کارگاه داستان‌نویسی

تصویر شماره ۱۰
یک روز آفتابی بود که با هگریت رفتیم توی اون کوچه که فک کنم اسمش ی همچین چیزی بود "دیاگون"آره فک کنم همین بود...
حالا بگذریم وقتی رسیدیم اونجا من چند ثانیه ای مات و مبهوت و خیره ماندم...
اون کوچه خیییلی جای عجیبی بود و اصلا شبیه کوچه های معمولی نبود،مثلا اون جا موجوداتی عجیب میدیدم که هگریت بعدا گفت اسم اونا گابلینه...خلاصه فرو رفته بودم تو فکر که یکهو هگریت صدام زد و از فضای خودم اومدم بیرون و رفتیم برای خرید...
من به هگریت گفتم که پولی ندارم ولی او نگفت که نترس و رفتیم وارد بانکی شدم که انگار پدر و مادرم برایم در انجا پول گذاشته بودند...
رفتیم و پول هایمان را برداشتیم تا بریم سراغ خرید وسائل...
ازون بانک که درومدیم چشمم خورد به یه مغازه عجیب ناخودآگاه رفتم سمتش تا ببینم اونجا چ خبره...پشت ویترین ی چیز بود ک خیییلی واسم جذاب بود؛اون ی کتاب سخنگو بود...اصلا باورم نمیشد که دارم با ی کلاه حرف میزنم.
از پشت شیشه بهش گفتم:سلام.حالت خوبه؟
اون با صدای بامزش گفت که:سلام.تو هری پاتری؟ممنونم.
بهش گفتم:تو من رو از کجا میشناسی؟
گفت:مگه میشه کسی تو رو نشناسه؟
گفتم:چطور مگه؟
گفت:مامان بابای تو توسط اسمشو نبر کشته شدن ولی تو نمردی و فقط پیشونیت زخم شد...
گفتم:جدی داری میگی؟یعنی مامان بابام اونطوری مردن؟یعنی زخم پیشونیم بخاطر اونه؟اصلا اسمشو نبر کیه؟
گفت:اوو شاید نباید میگفتم...یعنی واقعا نمیدونستی؟اسمشو نبر یه جادوگ....
هگریت در همین لحظه اومد و من رو کشید و گفت اصلا معلوم هست کجایی؟نگرانت شدم..
بهش گفتم:هگریت این کتاب چی میگه؟میگه مامان بابای منو یکی کشته که اسمش هم نگفت.مگه مامان بابای من تصادف نکردن؟؟و گفت خواست منو بکشه که نمردم و فقط پیشونیم زخم شده...
گفت:اینا زیاد مهم نیست...الان باید فقط سریع خریدات رو بکنی تا برسیم به قطار...
پس منم اعتنایی نکردم و رفتیم سراغ خرید ها...ولی ذهنم هنوز مشغولش بود.
اولین چیز رفتیم و کتاب هامو گرفتیم که زیاد چیز خاصی نبود و فقط از صاحب اونجا که یک پیرزن بود با حیوون خونگیش که یک گربه بود که بال داشت!
بعدش رفتیم سراغ خرید چوبدستی که اینجا هگریت منو ول کرد و رفت و گفت:وایسا و خریدت رو بکن من الان میام...
گفتم باشه.
به اون پیرمرد سلام کردم
گفت:(با لحن عصبانی)بگو چی میخوای؟
چون اون کتاب بهم گفته بود من معروفم و این اقا باهام بد برخورد کرد خواستم بهش بفهمونم که من کیم پس بهش گفتم:میدونی من کیم؟من هری پاتر هستم...
اولش گفت:هرکی میخوای باش...بگو ببینم چی میخوای.
اما کمی بعد یکهو دوهزاریش افتاد و گفت:ها؟هری پاتر؟(به من من کردن افتاد و گفت)سلام جناب هری پاتر...
ببخشید ک بد صحبت کردم..
بعدش گفتم:اشکال نداره اقا...ی چوبدستی میخوام.
گفت بله...چشم....حتما...
بعدش رفت و هی باخودش زمزمه میکرد ی چوبدستی عالی که اقای پاتر بتونه باهاش مثل پدر و مادرش شجاعانه جلوی جادوگرای بد وایسه و از ته اون راهروی تنگ بهم ریخته ی جعبه دراز و کوتاه اورد.
درش رو باز کردم و دیدم ی چوبه.اول فک کردم عادیه ولی بعدش که اقا هه گفت ی چیزی رو بگم فهمیدم نه اون عادی نیست و باهاش ی اتفاقاتی میفته...
اما اون گفت اون خوب نیست و رفت یکی دیگه اورد...
حدود ۳۰ تا چوبدستی امتحان کردم تا بالاخره اون چیزی که باید پیدا شد...
خلاصه من پول رو دادم و اومدم بیرون و دیدم هگریت با دوتا بستنی قیفی وایساده...
بهش گفتم:اینا چیه؟
گفت:بستنی قیفی با طعم برگ درخت بید کتک زن!
اون رو گرفتم و مزه کردم و فهمیدم خیییلی بد مزس ولی برای اینکه هگریت ناراحت نشه بزور تمومش کردم...
بعدش رفتیم و از بین چندین حیوان اعم از پلنگ روپایی زن،گربه قصاب،موش تعمیرکار،روباه نویسنده؛من ی جغد سفید انتخاب کردم...
و بعد از کوچه درومدیم و رفتیم سمت راه آهن و...
داستان کمی با تخلیص...


