یا شاید قویترین جادوگر سیاه تاریخ را روبرویم میدیدم. با تکان چوبدستی تکلیف جلسه قبل را موشک کرد و به سمتم پرتاب کرد. روی هوا تکلیف را قاپیدم و آن را خواندم و به گلرت گفتم:

_ برام جالب بود. باهوش و تیزبینی. یه پست فوق العاده خلاصه نوشتی ولی هوشمندانه. حیفم میاد که تک تک اشاره نکنم:
اول نکات مثبت:
| یه موجود همراه خودت داری به اسم داکسی! معمولا خیلی از جادوگران سیاه یه چیزی دنبال خودشون داشتن همیشه( )
|اشاره به نوه لوسیوس مالفوی خوب بود. کلا تداعی نوزده سال بعد جالبه...
|به جاهایی برای سفر اشاره کردی که واقعا جالبن: مصر...مرکز آفریقا...آمریکا
|آمریکا؟ خانم های موطلایی؟ نوشیدنی؟ یاد شب های GTA افتادم. عاشق اون قسمت فوقع ماوقع شدم! کاش بیشتر در این مورد توضیح میدادی
|بهترین قسمت پست اشاره به صبح روز بعد از واقعه بود که دقیقا یاد فیلم The Hangover افتادم. خلاقیتت رو ستایش میکنم
|اشاره هوشمندانه ت به رفتنت به سفارت بریتانیا تو آمریکا و همینطور نتیجه گیریت از این سفر خیلی جالب بود. گذشته از شوخی بنظر من یکی از مهمترین درس ها برای هر جادوگر سیاهی همینه که خام بعضی از خانم های مو طلایی یا مو سیاه نشه

نکات منفی و شاید راهنمایی:
_ خودت میدونی که میشد خیلی پخته تر نوشت. طنز پردازی قویتری داشت و خیلی مسائل دیگه. نوشته ت هم خب خیلی خلاصه ست. نمیدونم این به عهده خودته که باید در این مورد ازت ایراد گرفت یا نه چون برمیگرده به حالات روحیت در اونموقع نوشتن. شاید حوصله نداشتی. درهر صورت همینقدر بسه. توضیح واضحات نمیدم.

سرم را از روی تکلیف بلند کردم و در حالی که با احترام به گلرت نگاه میکردم ادامه دادم:
- تو خودت تا ته جادوی سیاهو رفتی. علاوه بر اینکه بخاطر قدرتت در جادوی سیاه ستایشت میکنم بخاطر اینکه همیشه دوست خوبی بودی و هیچوقت تبدیل به یه نامرد نشدی تحسینت میکنم. منظورم رابطه دوستیت با دامبلدوره. تو نیازی به نمره دادن من نداری ولی اگه بخوام نمره بهت بدم 30 میدم.


بعد از رد شدن از سایه گلرت گریندلوالد افسانه ای، به فوکس قرمز پوش گریفندوری رسیدم. دختری زیبارو و خندان که اعتقاد داشت مهمترین نکته زندگی خندیدنه. دختر مودبی بنظر میومد. با خنده، تکلیفش را از دستش گرفتم و شروع به خواندن آن کردم. بعد از کمی مکث کنار صندلیش نشستم و گفتم:
_ اووووم... نوشته ت چند تا نکته خاص داشت. اول اینکه از شخصیت خودت در داستان به نحو جالبی استفاده کرده بودی.
دوم اینکه خیلی برام جالب بود. به همه چیز و همه کس توی هری پاتر فکر کرده بودم غیر از چیزی که تو گفتی. واقعا شاید با ارزشترین دارایی دامبلدور بعد از فوت آریانا، ققنوسش بود. موضوع هوشمندانه ای رو از دل کتاب ها و شخصیت ها کشیدی بیرون.
سوم اینکه درباره موضوع جلسه قبلی نوشتی ولی در آخر متذکر شدی که سرگذشت دامبلدور را به رشته تحریر درآوردی. اوکی من اینو به عنوان یه سفرنامه. یه سیر و سیاحت در قدح اندیشه و خاطرات دامبلدور در نظر میگیرم و بهت 28 میدم.

