فلش بک
باران به شدت می بارید.من با بهترین دوستم امیلی قرار بود به سینما برویم . الان نیم ساعت بود که من دم در سینما منتظر او بودم . بهش تلفن کردم و صدای زنگ موبایلش را از پشت سرم شنیدم. برگشتم و او خود را در آغوش من رها و شروع به گریه با صدای بلند کرد. سریع گفتم :"خودت را جمع و جور کن همه دارند ما را نگاه می کنند."
آرام و با لحن گریه ای گفت :"نمی توانم خودم را نگه دارم یک جوری با جادوهات من را پنهان کن."
_"می دانی که اجازه ی این کار را خارج از مدرسه نداریم."
او گریه اش را متوقف، سرش را بلند کرد و گفت :" تو حق داری من حالت عادی خودم را ندارم .من را ببخش."
_" مشکلی نیست بیا بریم داخل ."و هر دو داخل می شویم.
با این که فیلم کمیک بود و مردم از خنده به خود می پیچیدند. امیلی مثل مجسمه با یک لبخند مصنوعی نشسته بود و در اواخر فیلم شروع به گریه کرد و از جایش بلند شد و دوان دوان از سالن سینما خارج گشت.من هم پشت سرش دویدم و وقتی خارج شدم او را در زیر باران در حالی که نشسته بود و گریه می کرد پیدا کردم . چتر را در آوردم و بالای سرمان گرفتم و او را به داخل تاکسی راهنمایی کردم .
بعد از چند لحظه گفت :" متاسفم سپتیما من امروز حالم خوب نیست. من را ببخش که همه ی زحماتت را از بین می برم."
بر سرش فریاد کشیدم:"امیلی بس کن این چه حرفی است که می زنی؟"
_"دروغ که نمی گویم از وقتی مادرم مرده در خانه ی تو بودم و پدرت ما را در این مدت تنها گذاشت و خودش خانه ای دیگر اجاره کرد تا ما راحت باشیم و تو همه ی مشکلات را قبول کردی و با من به مدرسه ی معمولی آمدی تا من را به زندگی باز گردانی ولی من ناسپاس تر از این حرف ها هستم و نتوانسته ام هیچ کدام از کار هایت را جبران کنم."
_"ادامه نده . می دانی من به تو و مادرت بیشتر از این ها بدهکارم او از وقتی من سه ساله بودم مثل یکی از بچه های خودش با من رفتار کرد و در حالی که پدرم من را در خانه تنها گذاشته بود او بود که من را از دست پرستارم نجات داد و گر نه او من را با چاقو کشته بود و بعد از آن من با شما زندگی کردم. تو خواهر من هستی این چه حرفیه است که می زنی ."
امیلی خودش را در آغوشم دوباره رها کرد و آرام گفت:"من ازت یک خواهش دارم."
_"منتظر دعوتنامه ای ؟زود باش بگو."
_"ازت می خواهم به هاگوارتز برگردی .تو سال آخرت را نباید به خاطر من از دست بدهی مادرم دوست نداشت استعداد تو اینگونه از بین برود."
_"من دیگر به آن مدرسه بر نمی گردم می خواهم دوباره با هم باشیم ،مثل قبل از وقتی که دعوتنامه ی هاگوارتز بیاید. یادت می آید؟"
_"هرگز فراموش نمی کنم ؛بهترین دوره ی زندگی من!"
راننده ی تاکسی ماشین را نگه داشت و گفت :"رسیدیم خانم ها."
من کرای ماشین را پرداختم و هر دو از ماشین خارج شدیم و وارد خانه گشتیم.
من وارد اتاق خودم شدم لباسم را عوض کردم سری به امیلی زدم وقتی می خواستم از اتاقش خارج شوم او گفت:"سپتیما بهم قول بده سال آخرت را در هاگوارتز خواهی گذراند."
با حالتی عصبانی گفتم :"هرگز !من که بهت گفتم من پیشت خواهم ماند و با هم بقیه عمرمان را خواهیم گذراند. برای آینده برنامه ی زیادی دارم.فعلا بخواب."
امیلی صورتش را به طرف من بر گرداندو گفت :" برای مامان خیلی دلم تنگ شده."
دست هایم شل شدند و بغضم ترکید و شروع به گریه کردم :"من هم دلم برای مامان تنگ شده است."
او بلند شد من را در آغوشش فشرد و گفت :"به خاطر همه چیز ازت ممنونم. تو بهتر از هر خواهری برای من بودی."
من را به اتاقم برد و مانند سه ماه قبل که من هر شب این کار را با او کرده ام او هم لحاف را رویم کشید و در اتاقم را بست و من را تنها گذاشت چون من هم حالت عادی خود را از دست داده بودم ونیاز به یک شب گریه داشتم آن هم در تنهایی و غافل از همه جا و او خوب این را می دانست.