---
نمی‌دونم چرا خنده‌م گرفت که این یه کتاب بود که هری پاترو شناخت.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر شماره 6

درحالی که هق هق میکردم و گریان به تمام چیز های پیش پا افتاده ای که مرا به این روز انداخته بود فکر می کردم، صدای ناله و زاری دیگری مرا به خودم آورد. با پشت دست اشک هایم را پاک کردم و در حالی که بینی ام را بالا می کشیدم، از روی طاقچه مرتفع فریاد زدم: «کی اینجاست؟»
مرد جوانی هق هق کنان در کنار روشویی گریه می کرد.حتی متوجه ورود او نشده بودم.چند وقت اینجا در کنار هم زار می زدیم؟ اشک های خودم را پاک کردم و ورجه وورجه کنان به او نزدیک شدم.سایه ی روح کمرنگم به روی کاشی های سبز و سفید نقش گرفته بود. با صدایی کمابیش آرام تر گفتم:« ورود پسرا به دستشویی ممنوعه. البته نمیدونم درمورد پسرانی که مثل دخترا گریه میکنن صدق میکنه این قانون یا نه.» و ریز ریز خندیدم. سرش را پایین انداخت و گفت:«گمشو.»
اشک در چشمانم دوباره حلقه زد:«چی؟ به من ... چی؟» دوباره گریه ام گرفت . کمی به سمت درها عقب نشینی کردم و او خشمگین زیر لب زمزمه میکرد و ادامه می داد .
«اوه پدر. چجوری میتونی از پسری که به دستشویی دخترونه پناه میبره این توقعات رو داشته باشی. اون هری... کاش کمی شبیه اون پسرک گستاخ بودم. فقط کمی.» اشک دیگری روی گونه اش غلطید. «دراکو تو یک بزدلی. یک ترسو.»
دماغم را بالا کشیدم و با صدایی که می لرزید پرسیدم :«چی شده؟اینجا متروکه ست . کسی سر نمیزنه.» کمی دیگر دورش چرخیدم و بالای سرش ایستادم. «میخوای باهم گریه کنیم؟ من خیلی تجربه دارم. سال هاست که اینجا تنهایی گریه میکنم. خوبه که یه گریه کن دیگه هم پیشم باشه. نه؟»
دراکو با عصبانیت مشت ها ی گره خورده اش را روی روشویی کوبید و صدایش مانند پژواکی در دستشویی چرخید و چرخید. از جایم پریدم. صورتش سرخ شده بود و نفس هایش سنگین. جو بینمان مثل او عصبانی بود. گرفته و غم زده.
«ولم کن. همتون ولم کنید. حالم از تک تکتون بهم میخوره. از ماگل و جادوگر. از تک به تک جادو و افسون هاتون و چوبدستی هایی که با فیس و افاده تکونش میدید. حرف هایی که میزنید، قول هایی که می دید و توقعاتتون. ادم های رقت انگیز. بدم میاد از همتون. متنفرم.»
دلم برایش سوخت . برای روح خاکستری اش که روزی شاداب بود. چقدر خاک گرفته بود. دست دراز کردم و با حرکتی ملایم مانند نوازش، کمی از گرد و خاک وجودش را تکاندم. او اشک میر یخت و من هم پشت بندش زیر گریه زدم. برای خودم، و برای او.

---
خلاقیتت خوب بود!

