گابریل دلاکور
از يت نكن! شايدم، اذيت نكن!
ماگل
- آخرین ورود
- دوشنبه 30 خرداد 1390 17:33
- عضویت
- 1386/07/24
- پست‌ها
- 708
زمان حال، سال 1074
- این جا بشین.
پیرزن نحیفی که این حرف را زده بود روی مبل کوچک و صورتی رنگی در اتاقک خود نشست. اتاقک او شلوغ به نظر میرسید و دلیل اصلی آن به کار بُردن پارچه های شلوغ و خالخالی در ساخت مبل ها و اثاثیه بود. اتاق مربع شکل بود و یک مبل کوچک صورتی در گوشه ای از آن قرار داشت. کنارش میز گردی بود و بقیه ی اتاق به خاطر یک شومینه و دو مبل آبی سفید ِ دیگر، پر به نظر میرسید. موکت آبی رنگ و نرمی کف اتاق را پوشانده بود. روی میز گرد که رو میزی سفید با خالخال های آبی داشت، یک سینی با دوتا فنجان قهوه قرار داشت که چند لحظه پیش، دختر جوانی آن را روی میز گذاشت.
دختر موهای بلوند خود را با دستش عقب زد و روبروی پیرزن، روی زمین نشست. نگاه کنجکاو و زیبایش به چشمان خسته ی پیرزن معطوف شدکه با مهربانی به او نگاه میکرد. پیرزن فنجانش را برداشت و گفت:
-گابریل، تو خیلی سوال میپرسی! اما من حافظه ی قوی دارم و میتونم بهت بگم که اون زمان دقیقا چه اتفاقی افتاد.
گابریل با لحن بشاش و شادمانی از فنجانش نوشید و سپس گفت:
- بگید مادر بزرگ، بگید قضیه چی بوده. فقط، درست مثل یک معجزه برام تعریف کنید ..
پیرزن لبخندی زد و چین و چروک های صورتش دو برابر شد. دستی به موهای نرم گابریل کشید و سپس، به دور دست نگاه کرد. به جایی خیره شد و یاد خاطرات گذشته کرد ..
- سال 1054 بود.. فلور اون موقع ده سالش بیشتر نبود. آپولین، مادرتون به فلور قول داده بود که اون رو حتما یک سفر به مصر میبره. در طی اون سفر ...
سال 1054
گرمای وحشتناک بیابان او را می آزرد. حتی آن هنگام از عصر که دیگر شب نزدیک بود. فلور دستش را به پیشانی کوچکش کشید و عرق خود را پاک کرد. آپولین جلوتر از او حرکت میکرد و سندی ،مادر بزرگ فلور نیز عقب تر از همه سلانه سلانه راه میرفت. فلور غرولند کرد :
- پس چرا نمی رسیم، مامان؟ من تا کی باید این گرما رو تحمل کنم؟ دیگه خسته شدم. نمیتونم!
آپولین به سوی دخترش برگشت. صبر کرد تا فلور نزدیک او شود، سپس دستش را دور گردن او انداخت و پاسخ داد :
- چیزی نیست. قطب نما این طرف رو شمال نشون میده. ما داریم نزدیک ِ مصر میشیم . فکر میکنم با توجه به اهرامش بتونیم پیداش کنیم. مادر، شما آلِتون خوبه؟
سندی با حرکت سر جواب مثبت داد. فلور و آپولین مشغول صحبت شدند و مسیری که قطب نما به آنها نشان میداد را پیمودند.. چند ساعت بعد، اواسط شب بود. آپولین از داخل کوله پشتی اش یک چادر خارج کرد و با کمک سندی و کمک های کوچک و مهم ِ فلور، آن را بنا کردند. سپس آتشی ساختند و همگی دور آن جمع شدند تا چیزی بخورند.آن شب بدون مهتاب و بسیار تاریک و ترسناک بود. فلور از اینکه با دو نفر بزرگ تر بود، کاملا خوشحال به نظر میرسید. بعد از تمام شدن شام هر سه ی آنها وارد چادر شدند. آپولین در مورد مصر صحبت میکرد و فلور که شیفته ی صحبت های او در مورد تمدن مصر بود، با دقت به حرف های او گوش میکرد.
نیمه های شب، آپولین با صدای جیغی از خواب بیدار شد. به اطرافش نگاه کرد. ناگهان قلبش در سینه فرو ریخت. رو انداز فلور کنار رفته بود و جای او خالی بود. سندی را بیدار کرد و هردو با عجله از چادر خارج شدند. هنوز خواب و منگ بودند. صدای جیغ فلور دوباره شنیده شد. آپولین با عجله به سوی یک تکه ی تیره در میان شن های بیابان رفت. در تاریکی شب موی بور فلور را تشخیص داد.