منتها اگه دوست داشته باشی به چند تا نکته اشاره میکنم:
_ تکراریه ولی باز هم باید گفت که ظاهر پست در نگاه اول مهمترین فاکتور یه پسته. چون اگه ظاهر خوبی نداشته باشه خواننده رغبت به خوندنش پیدا نمیکنه. همینطور رعایت پاراگراف بندی و اصول نگارشی و املایی هم تا حدی خوبه. نه که خسته کننده بشه چون بنظر من مهمترین فاکتور پست خلاقیته. خلاقیت هر چند به قیمت اینکه همه اصول از بین بره ولی در کل تا حدی رعایت این اصول هم بد نیست. اون خلاقیت و انهدام اصول برای مغزهای فوق العاده خاصه مثل مورفین که خب مشخصه مواد توهم زا استفاده میکنه و با اکثریت فرق داره.


از کنار فوکس بلند شدم و از او هم گذشتم تا به آرمینتای اسلایترینی سیاه قلب رسیدم. آرمینتا دست به سینه نشسته بود. سوت زنان بهش نزدیک شدم و گفتم:
_ امممم...ببخشید خانم ساحره؟
_ چیه؟
_ جان؟
_ میگم چیه تعجب داره ناراحت باشم؟ من قبل از فوکس اومده بودم چرا اول رفتی سراغ میز اون؟
_ اشتباه سهوی، شرمنده!
_ اووووم!
_ همه چیز دلیل خاصی نداره بعضی وقتا واقعا یه اشتباه سهویه...
_ باشه بیخیال، بیا تکلیف منو ببین...

سعی کردم فاصله ام را با آرمینتا حفظ کنم( ) و مشغول خواندن تکلیفش شدم. طبق معمول بعد از کمی مکث گفتم:
_ پس حدسم قبل از خوندن تکلیفت درست بود. از اون ساحره ها هستی که نباید بهت خیلی نزدیک شد وگرنه خطر ضرب و شتم وجود داره.( ) به هر حال از یه ساحره اسلایترینی غیر از این انتظار نمیره. در مورد پستت:
اول اینکه از چه شخص خاصی استفاده کردی! بلاتریکس لسترنج، این اسم تداعی کننده همه مبارزات قبلی من و ماجراهای زندگی قبلیمه...هنوزم برام محترمه. آخرین سردار...باهاش نسبت فامیلی داری؟ میتونی آدرسشو بهم بدی؟ میخوام براش جغد بفرستم!
دوم، جای جالبی رو برای سفر انتخاب کردی. چین، حتما پر رمز و رازه.اشاره ت به کوه آتشفشان و همینطور تبدیل پیرمرد دروغگو به جوان سو استفاده گر و استفاده از لفظ "پیرمرد جوان" جالب بود. ذهن خلاقی داری.
سوم، کمتر کسی رو دیدم که بتونه یه مبارزه رو خوب توصیف کنه. توصیف مبارزه ت واقعا خوب بود. تبدیل چوبدستی ها به شمشیرهایی شبیه فیلم جنگ ستارگان خوب بود و از اون خوبتر اینکه یک لحظه مانند فیلم بردارهای فیلم های خفن، وسط مبارزه یه نمای دور رو نشون دادی و یه توصیف فوق العاده کردی، گفتی که از دور، برخورد شمشیرهای خودت و اون جوان چینی شبیه صاعقه و رعد و برق بنظر میرسید.
چهارم، میتونستی بهتر بنویسی. میتونستی پخته تر بنویسی. توصیفاتت، جمله بندی هات، سوژه های فرعیت. بنظر من روز به روز بهتر میشی و البته تلاش خودتو کردی و حتی ظاهر پستتو سعی کرده بودی خوب نشون بدی. اگه واقعا یک ساله که مینویسی کار خیلی خوبی میکنی. همیشه یکی از سخت ترین قدم ها اولین قدمه. بنویس و اینقدر بنویس تا بهتر و بهتر بشی. خود رولینگ یه زمانی با التماس دنبال چاپ رمان هاش بود ولی الان یکی از معروفترین نویسندگان جهانه.
به تو 29 میدم.