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر 21
شب روی هاگوارتز سنگینی می‌کرد. آسمان تیره و عمیق بود و ابرهای ضخیم مثل موج‌هایی آرام بالای برج‌های بلند قلعه حرکت می‌کردند. باران ریز اما پیوسته می‌بارید؛ قطره‌ها روی سنگ‌های قدیمی قلعه می‌خوردند و بوی خیسِ سنگ و خاک در هوای سرد پخش شده بود. برج‌های بلند هاگوارتز در مه بارانی نیمه‌پنهان بودند و پنجره‌های تاریکشان مثل چشم‌هایی خاموش به حیاط نگاه می‌کردند.
حیاط قلعه پر از سکوت بود. سکوتی عجیب و سنگین از آن سکوت‌هایی که حتی صدای نفس کشیدن آدم‌ها هم در آن واضح شنیده می‌شود. صدها نفر کنار هم ایستاده بودند اما هیچ‌کس حرف نمی‌زد. فقط صدای باران بود که از لبه‌ی بام‌ها می‌چکید و روی سنگفرش سرد حیاط پخش می‌شد.
باد خنکی میان شنل‌های خیس می‌پیچید و موها را کمی به هم می‌ریخت. قطره‌های باران روی صورت‌ها می‌لغزیدند و با اشک‌هایی که بعضی‌ها بی‌صدا پاک می‌کردند قاطی می‌شدند. بالای سر ما برج نجوم در تاریکی قد کشیده بود؛ همان‌جا که حالا خلأیی بزرگ در دل هاگوارتز گذاشته بود.
ناگهان در میان آن تاریکی نوری کوچک روشن شد.
یکی از چوب‌دستی‌ها بالا رفت و نوک آن مثل ستاره‌ای لرزان در شب درخشید. نور طلایی در میان باران می‌لرزید، قطره‌ها از میانش عبور می‌کردند و برای لحظه‌ای برق می‌زدند.
بعد نور دیگری روشن شد.
و بعد یکی دیگر.
کم‌کم حیاط تاریک پر شد از نقطه‌های نورانی. صدها نور کوچک که در دستان بالا رفته می‌سوختند؛ نورهایی گرم و طلایی در میان شب سرد و بارانی. وقتی به آنها نگاه می‌کردی، انگار کهکشانی از ستاره‌ها درست میان حیاط هاگوارتز شکل گرفته باشد.
من هم آرام چوب‌دستی‌ام را بالا بردم. دستم کمی می‌لرزید. نه از سرما… از حس عجیبی که در سینه‌ام پیچیده بود. نور از نوک چوب‌دستی‌ام بیرون آمد و به بقیه‌ی نورها پیوست. در آن لحظه حیاط قلعه دیگر تاریک نبود. نورها روی دیوارهای سنگی می‌افتادند، روی پنجره‌های بلند می‌درخشیدند و برج‌ها را در هاله‌ای نرم و طلایی فرو می‌بردند.
باران هنوز می‌بارید. قطره‌ها از میان نورها رد می‌شدند و مثل دانه‌های شیشه‌ای برق می‌زدند. هوا سرد بود اما آن نورها گرمای عجیبی به فضا داده بودند.
به اطراف نگاه کردم. همه چوب‌دستی‌هایشان را بالا گرفته بودند. چهره‌ها در نورهای طلایی نیمه‌روشن شده بود بعضی‌ها به آسمان نگاه می‌کردند، بعضی‌ها چشم‌هایشان را بسته بودند، بعضی‌ها فقط ساکت ایستاده بودند و نور چوب‌دستی‌شان را نگه داشته بودند انگار نمی‌خاواستند این لحظه تمام شود.
دامبلدور همیشه بخشی از این قلعه بود. مثل همین برج‌ها، مثل همین دیوارهای سنگی که قرن‌ها ایستاده‌اند. حالا نبودنش را می‌شد در سکوت قلعه حس کرد؛ در بادی که میان حیاط می‌چرخید در پنجره‌های تاریکی که دیگر نور اتاقش پشتشان نبود.
اما وقتی به آن همه نور نگاه می‌کردم، حس می‌کردم تاریکی نمی‌تواند پیروز شود.
نورها در باران می‌درخشیدند و آرام در هوای شب می‌لرزیدند؛ مثل امیدی که هنوز خاموش نشده باشد. مثل یاد کسی که آنقدر بزرگ بوده که حتی رفتنش هم نمی‌تواند حضورش را از اینجا پاک کند.
آن شب، زیر آسمان بارانی هاگوارتز، میان برج‌های بلند و سنگ‌های خیس قلعه، ما فقط چوب‌دستی‌هایمان را بالا نگرفته بودیم… ما داشتیم نوری را نگه می‌داشتیم که او سال‌ها پیش در دل ما روشن کرده بود.
استاد: ملانی استانفورد

---
با توجه به اطلاعیه جدید، فعلا اختصاص اساتید به تازه‌واردان حذف شده. بنابراین در پیشبرد مراحل هرجا نیاز به کمک بود به خودم پیام بده تا راهنماییت کنم.