- چی شده؟
فلور با جیغ و فریاد کمک میخواست. آپولین او را در آغوش کشید ولی فلور دوباره جیغ کشید.
- پام.. پام خیلی درد میکنه! یه چیزی توی این بوته بود که من رو گاز گرفت! پام.. کمک .. آی!
آپولین بلیز فلور را کمی بالا زد.. شکمش خیس بود و وقتی آپولین به کف دستش نگاه کرد، لکه ی تیره ای را در کف دست سفیدش دید. چهره ی فلور مثل روح شده بود. آپولین با وحشت گفت:
- خیلی خب، چیزی نیست فلور. ازت میخوام که فقط جیغ نکشی! من درستش میکنم عزیزم، کمی نور میخوام مادر.
- ذخیره ی چوب آتشمون کم شده، آپولین!
آپولین با وحشت به مادرش نگاه کرد. او باید جان دخترش را نجات میداد. به فلور نگاه کرد. با اینکه او را درست نمی دید. دست فلور که در دستش بود، دست اورا محکم فشار داد. آپولین درد فلور را حس میکرد. سر خودش یا هر کسی فریاد کشید:
- ولی من نور میخوام! من باید ببینم که چه کار میکنم.. همین الان هم نور میخوام! تا صبح ممکنه دیر بشه!
سندی سعی میکرد دخترش را آرام کند. حال نوه اش، با عصبانیت دخترش خوب نمیشد. آپولین را بلند کرد و او را در آغوش کشید.
- باید آرامش خودمون رو حفظ کنیم.. شیشش.. آروم باش..
آپولین بالای سر فلور نشست. به او گفت:
- چرا این وقت شب اینجا اومدی؟
فلور در میان هق هق گریه اش، پاسخ داد:
- میخواستم دستشویی کنم!
آپولین خندید.. اما فلور همچنان از درد می نالید و اشک میریخت. آپولین افسوس میخورد که چوبدستی اش را از او گرفته بودند.. بدون جادو، هیچ کاری نمیتوانست انجام دهد. اگر آن زمان چوبدستی داشت می توانست به راحتی روشنایی ایجاد کند و با یک ورد ساده پا و شکم دخترش را بهبود بخشید اما حالا ، بدون نور و چوبدستی در تاریکی اسیر شده بود. همان طور که به فلور با مهربانی لبخند میزد ، شروع به خواندن شعری کرد. سر فلور را نوازش میکرد و همزمان برای او یک شعر، با صدای زیبای خودش میخواند.. شعر به زبان فرانسوی بود.
ناگهان صدای انفجار بلندی، صدای گرم و آرام آپولین را در خودش غرق کرد. آپولین ساکت شد و به اطراف نگاه کرد. بی دریغ چشمش به آسمان دوخته شد. فلور از وحشت جیغ کشید. سندی تنها کسی بود که تعجب نکرده بود. او رو به آسمان خندید و سپس فریاد کشید:
- این یک انفجاره اَبَرنواختری است. وای خدای بزرگ، چقدر زیباست. این اتفاق زمانی می افتد که یک ستاره به حد غول سرخ خودش میرسه و بعد ازاون این انفجار دو سه روزه رخ میده و بعدش ، ستاره از بین میره . در ضمن ، ستاره های بزرگ و پرحجم این طوری میشه ولی خورشید مثلا نه ! اون کوتوله سفیده که خیلی متفاوت تره .. در ضمن ، این ستاره جرم زیادی رو از دست داده .. همون هاله هاست .. این درخشندگی خیلی زیاد و خیره کننده است ، نه؟
آپولین با تعجب پرسید:
- شما از کجا میدونید ، مادر ؟
- من یک زمانی نجوم میخوندم و خیلی علاقه داشتم. توی دوسه تا از کارها هم به دوستان نجوم شناسم کمک کردم ..
در آسمان ستاره ی دور و کوچکی که به اندازه ی یک نخود میبود، انفجار کرده بود. دور تا دور آن، دود ها به صورت ابرهای بزرگ و روشنی مثل آتش بوجود آمده بود. تمام بیابان از نور آن، نور خیره کننده اش روشن شده بود. هیچ کس چیزی نمیگفت. دود های ابرمانند شروع به حرکت کرده و در هوای اطراف پخش شدند. حالا آن ستاره ی کوچک، به اندازه ی یک توپ بسکتبال در آسمان شده بود که دو تا دورش ، هاله های نورانی وجود داشت. آنقدر خیره کننده و عظیم بود که آپولین، تنها زمانی که فلور او را صدا زد به خود آمد و به یاد او افتاد. به سرعت آخرین نگاهش را به ستاره انداخت و روبروی فلور روی زمین نشست.