آرام و با احتبیاط روی شانه آرمینتا زدم، به نشانه اینکه تحسینش میکنم و از او هم گذشتم.

نفرات بعدی آشنا بودند، دو نفر از دانش آموزان خوب جلسه قبل. البته پاپاتونده را به سختی میتوان دانش آموز دانست. اول به سمت دورا رفتم، با این دختر جوان احوالپرسی کردم و تکلیفش را خواندم. از دیدن همچین جادوگرانی خوشحال میشوم. به آدم روحیه میدهند. با لب های خندان به دورا گفتم:
_ شجاعتت قابل تحسینه! رفتنت تو دل اهریمن رو میگم. البته بعیده اینقدر آسون باشه همچین مبارزه ای. و نکته همینجاست. میتونست سخت تر، پیچیده تر و جالب تر باشه. برجسته ترین نکته پستت جمله ای هست که در اواخر پست نوشتی و یه زمانی به من خیلی روحیه میداد:"هر چیز که انسان را نکشد، او را وقیتر میسازد." تکلیف را با نمره 28 امضا کردم و تحویل دورا دادم.

در میز کنار او، پاپا نشسته بود. یکی از بهترین دانش آموزان جلسه قبل. با کنجکاوی و بدون مقدمه تکلیفش را از او گرفتم و خواندم. درست حدس زده بودم. استعداد او فوق العاده است. بدون شک پاپا، بهترین دانش آموز این جلسه است. توصیف قطار، خلاصه بودن پست، حالت تعلیق و البته یک پایان فوق العاده( ) وجه تمایز پست پاپا با بقیه است. بدون هیچ شک و شبهه ای نمره 30 را تقدیم او کردم، با او دست دادم و ...

در انتهای کلاس صدای خرناس خطرناکی به گوش میرسید، چوبدستیم را در دستانم سفت کردم و زیر لب گفتم "لوموس" نور چوبدستی یک سگ سیاه رنگ و بسیار بزرگ را نشان میداد. حالت دفاعیم جای خودش را به خنده دوباره داد. سیریوس بلک قدیمی! همیشه از سگ ها و گربه ها خوشم میامده. رفتم روی زمین کنار سیریوس نشستم، جلوی پاهاش، جایی که استخوانی را آرام لیس میزد، یک برگه افتاده بود. دلیل اینکه اینهمه به سیریوس نزدیک شدم این بود که در یک جا به سگ های سیاه و جهنمی اشاره شده بود. سگ های زیر دست پادشاه جهنم، که برایم جالب بود.

برگه را برداشتم و با کنجکاوی شروع به خواندن آن کردم. صداهای خرناس سیریوس خطرناکتر و بی قرار تر میشد و متوجه شدم نباید خیلی لفتش بدهم، بنابراین لب به سخن گشودم:
_ خخخخخخخخ... الان من باید چی به تو بگم ... اولا از اون ذات خبیث و سیاه و بدجنست خوشم اومد، ثانیا از اون بیشتر از اون اهداف والات و از خود گذشتگیت. یک دقیقه به احترامت سکوت میکنم
امممم... نصیحت و راهنمایی هم که احتیاج نداری چون خودت گفتی که برای نمره نوشتی و میدونی خب خیلی میشد بهتر نوشت در هر صورت من چند بار خنده م گرفت موقع خوندن پستت، این سبک پست رو چند وقت بود نخونده بودم. مورفین هم اینجوری مینویسه ولی با یه رندی خاصی، تو کلا هر چه عشقت کشیده نوشتی. خلاصه که فقط اینکه بهت 28 میدم.

در این لحظه سیریوس خیلی احساساتی شد و پرید روی من و شروع کرد به لیس زدنم که با فریاد "چخه، چخه"ی گلرت آرام شد، زوزه ای کشید و دوباره رفت همان گوشه و شروع به لیسیدن استخوانش کرد. حتی سگ های جادوی سیاه هم شجاع و از خود گذشته هستند.