توصیفات دقیق و زیبایی داشتی.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

زمین، پر از برگ بود. صدای خرچ‌خرچ برگ‌های زیر پایم، گوشم را مانند سمفونی‌ای ناشناخته نوازش می‌کرد. بله، من همانم که بدون دانستن گذشته و سرنوشت برگان، روی آنان قدم می‌گذارم. همانی که نمی‌داند کدام برگ‌ها، توسط هوهوی باد از شر لگدمال شدن زیر پای موجودات مختلف خلاص می‌شوند و کدامشان، همینجا می‌مانند.
در فکر بودم و به برگ‌ها خیره شده بودم، که ناگهان نور سفید و درخشانی، درست مانند انعکاسی از بلور الماسی، چشمانم را کور کرد.
یک تک‌شاخ بود. عجیب بود. خیلی وقت است که حتی در این جنگل ممنوعه هم، تک‌شاخ ها دیگر وجود ندارند و انعکاس نورِ پوست زیبای آنها را، دیگر نمی‌توان در چشمان هیچ‌کس دید.
اما این، فرق داشت. تک‌شاخ به سمتم یورش آورد. چشمانم را از ترس این‌که قلبم، توسط شاخ نوک‌تیز تک‌شاخ تکه‌تکه شود، محکم به هم فشردم. اما هیچی حس نکردم، هیچی.
انگار، سال‌هاست که جسمی ندارم و شب‌ها در راهرو های سرد و تاریک هاگوارتز، درست مانند میرتل گریان، سرگردان می‌گشتم.
آیا من مرده‌م؟ آیا تک‌شاخ مرده است؟
نمی‌دانم. تک‌شاخ شروع می‌کند به چرخیدن دورِ من. آنقدر می‌چرخد و می‌چرخد و می‌چرخد، آنقدر پژواک صدای خرد شدن برگ‌هایِ روی زمین در گوشم می‌پیچد، که حاله‌ای آبی، از نردبان تیره‌ی آسمان بالا می‌رود و از میان شاخه‌های عریان درختان با معدود برگ‌هایی که روی آنها مانده رد می‌شود و میان ستاره‌های درخشان کوچک خودنمایی می‌کند و درست مانند شفق‌های قطبی در آسمان پدیدار می‌شود.
صحنه‌ی زیبایی بود.
در همان لحظه، دیگر حتی نور درخشان تک‌شاخ هم نمی‌توانست جلوی دیده‌ی تار و سیاهم را روشن کند.
سرم گیج می‌رفت و چشمانم سیاهی.
آن تک‌شاخ، آن‌شب کاری با من کرد. هنوز هم که هنوز است، نمی‌دانم چه و چه‌گونه. آن حاله‌ی آبی، همان تصاویر رویایی و زیبایی که قبل از مرگ جسمانی خود دیدم.
با شنیدن دوباره‌ی خش‌خش برگ‌ها، مطمئن شدم کسی دارد می‌آید. کسی می‌آید تا مرا به بستر مرگم برساند. گروهی از مدیران هاگوارتز راهی جنگل ممنوعه شدند. پروفسور دامبلدور، پروفسور مک‌گوناگال، پروفسور اسنیپ و پرستار مدرسه، من را به طرف بیمارستان مدرسه کشاندند. و همان‌موقع بود که، مطمئن شدم، قرار است شبحی باشم سرگردان در قلعه‌ای بزرگ. و این، تمام آن چیزی‌ست، که در یک شب، زندگی من را از این رو به آن‌رو چرخاند.

راستش نمی‌دونم که ظرفیت کدوم اساتید راهنما پره به‌خاطر همین مطمئن نیستم درباره‌ی انتخاب کردن استاد راهنما ولی اگر ظرفیت استاد هلنا ریونکلاو پر نیست، ایشون رو انتخاب میکنم.



















*****
با توجه به اطلاعیه جدید، فعلا اختصاص اساتید به تازه‌واردان حذف شده. بنابراین در پیشبرد مراحل هرجا نیاز به کمک بود به خودم پیام بده تا راهنماییت کنم.

داستان جالبی رو شرح داده بودی.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر شماره 19:
استاد به جای راه رفتن، بیشتر شناور به نظر می‌رسید. هر بار که نزدیک می‌شد، لباس‌های لایه‌لایه‌اش صدای خش‌خش ملایمی می‌داد. وقتی به میز من رسید، بدون نگاه کردن مستقیم گفت:

«تو از آن‌هایی هستی که آینده را نمی‌خواهند ببینند… ولی آینده تو را دوست دارد.»

نفهمیدم این تعریف بود یا تهدید.

روش پیشگویی آن روز «چای‌خوانی معکوس» بود. باید اول چای را می‌خوردیم، بعد فنجان را برعکس می‌کردیم، اما استاد تاکید کرد که مهم نیست چه می‌بینیم—مهم این است که چه چیزی را حس می‌کنیم.