سندی، همچنان در حال شکر گذاری و تحسین آن ستاره بود. این یک معجزه بود که آنها به نور نیاز داشتند و این، باعث پدید آمدن نور شده بود. این انفجار ایرنواختری جان یک دختر بچه را نجات داده بود، و این یک معجزه ی واقعی بود. سندی همچنان به ستاره خیره مانده بود. هاله های دور آن، به آرامی حرکت میکردند ولی انفجار دیگری رخ نداده بود . صدای انفجار آنقدر زیاد بود که تقریبا به اندازه ی صدای یک ترقه در زمین شنیده شده بود.
آپولین سندی را به خود آورد.
- پای فلور رو بستم. شکمش هم خراش بدی برداشته بود که اون رو شستم.
وسپس ، هردو با قدردانی به ستاره خیره ماندند...
زمان حال
گابریل در حالی که با لبخند به مادر بزرگش خیره شده بود، با تعجب گفت:
- وای خدای بزرگ ..! چرا اون موقع چوبدستی نداشتید؟
- برای رفتن به مصر چوبدستی هامون رو گرفتند و ما هم راه بیابان رو انتخاب کردیم تا راه هوایی رو. آخه ما جادوگریم و هواپیما یک مقدار مشکل بود! البته الان هواپیما های مشنگی خیلی خوبند، ولی در اون زمان این طور نبودند. خب، این هم اون انفجاری که این همه میپرسیدی!
گابریل با وحشت به مادر بزرگش نگاهی انداخت و سپس گفت:
- مادر بزرگ، فلور هنوز هم اون زخم رو روی شکمش داره!
سندی خندید و دوباره به موهای گابریل دست کشید.
----
1) از فلش بک استفاده نکردم، چون بیشتر مال ِ پستای خزه!
2) اسم مادر بزرگ رو هم خودم نوشتم!
3) مادر بزرگ ِ ، سندی دلاکور همون نجوم شناس است! دو تا تکلیف رو قاطی کردم !
4) مرسی.
- این جا بشین.
پیرزن نحیفی که این حرف را زده بود روی مبل کوچک و صورتی رنگی در اتاقک خود نشست. اتاقک او شلوغ به نظر میرسید و دلیل اصلی آن به کار بُردن پارچه های شلوغ و خالخالی در ساخت مبل ها و اثاثیه بود. اتاق مربع شکل بود و یک مبل کوچک صورتی در گوشه ای از آن قرار داشت. کنارش میز گردی بود و بقیه ی اتاق به خاطر یک شومینه و دو مبل آبی سفید ِ دیگر، پر به نظر میرسید. موکت آبی رنگ و نرمی کف اتاق را پوشانده بود. روی میز گرد که رو میزی سفید با خالخال های آبی داشت، یک سینی با دوتا فنجان قهوه قرار داشت که چند لحظه پیش، دختر جوانی آن را روی میز گذاشت.
دختر موهای بلوند خود را با دستش عقب زد و روبروی پیرزن، روی زمین نشست. نگاه کنجکاو و زیبایش به چشمان خسته ی پیرزن معطوف شدکه با مهربانی به او نگاه میکرد. پیرزن فنجانش را برداشت و گفت:
-گابریل، تو خیلی سوال میپرسی! اما من حافظه ی قوی دارم و میتونم بهت بگم که اون زمان دقیقا چه اتفاقی افتاد.
گابریل با لحن بشاش و شادمانی از فنجانش نوشید و سپس گفت:
- بگید مادر بزرگ، بگید قضیه چی بوده. فقط، درست مثل یک معجزه برام تعریف کنید ..
پیرزن لبخندی زد و چین و چروک های صورتش دو برابر شد. دستی به موهای نرم گابریل کشید و سپس، به دور دست نگاه کرد. به جایی خیره شد و یاد خاطرات گذشته کرد ..
- سال 1054 بود.. فلور اون موقع ده سالش بیشتر نبود. آپولین، مادرتون به فلور قول داده بود که اون رو حتما یک سفر به مصر میبره. در طی اون سفر ...