پایان فلش بک
امروز از خواب بیدار می شوم . به تقویمم نگاه می کنم ؛امروز روز تولدم است.پدرم در می زند و با اجازه ی من وارد می شود . وقتی من را در مقابل تقویم می بیند می گوید :"عزیزم زود تر حاضر شو امروز خیلی کار داریم خودت که بهتر می دانی."
لباس تازه ای را که برای امروز تهیه دیده ام را می پوشم. قبل از این که پایین بروم در صندوقچه ام، که همه ی چیز های با ارزشم در آن است را باز می کنم آخرین نامه ی امیلی را می خواهم:
سپتیمای عزیزم
دیشب مادر به خوابم آمد و گفت مدت انتظار تمام شده است و با لبخند من را در آغوش گرفت و رفت . امروز در تمام مدتی که با تو بودم به خاطر جدایی می گریستم چون دوری تو برایم خیلی سخت است.
ازت خواهش کردم به هاگوارتز برگردی چون بهترین و باهوش ترین دختری هستی که در عمرم دیدم و نمی خواهم استعدادت تباه شود. پس این نعمت الهی را در جایگاهش به نحو احسنت استفاده بکن و بگذار به آرزویم (موفقیت تو) دست یابم.
من و مادر تو را دوست داریم و هرگز تو را فراموش نخواهیم کرد. تو درسته که با ما فرق داشتی و عضو دنیای دیگری بودی ولی برای هر کدام از ما خیلی عزیز بودی و ما تو را بیشتر از هر کس دیگری دوست داریم و داشتیم و خواهیم داشت.
ازت خواهش می کنم من را برای همه چیز ببخشی چون می دانم با تو خیلی بد کردم و محبت هایت را نتوانستم جبران کنم.
خاطراتمان را فراموش نکن چون با آن ها در ذهنت زنده ام.
نامه ی بهترین دوستم را که دختر همسایه ی روبرویمان بود و او و مادرش نقش خواهر و مادری را که من در اصل نداشتم در زندگی ام ایفا کردند را، به سر جایش بر می گردانم.
آن شب امیلی با مرگ طبیعی از پیش من رفت و جادوی من به کمکم نیامد. امروز دوسال بعد از آن روز است . روز مرگ امیلی یا روز تولد من!
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
با تشکر سپتیما ویکتور
باران به شدت می بارید.من با بهترین دوستم امیلی قرار بود به سینما برویم . الان نیم ساعت بود که من دم در سینما منتظر او بودم . بهش تلفن کردم و صدای زنگ موبایلش را از پشت سرم شنیدم. برگشتم و او خود را در آغوش من رها و شروع به گریه با صدای بلند کرد. سریع گفتم :"خودت را جمع و جور کن همه دارند ما را نگاه می کنند."
آرام و با لحن گریه ای گفت :"نمی توانم خودم را نگه دارم یک جوری با جادوهات من را پنهان کن."
_"می دانی که اجازه ی این کار را خارج از مدرسه نداریم."
او گریه اش را متوقف، سرش را بلند کرد و گفت :" تو حق داری من حالت عادی خودم را ندارم .من را ببخش."
_" مشکلی نیست بیا بریم داخل ."و هر دو داخل می شویم.
با این که فیلم کمیک بود و مردم از خنده به خود می پیچیدند. امیلی مثل مجسمه با یک لبخند مصنوعی نشسته بود و در اواخر فیلم شروع به گریه کرد و از جایش بلند شد و دوان دوان از سالن سینما خارج گشت.من هم پشت سرش دویدم و وقتی خارج شدم او را در زیر باران در حالی که نشسته بود و گریه می کرد پیدا کردم . چتر را در آوردم و بالای سرمان گرفتم و او را به داخل تاکسی راهنمایی کردم .
بعد از چند لحظه گفت :" متاسفم سپتیما من امروز حالم خوب نیست. من را ببخش که همه ی زحماتت را از بین می برم."
بر سرش فریاد کشیدم:"امیلی بس کن این چه حرفی است که می زنی؟"
_"دروغ که نمی گویم از وقتی مادرم مرده در خانه ی تو بودم و پدرت ما را در این مدت تنها گذاشت و خودش خانه ای دیگر اجاره کرد تا ما راحت باشیم و تو همه ی مشکلات را قبول کردی و با من به مدرسه ی معمولی آمدی تا من را به زندگی باز گردانی ولی من ناسپاس تر از این حرف ها هستم و نتوانسته ام هیچ کدام از کار هایت را جبران کنم."
_"ادامه نده . می دانی من به تو و مادرت بیشتر از این ها بدهکارم او از وقتی من سه ساله بودم مثل یکی از بچه های خودش با من رفتار کرد و در حالی که پدرم من را در خانه تنها گذاشته بود او بود که من را از دست پرستارم نجات داد و گر نه او من را با چاقو کشته بود و بعد از آن من با شما زندگی کردم. تو خواهر من هستی این چه حرفیه است که می زنی ."