یکی از دانش‌آموزان کنارم مدام با هیجان می‌گفت:
«من اژدها دیدم! نه صبر کن… شاید مرغ بود… یا کلاه؟»

یکی دیگر همان لحظه رنگش پرید و گفت:
«من هیچ‌چیز نمی‌بینم… یعنی آینده ندارم؟»

استاد خیلی آرام جواب داد:
«هیچ‌چیز، خودش بزرگ‌ترین نشانه است.»

وقتی نوبت من شد، ته فنجانم را نگاه کردم. فقط لکه‌هایی نامرتب بود، مثل نقشه‌ی یک جزیره خیالی. اما هرچه بیشتر نگاه کردم، احساس عجیبی آمد—نه ترس، نه خوشحالی. بیشتر شبیه حس وقتی که می‌دانی اتفاق مهمی در راه است، ولی نمی‌دانی خوب است یا بد.

بی‌اختیار گفتم:
«به نظر می‌رسد راهی هست… ولی مدام تغییر می‌کند. انگار هر قدم که برمی‌دارم، مسیر عوض می‌شود.»

استاد برای اولین بار مستقیم به من نگاه کرد. چشم‌هایش برق زد.

«بسیار نادر است… تو آینده ثابت نداری. آینده‌ات از آن‌هایی است که با تصمیم‌های کوچک ساخته می‌شود، نه با سرنوشت‌های بزرگ.»

بعد با لحنی آرام‌تر اضافه کرد:
«این یعنی هم خطرناک است… هم آزادکننده.»
استاد انتخابی من سیبیل تریلانی هستند

***

متاسفانه استاد تریلانی درحال حاضر حضور ندارن، نمی‌تونن درخواست شما رو بپذیرن. ولی چون باقی اساتید هم ظرفیتشون پره و درحال حاضر هم وضعیت خوبی نیست، پیام شخصی که بهت دادم رو بخون.

تایید شد.

به استادت پیام بده و بعد از مشورت باهاش، برو به سراغِ مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر شماره ی 20 کارگاه داستان نویسی
خیلی ناگهانی بود ناگهانی بود که بروند بعد از دامبلدور مدیریت مدرسه نظم نداشت مرگخوار ها وقت و بی وقت حمله میکردند حتی اگر هری هم مدرسه را اداره میکرد ... نمیشد تنها دامبلدور میتوانست آن همه بی نظمی را جمع کند.تنها دامبلدور....
حتی اسلیترینی ها هم مجبور به رفتن شدند .تنها کاری که هری توانست بکند این بود:تخلیه ی مدرسه،کم کم بچه ها چمدان بستند و به سمت درشکه ها رفتند.
این لحظه غم انگیز ترین لحظه ای بود که هاگواتز به خود دیده بود.چهره ی همه پر از غم و اندوه بود.هیچکس نمیخواست خانه اش را ترک کند هاگوارتز مانند خانه ی همه بود .
هم ترسناک بود هم غم انگیز مرگخوار ها بالای سر بچه ها پرواز میکردند گویا از نبودن دامبلدور خیلی خوشحال بودند و بدشان نمی آمد سرو صدای بچه ها در گوششان نپیچد.
داستان این همه بی نظمی چه بود؟بعد از حمله ی اسمشو نبر بعد
از مردن دامبلدور مرگخوار ها مدرسه را صاحب شدند اسنیپ هم که قرار بود جانشین دامبلدور هم باشد لحظه ی آخر مرد. حالا دیگر هیچ کسی لایق نبود مدرسه را اداره کند،و مرگخوار ها دیگر مانده بودند.
هیچ کس امید نداشت حتی به هری،هری چه میکرد؟حتی اگر همه هم با هم متحد میشدند نمیتوانستند جلوی هزاران مرگخوار باستند. نمیشد...
تنها چاره ترک هاگوارتز بود .بچه ها به ترتیب وارد درشکه ها شدند.
چشمان همه مر از اشک بودهمه
از ته دل آرزو میکردند این آخرین باری نباشد که قلعه را می بینند ،این آخرین باری نباشد که پشت میز ها می نشینند و درس می خوانند اما هیچکس از آینده با خبر نبود.

***

استاد انتخاب نکردی، من پستت رو تایید میکنم اما لطفا از بین اساتید موجود یکی رو انتخاب کن و بهش پیام بده
و لطفا صبر کن پیام قبلیت تایید یا رد بشه، بعد پیام جدید بفرست. و البته من عذرمیخوام که طول کشید تا جواب بدم..یه سری مشکلات توی پستت می‌بینم که بعد از مشورت با استادت و پیش رفتن توی مراحل، خوب میشه.
کوشش و پشتکارت رو هم خیلی دوست دارم، آفرین! همینطوری ادامه بده و منم تشویقت میکنم

تایید شد.