قدم زنان به جلوی کلاس رفتم و گفتم:
_ خب این نمرات جلسه قبلتون بود و اما درس جلسه جدید:

جلسه اول، از تاریخچه جادوی سیاه شروع کردیم، جلسه دوم به پیش نیازش یعنی دل بریدن از همه چیز رسیدیم و در جلسه سوم به ماحصل همه سختی ها و رنج های قبلی پرداختیم.
جایی که قدرت های بالقوه تبدیل به بالفعل میشوند. جایی که خودمان را بهتر میشناسیم. جایی که ضعف ها و قدرت هایمان را قبول میکنیم و جایی که مانند آهن ساخته و پرداخته میشویم. منظورم از همه این ها "سفر" است.
اگر زندگی آسانی داشتی، میتوانی لذتش را ببری و همان مسیر را بروی و یا عوض شوی که البته اگر نشوی هیچکس به تو خرده نمیگیرد چون معلوم نیست هر کس دیگر اگر در آن موقعیت بود چه کاری انجام میداد و خلاف تو عمل میکرد یا نه. احتمالا انتخاب نود و نه درصد مردم برگزیدن همان راحتی و آسایش است.

اما اگر زندگی سختی داشتی ناراحت نباش. یک نقل قول جالب در یک جایی شنیدم که شخصی پدرش را در بستر بیماری تیمار میکرد و در جواب پدر که از این کار او تعجب کرده بود به او جواب میداد:
_ من از کارهای تو ناراحت نیستم. در آیین من هر چقدر بیشتر بشکنی قویتر میشوی و تو اینقدر مرا در زندگی شکسته ای که الان به یکی از قویترین انسان ها تبدیل شده ام!

در هر صورت در جلسه قبلی به سفر پرداختیم و گفتیم چقدر مزایا دارد. البته این ها مفاهیم جدا از هم نیستند سفر با دل بریدن مترادف است و ...

در این جلسه، میخواهیم به یکی از شیرین ترین قسمت های جادوی سیاه بپردازیم، یعنی وقتی از همه چیز دل بریدید و به سفر رفتید، حالا میتوانید قدرت های بالقوه تان را به بالفعل تبدیل کنید. بگویید که چه میخواهید؟ من شبیه غول چراغ جادو، به من بگویید که چه میخواهید تا به شما یاد بدهم. چون اینجا کلاس جادوی سیاهه طبیعتا رو در واسی هم نباید داشته باشید. عمر جاویدان؟ ابرچوبدستی؟ گالیون؟ حکومت؟ دانش بی انتها؟ چه میخواهید؟




یک رول در این مورد بنویسید.

ارشد سیاه روی هافلپاف

مناظر در حال عبور از پنجره ی کوچک کوپه ی قطار بود. صورتش سرخ و پف کرده بود. چهره ی سفید و رنگ پریده ی دختر تنها چیزی بود که از آن روز در خواب یا بیداری می دید؛ این مناظر سبز و پرگل هم نمی توانستند حواسش را پرت کنند. در حال فرار بود اما از چه؟ به کجا؟ با چه هدفی؟ خودش هم نمی دانست! فقط می خواست برود، دوست نداشت این قطار متوقف شود. هر چه دورتر بهتر.

-روزنامه، روزنامه ...

صدای مرد مسنی را که در راهروی قطار برای فروش روزنامه فریاد می زد، خوب می شنید. صدا هر لحظه بلندتر می شد. هر روز صبح اوضاع همین بود. سی دقیقه بعد از اولین ایست قطار در صبح همین مرد بود و فریاد هایش؛ انگار ساعت کوک شده باشد که هر روز صبح برای بیداری مردم از حوادث بیرون زنگ می زند. پاپا بی دلیل، تصمیم گرفت یک روزنامه بخرد.

-جناب یکی بده.
-میشه یک دلار.

بدون اینکه چیزی بگوید، یک دلاری تا خورده را درون دست های بزرگ مرد گذاشت. مرد مسن سری تکان داد . بعد با همان فریاد های آگاهی دهنده به راهش ادامه داد.