امیلی خودش را در آغوشم دوباره رها کرد و آرام گفت:"من ازت یک خواهش دارم."
_"منتظر دعوتنامه ای ؟زود باش بگو."
_"ازت می خواهم به هاگوارتز برگردی .تو سال آخرت را نباید به خاطر من از دست بدهی مادرم دوست نداشت استعداد تو اینگونه از بین برود."
_"من دیگر به آن مدرسه بر نمی گردم می خواهم دوباره با هم باشیم ،مثل قبل از وقتی که دعوتنامه ی هاگوارتز بیاید. یادت می آید؟"
_"هرگز فراموش نمی کنم ؛بهترین دوره ی زندگی من!"
راننده ی تاکسی ماشین را نگه داشت و گفت :"رسیدیم خانم ها."
من کرای ماشین را پرداختم و هر دو از ماشین خارج شدیم و وارد خانه گشتیم.
من وارد اتاق خودم شدم لباسم را عوض کردم سری به امیلی زدم وقتی می خواستم از اتاقش خارج شوم او گفت:"سپتیما بهم قول بده سال آخرت را در هاگوارتز خواهی گذراند."
با حالتی عصبانی گفتم :"هرگز !من که بهت گفتم من پیشت خواهم ماند و با هم بقیه عمرمان را خواهیم گذراند. برای آینده برنامه ی زیادی دارم.فعلا بخواب."
امیلی صورتش را به طرف من بر گرداندو گفت :" برای مامان خیلی دلم تنگ شده."
دست هایم شل شدند و بغضم ترکید و شروع به گریه کردم :"من هم دلم برای مامان تنگ شده است."
او بلند شد من را در آغوشش فشرد و گفت :"به خاطر همه چیز ازت ممنونم. تو بهتر از هر خواهری برای من بودی."
من را به اتاقم برد و مانند سه ماه قبل که من هر شب این کار را با او کرده ام او هم لحاف را رویم کشید و در اتاقم را بست و من را تنها گذاشت چون من هم حالت عادی خود را از دست داده بودم ونیاز به یک شب گریه داشتم آن هم در تنهایی و غافل از همه جا و او خوب این را می دانست.
پایان فلش بک
امروز از خواب بیدار می شوم . به تقویمم نگاه می کنم ؛امروز روز تولدم است.پدرم در می زند و با اجازه ی من وارد می شود . وقتی من را در مقابل تقویم می بیند می گوید :"عزیزم زود تر حاضر شو امروز خیلی کار داریم خودت که بهتر می دانی."
لباس تازه ای را که برای امروز تهیه دیده ام را می پوشم. قبل از این که پایین بروم در صندوقچه ام، که همه ی چیز های با ارزشم در آن است را باز می کنم آخرین نامه ی امیلی را می خواهم:
سپتیمای عزیزم
دیشب مادر به خوابم آمد و گفت مدت انتظار تمام شده است و با لبخند من را در آغوش گرفت و رفت . امروز در تمام مدتی که با تو بودم به خاطر جدایی می گریستم چون دوری تو برایم خیلی سخت است.
ازت خواهش کردم به هاگوارتز برگردی چون بهترین و باهوش ترین دختری هستی که در عمرم دیدم و نمی خواهم استعدادت تباه شود. پس این نعمت الهی را در جایگاهش به نحو احسنت استفاده بکن و بگذار به آرزویم (موفقیت تو) دست یابم.
من و مادر تو را دوست داریم و هرگز تو را فراموش نخواهیم کرد. تو درسته که با ما فرق داشتی و عضو دنیای دیگری بودی ولی برای هر کدام از ما خیلی عزیز بودی و ما تو را بیشتر از هر کس دیگری دوست داریم و داشتیم و خواهیم داشت.
ازت خواهش می کنم من را برای همه چیز ببخشی چون می دانم با تو خیلی بد کردم و محبت هایت را نتوانستم جبران کنم.
خاطراتمان را فراموش نکن چون با آن ها در ذهنت زنده ام.
نامه ی بهترین دوستم را که دختر همسایه ی روبرویمان بود و او و مادرش نقش خواهر و مادری را که من در اصل نداشتم در زندگی ام ایفا کردند را، به سر جایش بر می گردانم.
آن شب امیلی با مرگ طبیعی از پیش من رفت و جادوی من به کمکم نیامد. امروز دوسال بعد از آن روز است . روز مرگ امیلی یا روز تولد من!
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
با تشکر سپتیما ویکتور
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!

[i][size=small][color=FFFF00]If you wish for something long enough, it will definitely

تو؟تو وکانادا؟
دارم راست می گم دیدالوس...
...شاید دیگه همدیگه رو نبینیم...
...به امید دیدار فرانک
همینی که گفتم...ناراحتی زنگ بزن 118
(فقط از قبل اطلاع بده که اونجا نباشم