سال 1054
گرمای وحشتناک بیابان او را می آزرد. حتی آن هنگام از عصر که دیگر شب نزدیک بود. فلور دستش را به پیشانی کوچکش کشید و عرق خود را پاک کرد. آپولین جلوتر از او حرکت میکرد و سندی ،مادر بزرگ فلور نیز عقب تر از همه سلانه سلانه راه میرفت. فلور غرولند کرد :
- پس چرا نمی رسیم، مامان؟ من تا کی باید این گرما رو تحمل کنم؟ دیگه خسته شدم. نمیتونم!
آپولین به سوی دخترش برگشت. صبر کرد تا فلور نزدیک او شود، سپس دستش را دور گردن او انداخت و پاسخ داد :
- چیزی نیست. قطب نما این طرف رو شمال نشون میده. ما داریم نزدیک ِ مصر میشیم . فکر میکنم با توجه به اهرامش بتونیم پیداش کنیم. مادر، شما آلِتون خوبه؟
سندی با حرکت سر جواب مثبت داد. فلور و آپولین مشغول صحبت شدند و مسیری که قطب نما به آنها نشان میداد را پیمودند.. چند ساعت بعد، اواسط شب بود. آپولین از داخل کوله پشتی اش یک چادر خارج کرد و با کمک سندی و کمک های کوچک و مهم ِ فلور، آن را بنا کردند. سپس آتشی ساختند و همگی دور آن جمع شدند تا چیزی بخورند.آن شب بدون مهتاب و بسیار تاریک و ترسناک بود. فلور از اینکه با دو نفر بزرگ تر بود، کاملا خوشحال به نظر میرسید. بعد از تمام شدن شام هر سه ی آنها وارد چادر شدند. آپولین در مورد مصر صحبت میکرد و فلور که شیفته ی صحبت های او در مورد تمدن مصر بود، با دقت به حرف های او گوش میکرد.
نیمه های شب، آپولین با صدای جیغی از خواب بیدار شد. به اطرافش نگاه کرد. ناگهان قلبش در سینه فرو ریخت. رو انداز فلور کنار رفته بود و جای او خالی بود. سندی را بیدار کرد و هردو با عجله از چادر خارج شدند. هنوز خواب و منگ بودند. صدای جیغ فلور دوباره شنیده شد. آپولین با عجله به سوی یک تکه ی تیره در میان شن های بیابان رفت. در تاریکی شب موی بور فلور را تشخیص داد.
- چی شده؟
فلور با جیغ و فریاد کمک میخواست. آپولین او را در آغوش کشید ولی فلور دوباره جیغ کشید.
- پام.. پام خیلی درد میکنه! یه چیزی توی این بوته بود که من رو گاز گرفت! پام.. کمک .. آی!
آپولین بلیز فلور را کمی بالا زد.. شکمش خیس بود و وقتی آپولین به کف دستش نگاه کرد، لکه ی تیره ای را در کف دست سفیدش دید. چهره ی فلور مثل روح شده بود. آپولین با وحشت گفت:
- خیلی خب، چیزی نیست فلور. ازت میخوام که فقط جیغ نکشی! من درستش میکنم عزیزم، کمی نور میخوام مادر.
- ذخیره ی چوب آتشمون کم شده، آپولین!
آپولین با وحشت به مادرش نگاه کرد. او باید جان دخترش را نجات میداد. به فلور نگاه کرد. با اینکه او را درست نمی دید. دست فلور که در دستش بود، دست اورا محکم فشار داد. آپولین درد فلور را حس میکرد. سر خودش یا هر کسی فریاد کشید:
- ولی من نور میخوام! من باید ببینم که چه کار میکنم.. همین الان هم نور میخوام! تا صبح ممکنه دیر بشه!
سندی سعی میکرد دخترش را آرام کند. حال نوه اش، با عصبانیت دخترش خوب نمیشد. آپولین را بلند کرد و او را در آغوش کشید.
- باید آرامش خودمون رو حفظ کنیم.. شیشش.. آروم باش..
آپولین بالای سر فلور نشست. به او گفت:
- چرا این وقت شب اینجا اومدی؟
فلور در میان هق هق گریه اش، پاسخ داد:
- میخواستم دستشویی کنم!
آپولین خندید.. اما فلور همچنان از درد می نالید و اشک میریخت. آپولین افسوس میخورد که چوبدستی اش را از او گرفته بودند.. بدون جادو، هیچ کاری نمیتوانست انجام دهد. اگر آن زمان چوبدستی داشت می توانست به راحتی روشنایی ایجاد کند و با یک ورد ساده پا و شکم دخترش را بهبود بخشید اما حالا ، بدون نور و چوبدستی در تاریکی اسیر شده بود. همان طور که به فلور با مهربانی لبخند میزد ، شروع به خواندن شعری کرد. سر فلور را نوازش میکرد و همزمان برای او یک شعر، با صدای زیبای خودش میخواند.. شعر به زبان فرانسوی بود.