پاپاتونده روزنامه را باز کرد. سر خط خبر ها برایش بسیار آشنا بود. ماجرای کافه ی کوچک همچنان ادامه داشت. بی اختیار لبخند زد. از اینکه پلیس حتی نتوانسته علت مرگ را تشخیص دهد، لذت می برد. خیلی از روزنامه های زرد این اتفاق را به جادو و نفرین نسبت می دادند؛ اما هیچکس واقعا این حرف ها را جدی نمی گرفت. جادو؟! آن هم در قرن بیست و یکم، محال است! این حرف ها فقط برای افزایش فروش روزنامه بود و بس!

لبخند بی اختیار پاپا محو شد و این بار اشک ها بود که دوباره به چشم های درشت مشکیش هجوم می آوردند. او مملو از تضاد بود. لحظه ای از این که به راحتی از چنگ پلیس و قانون گریخته، احساس رضایت می کرد اما لحظه ای دیگر غم و اندوه مرگ دخترک زیبایش وجودش را می لرزاند. لرزشی بر تمام جسم و روحش!

صدای مرد مسن دیگر شنیده نمی شد. قطار تقریبا ساکت بود. مناظر هم چنان مانند نقاشی های یک هنرمند زبر دست، بر روی پنجره ی کوچک کوپه اش جایشان را با یکدیگر عوض می کردند؛ او به آنها نگاه می کرد اما چیزی که می دید، خیلی متفاوت بود. چهره ی رنگ پریده ی دخترک محبوبش ... و این از همان روز کذایی، مانند یک نوار در ذهن پاپاتونده، تکرار می شد.

ناگهان در میان سکوت آرامش بخش قطار، صدای عجیبی از کوپه ی کناری به گوش های تیز پاپاتونده رسید. شبیه صدای زوزه ی یک گرگ یا ناله ی یک سگ یا شاید یک گربه بود. کنجکاو شد، بدون فکر از جا برخاست. عضلاتش درد خفیفی گرفتند، دلیلش هم برای خودش واضح بود؛ عدم حرکتش در چند روز گذشته از روی صندلی نه چندان راحت قطار! کش و قوسی به بدن لاغرش داد و به سمت کوپه ی کناری رفت. با احتیاط و مخفیانه از لای در به داخل نگاه کرد.

-بیا تو!

از شنیدن صدا کمی جا خورد. با اکراه دستش را روی در گذاشت و آن را باز کرد. مردی روی صندلی قطار لم داده بود. تنها بود؛ نه خبری از گرگ بود، نه سگ، نه حتی یک گربه! فقط یک مرد با مو های فیروزه ای.

-می دونم تو چیکار کردی!

این جمله را زمانی گفت که هنوز پاپا یک پایش بیرون کوپه بود. چشم هایش گرد شدند. آن مرد چه چیزی را می دانست. آیا به ماجرای قتل اشاره داشت؟ اگر اینطور بود ... چه کاری می توانست انجام دهد؟ این افکار به سرعت از ذهن پاپا تونده عبور کرد.

-نیازی نیست نگران باشی، واسه کمک بهت اینجام. تد ریموس لوپین.

دستش را به سمت پاپا دراز کرد. پاپا همچنان به آن مرد مشکوک بود اما آن لبخند و آن چشم های مطمئن، خیلی قانع کننده بودند.

-پاپا تونده.

دست پاپا درون دست گرم تد قرار گرفت. لبخند تد روی صورتش بیشتر نشست و بعد گفت:
-نیازی به معرفی نیست، دقیقا می دونم کی هستی و چیکار کردی. واسه همین اینجام واسه کمک به تو. تو این روز ها تمام اروپا رو سفر کردی اما هیچوقت از این قطار پیاده نشدی. من پیشنهاد می کنم توی ایستگاه بعدی یعنی لندن پیاده شو و با من بیا. جایی می برمت که بهت کمک می کنن، بتونی قدرتت رو کنترل کنی. قدرت تو بی نظیره اما خطرناک! میزان خطرناک بودنش رو هم تجربه کردی. باید مراقب باشی، خیلی ها دنبالتن، منظورم پلیس ها نیست. یه سری آدمای بد، آدمایی که به کار هایی که کردی، می خندن! اما تو اونطوری نیستی، خیسی صورتت و پشیمونی توی چشمات اینو نشون می ده.