به استادت پیام بده و بعد از مشورت باهاش، برو به سراغِ مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر شماره ی 20 کارگاه داستان نویسی
خیلی ناگهانی بود ناگهانی بود که بروند بعد از دامبلدور مدیریت مدرسه نظم نداشت مرگخوار ها وقت و بی وقت حمله میکردند حتی اگر هری هم مدرسه را اداره میکرد ... نمیشد تنها دامبلدور میتوانست آن همه بی نظمی را جمع کند.تنها دامبلدور....
حتی اسلیترینی ها هم مجبور به رفتن شدند .تنها کاری که هری توانست بکند این بود:تخلیه ی مدرسه،کم کم بچه ها چمدان بستند و به سمت درشکه ها رفتند .این لحظه عم انگیز ترین لحظه ای بود که هاگواتز به خود دیده بود.

تصویر شماره ۱۲:

هری و رون حالا استادان هاگوارتز شده‌اند و مثل هر سال باید با قطار از سکوی نه و سه‌چهارم راهی مدرسه شوند. با این‌که بزرگ شده‌اند و مسئولیت دارند، اما هنوز هم گاهی همان دردسرهای قدیمی سراغشان می‌آید. صبح روز حرکت قطار، رون طبق عادت همیشگی‌اش به مغازه‌های جادویی نزدیک ایستگاه سر می‌زند و هر خوراکی عجیبی که می‌بیند می‌خرد؛ از شیرینی‌های آتش‌زا گرفته تا شکلات‌هایی که طعمشان هر لحظه عوض می‌شود. نتیجه این می‌شود که قبل از رسیدن به ایستگاه، حال رون به‌هم می‌ریزد؛ شکمش درد می‌گیرد، صورتش سرخ می‌شود و هر چند دقیقه یک‌بار عطسه‌ای می‌کند که جرقه‌های کوچکی از دهانش بیرون می‌پرد.

هری که نگران است،دست رون را میگرید و به سمت سکوی نه و سه‌چهارم می‌برد، اما وقتی می‌رسند، ساعت یازده گذشته و قطار حرکت کرده است. دیوار بسته شده و هیچ راهی برای ورود باقی نمانده. هری با ناراحتی می‌گوید: «رون، ما الان استادیم. قرار بود الگو باشیم، نه این‌که دوباره مثل بچگی‌هامون مجبور بشیم خرابکاری کنیم .» رون با خجالت و صدایی گرفته جواب می‌دهد: «من فقط چند تا شیرینی خوردم… شاید هم چند تا بیشتر.»

هری که می‌داند بحث کردن فایده‌ای ندارد، می‌پرسد: «الان چیکار کنیم؟» رون کمی مکث می‌کند و با لبخندی که معلوم است بوی دردسر می‌دهد، می‌گوید: «خب… من یه چیز جدید ساختم. یه ماشین پرندهٔ تازه. بهتر از قبلیه. حداقل امیدوارم بهتر باشه.»

ماشین را از پارکینگ مخفی نزدیک ایستگاه بیرون می‌آورند. ظاهرش شبیه همان فورد قدیمی است، اما با تغییرات زیاد: بال‌هایی که از چوب جاروهای مسابقه‌ای ساخته شده، چراغ‌هایی که با هر بار روشن شدن رنگ عوض می‌کنند و موتوری که با جادوی رون تقویت شده، اما صدای عجیبی می‌دهد، انگار هر لحظه ممکن است از هم بپاشد. هری با تردید نگاهش می‌کند و می‌پرسد: «این واقعاً امنه؟» رون جواب می‌دهد: «امن که… شاید نه. ولی سریع هست.»

ماشین را روشن می‌کنند و به آسمان می‌روند. هنوز چند متر بالا نرفته‌اند که اولین مشکل ظاهر می‌شود. هر بار که رون عطسه می‌کند، ماشین تکان شدیدی می‌خورد و چند متر بالا می‌پرد. هری با عصبانیت می‌گوید: «رون، جلوی عطسه‌هات رو بگیر!» رون جواب می‌دهد: «اگه می‌تونستم، الان این شکلی نبودم!»

در مسیر دنبال کردن قطار، چند بار نزدیک است با دودکش قطارهای دیگر برخورد کنند. یک‌بار هم بال ماشین به یک تابلو تبلیغاتی گیر می‌کند و نصف تابلو کنده می‌شود و در خیابان می‌افتد. مردم با تعجب به آسمان نگاه می‌کنند و بعضی‌ها فکر می‌کنند یک موجود جادویی ناشناخته حمله کرده است. هری سعی می‌کند ماشین را کنترل کند، اما فرمان درست کار نمی‌کند و هر بار که می‌چرخاند، ماشین با تأخیر واکنش نشان می‌دهد.