ناگهان صدای انفجار بلندی، صدای گرم و آرام آپولین را در خودش غرق کرد. آپولین ساکت شد و به اطراف نگاه کرد. بی دریغ چشمش به آسمان دوخته شد. فلور از وحشت جیغ کشید. سندی تنها کسی بود که تعجب نکرده بود. او رو به آسمان خندید و سپس فریاد کشید:
- این یک انفجاره اَبَرنواختری است. وای خدای بزرگ، چقدر زیباست. این اتفاق زمانی می افتد که یک ستاره به حد غول سرخ خودش میرسه و بعد ازاون این انفجار دو سه روزه رخ میده و بعدش ، ستاره از بین میره . در ضمن ، ستاره های بزرگ و پرحجم این طوری میشه ولی خورشید مثلا نه ! اون کوتوله سفیده که خیلی متفاوت تره .. در ضمن ، این ستاره جرم زیادی رو از دست داده .. همون هاله هاست .. این درخشندگی خیلی زیاد و خیره کننده است ، نه؟
آپولین با تعجب پرسید:
- شما از کجا میدونید ، مادر ؟
- من یک زمانی نجوم میخوندم و خیلی علاقه داشتم. توی دوسه تا از کارها هم به دوستان نجوم شناسم کمک کردم ..
در آسمان ستاره ی دور و کوچکی که به اندازه ی یک نخود میبود، انفجار کرده بود. دور تا دور آن، دود ها به صورت ابرهای بزرگ و روشنی مثل آتش بوجود آمده بود. تمام بیابان از نور آن، نور خیره کننده اش روشن شده بود. هیچ کس چیزی نمیگفت. دود های ابرمانند شروع به حرکت کرده و در هوای اطراف پخش شدند. حالا آن ستاره ی کوچک، به اندازه ی یک توپ بسکتبال در آسمان شده بود که دو تا دورش ، هاله های نورانی وجود داشت. آنقدر خیره کننده و عظیم بود که آپولین، تنها زمانی که فلور او را صدا زد به خود آمد و به یاد او افتاد. به سرعت آخرین نگاهش را به ستاره انداخت و روبروی فلور روی زمین نشست.
سندی، همچنان در حال شکر گذاری و تحسین آن ستاره بود. این یک معجزه بود که آنها به نور نیاز داشتند و این، باعث پدید آمدن نور شده بود. این انفجار ایرنواختری جان یک دختر بچه را نجات داده بود، و این یک معجزه ی واقعی بود. سندی همچنان به ستاره خیره مانده بود. هاله های دور آن، به آرامی حرکت میکردند ولی انفجار دیگری رخ نداده بود . صدای انفجار آنقدر زیاد بود که تقریبا به اندازه ی صدای یک ترقه در زمین شنیده شده بود.
آپولین سندی را به خود آورد.
- پای فلور رو بستم. شکمش هم خراش بدی برداشته بود که اون رو شستم.
وسپس ، هردو با قدردانی به ستاره خیره ماندند...
زمان حال
گابریل در حالی که با لبخند به مادر بزرگش خیره شده بود، با تعجب گفت:
- وای خدای بزرگ ..! چرا اون موقع چوبدستی نداشتید؟
- برای رفتن به مصر چوبدستی هامون رو گرفتند و ما هم راه بیابان رو انتخاب کردیم تا راه هوایی رو. آخه ما جادوگریم و هواپیما یک مقدار مشکل بود! البته الان هواپیما های مشنگی خیلی خوبند، ولی در اون زمان این طور نبودند. خب، این هم اون انفجاری که این همه میپرسیدی!
گابریل با وحشت به مادر بزرگش نگاهی انداخت و سپس گفت:
- مادر بزرگ، فلور هنوز هم اون زخم رو روی شکمش داره!
سندی خندید و دوباره به موهای گابریل دست کشید.
----
1) از فلش بک استفاده نکردم، چون بیشتر مال ِ پستای خزه!
2) اسم مادر بزرگ رو هم خودم نوشتم!
3) مادر بزرگ ِ ، سندی دلاکور همون نجوم شناس است! دو تا تکلیف رو قاطی کردم !
4) مرسی.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط گابریل دلاکور در 1387/4/8 20:21:56
[b]دیگه ب
(2.77 KB)