تد راست می گفت. او پشیمان بود اما اشتباهش این بود که نمی دانست علت پشیمانی او چیست. پاپا به فکر فرو رفت. جایی که بتواند قدرتش را کنترل کند. آن اسب سرکش ناشناخته ی درونش را. پیشنهادی بود که نمی شد رد کرد، پس گفت:
-قبوله ...
-تنها به یاد داشته باش، توی این راه نباید خودت رو به شیطان بفروشی. شیطان ممکنه توی لندن منتظرت باشه یا توی همین قطار، حتی نزدیکتر!

پاپاتونده سری تکان داد. چیزی که تدی نمی دانست و نباید می دانست پیش فروش شدن روح پاپا به شیطان بود. روح او دیگر تسخیر شده بود و راه برگشتی نداشت. تد راست می گفت، شیطان خیلی به او نزدیک بود، در روح او رسوخ کرده بود.

مشق جلسه سوم


نسیم بهاری بر فراز تپه ها در جریان بود. دورا ردای بلندی پوشیده بود و موهای صورتی و بلندش در باد میپیچید. خورشید در حال غروب بر پشت تپه ها فرو میرفت و کم کم دورا را در تاریکی تنها میگذاشت، دورا درحالی که اواز مبهمی را با خود زمزمه میکرد بوی خاصی را که در هوا طنین می انداخت را استشمام کرد،بوی عجیبی بود شاید بوی خطر!

-هه هه هه هه هه هه
دورا ناگهان با جستی سریع چوبدستیش را بیرون کشید و به اطراف نگاه کرد،صدای خنده بسیار شیطانی بود...شاید صاحب صدا خود شیطان بود.

دورا در حالی که به دور خود میچرخید فریاد زد :
-خودتو نشون بده!

ناگهان چیزی از پشت بوته ها بیرون امد، فقط چشمانش قابل دیدن بودند چشمان قرمز و شیطانیش اما دورا میدانست ان چیست ...اهریمن!
اهریمن با صدای ترسناکی گفت :
-اگه منو نمیشناسی باید بیگم که من دشمن نیکی هام و دوست پلیدی و تاریکی ها
-اره میشناسمت...خوب میشناسمت برای همینم اومدم اینجا تا تو رو نابود کنم!

اهرمین به حدی به دورا نزدیک شد که دورا توانست سردی بدنش را حس کند اما عقب نرفت نمیخواست به این سادگی جا خالی کند، پس فریاد زد:
- ریداکتو

دورا طلسم انفجار را به سمت اهریمن پرتاب کرد، اما اهریمن با جستی تیز به سمتی شیرجه زد و بعد دست بکار شد .باید هرچه زودتر در وجود دورا رخنه میکرد،دورا احساس کرد که نیکی های وجودش تحلیل میروند و نیروی سیاهی او را در بر میگیرد داشت از پا می افتاد اما زمزمه کرد :
-ديسابارات

و نامرئی شد،فرصت خوبی برای سردرگم کردن اهریمن تاریک بود پس باز هم فریاد کشید :
-له وی کورپوس
و بعد بلافاصله گفت:
-ریداکتو

و همه چیز تمام شد اهریمن در شعله های انفجار مهیب میسوخت و فریاد میکشید و کمک میخواست. دورا در حالی که دوباره مرئی میشد نگاهی به اهریمن تاریک که حالا نابود میشد کرد و بعد نگاهی به خود که شاید هنوز کمی از نیروی اهریمن در بدنش باقی مانده بود و بعد در حالی که به خود میبالید گفت:
-افرین دورا !

ناگهان صدای دلنشینی فضای اطراف را پر کرد و گفت:
-بله دورا افرین... اما فراموش نکن که نباید به خودت مغرور بشی! موفقيت به همون اندازه شكست خطرناكه ،و باید هدیه ای رو بهت بدم که بهتره اینجوری بگم: هر چیز که انسان ها رو نکشه اونارو قوی تر میکنه ...از قدرتت خوب استفاده کن!

دورا که لبخند میزد گفت :
-ممنون
و بعد راهی دنیای جادوییش شد.