وقتی بالاخره قطار هاگوارتز را پیدا می‌کنند، تصمیم می‌گیرند برخلاف دفعهٔ قبل که مستقیم به هاگوارتز رفتند و با درخت بید کتک‌زن برخورد کردند، این بار ماشین را روی سقف قطار فرود بیاورند و از آنجا وارد شوند. اما فرود آمدن روی قطار در حال حرکت کار ساده‌ای نیست. ماشین چند بار روی سقف می‌لغزد، یک‌بار نزدیک است از لبهٔ قطار سقوط کند و یک‌بار هم چرخ عقبش به دودکش قطار گیر می‌کند و صدای بلندی ایجاد می‌شود که دانش‌آموزان را می‌ترساند.

با زحمت زیاد بالاخره ماشین را روی سقف قطار ثابت نگه می‌دارند. هری نفس راحتی می‌کشد و می‌گوید: «خوب شد این‌بار حداقل به درخت نخوردیم.» رون که هنوز حالش خوب نشده، جواب می‌دهد: «اگه دوباره به اون درخت می‌خوردیم، فکر کنم این‌بار خودش می‌اومد دنبالمون.»

آن‌ها از سقف وارد یکی از واگن‌ها می‌شوند. دانش‌آموزان با تعجب و خنده نگاهشان می‌کنند. بعضی‌ها می‌پرسند: «استاد پاتر، شما چرا از در نیومدین؟» و یکی از بچه‌ها با خنده می‌گوید: «استاد ویزلی، شما دوباره خوراکی‌های عجیب خوردین؟»

هری سعی می‌کند جدی بماند و می‌گوید: «این یک موضوع کاملاً ضروری بود.» اما رون که هنوز رنگش پریده، زیر لب می‌گوید: «ضروری که نبود… ولی حداقل رسیدیم.»

قطار به مسیرش ادامه می‌دهد و هری و رون در سکوت روی صندلی می‌نشینند. هری به بیرون نگاه می‌کند و با خودش فکر می‌کند که شاید هیچ‌وقت از دردسرهای دوران نوجوانی خلاص نشوند. رون هم آرام می‌گوید: «هری… دفعهٔ بعد، قبل از حرکت قطار، جلوی من رو بگیر که خوراکی نخرم.» هری جواب می‌دهد: «دفعهٔ بعد؟ امیدوارم دفعهٔ بعدی وجود نداشته باشه.»

با این حال، هر دو خوب می‌دانند تا وقتی رون ویزلی همان رون ویزلی قدیمی است، همیشه جایی برای یک «دفعهٔ بعد» وجود دارد.

استاد: هلنا ریونکلاو

***



تایید شد.

به استادت پیام بده و بعد از مشورت باهاش، برو به سراغِ مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

سلام! من تصویر شماره ی ۱۳ رو انتخاب کردم و میخوام داستانمو براتون روایت کنم:

شب سردی بود و باد مثل روح سرگردان توی راهروهای تاریک هاگوارتز زوزه می‌کشید. هری، در حالی که شنل نامرئی‌اش رو روی شونه‌هاش مرتب می‌کرد، زیر لب غر زد:
— عالیه، نصف شب، معده‌م خالی، و دوباره حس قهرمان‌بازی اومده سرم...

نقشه‌ی غارتگر توی دستش برق می‌زد. حالا فقط یه نقطه‌ی کوچیک مونده بود که بی‌حرکت نمی‌ایستاد: “آقای آرگوس فیلچ (در حال غر زدن)” و در کنارش، سایه‌ی باریکی: “خانم نوریس (در حال استراق سمع)".

هری نفس عمیقی کشید. هدفش این بار نه نجات جان کسی بود، نه انجام مأموریتی قهرمانانه. فقط یه مأموریت شخصی ساده داشت: رفتن به آشپزخونه. دلش برای پای سیب‌های جن های خونگیِ آشپزخونه ی هاگوارتز تنگ شده بود، و دلیلی ندید چرا نباید نیمه‌شب یه دسر افسانه‌ای بخوره.

اما خب، چون اینجا هاگوارتزه، هیچ چیز «ساده» پیش نمی‌ره.

همین‌طور که داشت از کنار راهروی طبقه‌ی سوم رد می‌شد، صدای خراشیدن ناخن گربه‌ای روی سنگ، مثل خنجر، نفسش رو برید. هری سریع نقشه رو تا کرد و زیر شنل فرو رفت. خانم نوریس از گوشه بیرون خزید، چشماش قرمز و ترسناک مثل دو چراغ جادو بود. پشت سرش فیلچ اومد، در حالی که با فانوسش فضا رو اسکن می‌کرد و غرغر می‌کرد:
— می‌دونم یکی از اون فسقلیای کله‌شق اینجاست... حس ششم من هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنه!

هری آروم عقب رفت، ولی پاش خورد به زره یکی از شوالیه‌ها. صدای فلز توی راهرو پیچید.
فیلچ فریاد زد:
— کی اونجاست؟!

هری نفسش رو حبس کرد. تصمیم گرفت مثل هر قهرمان خسته اما باهوش، فرار کنه. دوید، بدون اینکه به پشت سر نگاه کنه. فیلچ دنبال صدا دوید ولی فقط تونست شنل رو کمی از پشت بگیره...

هری با یه جهش خودش رو انداخت پشت تابلوی معروف بانوی چاق، که به غرغر گفت:
— پسر! ساعت خوابه، تا صبح صبر نمی‌کردی؟
— نه، چون فیلچ داشـ...
— رمز عبور؟
— پای سیب!
— اشتباهه، ولی چون دلسوزی برای دسر داری، برو تو!

در باز شد و هری پرت شد توی سالن عمومی تا نفس تازه کنه. لبخند زد، در حالی که شادیِ نجات پیدا کردن با ناامیدیِ دسر نخوردن قاطی شده بود.

— خب... حداقل زنده‌م. همیشه یه شروع خوبه.

***

داستانت خوب بود! ولی هیچ استادی برای خودت مشخص نکردی.. بنابراین لیست اساتید موجود رو چک کن و یکیشون رو انتخاب کن و بعد بهش پیام بده. توجه داشته باش که گلرت گریندلوالد رو نمیتونی انتخاب کنی چون ظرفیتش پر شده. اقای تال (هیبرنیوس مالکولم) هم دیگه حضور ندارن.

تایید شد.

به استادت پیام بده و بعد از مشورت باهاش، برو به سراغِ مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر شماره ۱۹


هوای کلاس سنگین بود؛ بوی چای داغ و دود عود توی فضا پیچیده بود. شمع‌ها با نور زرد و لرزون‌شان روی دیوارها سایه‌هایی می‌ساختند که انگار هر لحظه می‌خواستند شکل آدم بشوند. میزهای گرد کنار هم چیده شده بودند و همه با کنجکاوی به فنجان‌های بخار گرفته نگاه می‌کردیم.
من کنار هرماینی نشسته بودم. او همیشه وقتی چیزی جدید یاد می‌گرفت، یک‌جور توجه خاص توی نگاهش داشت؛ انگار ذهنش همیشه یک قدم جلوتر از بقیه حرکت می‌کرد. پروفسور ترالانی چای نورانی را در فنجان‌ها ریخت و با صدایی آرام گفت: «پیشگویی فقط دیدن آینده نیست… فهمیدن حرفیه که جهان هنوز نزده.»
بخار چای بالا می‌رفت و می‌لرزید. توی فنجان من، تصویر مثل نقطه‌های نورانی شروع به حرکت کرد؛ نه واضح، اما پر از حس.
هرماینی آهسته پرسید: «تو فکر می‌کنی واقعاً می‌شه آینده رو فهمید؟»
من نگاهم را از فنجان برداشتم. «فکر می‌کنم بیشتر شبیه اینه که خودمون رو بفهمیم. آینده هنوز اتفاق نیفتاده… شاید ما قراره انتخابش کنیم.»
پروفسور ترالانی کنار میز ما ایستاد و با دقت به فنجان‌ها نگاه کرد. «جالبه… دو مسیر متفاوت. اما هر دو از یک تصمیم شروع می‌شن.»
من به بخار چای خیره شدم. تصویر توی فنجان شکل گرفت:
دو نفر کنار هم، نه درگیر، نه رقیب. فقط دو نفر رو‌به‌روی راهی که هنوز هیچ‌کس پا روی آن نگذاشته بود.
هرماینی زیر لب گفت: «پس قرار نیست منتظر آینده باشیم… باید بسازیمش؟»
من جواب دادم: «آره. شاید پیشگویی یک آینده‌ی ثابت نیست. یک فرصت برای درست انتخاب کردنه.»
بخار آرام‌آرام محو شد. نور شمع کم‌نورتر، اما گرم باقی ماند.
این حس می‌گفت که از همین لحظه، همین کلاس، همین فنجان چای، یک شروع ممکن است.
من و هرماینی به هم نگاه کردیم؛ نه به‌عنوان قهرمان یا نابغه، فقط دو دانش‌آموز که می‌خواستند بفهمند قدم بعدی چیه.
و کلاس پیشگویی برای یک لحظه ساکت ماند…
نه از سردرگمی، از احتمال.
***

داستانت خوب بود! ولی هیچ استادی برای خودت مشخص نکردی.. بنابراین لیست اساتید موجود رو چک کن و یکیشون رو انتخاب کن و بعد بهش پیام بده. توجه داشته باش که گلرت گریندلوالد رو نمیتونی انتخاب کنی چون ظرفیتش پر شده.

تایید شد.

به استادت پیام بده و بعد از مشورت باهاش، برو به سراغِ مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.